I SA/Wa 1952/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. F., K. F. i M. F. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. Tym ostatnim orzeczeniem Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], orzekającą o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W., w rejonie ulic [...] i [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...]. z obrębu [...] oraz nr [...] i nr [...]. z obrębu [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] lutego 1977 r., rep. [...], B. i M. małżonkowie F. zbyli na rzecz Skarbu Państwa - w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - nieruchomość położoną w W. pomiędzy ul. [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczoną pod budowę osiedla T. Następnie wnioskiem z dnia [...] stycznia 1998 r. M. F., K. F. i M. F. wystąpili o zwrot ww. wywłaszczonej nieruchomości. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], odmówił zwrotu nieruchomości położonej w W. w rejonie ulic [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność W., cz. działki nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność "L." Sp. z o.o. oraz cz. działek nr [...] i nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność W. Następnie - po rozpoznaniu odwołania K. F. - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...]. Pismem z dnia 13 grudnia 2011 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] marca 2012 r. i [...] marca 2012 r., M. F., K. F. i M. F. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu podnieśli, że nieprawidłowość dotyczy działki nr [...] (obecnie nr [...]) - bowiem sąsiednia działka nr [...] została zwrócona byłym właścicielom. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. Następnie zaś decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że art. 154 § 1 kpa i 145a kpa określają przesłanki wznowienia postępowania. Z pisma M. F., M. F. i K. F. z dnia [...] marca 2012 r. wynika, iż jako przesłankę wznowienia przedmiotowego postępowania wskazali oni art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa, tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazali, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], orzekł o zwrocie sąsiedniej działki - nr [...], z [...], a następnie decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...]. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda [...] podniósł, że prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego, organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a następnie - w przypadku pozytywnej weryfikacji - do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa. Dopiero po wydaniu takiego postanowienia winno nastąpić badanie, czy rzeczywiście zachodzą przyczyny wznowienia postępowania. Ustalenie, czy w danej sprawie występują podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym stanowi art. 149 § 2 kpa. Następnie organ nie stwierdził podstaw do uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. Dodał, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa jest uwarunkowane uprzednim prawomocnym stwierdzeniem przez sąd lub inny organ faktu sfałszowania dowodu. Orzekanie w przedmiocie popełnienia przestępstwa fałszowania dowodów wyłączone jest spod kompetencji organów administracji publicznej i powierzone sądom (por. dr Robert Kędziora, Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz Beck, Warszawa 2011 str. 774). Wnioskodawcy, domagając się wznowienia postępowania, nie przedłożyli organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie danego dokumentu. Z kolei wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które: 1) mają istotne znaczenie dla sprawy, 2) istniały w dniu wydania decyzji i 3) nie były znane organowi wydającemu decyzję (por. dr Robert Kędziora, Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz Beck, Warszawa 2011 str. 783). Należy podkreślić, iż nowe okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Zatem powoływanie się przez wnioskodawców na wydaną przez Wojewodę [...] w innej sprawie decyzję z dnia [...] września 2010 r. nie może zostać uznane za podstawę do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Jak wynika bowiem z prostego zestawienia dat wydania tych decyzji bezsporne jest, że w momencie wydania orzeczenia nr [...] ([...] marca 2010 r.) nie mógł istnieć nowy dowód w sprawie – tj. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. M. F., K. F. i M. F. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Wskazali w nim na naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na uznaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., jako nowego dowodu w sprawie podczas, gdy chodziło o przesłanki i dowody, na których wskazana decyzja została oparta. Podnieśli także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa, poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postaci błędu w dokumentacji przyjętej przez Starostę [...] w 2007 r. do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą do wydania decyzji odmownej o zwrocie nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną uzależnione jest od tego, czy wniosek spełnia wymogi formalne, a zatem od tego, czy pochodzi od strony postępowania, oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa i art. 145a § 1 kpa oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 kpa i art.145a § 2 kpa. Następnie konieczne jest ustalenie, iż powołana przez wnioskodawcę przesłanka wznowienia rzeczywiście wystąpiła, co skutkuje możliwością uchylenia dotychczasowej decyzji i ponownym rozstrzygnięciem sprawy co do istoty - art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast w sytuacji, gdy przesłanka wznowienia nie wystąpiła w sprawie, właściwy organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Wnioskodawcy, jako podstawę wznowienia postępowania, wskazali art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa. Zwrócili uwagę na istnienie w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. dokumentów i nowych okoliczności, nieznanych organowi, który wydał decyzję, a stanowiących podstawę wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], orzekającą o zwrocie nieruchomości - działki sąsiedniej o analogicznym stanie zagospodarowania. Z akt sprawy wynika, iż Starosta [...] swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], w zakresie odmowy zwrotu części działki nr [...] (obecnie działka nr [...]) oparł na notatce z oględzin nieruchomości z dnia [...] marca 2007 r., w której stwierdzono, że działka nr [...] znajduje się w sąsiedztwie bloków mieszkalnych osiedla "[...]" i na jej części znajduje się ogrodzony parking i trawniki. Dalej wskazano, iż wobec powyższego, cel wywłaszczenia został zrealizowany w całości i brak jest podstaw do zwrotu nieruchomości. Następnie organ stwierdził, że w uzasadnieniu odwołania wnioskodawcy wskazali, iż w sprawie nie chodzi o sfałszowanie dowodów, zaś przesłanką wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie jest wydanie odmiennej decyzji w analogicznej sprawie, lecz przesłanki i dowody, na których ta decyzja została oparta. Niemniej jednak nie wskazali na żadne konkretne dowody, stwierdzając jedynie, że miałyby to być dowody wskazujące na błąd, co do opisu działki oraz jej indywidualizacji w księgach wieczystych i w terenie. W związku z tym Minister wskazał, że brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które byłyby istotne dla sprawy zwrotu części działki nr [...] (obecnie działka nr [...]), które istniały w dacie orzekania o zwrocie tej działki i nie były znane organowi orzekającemu w sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej działki został ustalony w trakcie przeprowadzonej w dniu 14 marca 2007 r. wizji lokalnej, podczas której stwierdzono, że na działce nr [...] znajduje się ogrodzony parking i trawniki. Fakt urządzenia na tym terenie parkingu (obejmującego zarówno będącą przedmiotem niniejszego postępowania działkę nr [...], jak i sąsiednią - zwróconą decyzją nr [...] działkę nr [...]) potwierdza treść ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. Tym samym nie można uznać, aby była to okoliczność nowa, nieznana organowi w przeprowadzonym postępowaniu. Przy czym odmienna ocena materiału dowodowego nie stanowi nowej przesłanki w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. F., K. F. i M. F. zarzucając jej, że nie zawiera rozpatrzenia sprawy, a jedynie jej załatwienie z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji o odmowie zwrotu wskazanej przez nich nieruchomości i stwierdzenie, że podlega ona zwrotowi, na podstawie obowiązującego prawa oraz ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju do ponownego rozpoznania. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa skarżący uzasadnili odmową wyjaśnienia sprawy i bezpodstawnym stwierdzeniem przez Ministra, iż nie przedstawili w sprawie dowodu na zaistniały w trakcie oględzin ich nieruchomości i notatce z tych oględzin, błąd polegający na opisaniu tą notatką niniejszej nieruchomości jako gruntu, na którym cel wywłaszczenia został zrealizowany w całości. Błąd ten został ujawniony dopiero po wydaniu decyzji odmawiających zwrotu. Jednocześnie błąd ten istniał w chwili wydania decyzji i zaważył o odmowie zwrotu. Takie stanowisko Ministra jest wynikiem błędnej interpretacji art. 145 § 1 pkt 5 kpa - bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 1984 r., sygn. akt II SA 2001-2003/83 (niepubl.) stwierdził, że: "warunkiem wznowienia postępowania jest, aby nowa okoliczność miała istotne dla sprawy znaczenie i istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję". Skarżący podnieśli także, iż błąd notatki z dnia [...] marca 2007 r. jest jawnie widoczny, bowiem sąsiadująca nieruchomość została zwrócona, jako niewykorzystana na cel wywłaszczenia. Tymczasem - bez sięgnięcia do akt sprawy wskazanej przez skarżących - Minister stwierdził, że notatka ta nie została podważona, co do treści w niej zawartych. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż zarzuty skargi nie stanowią nowych okoliczności w sprawie, lecz znane były organowi w przeprowadzonym postępowaniu, gdzie ustosunkowano się do nich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna, a zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa. W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., orzekającą o odmowie zwrotu nieruchomości, położonej w W. w rejonie ulic [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], z obrębu [...] oraz nr [...] i nr [...], z obrębu[ ...]. Nieruchomość ta została wywłaszczona w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] lutego 1977 r. - jako przeznaczona pod budowę osiedla [...]. Skarżący - składając wniosek o wznowienie postępowania o zwrot nieruchomości - swoje żądanie oparli na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 kpa. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Natomiast z drugiego przepisu wynika (pkt 5), iż wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie powszechnie podzielany jest pogląd, że po złożeniu przez stronę podania o wznowienie organ administracji podejmuje czynności wstępne mające na celu stwierdzenie dopuszczalności wznowienia. W ramach tych czynności ustalane jest, czy podanie pochodzi od podmiotu będącego stroną postępowania, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art.149 kpa. W sytuacji, gdy już z samego wniosku wynika, iż brak jest ustawowych podstaw do wznowienia bądź, gdy wniosek złożył podmiot niebędący stroną albo nie został zachowany termin do złożenia wniosku - organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). W przeciwnym wypadku jest obowiązany wznowić postępowanie i przeprowadzić je zarówno, co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także, co do istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Należy podkreślić, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu nie jest dopuszczalna ocena samej przyczyny wznowienia. Ocena taka jest dokonywana już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 kpa. Ustalenie, czy wystąpiła faktycznie podstawa wznowienia, może zatem nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego. W niniejszej sprawie organ w postanowieniu z dnia [...] października 2012 r. prawidłowo stwierdził, iż wznoszący o wznowienie postępowania zachowali termin 1-miesięczny określony w art. 148 § 1 kpa - bowiem dowiedzieli się o podstawie jego wznowienia na początku grudnia 2011 r., a wniosek swój złożyli w dniu [...] grudnia 2011 r. Odnosząc się zatem do prawidłowości twierdzeń organu dotyczących wskazanych przez skarżących przyczyn wznowienia podnieść należy, że zarówno w doktrynie jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż podstawą wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 kpa jest sfałszowanie dokumentu, przy czym fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 kpa (sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia albo poważnej szkody dla interesu społecznego). Z kolei art. 145 § 1 pkt 5 kpa - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 768/11 (LEX nr 1252179) - wymaga kumulatywnego spełnienia wymienionych w nim przesłanek: (...) nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz (...) nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję W tym miejscu należy wskazać, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazali, iż nieprawidłowości przedmiotowego postępowania o zwrot nieruchomości dotyczą części działki nr [...] (obecnie [...]) - bowiem działka ta znajdowała się zawsze poza ogrodzeniem osiedla. Znajdował się na niej parking, który nie stanowił części osiedla. Dodali, że podczas oględzin w dniu [...] marca 2007 r. stronie uczestniczącej w oględzinach okazano działki, na których obecnie mieści się L. i ulica [...]. Nie pokazano natomiast obecnej działki [...], a tym samym zatajono jej istnienie. Obecnie działka, której domagają się zwrotu także jest pusta i nieogrodzona. Z kolei w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. skarżący podnieśli, że bliźniacza, sąsiednia działka nr [...], z obrębu [...] została decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] zwrócona właścicielom. To są nowe okoliczności istotne dla sprawy. Jak wynika z akt postępowania, które objęte jest wnioskiem o wznowienie, tj. z przywoływanej w skardze notatki z dnia [...] marca 2007 r., działka nr [...] z obrębu [...] stanowiła własność L. Spółka z o.o. i jest na niej usytuowany obiekt handlowy, cały teren jest zagospodarowany – zieleń, trawniki i chodniki. Działka nr [...] z obrębu [...] i działka nr [...] z obrębu [...] stanowią ul. [...], która jest urządzona, z infrastrukturą i chodnikami. Natomiast działka nr [...], z obrębu [...] znajduje się w sąsiedztwie bloków mieszkalnych osiedla "[...]". Na jej części znajduje się ogrodzony parking i trawniki. Powyższe wskazuje na to, że notatka ta jest zgodna z twierdzeniami skarżących. Nie negują oni, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdował się parking i trawniki. Nie sposób zatem uznać, że wystąpił błąd w notatce, który stanowi nową okoliczność. Podkreślić należy - iż wbrew twierdzeniom skarżących - notatka w żadnym zakresie nie odnosi się do oceny wykorzystania nieruchomości na cel wywłaszczenia. Ocena spełnienia przesłanek uniemożliwiających zwrot nieruchomości została bowiem dokonana w orzeczeniu Starosty [...] z [...] kwietnia 2007 r. oraz w utrzymującej go w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Organy orzekające w sprawie wyraźnie stwierdziły, że skoro przedmiotowa działka nr [...] (obecnie nr [...]) znajduje się w sąsiedztwie bloków mieszkalnych osiedla "[...]" i na jej części znajduje się ogrodzony parking i trawniki – to wobec powyższego cel wywłaszczenia został zrealizowany w całości zgodnie z decyzją lokalizacyjną Nr [...] z [...] kwietnia 1975 r.( budowa osiedla [...] wraz z towarzyszącym budownictwem) i brak jest podstaw do zwrotu nieruchomości. Także w postępowaniu dotyczącym zwrotu sąsiedniej działki, na które powołują się skarżący, organ administracji uznał, iż na nieruchomości znajdował się parking i trawnik. Nie można więc w żadnym wypadku stwierdzić, że na skutek powołanego postępowania, czy też dokumentów w nim zgromadzonych, doszło do ujawnienia błędu ww. notatki, a w rezultacie nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W odniesieniu do obu powyżej wskazanych działek gruntu organy ustaliły tą samą okoliczność, tj. iż znajdował się na nich parking i trawnik. Jednakże w oparciu o tak ustalony stan nieruchomości, w przypadku jednej nieruchomości organ odmówił jej zwrotu, zaś w drugim przypadku uznał, że wystąpiły przesłanki do zwrotu nieruchomości. Zatem organy wysnuły różne wnioski, inaczej oceniły ten sam stan faktyczny. W istocie - skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania - chcą zmiany decyzji odmawiającej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, powołując się na wynik postępowania dotyczącego sąsiadującej działki, która także zajęta była pod parking i trawnik. Instytucja wznowienia postępowania nie może być jednak utożsamiana z narzędziem, które ma służyć naprawieniu każdej decyzji. Istota tej instytucji polega na tym, że wznowione zostaje postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, gdyż wystąpiły pewne, enumeratywnie wskazane przez ustawodawcę przesłanki. Jednak z całą pewnością nie należą do takich okoliczności fakty wskazane przez skarżących. Nie może bowiem stanowić przesłanki do wznowienia postępowania ustalenie przez organ - w odrębnie prowadzonym postępowaniu - wystąpienia przesłanek umożliwiających zwrot nieruchomości w stosunku do sąsiedniego gruntu. Ustalenia te nie są wiążące w postępowaniach, które obejmują inny grunt. W każdym z tych obu postępowań badany był stan faktyczny tylko w odniesieniu do konkretnej nieruchomości. Odnosząc się z kolei do twierdzeń strony - dotyczących wprowadzenia ją w błąd przez pracowników urzędu podczas oględzin gruntu - podnieść należy, że na obecnym etapie postępowania nie sposób stwierdzić, czy doszło do sytuacji opisanej przez wnioskujących o wznowienie. Jednakże fakt, iż zarówno organ jak i skarżący opisują tak samo zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości (parking i trawnik) ewidentnie świadczy o tym, że w dniu [...] marca 2007 r. okazano M. F. właściwą działkę. Reasumując Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 kpa. Mając na powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.