IV SA/Gl 398/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję i określa, że nie podlega ona wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Wojewoda [...] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267), po rozpoznaniu odwołania A. C. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 grudnia 2013 r., gdyż nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 18 listopada 2013 r. uzyskując status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W dniu 22 listopada 2013 r. wyznaczono jej kolejny termin zgłoszenia w urzędzie pracy przypadający na dzień 25 lutego 2014 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Następnie w dniu 25 listopada 2013 r. skarżąca przedłożyła organowi I instancji zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA z dnia 25 listopada 2013 r. stwierdzające jej niezdolność do pracy od 19 listopada 2013 r. do 16 grudnia 2013 r. Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji w dniu 25 listopada 2013 r. wyznaczył stronie kolejny termin zgłoszenia w urzędzie przypadający na dzień 17 grudnia 2013 r. Przyjęcie tego terminu do wiadomości, strona potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej. Jednakże nie zgłosiła się w organie zatrudnienia w terminie wyznaczonym na 17 grudnia 2013 r. Nie powiadomiła również organu I instancji w okresie 7 dni, licząc od wyznaczonego terminu, o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 674 z późn. zm.), bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzania gotowości do podjęcia pracy. Zaniedbanie tej powinności i niepowiadomienie w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres wskazany w pkt 3, tj. na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa (art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy). Podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż A. C. została prawidłowo pouczona o obowiązkach bezrobotnego i konsekwencjach ich niedopełniania, w tym o skutkach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w organie zatrudnienia. Pouczona była również o prawidłowym sposobie usprawiedliwiania niestawiennictwa i zobowiązała się do przestrzegania nałożonych na nią obowiązków. Dodał, że w sprawie bezsporne jest, iż strona nie dopełniła obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonym terminie, jak również nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie 7 dni. Następnie organ wskazał, że w dniu 13 stycznia 2014 r. skarżąca nadała u operatora pocztowego przesyłkę poleconą skierowaną do PUP w C. zawierającą zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA potwierdzające jej niezdolność do pracy od 17 grudnia 2013 r. do 3 lutego 2014 r. W powyższym zakresie organ podniósł, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powiadomienie o przyczynie nieobecności powinno nastąpić w ciągu 7 dni od terminu wyznaczonego przez organ zatrudnienia. Dodał, że skarżąca nie zachowała wymienionego terminu. Wobec tego, nie usprawiedliwia jej nieobecności, powiadomienie organu zatrudnienia o przyczynie niezgłoszenia (poprzez przesłanie zaświadczenia lekarskiego), bowiem powiadomienie to nastąpiło po upływie 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia. Organ podkreślił, że choroba bezrobotnego niewątpliwie może być uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Jednakże dla zachowania statusu osoby bezrobotnej, konieczne jest powiadomienie organu zatrudnienia w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa. Wskazał, że powiadomienie o przyczynie nieobecności nie oznacza jednoczesnego złożenia dowodu na tę okoliczność. Dodał, że przepisy nie określają szczególnej formy powiadomienia, stąd uznać należy, że może nastąpić w każdy dostępny sposób, np. telefonicznie, drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty - listem zwykłym lub poleconym, bądź za pośrednictwem osoby trzeciej, albo w inny sposób. W podsumowaniu podkreślił, że o przyczynie nieobecności skarżąca poinformowała organ dopiero w dniu 13 stycznia 2014 r. i z tego powodu okoliczność, która uniemożliwiła jej stawiennictwo w urzędzie w wyznaczonym terminie, nie może stanowić usprawiedliwienia nieobecności w PUP w C. w dniu 17 grudnia 2014 r. W związku z tym stwierdził, że zasadnie organ I instancji orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z wymienionym dniem. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. C. wskazała, że jej choroba twa od dłuższego czasu. Dodała, że nie potrafi samodzielnie egzystować i do urzędu pracy również musiała jechać z drugą osobą, gdyż ma problemy z pamięcią. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na etapie odwoławczym nie zostało bowiem przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwalające na dokonanie koniecznych ustaleń – w bardzo szczególnych okolicznościach przedmiotowej sprawy – w zakresie zaistnienia przesłanek określonych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, będącym podstawą pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej. W odwołaniu skarżąca podniosła, że z powodu złego stanu zdrowia, nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 17 grudnia 2013 r. Ponadto usprawiedliwiając swoje niestawiennictwo przedstawiła zaświadczenie lekarskie stwierdzające jej niezdolność do pracy w okresie od 17 grudnia 2013 r. do 3 lutego 2014 r. Akta administracyjne zawierają "wywiad z bezrobotnym", w którym pośrednik pracy wskazał, że skarżąca choruje na [...] (k. 17) oraz poprzednie zaświadczenie lekarskie, dotyczące jej niezdolności do pracy w okresie od 19 listopada 2013 r. do 16 grudnia 2013 r. Z powyższego zestawienia dat wynika, że miała miejsce ciągłość w zakresie niezdolności do pracy skarżącej, a więc potwierdzone zostało przez tego samego lekarza [...], dalsze trwanie choroby skarżącej – od 17 grudnia 2013 r., a więc od daty, w której miała stawić się w urzędzie pracy. W przedstawionych okolicznościach sprawy, które – w całości - znane były organowi odwoławczemu, zastrzeżenia budzi stwierdzenie tego organu, że wystąpiły przesłanki zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przepisie tym mowa jest o obowiązku powiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Jednakże bieg terminu 7-dniowego, wymienionego w art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy, liczonego od daty wyznaczonego terminu stawiennictwa w urzędzie pracy, nie może rozpocząć się w szczególnej sytuacji, gdy bezrobotny nie ma możliwości dokonania powiadomienia. W takim przypadku, bieg terminu do powiadomienia rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej to powiadomienie. Podobną ocenę przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w prawomocnym wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 602/07 (orzeczenie dostępne w Internecie). W przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy nie ustalił, czy w okolicznościach potwierdzonych dokumentami zawartymi w aktach administracyjnych, skarżąca w ogóle miała możliwość powiadomienia o przyczynie jej niestawiennictwa w urzędzie pracy – nawet za pośrednictwem innej osoby. Uwzględnienia bowiem wymagało, że specyficzny charakter choroby skarżącej, stwierdzonej w postępowaniu administracyjnym, tj. [...], mógł wyłączać możliwość powiadomienia organu, nawet za pośrednictwem telefonu lub innej osoby, gdyż powzięcie woli w tym zakresie, a tym bardziej jej wyrażenie wobec innej osoby, może być w przypadku tej choroby – przez pewien okres - w ogóle wykluczone. Jest to tym bardziej rażące pominięcie organu, że z przedstawionego wyżej zestawienia dat zaświadczeń lekarskich wynika, iż miała miejsce ciągłość w zakresie niezdolności do pracy skarżącej, a zatem potwierdzone zostało przez tego samego lekarza [...], dalsze trwanie choroby skarżącej – od 17 grudnia 2013 r., a więc od daty, w której miała stawić się w urzędzie pracy. Pomimo takich okoliczności, które wystąpiły w sprawie, organ odwoławczy – w sposób abstrakcyjny – stwierdził, że powiadomienie o przyczynie nieobecności "może nastąpić w każdy dostępny sposób, np. telefonicznie, drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty – listem zwykłym lub poleconym, bądź za pośrednictwem osoby trzeciej, albo w inny sposób." Organ nie wskazał jednak – jak już była o tym mowa wyżej – jakie są podstawy faktyczne jego stwierdzenia w tym zakresie. Wobec braku powyższych ustaleń i ocen organu odwoławczego, stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte przez organ odwoławczy stwierdzenia i oceny, dotyczyły przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Wobec tego, skarga wniesiona w niniejszej sprawie, zasługiwała na uwzględnienie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zatem zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji uwzględni powyższe wskazania i w wyniku rozpoznania sprawy, przedstawi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia istotne oceny i ustalenia oraz określi – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom. Podstawę orzeczenia w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji, stanowił art. 152 P.p.s.a.