II SA/Rz 1165/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A." sp.p. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej -skargę oddala- Dyrektor [.] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [.] (dalej: Dyrektor [.] NZF) ogłoszeniem nr [.], podał do publicznej wiadomości informację o konkursie ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze, w zakresie: świadczenia w pielęgniarskiej opiece długoterminowej domowej. Oferty złożyło 8 oferentów, z czego 1 ofertę odrzucono, a 7 przyjęto do dalszego postępowania. Do zawarcia umowy wybrano 4 oferty. Ogłoszenie o rozstrzygnięciu postępowania w trybie konkursu ofert podano do wiadomości w dniu 15 maja 2014 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła [.] "[.]" Spółka Partnerska [.] w [.] (dalej: Spółka "[.]" lub skarżący). Decyzją z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.], znak [.], Dyrektor [.] NFZ oddalił ww. odwołanie uznając je za niezasadne. W podstawie prawnej organ podał art. 152, art. 154 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) zwana dalej ustawą oraz art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że do zawarcia umowy zakwalifikowano podmioty, których oferty uzyskały ocenę pomiędzy 60 a 54,231 pkt. Oferta odwołującego się uzyskała notę 53,846 pkt i nie została zakwalifikowana do zawarcia umowy. W toku postępowania odwoławczego nie ma możliwości dokonania ponownej oceny złożonej oferty, jako że leży to w gestii komisji konkursowej. Komisja przy ocenie ofert stosowała jednakowe dla wszystkich kryteria. Uczestnictwo w konkursie ofert nie gwarantowała natomiast wyboru złożonej oferty. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka "[.]" zarzuciła naruszenie zasad prowadzenia postępowania, w tym związanych z niemożliwością obniżenia zaoferowanej ceny dla uzyskania lepszego wyniku. Ponadto jednym z kryteriów ocenionych na 5 punktów była ciągłość świadczeń i wymogu tego nie mogli spełnić, ponieważ od trzech lat bezskutecznie ubiegają się o kontrakt z NFZ, przez co premiowane są podmioty dotychczas pozostające na rynku, co jest niekorzystane dla nowych usługodawców. Decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. nr [.], znak [.], Dyrektor [.] NFZ utrzymał własną decyzję z dnia [.] czerwca 2014 r. w mocy, podtrzymując w całości dotychczas wyrażone stanowisko. Podkreślił, że zespół negocjacyjny prowadził rozmowy ze wszystkimi oferentami, a odwołujący nie wniósł zastrzeżeń do protokołu końcowego z negocjacji. Oczekiwana przez NFZ cena w kwocie 26 zł była wszystkim znana, a Komisja nie miała kompetencji wpływania na zmianę ceny zaproponowanej w ofercie. Oferty oceniano w oparciu o tożsame kryteria dotyczące, poza ceną, także jakości i ciągłości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez Spółkę "[.]" zarzucono naruszenie: 1) art. 6, art.7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: a) oparcie się wyłącznie na oświadczeniu BB prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą NZOZ [.] -MED oraz przedłożonym przez niego odpisie księgi wieczystej i przyjęcie, że oferent ten prowadzi działalność pod adresem ul. [.] w [.], podczas gdy: - z treści pism kierowanych przez skarżącego wynika, że szyld tego oferenta zamieszczony jest pod adresem ul. [.]; - z decyzji nr [.] (znak [.]), której adresatem był Niepubliczny Zespół Opieki [...], wynika, że w konkursie została wybrana oferta BB prowadzącego działalność pod adresem "ul. [.] ", mimo, że przeczy temu przedłożone do akt tego postępowania zaświadczenie Urzędu Gminy w [.]; - na podstawie księgi wieczystej można co najwyżej ustalić prawo własności nieruchomości, a nie adres nieruchomości oraz czy oferent BB na tej nieruchomości prowadzi działalność, w tym posiada tytuł prawny do zlokalizowanych na tej nieruchomości pomieszczeń, a przez to niewyjaśnienie rozbieżności w adresie prowadzenia działalności przez BB w [.], a w konsekwencji brak ustalenia czy zostało spełnione przez tego oferenta kryterium jakości, b) brak ustalenia, czy BB prowadzący działalność gospodarczą pod firmą NZOZ [.] -MED posiada pomieszczenia i sprzęt pozwalające na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej uznając, że obligatoryjna kontrola dotyczy jedynie świadczeniodawców, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy z Funduszem w zakresie objętym konkursem, kiedy: - żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości ograniczenia kontroli tylko do niektórych świadczeniodawców, - wśród świadczeniodawców objętych kontrolą znajdował się świadczeniodawca WH, który miał już zawartą umowę z Funduszem, - w dokumentacji postępowania brak jest dokumentów potwierdzających, że BB był kiedykolwiek wcześniej kontrolowany przez Fundusz pod kątem jakości, w tym pod adresem ul. [.] czy tez [.], - w dokumentacji postępowania brak jest dokumentów, że EP prowadząca działalność gospodarczą pod firmą N.Z.O.Z. [....] - "[.] " [.], była kiedykolwiek wcześniej kontrolowana przez Fundusz pod kątem jakości, - z oświadczeń skarżącego wynika, że istnieją nieprawidłowości w udzielaniu świadczeń zdrowotnych przez BB, a w konsekwencji brak ustalenia, czy zostało spełnione przez niego oraz EP kryterium jakości, c) brak ustalenia, czy w stosunku do skarżącego naruszono zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz czy prowadzono postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, czy negocjacje ze skarżącym były prowadzone w sposób prawidłowy, z poszanowaniem dobrych obyczajów oraz zasady równego traktowania świadczeniodawców; 2) art. 8, art. 9, art.11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w szczególności: a) niewyjaśnieniem na jakiej podstawie przyjęto, że świadczeniodawcy, którzy w toku postępowania konkursowego posiadali już umowy z Funduszem nie podlegają kontroli, b) niewyjaśnieniem dlaczego nie przeprowadzono kontroli u oferenta BB i EP w sytuacji, kiedy taka kontrola została przeprowadzona u innego świadczeniodawcy, który w toku postępowania konkursowego również posiadał umowę z Funduszem, c) niewyjaśnieniem powodów przyjęcia, że oferta BB spełnia kryteria jakości, kiedy nie został poddany kontroli, jak też brak jest dokumentów potwierdzających pomyślną kontrolę u tego świadczeniodawcy z lat poprzednich, a nadto dlaczego uznano, że pomyślna kontrola – jeżeli była przeprowadzana, dokonana kilka lat wstecz będzie adekwatna do aktualnie obowiązujących standardów i norm; d) niewyjaśnieniem powodów przyjęcia, że EP spełnia kryteria jakości, kiedy nie została poddana kontroli, jak też brak jest dokumentów potwierdzających pomyślną kontrolę tego świadczeniodawcy z lat poprzednich, a nadto dlaczego uznano, że pomyślna kontrola – jeżeli była przeprowadzana, będzie adekwatna do aktualnie obowiązujących standardów i norm, e) niewyjaśnieniem, dlaczego ocena kryterium ciągłości oparta była o jedyną przesłankę - posiadania umowy z Funduszem w zakresie objętym konkursem, f) niewyjaśnieniem, na jakiej podstawie uznano, że Komisja konkursowa w toku negocjacji nie może sugerować oferentom obniżenia ceny produktu, a negocjacje ze skarżącym były prowadzone prawidłowo i w sposób jednakowy w stosunku do pozostałych świadczeniodawców; 3) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach (...) poprzez nieprawidłowe zastosowanie prowadzące do uznania, że w postępowaniu zapewniono równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz że prowadzono postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji mimo, że: a) w toku postępowania konkursowego nie przeprowadzono kontroli wszystkich świadczeniodawców, co nie znajdowało uzasadnienia faktycznego i prawnego, b) nie przeprowadzono kontroli wszystkich świadczeniodawców, którzy mieli już zawarte umowy z Funduszem, tj. u BB oraz EP, kiedy taką kontrolę przeprowadzono u WH, c) oparto ocenę kryterium ciągłości o jedyną przesłankę - posiadania umowy z Funduszem w zakresie objętym konkursem, co w rzeczywistości doprowadziło do wyeliminowania świadczeniobiorców, którzy zamierzali udzielać świadczeń medycznych objętych postępowaniem konkursowym po raz pierwszy, d) naruszono procedurę negocjacji, co skutkowało wprowadzeniem w błąd skarżącego, że jego oferta jest zadowalająca pod względem ceny i uniemożliwieniem mu jej obniżenia, e) mimo formalnego zaproszenia skarżącego do negocjacji podczas spotkania nie podjęto z nim żadnych rozmów mających na celu wynegocjowania lepszej ceny, kiedy rozmowy takie były prowadzone z innym oferentem K. S. i doprowadziły do obniżenia ceny oferty, f) przyjęto jako jedną z przesłanek w ramach oceny kryterium jakości posiadanie oceny jakości zewnętrznej ISO w sytuacji, kiedy czas pomiędzy ogłoszeniem kryteriów oceny a terminem składania ofert był niewystarczający do uzyskania certyfikatu ISO, co prowadziło do wyeliminowania ofert świadczeniodawców, którzy nie dysponowali stosownym certyfikatem, w tym skarżącego, 4) art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że w procedurze negocjacji wyłączona jest możliwość sugerowania oferentom obniżenia ceny produktu oraz że mimo zaproszenia świadczeniodawcy na negocjacji Komisja konkursowa może nie podejmować prób obniżenia ceny, 5) art. 148 ustawy o świadczeniach poprzez nieprawidłowe zastosowanie prowadzące do uznania, że w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nastąpiło porównanie ofert z prawidłowym zastosowaniem kryterium ciągłości, 6) art. 72 ust. 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 155 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez pominięcie, że Komisja konkursowa prowadziła negocjacje ze skarżącym z naruszeniem dobrych obyczajów 7) art. 152 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że na skutek niedokonania wyboru oferty skarżącego nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [.] NFZ wniósł o jej oddalenie, oceniając sformułowane w niej zarzuty w całości jako niezasadne. W wydanych decyzjach wyjaśniono powody uznania postępowania za przeprowadzone prawidłowo, a także popełnioną omyłkę pisarską w adresie jednego z oferentów. Natomiast kryterium ciągłości jest tylko jednym z pięciu, w oparciu o które – stosownie do zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. nr 3/2014/DSOZ, oceniano oferty, a nie jedyne czy wyłączne. Jeżeli chodzi natomiast o kontrole, to nie przeprowadzano ich u tych oferentów, którzy byli jej poddani już wcześniej. Za negatywny wynik kontroli odejmowano punkty, natomiast za pozytywny ich nie przyznawano. Z kolei posiadanie certyfikatu ISO zależy wyłącznie od woli oferenta. Jeżeli natomiast chodzi o cenę, to na stronie internetowej Funduszu podana była ogólnie dostępna wiadomość o oczekiwanej cenie wynoszącej 26 zł i tylko oferent miał możliwość jej modyfikowania. W piśmie procesowym z dnia 18 października 2014 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dnia skarżącego z dnia 28 sierpnia 2014 r., postanowienia Dyrektora [.] oddziału Wojewódzkiego Funduszu Zdrowia z dnia [.] sierpnia 2014 r., pisma zastępcy dyrektora [.] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [.] sierpnia 2014 r. dołączone do niniejszej skargi, jako niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co nie spowoduje nadmiernego wydłużenia postępowania. Wątpliwości te dotyczą według skarżącego niewłaściwego oznaczenia nieruchomości, C. Ul. [.], czy [.], gdyż organ pomija, że w dacie składania oferty nie dysponował pomieszczeniami, których posiadanie było nie tylko jednym z warunków zawarcia umowy o świadczenie usług opieki zdrowotnej, ale też było punktowane jak wskazuje sam organ, a brak takich pomieszczeń mógł powodować odjęcie punktów. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie właściciela nieruchomości MH oraz WH (wg podanego adresu do złożenia dokumentów potwierdzających rozliczenie przedmiotowej umowy najmu zawartej z uczestnikiem ad 2 BB w okresie od dnia złożenia oferty w przedmiotowym postępowaniu konkursowym do dnia rozstrzygnięcia konkursu ofert oraz zobowiązanie ww. uczestnika do przedłożenia dokumentacji księgowej za okres od dnia złożenia oferty do dnia jej rozstrzygnięcia obejmującego potwierdzenie uiszczenia czynszu najmu lokalu za lokal zlokalizowany przy ul. [.] w [.]. Skarżący nie ma możliwości uzyskania tych dokumentów osobiście, a przeprowadzenie z nich dowodów ma istotne znaczenie dla sprawy. Podtrzymał zarzut dowolności przeprowadzania kontroli w lokalach podmiotów stawających do konkursu. Poza uczestniczką EP i uczestnikiem BB wszyscy inni uczestnicy zostali skontrolowani przez komisję konkursową. Pełnomocnik organu w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. poinformował, że skarżący dołączył do swojej oferty świadectwo pracy z dnia 15 sierpnia 2004 r. podpisane przez MB, a wystawione w [.] na rzecz RB, w którym stwierdzono, ze ta w okresie od dnia 1 maja 20-2 r. do dnia 1 sierpnia 2004 r. wykonywała pracę w charakterze pielęgniarki środowiskowej w niepełnym wymiarze czasu pracy na rzecz [.][...] Spółka Partnerska " [.] ". Ponadto [.]OW NFZ dysponuje informacją Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych z siedzibą w [.], że RB nie ma uprawnień do realizowania do świadczeń zdrowotnych, skarżący wskazał ją w złożonej do Funduszu ofercie jako personel, który będzie realizował świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyznaczonych przepisami art. 145 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, ale w niniejszej sprawie nie miało to wpływu na wynik sprawy. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe skarżącego, bowiem wbrew jego twierdzeniom nie spełniały kryteriów prowadzanego przez Sąd postępowania dowodowego. Sąd nie ma możliwości odbierania oświadczeń od podmiotów, które nie są stronami postępowania. Natomiast pisma, na które powołuje sie skarżący nie zostały dołączone do pisma procesowego, którym uzupełniono skargę. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 152, art. 154 ust. 1-3 ustawy. Przepis art. 152 ust. 1 ustawy stanowi, że świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i art. 154 ustawy. W przepisach działu VI ustawy sformułowane zostały zasady przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, z których najważniejsze to: zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134), zasada jawności ofert oraz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 135) oraz zasada jawności kryteriów oceny i warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz zakaz ich zmiany w toku postępowania (art. 147). Przestrzeganie tych zasad ma istotne znaczenie z punktu prawidłowości przeprowadzenia konkursu, co wynika z art. 152 ust. 1 ustawy. W toku postępowania w sprawie zawarcia umowy oferent może złożyć umotywowany protest, którego uwzględnienie skutkuje powtórzeniem zakwestionowanej czynności przez komisję konkursową. Po ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania, świadczeniodawcy biorącemu udział w postępowaniu przysługuje odwołanie do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, który po jego rozpatrzeniu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą albo oddalającą odwołanie. Od tej decyzji świadczeniodawca może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w wyniku, którego dyrektor OW NFZ wydaje decyzję administracyjną w sprawie. Sprawa o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń staje sie sprawą administracyjną, dopiero z chwilą złożenia odwołania, a kończy je decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia winsoku strony o ponowne rozpatrzenia sprawy (art. 154 ustawy). W orzecznictwie przyjmuje sie, że do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej dochodzi wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie usług zdrowotnych. Na podstawie art. 154 ustawy Dyrektor [.] NFZ w [.] był uprawniony do rozpatrzenia odwołania skarżącego dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Analiza akt administracyjnych pozwala na przyjęcie, że organ procedując w sprawie nie naruszył zasad postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co nie oznacza, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów procesowych. Akta administracyjne są kompletne, zawierają wszystkie złożone oferty przez oferentów i pozwoliły na weryfikację pracy komisji konkursowej. W toku prowadzonego postępowania organ podejmował czynności na podstawie przepisów działu VI ustawy. Na podstawie delegacji z art. 146 ust. 1 ustawy zostało wydane przez Prezesa NFZ zarządzenie Nr 3/2014/DSOZ z dnia 23 stycznia 2014 r. Nr 57/2013/DSOZ z dnia 2 października 2013 r. oraz Nr 87/2013/DSOZ z dnia 18 grudnia 2013 r. Działania komisji konkursowej znajdowały umocowanie w przepisach art. 136 ust. 4 ustawy oraz przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzieleniu świadczeń z opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. nr 273, poz. 2719). Skarżący złożył ofertę w postępowaniu oznaczonym nr [.], a prowadzonym przez [.] NFZ w [.] w celu zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej w zakresie świadczeń w pielęgniarskiej opiece długoterminowej. Komisja konkursowa stwierdziła spełnienie warunków formalnych przez ofertę skarżącego. Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że w dniu 17 kwietnia 2014 r. była przeprowadzona u skarżącego kontrola przez członków komisji konkursowej, potwierdzona podpisem skarżącego, a z załącznika do wyników kontroli wynika, że oferta spełnia warunki określone w protokole oględzin stanowiący załącznik nr 1. Zasadniczym problem podnoszonym w skardze jest zakwestionowanie przez skarżącego spełnienie warunków konkursu przez oferenta BB, bowiem według skarżącego nie został dokładnie ustalony adres, pod którym jest prowadzona działalność gospodarcza, co do numeru lokalu zlokalizowanego w [.] przy ul. [.] gdyż jest indywidualizowana różnie podawaną literą "a ", "b", "c" lub "d". Skarżący zakwestionował też, że w nieuprawniony sposób doszło do obniżenia ceny przez oferentkę EP, gdyż nie zostały wyjaśnione okoliczności, czy komisja konkursowa nie sugerowała obniżenia ceny, a to spowodowało, że negocjacje ze skarżącym nie zostały przeprowadzone prawidłowo. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oferenta BB i błędnego określania jego siedziby Sąd stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się skoroszyt z ofertą BB zawierający dokumenty opatrzone pieczęcią "Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [.];[.], ul. [.] 4a, [....]. Zatem adres podany przez oferenta nie budzi wątpliwości. Firma [.] -med, w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r., poinformowała organ, że został zauważony błąd w oznaczeniu lokalu przy ul. [.], gdyż powinno być [.], o czym został powiadomiony organ pismem z dnia 23 marca 2014 r. z prośbą o usunięcie tej pomyłki pisarskiej. Ponadto Urząd Gminy w [.] uwiarygodnił, że taki adres nie istnieje. Do pisma z dnia 30 czerwca 2014 r. dołączono umowę najmu z dnia [.] stycznia 2010 r. lokalu użytkowego w Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w [.] przy ul. [.] 4a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 6 kwestia ta została dokładnie wyjaśniona. Za nietrafny Sąd uznał zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ możliwości sugerowania przez komisję konkursową w toku negocjacji obniżenia ceny świadczonej usługi. Zgodnie z postanowieniami art. 142 ust. 5 ustawy w części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Natomiast zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy, komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; 2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Zestawienie wskazanych powyżej dwóch regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że przeprowadzenie negocjacji z oferentami na zasadach określonych w art. 142 ust. 6 ustawy jest w istocie uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu. Natomiast z postanowień art. 142 ust. 5 ustawy wprost wynika, że przedstawienie najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia jest jedną z przesłanek wyboru oferty. Zatem na podstawie art. 142 ust. 6 ustawy istnieje możliwość negocjacji ceny z oferentami (por. wyrok WSA w Warszawie z 16.01.2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2094/11; LEX nr 1139780). W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść art. 139 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. Z przywołanego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że strony przystępujące do konkursu są związane warunkami umowy, które podlegały ocenie przy wyborze oferty. Oznacza to, że informacje podane przez stronę w formularzu ofertowym muszą być aktualne i prawdziwe zarówno w dacie składania oferty jak i przez cały czas postępowania zmierzającego do zawarcia umowy z wybranym świadczeniobiorcą. Komisja konkursowa ma za zadanie ocenę ofert oraz warunków zawartych w ofertach i na tej podstawie rozstrzyga konkurs. Zadaniem komisji konkursowej nie jest ustalenie zdarzeń przyszłych, które mogą (ale nie muszą) nastąpić, lecz ocena spełnienia przez oferenta kryteriów i warunków danego postępowania zarówno pod względem warunków formalnych jak i merytorycznych właściwych dla danego rodzaju świadczenia pielęgnacyjnego i opiekuńczego, co do których jest prowadzone postępowanie (por. wyroki NSA z 24.05.2011 r. sygn. akt II GSK 520/10; z 11.03.2011 r. sygn. akt II GSK 372/10; z 24.11.2011 r. sygn. akt II GSK 1154/10 - dostępne stronie internetowej http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi wątpliwości Sądu, że komisja konkursowa ma na celu wyłonienie najbardziej wiarygodnych i najkorzystniejszych ofert dla zawarcia umowy pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego NFZ. Zasady postępowania konkursowego są odmienne od zasad obowiązujących w ogólnym dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, co wynika z celu i przedmiotu postępowania konkursowego, którego specyfika wynika z treści art. 152 ustawy. Fundusz jest zobowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy). Z dokumentacji złożonej przez skarżącego wynika, że jako personel medyczny do wykonywania świadczeń zdrowotnych została zgłoszona RB (str. 9 i 10 formularza ofert - podpisane przez MB) i zawierająca oświadczenie, że dysponuje stażem pracy w zawodzie co najmniej 6 lat z uwzględnieniem czasu trwania stażu podyplomowego). Z informacji Funduszu uzyskanej od Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w [.] wynika, że w dacie złożenia oferty deklarowana, jako pielęgniarka do wykonywania świadczeń zdrowotnych nie miała uprawnień do ich realizowania, gdyż posiada przerwę w wykonywaniu zawodu dłuższą niż 6 lat. Obecny na rozprawie skarżący oświadczył, że dołączone do oferty świadectwo pracy RB zostało sfałszowane i objęte jest stosownym postępowaniem prokuratorskim, a o dokonaniu sfałszowania dokumentu świadczy fakt, że w dacie jego wystawienia w 2004 r. nie istniała spółka [.] -MED. Spółka ta istnieje od 2006 r. Problem ewentualnego sfałszowania świadectwa pracy wykracza poza granice niniejszej sprawy i nie ma wpływu na jej wynik. Sąd jest związany oceną legalności oferty na dzień jej złożenia, a w dacie złożenia oferty przez skarżącego zadeklarowana pielęgniarka nie miała uprawnień do realizacji świadczeń zdrowotnych. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia o zawodach pielęgniarki i położonej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1435 ze zm.) zawód pielęgniarki lub położnej może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone albo przyznane, przez włąsciwą okręgową radę pielęgniarek i położnych. Przez wykonywanie zawodu pielęgniarki lub położnej należy rozumieć udzielanie świadczeń zdrowotnych (art. 5 ). Powyższe świadczy o tym, że komisja konkursowa odstąpiła od kontroli prawdziwości danych wskazanych w ofertach, co skutkowało niezastosowaniem art. 149 pkt 2 ustawy, gdyż oferty zawierające nieprawdziwe informacje podlegają odrzuceniu. Stwierdzić należy, że nieprawdziwe dane oferty nie stanowią braków formalnych oferty, możliwych do usunięcia w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty. Dopuszczenie przez komisję konkursową oferty, która winna być odrzucona na zasadzie art. 149 ust. 1 ustawy do dalszego postępowania, stanowi naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134 ustawy). Zawarcie umowy z oferentem, którego ofertę należało odrzucić wywołuje skutek przewidziany w art. 155 ust. 2 ustawy, to jest nieważność umowy oświadczenia zdrowotne. Z art. 149 ust. 3 ustawy należy wyprowadzić wniosek, że odrzucić ofertę z przyczyn wymienionych w ust. 1 pkt 1 - 8 może tylko komisja. W rozpoznawanej sprawie wadliwa oferta została dopuszczona do kręgu podmiotów, z których w drodze konkursu wybierano podmioty do zawarcia umowy na realizację świadczeń zdrowotnych. W tej fazie postępowania w wyniku rozpatrzenia odwołania organ wydaje decyzje o treści określonej w art. 154 ust. 3 ustawy to jest albo uwzględnia odwołanie albo oddala odwołanie. Przepis art. 154 ust. 3 zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć w postępowaniu wszczętym odwołaniem oferenta. Z analizy wskazanych przepisów, w przypadku wniesienia odwołania przez podmiot, którego oferta winna była zostać odrzucona przez komisję konkursową, to jedynym rozstrzygnięciem, jakie może wydać organ jest oddalenie odwołania z przyczyn formalnych z uwagi na ustawowe ograniczenia orzecznicze organu wynikające z art. 154 ust. 3 ustawy. Te ograniczenia orzecznicze organu w fazie administracyjnego postępowania na skutek wniesienia odwołania spowodowały, że Sąd doszedł do przekonania, że w wyniku powtórnie prowadzonego postępowania mogłaby zapaść decyzja o tej samej treści. Zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami Sąd podkreśla, że jedynym kryterium kontroli jest legalność, a tej nie można odmówić zaskarżonej decyzji pomimo zauważonych przez Sąd naruszeń przepisów postępowania, które jednak per saldo nie miały wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uprawniony jest do uchylenia zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływ na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzone w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania sądowego, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (por. wyrok NSA z 25.03.2014 r. sygn. akt II GSK 62/13; LEX nr 1488135). Taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż stan faktyczny sprawy uzasadniał odrzucenie oferty skarżącego, co zostało wyżej wyjaśnione. Z tych względów Sąd uznaje za zasadne rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, co nie oznacza, że wszystkie argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji zasługują na akceptację. Z uwagi na to, że oferta skarżącego powinna była zostać odrzucona przez komisję konkursową, w ocenie Sądu niecelowym było w ramach postępowania odwoławczego porównywanie ustaleń dotyczących kwalifikacji wartościującej poszczególne oferty i konieczności oceny przez organ całego rozstrzygnięcia o wyborze świadczeniodawcy, o której to konieczności wypowiada się jednoznacznie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podobnie Sąd nie odniósł sie do zarzutu skargi o nieprzeprowadzeniu kontroli lokalu wszystkich oferentów, bo w stanie faktycznym uwzględnionym do orzekania nie miało to wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił jako niezasadną.