II SA/Po 1278/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi D. B. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę W dniu 18 sierpnia 2014 r. do Urzędu Miasta Poznania wpłynęło pismo pełnomocnika D. B. – adw. T. G. zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwaleniem przez Radę Miasta Poznania w dniu 24 września 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "U zbiegu placu Wiosny Ludów i ul. Podgórnej w Poznaniu", uchwała nr LVI/826/VI/2013. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że sposób zagospodarowania jednej działki budowlanej może być określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140 k.c., poprzez ograniczenie uprawnień właścicielskich wnioskodawcy w sposób nieznajdujący oparcia w ustawie, przez co naruszono istotę prawa własności i w konsekwencji dokonano swoistego "wywłaszczenia" wnioskodawcy. Zdaniem wnioskodawcy uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było w tej sprawie bezprzedmiotowe. Objęto nim jedynie pojedynczą działkę, a wiec taki plan w żaden sposób nie spełnia swojej podstawowej funkcji, jaką jest kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy. Ponadto dla przedmiotowej działki była już wydana decyzja o warunkach zabudowy, która określała sposób użytkowania tej działki, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może zastępować decyzji o warunkach zabudowy. Planem miejscowym nie można określać przeznaczenia i sposobu zagospodarowania jednej działki, ponieważ nie można zapewnić ładu przestrzennego na danym obszarze, określając sposób zagospodarowania pojedynczej działki. Uchwalony plan nie spełnia swoich podstawowych funkcji. W żaden sposób nie kształtuje ładu przestrzennego większego obszaru gminy. Co więcej, uchwalanie planów dla pojedynczych działek może spowodować znaczne zaburzenia istniejącego już ładu przestrzennego na terenie gminy. Zaznaczono, iż w wyniku uchwalenia planu miejscowego uprawnienia właścicielskie wnioskodawcy do korzystania ze swojej nieruchomości uległy uszczerbkowi, a Gmina, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie wykazała, że nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego. Nie rozważono innych wariantów zagospodarowania przedmiotowej działki i nie wskazano, że sposób zagospodarowania nieruchomości wnioskodawcy przyjęty w zaskarżonym planie miejscowym jest jedynym możliwym w stosunku do tej nieruchomości. Według wnioskodawcy zmiana spowodowana uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego ograniczyła w znacznym zakresie jego prawo własności. Uchwalenie planu miejscowego narusza uprawnienia właścicielskie wnioskodawcy wynikające z art. 140 k.c. Konsekwencją uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest to, że wnioskodawca nie może wznieść na należącym do niego gruncie planowanych zabudowań, w którym to celu nabył działkę. W praktyce dokonana zmiana przeznaczenia nieruchomości ma taki skutek, że wyłączne korzystanie z nieruchomości przez wnioskodawcę jest niemożliwe. Wnioskodawca podniósł, iż w rzeczywistości zaskarżona uchwała stanowi akt, którym załatwiono indywidualną sprawę administracyjną bowiem dotyczy konkretnego podmiotu. W odpowiedzi, pismem z dnia 16 września 2014 r., skierowanym do pełnomocnika D. B., działający w imieniu Prezydenta Miasta Poznania Zastępca Prezydenta Miasta Poznania wyjaśnił, iż zarzuty podniesione we wniosku o usuniecie naruszenia prawa są bezzasadne. Podniesiono m.in., iż ustawodawca nie wykluczył możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego jedną nieruchomość. Bak jest też podstaw prawnych do przyjęcia, że sposób zagospodarowania pojedynczej nieruchomości określany jest wyłącznie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. To właśnie plan miejscowy jest podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego. Z kolei decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania są instrumentem zastępczym, znajdującym zastosowanie w sytuacji braku planu miejscowego. Nie powinno budzić najmniejszych wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy nie mogła stanowić przeszkody do sporządzenia Planu. Wskazano, iż celem zakwestionowanego planu miejscowego było: - uporządkowanie przedmiotowego terenu znajdującego się w bardzo atrakcyjnym i eksponowanym rejonie miasta, - zdefiniowanie zasad jego zagospodarowania oraz zasad kształtowania zabudowy dla nowo projektowanych na tym terenie obiektów, - określenie zasad jego obsługi komunikacyjnej, - stworzenie podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych w postępowaniach dotyczących pozwoleń na budowę na obszarze objętym opracowaniem. Ponadto objęta zakwestionowanym planem działka stanowi fragment zespołu urbanistyczno-architektonicznego centrum miasta Poznania, wpisanego do rejestru zabytków pod nr A231 decyzją z dnia 14 marca 1980 r. Planowana na działce zabudowa, zgodnie z założeniami, powinna odpowiadać w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu, gabarytów i formy architektonicznej, zabudowie istniejącej w sąsiedztwie. W dniu 16 października 2014 r. D. B. reprezentowany przez adw. T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 24 września 2013 r., nr LVI/826/VI/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "U zbiegu placu Wiosny Ludów i ul. Podgórnej w Poznaniu" Zaskarżonej uchwale zrzucono istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego poprzez naruszenie art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") i nierozpoznanie wniosków, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.p.z.p., a zgłoszonych przez: [...] Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 roku oraz 8 marca 2010 r., [...]Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 r. oraz 6 marca 2010 r., [...] w dniu 6 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w dniu 1 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Ochrony Środowiska w dniu 11 marca 2010 r., Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego Departament Infrastruktury z dnia 12 marca 2010 r. Ponadto zarzucono naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez: - naruszenie art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z 14 ust. 1 u.p.z.p. i przyjęcie, że sposób zagospodarowania jednej działki budowlanej może być określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przez co przekroczono władztwo planistyczne gminy, - naruszenie art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 4 i pkt 12 u.p.z.p. oraz art. 18 ust. 1 u.p.z.p. i przekroczenie władztwa planistycznego gminy na skutek nieuwzględnienia wniosków skarżącego wskazujących na naruszenie jego interesu prawnego oraz sprzeczność projektu planu z ładem przestrzennym, - naruszenie art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) i ograniczenie uprawnień właścicielskich skarżącego w sposób nieznajdujący oparcia w ustawie, przez co naruszono istotę prawa własności i w konsekwencji dokonano swoistego "wywłaszczenia" wnioskodawcy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację wyrażoną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto wskazała, iż posiada legitymację do niesienia skargi , który wywodzi z art. 140 k.c. oraz art. 21 ust 1 i art. 64 Konstytucji RP bowiem zaskarżona uchwała ogranicza uprawnienia właścicielskie skarżącego w sposób powodujący faktyczne wywłaszczenie skarżącego. Obecne przeznaczenie gruntu powoduje, że traci on atrakcyjność gospodarczą dla potencjalnych nabywców. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia skarżącemu wyłączne korzystanie z działki nr 2. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Miasta Poznania wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W pierwszej kolejności wskazał, iż wbrew twierdzeniem strony skarżącej Prezydent Miasta Poznania w dniu 8 kwietnia 2010 r. rozstrzygnął wnioski zgłoszone przez: "A" Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 r. oraz 8 marca 2010 r., "B" Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 r. oraz 6 marca 2010 r., "C" w dniu 6 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w dniu 1 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Ochrony Środowiska w dniu 11 marca 2010 r., Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego Departament Infrastruktury z dnia 12 marca 2010 r. Prezydent Miasta Poznania rozstrzygnął o sposobie rozpatrzenia wszystkich wniosków, jednak nie wszystkie wnioski zostały uwzględnione. Czynność rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia wniosków została udokumentowana zgodnie z § 12 pkt 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez sporządzenie wykazu wniosków złożonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioski, których nierozpatrzenie zarzuca skarżący znajdują się w tabeli stanowiącej wykaz wniosków. W kolumnach nr 6 i 7 zatytułowanych "Rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta w sprawie rozpatrzenia wniosku" umieszczono informacje o sposobie rozpatrzenia wniosków. W przypadku wniosków, których nierozpatrzenie zarzuca skarżący umieszczono znak "+" w kolumnie nr 7, co oznacza, iż wnioski te nie zostały uwzględnione. Zaznaczono, iż umieszczona w wykazie wniosków w kolumnie nr 8 zatytułowanej "Uwagi" informacja nie jest informacją o sposobie rozpatrzenia wniosków. Dlatego też, nie można jak to czyni skarżący w oparciu o zawartość kolumny nr 8 "Uwagi" wnioskować o sposobie rozpatrzenia wniosków. Informacja ta jest konsekwencją konieczności rozstrzygnięcia wniosków jeszcze przed sporządzeniem projektu planu miejscowego zgodnie z brzmieniem art. 17 u.p.z.p. obowiązującym w trakcie sporządzania przedmiotowego planu miejscowego. Jednocześnie jest to dodatkowa informacja o tym, że wnioski te będą wzięte ponownie pod uwagę w chwili sporządzania projektu, gdy będą już znane szczegółowe rozwiązania możliwe do zastosowania w projekcie planu. Dalej organ wskazał, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż ustawodawca nie wykluczył możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego jedną nieruchomość (działkę). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w przypadku, gdy na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, organ gminy uprawniony jest do ustalenia warunków zabudowy w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Okoliczność, że ustawodawca posługuje się określeniami "obszaru" i "działki budowlanej" nie może więc stanowić podstawy do przyjęcia, że sposób zagospodarowania pojedynczej nieruchomości określany jest wyłącznie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w szczególności w świetle dyspozycji art. 3 ust 1 u.p.z.p., który stwierdza, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Pełnomocnik organu, wyjaśnił, iż wszczęcie procedury planistycznej a w konsekwencji podjęcie zaskarżonej uchwały, stanowi kolejny element wypełniania przestrzeni Miasta Poznania miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu do uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego wskazano, sporządzenie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "U zbiegu placu Wiosny Ludów i ulicy Podgórnej" umożliwi: - uporządkowanie terenu znajdującego się w bardzo atrakcyjnym i eksponowanym rejonie miasta, - zdefiniowanie zasad jego zagospodarowania oraz zasad kształtowania zabudowy dla nowo projektowanych na tym terenie obiektów, - określenie zasad jego obsługi komunikacyjnej, - stworzenie podstawy prawnej do wydawania decyzji administracyjnych w postępowaniach dotyczących pozwoleń na budowę na obszarze objętym opracowaniem. Należy zatem stwierdzić, iż przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego na skutek nieuwzględnienia wniosków skarżącego. W ocenie Rady Miasta Poznania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest jedynym skutecznym narzędziem do zapewnienia ładu przestrzennego w tak reprezentacyjnym punkcie miasta. Dalej wskazano, iż zarzuty skarżącego sprowadzają się nie do kwestionowania przyjętej w planie koncepcji urbanistycznej, lecz do kwestionowania samej kompetencji Rady Miasta Poznania do podjęcia zaskarżonej uchwały. W skardze brak jest polemiki z przyjętymi w planie rozwiązaniami, a naruszenia interesu prawnego skarżący upatruje w samym fakcie podjęcia przedmiotowej uchwały. Pełnomocnik organy wyjaśnił, iż prawo własności nie jest prawem nieograniczonym, iż może być ograniczone w drodze ustawy. Zgodnie z art. 6 ust 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności. Tym samym ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Zaznaczono, iż przedmiotowa uchwała nie pozbawia skarżącego przysługującego mu prawa własności, co więcej prawo własności skarżącego nie doznaje ograniczeń, które uniemożliwiałyby skarżącemu korzystanie z tego prawa zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a już z całą pewnością nie godzi w istotę tego prawa. Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego jakoby obecne przeznaczenie gruntu powodowało, że traci on atrakcyjność gospodarczą oraz jakoby plan uniemożliwiał mu wyłączne korzystanie z jego działki. Wskazano, iż należąca do skarżącego działka nr 2, arkusz 28, obręb Poznań stanowi fragment zespołu urbanistyczno-architektonicznego centrum miasta Poznania, wpisanego do rejestru zabytków pod nr A231 decyzją z dnia 14 marca 1980 r. Planowana na działce zabudowa, zgodnie z założeniami, powinna odpowiadać w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu, gabarytów i formy architektonicznej, zabudowie istniejącej w sąsiedztwie. Biorąc pod uwagę kształt działki, jej wielkość oraz usytuowanie, w zaskarżonym planie miejscowym ustalono w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu m.in. lokalizację zabudowy zwartej zgodnie liniami zabudowy określonymi na rysunku planu, a także wysokość zabudowy do 24 m - od 5 do 6 kondygnacji nadziemnych, przy czym ostatnia kondygnacja usytuowana w dachu stromym łub wycofana poza linię zabudowy o nie mniej niż 1,20 m. Ponadto, dopuszczona jest zabudowa nieruchomości na 100% powierzchni, która zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu liniami zabudowy, ma uzupełniać dotychczas niezabudowany narożnik sąsiedniego budynku. Pełnomocnik organu zauważył, że skarżący zarzuca przekroczenie władztwa planistycznego gminy na skutek nieuwzględnienia wniosków skarżącego wskazujących na naruszenie jego interesu prawnego. Wskazać należy, iż wniosek skarżącego, wniesiony do planu w dniu 17 marca 2010 r. zawierał dwa zasadnicze żądania. Pierwsze z nich sprowadzało się do żądania by przy sporządzaniu planu uwzględniono fakt istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla budowy budynku usługowo-handlowo-biurowo-mieszkalnego wydanej dla działki skarżącego w taki sposób by w opracowywanym planie inwestycja skarżącego "przyjęła w całości kształt wskazany w przywołanej decyzji". To żądanie zostało przez Prezydenta Miasta Poznania rozpatrzone pozytywnie i uwzględnione przy sporządzaniu projektu planu, choć wniosek ten został uwzględniony, z zastrzeżeniem, iż wniosek uwzględniono w zakresie dotyczącym problematyki sporządzania planu miejscowego. Drugie żądanie wniosku sprowadzało się w istocie do zawieszenia prac nad planem. Żądanie to nie zostało uwzględnione przez Prezydenta Miasta Poznania. W konsekwencji powyższego przyjęte w planie parametry zabudowy nie są sprzeczne z parametrami wydanych dla tej nieruchomości: I. decyzji nr [...] z dnia [...] 2009 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla budowy budynku usługowo-handlowo-biurowo- mieszkalnego; decyzji nr [...] z dnia [...] 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Według organu nie jest prawdą, iż przedmiotowy Plan w sposób drastyczny pogarsza sytuację prawną skarżącego w stosunku do ustaleń przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, na dowód czego organ sporządził porównanie ustaleń oraz ustaleń zaskarżonego planu miejscowego i decyzji nr 1/2009 dla działki nr 2, ark. 28 obręb Poznań. Zdaniem organu zestawienie to świadczy, iż organy planistyczne dołożyły należytej staranności, aby zastosować takie rozwiązania planistyczne, które będą w jak najmniejszym stopniu ograniczały przysługujące skarżącemu prawo własności. W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2015 r. (data wpływu do Sądu 6 lutego 2015 r.) skarżący zarzucił nadto zaskarżonej uchwale: - naruszenie art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nie uwzględnienie przy sporządzaniu planu miejscowego ładu przestrzennego obowiązującego w okolicy nieruchomości objętej planem, a przez to zróżnicowanie sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącego obszarem znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie, poprzez odmienne uregulowanie zakresu umieszczania szyldów i innych elementów reklamowych na nieruchomości, a w konsekwencji zakazanie umieszczania na nieruchomości skarżącego szyldów, urządzeń reklamowych, tablic informacyjnych na poziomie wyższym niż pierwsza kondygnacja nadziemna budynku, podczas gdy na elewacji budynku posadowionego na nieruchomości bezpośrednio przyległej (Kupiec Poznański) istnieją szyldy i urządzenia reklamowe powyżej poziomu pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku w sposób przesłaniający elementy i detale architektoniczne; - naruszenie art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 140 k.c. poprzez ograniczenie uprawnień właścicielskich skarżącego polegające na nieuzasadnionym ograniczeniu na nieruchomości skarżącego możliwości umieszczania na nieruchomości szyldów, urządzeń reklamowych, tablic informacyjnych na poziomie wyższym niż pierwsza kondygnacja nadziemna budynku, podczas gdy na nieruchomości bezpośrednio przyległej ("Kupiec Poznański") istnieją szyldy i urządzenia reklamowe powyżej poziomu pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku w sposób przesłaniający elementy i detale architektoniczne. Na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze, zaś pełnomocnik skarżonego organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i przedłożył do akt kopię wyciągu z protokołu narady u Prezydenta Miasta Poznania z dnia 8 kwietnia 2010 r., wskazując, iż dokument ten potwierdza rozpoznanie na etapie poprzedzającym przystąpienie do sporządzania planu wniosków. Nadto pełnomocnik strony skarżonej wskazał, iż istniejące na terenie bezpośrednio sąsiadującym z nieruchomością skarżącego, w tym na obiekcie handlowym "Kupiec Poznański" wielkoformatowe plansze reklamowe są samowolą budowlaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale tego rodzaju naruszeń prawa, które powodują konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niewątpliwie skarżący, legitymując się prawem własności nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych, bowiem przepisy tej uchwały powodują naruszenie jego interesu prawnego poprzez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki nr 2. W szczególności w planie zawarte zostało szereg ograniczeń w stosunku do stanu prawnego działki wynikającego z zaakceptowanej przez skarżącego decyzji z dnia [...]2009 r., nr [...]ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dla budowy budynku usługowo-handlowo-biurowo- mieszkalnego. Powyższe nieaprobowane przez skarżącego ograniczenia zawarte zostały w szczególności w § 3 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. c, § 3 ust. 2 pkt 2, § 3ust. 5 pkt 2 i § 3 ust. 7 zaskarżonej uchwały i dotyczyły zakazu lokalizacji wolnostojących urządzeń reklamowych, ograniczenia lokalizacji szyldów, urządzeń reklamowych i tablic informacyjnych do poziomu pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, zakazu lokalizacji garażu wielopoziomowego w kondygnacjach nadziemnych oraz ograniczenia sposobu tymczasowego zagospodarowania terenu do czasu realizacji zabudowy do przeznaczenia terenu pod zieleń urządzoną z dopuszczeniem lokalizacji ścieżek pieszych i ławek ogrodowych. W świetle powyższych, niespornych pomiędzy stronami ustaleń, ustaleń kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia czy niewątpliwe naruszenie interesu prawnego skarżącego nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jak zasygnalizowano już wyżej samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, nie przesądza bowiem jeszcze o zasadności wniesionej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Brak jest bowiem podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 355/11 oraz z dnia 6 września 2011 r., II OSK 1208/11, dostępne w Centralnej Bzie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż nie okazał się zasadnym zarzut naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego poprzez nierozpoznanie wniosków zgłoszonych przez: "A" Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 roku oraz 8 marca 2010 r., "B" Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 r. oraz 6 marca 2010 r., "C" w dniu 6 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w dniu 1 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Ochrony Środowiska w dniu 11 marca 2010 r., Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego Departament Infrastruktury z dnia 12 marca 2010 r. Zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.) w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego i wykonaniu czynności wskazanych w art. 17 pkt 1 do 3 u.p.z.p. obowiązany był do sporządzenia projektu planu miejscowego oraz rozpatrzenia wniosków do planu złożonych po ogłoszeniu o przystąpieniu do jego sporządzania. Wymogi powyższe zostały przez Prezydenta Miasta Poznania zrealizowane o czym świadczy zarówno przedłożony do akt na rozprawie wyciąg z protokołu narady u Prezydenta Miasta Poznania z dnia 8 kwietnia 2010 r., jak i przede wszystkim znajdujący się w nadesłanych materiałach planistycznych dokument z tej samej daty zatytułowany Rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Poznania w sprawie rozpatrzenia wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "U zbiegu placu Wiosny Ludów i ulicy Podgórnej" w Poznaniu (poz. 5 dokumentacji planistycznej). W rozstrzygnięciu tym organ expressis verbis wskazał, iż po zapoznaniu się z wnioskami wniesionymi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "U zbiegu placu Wiosny Ludów i ulicy Podgórnej" w Poznaniu" rozstrzyga o sposobie ich rozpatrzenia zgodnie z ustaleniami zawartymi w tabeli "Wykaz wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Z tabeli tej jednoznacznie wynika zaś, iż organ wykonawczy gminy nie uwzględnił wniosków następujących podmiotów: "A" Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 roku oraz 8 marca 2010 r., "B" Sp. z o.o. w dniach 24 lutego 2010 r. oraz 6 marca 2010 r., "C" w dniu 6 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w dniu 1 marca 2010 r., Urząd Miasta Poznania Wydział Ochrony Środowiska w dniu 11 marca 2010 r., Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego Departament Infrastruktury z dnia 12 marca 2010 r., na co wskazują odpowiednie oznaczenia w kolumnie 7 tejże tabeli. Powyższe oznacza, iż Prezydent Miasta Poznania spełnił odnośnie tych wniosków wymogi określone w art. 17 pkt 4 u.p.z.p., a oceny tej nie może zmienić okoliczność, iż w kolumnie 8 wskazanej wyżej tabeli odnośnie tychże wniosków wskazano, iż będą one rozpatrywane również na dalszych etapach procedury planistycznej. W ocenie Sądu powyższe zapisy rozumieć bowiem należy w ten sposób, iż organ wykonawczy gminy przedmiotowych wniosków nie uwzględnił, jednakże mimo zawarte w nich oczekiwania i propozycje będą brane pod uwagę na dalszych etapach postępowania planistycznego. Taki sposób procedowania w przedmiocie wniosków do planu nie stanowi w ocenie Sądu naruszenia trybu jego sporządzania, w tym w szczególności naruszenia art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w skardze nie wykazano w jakikolwiek sposób wpływu zarzuconego naruszenia trybu postępowania na treść uchwalonego planu i co za tym idzie nie wykazano, by zarzucane naruszenie miało charakter istotny. Jest to okoliczność o zasadniczym dla sprawy znaczeniu, albowiem art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis powyższy wprowadza sankcję nieważności uchwały, za określone w nim naruszenia. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania studium lub planu miejscowego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. Zauważyć trzeba, iż naruszenie trybu sporządzania planu może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne. O istotności naruszenia trybu decyduje natomiast wpływ stwierdzonego naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253). Wskazać wreszcie trzeba, iż skarżący nie powiązał w jakikolwiek sposób zarzucanego organom naruszenia trybu sporządzania planu z naruszeniem własnego interesu prawnego, a związku takowego nie dopatrzył się również działający z urzędu Sąd. Również obie wskazane wyżej okoliczności sprawy samodzielne uzasadniały uznanie tego zarzutu skargi za nieuzasadniony. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego wskazać należy, iż dla odpowiedzi na zasadnicze pytanie, czy zaskarżonym aktem doszło do niezgodnego prawem naruszenia interesu prawnego skarżącego, sprowadzającego się do odebrania lub ograniczenia jego prawa własności wynikającego z przepisów prawa materialnego, należy wziąć pod uwagę, iż zgodnie z art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego, z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Powyższe oznacza, iż prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i absolutnym. Doznaje ono bowiem w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Takimi przepisami ustawowymi dającymi podstawę do ograniczenia prawa własności są m.in. regulacje zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniające gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 ). Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. W kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność samorządu terytorialnego w rozwiązywaniu lokalnych zagadnień dotyczących zachowania ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej, o których mowa w art. 7 ust.1 pkt 1 u.s.g. Wyraźną wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego), przy jednoczesnym nałożeniu obowiązku przestrzegania reguł stanowienia prawa. Pamiętać przy tym należy, iż gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej. Samodzielność gminy może być bowiem realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Stosownie bowiem do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a zatem samodzielność gminy istnieje tylko w granicach prawa. Wyłączna kompetencja gminy do planowania miejscowego wyraża się w samodzielnym kształtowaniu sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, pod warunkiem działania w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywania tego władztwa. Podkreślić należy, iż plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności (art. 140 K.c.). Plany ustalają możliwość (lub zakaz) prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to określają granice wykonywania przez jednostkę prawa własności. Jedynie w tak określonych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. Samodzielność gminy nie może jednak niweczyć praw jednostkowych (indywidualnych). Odnosząc się wprost do zarzutów skargi zauważyć należy, iż jakiekolwiek przepisy (co szczególnie znamienne nie wskazuje ich także sam skarżący) nie wprowadzają zakazu wszczynania i przeprowadzania procedury planistycznej dla pojedynczej działki gruntu, w której sąsiedztwie znajduje się zabudowa umożliwiająca zastosowanie normy art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Choć celowość i słuszność takiego rozwiązania może budzić w poszczególnych przypadkach wątpliwości, z uwagi na możliwość zagospodarowania terenu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, to jednak uchwalenie planu dla takich nieruchomości jest niewątpliwie uzasadnione w sytuacji, gdy gmina ma zamiar ukształtowania sposobu zagospodarowania tej nieruchomości w sposób odbiegający od nieruchomości sąsiednich, względnie bardziej restrykcyjnego, niż może to mieć miejsce w decyzji o warunkach zabudowy, określenia dopuszczalnego sposobu zagospodarowania danego terenu. Właśnie taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, albowiem wprawdzie dla terenu objętego zaskarżoną uchwałą wydana był uprzednio ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy, jednakże gmina wyraziła wolę odmiennego ukształtowania ładu przestrzennego w szczegółach dotyczących umieszczania reklam na planowanej zabudowie oraz dopuszczalności lokalizacji parkingów na kondygnacjach nadziemnych. Nie można przy tym pominąć różnic pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, która stanowi jedynie potwierdzenie, iż planowany przez inwestora sposób zagospodarowania terenu nie narusza ładu przestrzennego na danym obszarze, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który pozytywnie i władczo określa granice wykonywania prawa własności nieruchomości położonych na obszarze jego obowiązywania. Inaczej rzecz ujmując w planie miejscowym oprócz tego, że organ wprowadza uregulowania wynikające z przepisów szczególnych obowiązujących na danym obszarze, to również posiada uprawnienia kształtujące, których nie może realizować organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy. Z taką sytuacją mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie miejscowy plan nie tylko dopuścił na objętym nim obszarze określony sposób zagospodarowania terenu (jego zabudowy), lecz nadto wprowadził zakazy dotyczące lokalizacji wolnostojących urządzeń reklamowych oraz ograniczenia sposobu tymczasowego zagospodarowania terenu do czasu realizacji zabudowy do przeznaczenia terenu pod zieleń urządzoną z dopuszczeniem lokalizacji ścieżek pieszych i ławek ogrodowych. Podkreślić wreszcie należy, iż zgodnie z art. 4 u.p.z.p. to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi sposób kształtowania ładu przestrzennego (zasadniczy instrument prawny zagospodarowania przestrzeni), a decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa, warunkiem wydania, której jest rezygnacja przez gminę z uprawnień przysługujących jej w ramach władztwa planistycznego, wyrażająca się w nieuchwaleniu dla określonego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też uznać należy, iż było dopuszczalnym prawnie i co za tym idzie nie stanowiło naruszenia granic władztwa planistycznego przysługującego gminie, uchwalenie planu miejscowego obejmującego jedynie jedną działkę gruntu, należącą do skarżącego, dla której była uprzednio wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy. Okoliczność, iż w następstwie uchwalenia zaskarżonego prawa miejscowego doszło do ograniczenia uprawnień właścicielskich, przede wszystkim w zakresie tymczasowego zagospodarowania nieruchomości, dopuszczalności lokalizowania na nieruchomości wolno stojących urządzeń reklamowych oraz lokalizacji szyldów, tablic informacyjnych itp. wyłącznie w poziomie pierwszej kondygnacji nie stanowi przy tym sama w sobie o naruszeniu przez podejmującą uchwałę Radę Miasta Poznań granic władztwa planistycznego. Władztwo to polega bowiem właśnie nas przyznaniu gminie prawa do kształtowania ładu przestrzennego i zasad ochrony krajobrazu kulturowego (art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p.) i gmina może w tym zakresie samodzielnie określać zakres i ingerencji wprawa władności celem ochrony wskazanych wyżej wartości. Jakikolwiek przepis prawa nie wymaga przy tym – wbrew sugestiom zawartym w skardze – by sposób zagospodarowania terenu przyjęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego był jedynym możliwym w stosunku do danej nieruchomości. Istota planowania przestrzennego polega wręcz na tym, iż dysponujący władztwem planistycznym organ ogranicza potencjalnie możliwe sposoby zagospodarowania terenu, dla osiągnięcia celów związanych z kształtowaniem ładu przestrzennego. W ocenie Sądu nie sposób także uznać, by do ustanowienia w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad zagospodarowania terenu działki skarżącego doszło z naruszeniem zasady proporcjonalności i przekroczeniem przysługującego gminie władztwa planistycznego. Niewątpliwe, a nieakceptowane przez skarżącego, ograniczenia w wykonywaniu prawa własności sprowadzające się do zakazu lokalizacji wolnostojących urządzeń reklamowych, ograniczenia lokalizacji szyldów, urządzeń reklamowych i tablic informacyjnych do poziomu pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, zakazu lokalizacji garażu wielopoziomowego w kondygnacjach nadziemnych oraz ograniczenia sposobu tymczasowego zagospodarowania terenu do czasu realizacji zabudowy do przeznaczenia terenu pod zieleń urządzoną z dopuszczeniem lokalizacji ścieżek pieszych i ławek ogrodowych zostały bowiem przez gminę wyczerpująco uzasadnione przy rozstrzyganiu o sposobie uwag wniesionych do projektu (§ 1, § 9, § 11, § 12, § 17, § 18, § 19 rozstrzygnięcia Rady Miasta Poznania o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć i ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał. Skoro zatem gmina widziała potrzebę uregulowania ładu przestrzennego na danym obszarze między innymi poprzez zakaz lokalizacji wolnostojących urządzeń reklamowych, ograniczenia w lokalizacji szyldów, urządzeń reklamowych i tablic informacyjnych oraz ograniczenia sposobu tymczasowego zagospodarowania terenu do czasu realizacji zabudowy i stanowisko swoje w tym zakresie wyczerpująco uzasadniła, to brak jest przesłanek dla ingerencji Sądu w prawnie chronioną samodzielność jednostki samorządu terytorialnego. Wprowadzone przez prawodawcę lokalnego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego nie naruszają zasad proporcjonalności, równości, wyważenia interesu publicznego i indywidualnego, albowiem zmierzają tylko i wyłącznie do zapewnienie zagospodarowania specyficznej, położonej w ścisłym centrum historycznej zabudowy miasta Poznania, nieruchomości w sposób optymalnie korelujący z istniejącą w bezpośrednim sąsiedztwie zabudową. Ograniczenie tymczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości uzasadnione jest dążeniem gminy do zapewnienia możliwie szybkiego zabudowania jej w sposób odpowiadający zabudowie bezpośrednio sąsiadującej i co za tym idzie przywrócenia w obszarze, którego część stanowi teren objęty planem ładu przestrzennego, czemu niewątpliwie nie służy długotrwałe utrzymywanie i rozwijanie na przedmiotowej nieruchomości aktualnie istniejącego sposobu zagospodarowania widocznego chociażby na zdjęciach przedłożonych przez stronę skarżącą (k. 72, 93 akt sądowych), w tym na przykład lokalizowanie na niej kolejnych straganów, czy też nośników reklam wielkopowierzchniowych. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, przy czym przepisu tego nie stosuje się jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, iż uchwalenie planu miejscowego nie uniemożliwia zarówno realizacji zabudowy w oparciu o ostateczna decyzję o pozwoleniu na budowę, jak i nie nakazuje likwidacji dotychczasowego zagospodarowania polegającego na przykład na zabudowaniu działki wolnostojącym nośnikiem reklam wielkopowierzchniowych, o ile zostało ono zrealizowane na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Okoliczność, iż na fasadach sąsiednich nieruchomości znajdują się tzw. reklamy wielkopowierzchniowe nie oznacza przy tym obowiązku dopuszczenia tego rodzaju reklam na nieruchomości skarżącego. Jest bowiem faktem notoryjnym, iż tego rodzaju reklamy stanowią element szpecący przestrzeń publiczną i naruszający krajobraz kulturowy miasta i co za tym idzie nie sposób odmówić gminie prawa do ograniczania występowania tego rodzaju naruszających ład przestrzenny elementów w przestrzeni publicznej. Dalej zauważyć należy, iż w ramach wspomnianego wyżej władztwa planistycznego rada gminy może nie tylko ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości, lecz wręcz zmienić przeznaczenie działki nawet w sposób naruszający interesy prawne właścicieli, w tym właśnie skutkujący obniżeniem wartości danej nieruchomości. Dla takich sytuacji ustawa przewiduje specjalny tryb odszkodowawczy przewidziany w art. 36 i art. 37 u.pz.p. Kwestia wpływu uchwalenia planu na wartość ekonomiczną działki nie stanowi natomiast kryterium oceny legalności planu, bowiem oczywistym jest, iż kwestia ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości może być między stronami sporna, lecz do rozstrzygnięcia tych sporów właściwe są sądy powszechne (art. 37 ust. 10 u.p.z.p.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt argumentacji zawartej w skardze stwierdzić należy, iż okoliczność, że doszło do obniżenia wartości nieruchomości skarżącego uzasadnia jedynie wystąpienie przez niego z odpowiednim roszczeniem przed sądem powszechnym, a nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż Rada Miasta Poznania podejmując zaskarżoną uchwałę nie wykroczyła poza granice przysługującego jej władztwa planistycznego. Sam fakt potencjalnego naruszenia uprawnień właścicielskich, nie przesądza o nieważności podjętej uchwały, bowiem ograniczanie prawa własności jest dopuszczalne pod warunkiem poszanowania zasady proporcjonalności, równości, wyważenia interesu publicznego i indywidualnego, co w ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie miało miejsce. Podkreślić należy, iż zaskarżona uchwała w całości respektuje prawa nabyte skarżącego wynikające z posiadanej przez niego decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] 2011 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowo-biurowo-mieszkalnego przy ul. Podgórnej/pl. Wiosny Ludów w Poznaniu oraz umożliwia mu zagospodarowanie przedmiotowej działki nr 2 poprzez jej zabudowę na 100% powierzchni wielokondygnacyjnym budynkiem nawiązującym do zabudowy sąsiedniej i co za tym idzie nie sposób mówić o jak to ujęto w skardze "swoistym wywłaszczeniu wnioskodawcy". Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również oceny legalności całości trybu sporządzania planu oraz oceny, czy nie naruszono przepisów o właściwości organów. W ocenie Sądu uchwalony plan, tak co do właściwości organów jak i trybu jego sporządzania odpowiada prawu. Uwzględniając podaną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.