I SA/Bk 216/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi N. [...] s.c. w B. na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013 oddala skargę. 1. Zarząd Województwa P. (Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007-2013) wydał [...] czerwca 2011 r. decyzję nr [...] r., w której na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 145 ust. 2-5 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm., dalej powoływane jako u.o.f.p. z 2005 r.) i w związku z art. 113 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) - określił A. A. W., A. W. i A. S. W. - prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] "D." [...] s.c. w B. (dalej również jako Beneficjent, Skarżący) przypadającą do zwrotu kwotę w wysokości 14.000,00 zł (wypłaconą z rozliczonego wniosku o płatność nr [...]). Zasadniczym powodem wydania decyzji, było zakwestionowanie przez Zarząd Województwa wydatku Beneficjenta na zakup klimatyzacji, albowiem został on poniesiony przed rozpoczęciem realizacji Projektu, a zatem nie mógł być uznany za kwalifikowany wydatek. 2. W wyniku rozpoznania wniosku Beneficjenta o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa P. w B. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w wyniku rozpoznania skargi Beneficjenta, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Bk 390/11) uchylił zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ uchybił obowiązkom wynikającym z art. 10 § 1 oraz naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a przede wszystkim nie podważył skutecznie dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą na okoliczność terminu zakupu i montażu spornej klimatyzacji. Sąd wskazał organowi, że ponownie przeprowadzając postępowanie powinien włączyć do akt sprawy dowody z postępowania przygotowawczego i dokonać ich oceny wespół z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w aktach oraz w miarę potrzeb rozważyć przeprowadzenie dalszych dowodów w celu wyjaśnienia pozostających wątpliwości, jak również zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 4. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Zarząd Województwa P. decyzją Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...]. Wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, uwzględnił wytyczne Sądu, włączył do akt sprawy dowody z postępowania przygotowawczego o sygn. akt Ds. [...] oraz dowody z postępowania przygotowawczego o sygn. akt Ds. [...]. Ponownie dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz umożliwił pełnomocnikowi Skarżących zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym materiałami z karnych postępowań przygotowawczych. Zarząd Województwa wskazał, że podczas kontroli na zakończenie realizacji Projektu stwierdzono, że ujęty w ramach kosztów kwalifikowalnych zakup klimatyzacji wraz z montażem na kwotę 25.000,00 zł budzi wątpliwości co do terminu realizacji, a tym samym kwalifikowalności wydatku. Zarząd Województwa zwrócił uwagę, że zgodnie z harmonogramem realizacji Projektu ujętym w umowie, klimatyzacja miała być zamontowana pomiędzy 1 a 31 lipca 2009 r. Na potwierdzenie montażu klimatyzacji została przedstawiona faktura VAT nr [...] z [...] lipca 2009 r. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, jakoby zakup i montaż klimatyzacji nastąpił w tym okresie. Organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i doręczeniem Beneficjentowi w dniu 31 października 2008 r. pisemnego potwierdzenia, że Projekt, z zastrzeżeniem szczegółowej weryfikacji, spełnia warunki uzyskania pomocy — Skarżący zaciągnęli prawnie wiążące zobowiązanie w zakresie zamówienia dostawy i montażu ruchomych środków trwałych - klimatyzatorów, w ramach którego została zrealizowana przez firmę "K." dostawa i usługa montażu klimatyzatorów w lokalach Ośrodka "D." przy ul. [...] w B. - dwóch we wrześniu 2007 r., natomiast pięciu w kwietniu 2008 r. W konsekwencji powyższego należy uznać, że strony naruszyły treść § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.). Wydatek na zakup klimatyzatorów w ramach Projektu nie został poniesiony w okresie kwalifikowalności wydatków, co oznacza, że dofinansowanie na realizację Projektu zostało im udzielone przez Instytucję Zarządzającą bez podstawy prawnej (wbrew przepisom ww. rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r.). Z uwagi na fakt, iż środkami pobranymi nienależnie są środki udzielone bez podstawy prawnej (art. 211 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 3 u.o.f.p. z 2005 r.), należy uznać, że refundacja przez Instytucję Zarządzającą wydatków w ramach zobowiązania zaciągniętego przez Skarżącego przed określoną w umowie o dofinansowanie datą rozpoczęcia realizacji Projektu i datą kwalifikowalności wydatków spełnia przesłankę, o której mowa w art. 211 ust. 1 pkt 3 u.o.f.p. z 2005 r. niezbędną do wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji. 5. Z powyższą decyzją nie zgodzili się Skarżący i złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze zarzucili naruszenie przepisów prawa, które w istotny sposób wpłynęły na wynik sprawy: art. 211 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w związku z art. 145 ust. 2-5 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. u.o.f.p. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241), a także art. 5 pkt 2, art. 25 pkt 1 i 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie wyżej wymienionych przepisów w okolicznościach sprawy uzasadniających konieczność uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 znak sprawy [...]. Skarżący zaskarżyli także w całości postanowienie Zarządu Województwa P. z dnia [...] lutego 2013 r., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania na wniosek stron postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że organ odwoławczy, po uchyleniu decyzji przez WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 390/11, dokonał uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wskazanym w wyroku, jednakże uczynił to w obrębie postępowania odwoławczego, nie kierując sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie, zdaniem Skarżących, zebrany przy ponownym rozpatrzeniu sprawy materiał dowodowy, w połączeniu z dotychczas istniejącym w sprawie, w żaden sposób nie umożliwiał na utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w niezmienionym kształcie. Ponadto wspomniany powyżej materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom organu, w żadnym zakresie nie podważa skutecznie dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą na okoliczność terminu zakupu i montażu spornej klimatyzacji. 6. W piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2013 r., złożonym na rozprawie, Skarżący cofnęli skargę w zakresie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, wskazując na jego bezprzedmiotowość, spowodowaną umorzeniem postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w B. Podtrzymali natomiast pozostałe zarzuty skargi. Wyjaśnili, że fakturą z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w prawidłowy sposób udokumentowali poniesione wydatki, albowiem odnosi się ona wyłącznie do zakupu klimatyzatorów i ich montażu, a nie dodatkowych prac remontowych. Jednocześnie wskazali, że wydatki na zakup klimatyzatorów był inwestycją w środki trwałe, a nie jak wskazuje organ, w ruchome środki trwałe. Tym samym wskazywanie przez organ § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r., jako przepisu który naruszył Skarżący, było nieuzasadnione. W ramach realizowanego projektu nie doszło do wydatków związanych z ruchomym środkiem trwałym, a zatem Skarżący nie naruszył § 12 rozporządzenia w zakresie przedwczesnej realizacji Projektu. Wskazali także, że próbne uruchomienie klimatyzatorów oraz och rozmieszczenie, w żadnym zakresie nie może stanowić o rozpoczęciu prac budowlanych, o których mowa w § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Skarżący wskazali także, że w wyniku przeprowadzonych czynności w ramach postępowania przygotowawczego, Prokuratura Rejonowa [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. umorzyła śledztwo w sprawie, uznając, że nie został popełniony czyn zabroniony. 7. W odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa P., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli Sądu w sprawie I SA/Bk 390/11. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako ".p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wytknął Organowi naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Organ przeprowadzając postępowanie powinien włączyć do akt sprawy dowody z postępowania przygotowawczego i dokonać ich oceny wespół z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w aktach oraz w miarę potrzeb rozważyć przeprowadzenie dalszych dowodów w celu wyjaśnienia pozostających wątpliwości, jak również zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 9. W ocenie Sądu, w składzie obecnie orzekającym w sprawie, Organ w pełni zastosował się do wytycznych zawartych we wskazanym wyroku, w szczególności należycie uzupełnił materiał dowodowy i poddał go swobodnej ocenie, która to ocena jest zgodna z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki. 10. Przechodząc do oceny zarzutów skargi, należy podkreślić, na co zwrócił uwagę Organ w odpowiedzi na skargę, że kwestie związane ze zwrotem dotacji udzielonej ze środków unijnych w przypadku m.in. wykorzystania ich z naruszeniem stosownych procedur, objęte są regulacją u.o.f.p. Niemniej jednak, zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Jako, że dotacja przyznana została Beneficjentowi w 2009 r., w sprawie tej zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), obowiązujące do końca 2009 r. Z treści art. 211 ust. 1 tej ustawy, wynika, że w przypadku, gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4 (czyli m.in. środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Rybołówstwa), a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Przepisy art. 145 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art. 211 ust. 4b u.o.f.p. z 2005 r. od decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, wydanych przez instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą, beneficjent może złożyć odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej; w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą, beneficjent może zwrócić się do tej instytucji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie, Organ rozpoznawał wniosek Skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie odwołanie od decyzji organu I instancji. Konsekwencją powyższego jest to, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy (w wyniku uchylenia wcześniejszej decyzji przez WSA w Białymstoku) brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W obu instancjach organem właściwym do załatwienia sprawy jest Zarząd Województwa P., dlatego też nie mógł On, niejako sam sobie, przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia. Tym samym, podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów u.o.f.p. i przepisów je wprowadzających, z których wynikałaby konieczność uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. należało uznać za niezasadne. 11. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a przez to nie uwzględnienia stanowiska Skarżących, w ocenie Sądu, należało również uznać je za bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skargi, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji o zwrocie części dotacji. Wskazać bowiem należy, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniach przygotowawczych Ds. [...] i Ds. [...], w szczególności zeznań świadków, faktur VAT, protokołów uruchomienia instalacji klimatyzacyjnej, umowy serwisowej, jednoznacznie wynika, że zakup i montaż klimatyzatorów przez Skarżących nastąpił znacznie wcześniej niż wynikać to powinno z faktury [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wystawionej przez G. W. Jak wynika z akt sprawy, G. W., składając zeznania w dniu [...] grudnia 2012 r. stwierdził, że to pan W. (współwłaściciel spółki "D.") zamawiał klimatyzację w firmie "K.". Również z zeznań M. F., pracownika firmy "K.", odpowiedzialnego za zawieranie i negocjowanie umów wynika, iż faktura z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] została wystawiona na pana G. W. na wyraźną prośbę A. W., pomimo iż faktycznym nabywcą klimatyzatorów oraz usługi ich montażu był A. W. To on dokonał zamówienia klimatyzatorów i usługi ich montażu. Jednocześnie z zeznań tych wynika, że montaż siedmiu klimatyzatorów w lokalu Skarżących nastąpił przez pracowników firmy "K." w ramach dwóch zleceń - we wrześniu 2007 r. i kwietniu 2008 r. Fakt montowania klimatyzatorów w kwietniu 2008 r. potwierdzili w swych zeznaniach także pozostali pracownicy firmy "K.": R. T., A. B., Ł. K., M. A. i B. P. Potwierdzeniem zamontowania klimatyzatorów przed lipcem 2009 r., są również: faktura VAT nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. wystawiona przez firmę "K." dokumentującą przegląd serwisowy urządzeń klimatyzacyjnych zamontowanych w lokalu spółki "D.", potwierdzenie wykonania przeglądu z dnia [...] lipca 2008 r., umowa serwisowa z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], czy też protokoły uruchomienia klimatyzatorów z [...] i [...] kwietnia 2008 r. W ocenie Sądu, Organ w prawidłowy sposób dokonał oceny oświadczenia Skarżącego - A. W. z dnia 9 listopada 2012 r. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że wystawienie faktury [...] przez firmę "K." na rzecz G. W. a następnie przez G. W. faktury [...] z dnia [...] lipca 2009 r. na rzecz Skarżącego miało wyłącznie na celu umożliwienie Skarżącym przedłożenia jej do Instytucji Zarządzającej RPOWP celem refundowania. Twierdzenia A. W., jakoby montaż klimatyzatorów w 2007 i 2008 r. miał jedynie charakter próbny i nie świadczy o ich zamówieniu czy też rozpoczęciu prac budowanych, są sprzeczne z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. Żaden przedsiębiorca nie traciłby okresu gwarancji producenta na tak drogi sprzęt (klimatyzatory), montując je jedynie na chwilę w 2007 i 2008 r. celem zweryfikowania czy są dopasowane do wielkości lokalu, i dopiero po upływie ponad roku, w lipcu 2009 r. dokonał ich montażu na stałe. Jeszcze raz należy podkreślić, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania pracowników firmy "K." oraz G. W. potwierdzają, że w 2007 i 2008 r. klimatyzatory zostały zakupione i zamontowane na zlecenie A. W., zaś faktura VAT [...] została wystawiona na osobę G. W. na wyraźne żądanie A. W., celem późniejszego umożliwienia rozliczenia nabytych klimatyzatorów w ramach Projektu dofinansowanego ze środków publicznych. 12. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżących, jakoby nabyte klimatyzatory były inwestycją w środek trwały, a w konsekwencji, że do tego typu nakładów nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych. Podkreślić należy, iż sami Skarżący w złożonym wniosku o dofinansowanie projektu oraz biznes planie zadeklarowali nabycie 6 środków trwałych, w tym 5 ruchomych - urządzeń medycznych i klimatyzacji. Za niezrozumiałe przyjąć zatem należało twierdzenia strony skarżącej, że w chwili obecnej klimatyzatory nie są ruchomymi środkami trwałymi, podczas gdy kilka miesięcy wcześniej deklarowali, iż nimi są. Jednocześnie, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r., w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2010 r., Nr 242, poz. 1622) urządzenia klimatyzacyjne zalicza do urządzeń technicznych, a zatem nie są to urządzenia trwale związane z budynkiem i mogą być w każdej chwili zdemontowane. 13. W ocenie Sądu, podnoszona w piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2013 r. kwestia ustaleń poczynionych w karnym postępowaniu przygotowawczym, w szczególności umorzenia tegoż postępowania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, nie stanowiła przeszkody w wydaniu zaskarżonej decyzji. Pomijając okoliczność, że postanowienie o umorzeniu postępowania nie jest prawomocne, wskazać należy, iż organy administracji samodzielnie dokonują ustaleń faktycznych i oceniają zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Kwestia odpowiedzialności karnej wspólników skarżącej Spółki oraz G. W. pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozliczenia się skarżącej Spółki z realizacji projektu dofinansowanego ze środków publicznych. Materiał dowodowy zgromadzony przez Organ w niniejszej sprawie, w tym również pochodzący z postępowań przygotowawczych Nr [...] i [...]. był poddany swobodnej ocenie tegoż Organu, a zatem był on uprawniony do poczynienia ustaleń niezależnie od postępowania karnego. 14. W konsekwencji przyjąć należało, że zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Skoro skarżąca Spółka pobrała nienależnie środki na refundację Projektu i nie wyraziła zgody na dobrowolne pomniejszenie płatności o kwotę 14.000,00 zł tj. o wypłacone dofinansowanie wykorzystane z naruszeniem procedur oraz niezgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków za zakup i montaż klimatyzatorów wraz z odsetkami, przyjąć należało, że spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 3 u.o.f.p. z 2005 r. do wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji. 15. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że Organ prawidłowo przeprowadziły postępowanie w tej sprawie. Nie doszło w niej do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania decyzji jak i przepisów proceduralnych, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 16. Wobec zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).