V SA/Wa 2755/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - ref. staż. Małgorzata Skomiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę 1. W dniu [...].04.2013 r. do ARiMR wpłynął wniosek J. P. o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. Z uwagi na niedoskonałości ARiMR wezwała dwukrotnie Skarżącego do uzupełnienia braków (pisma z dnia [...].01 i [...].04.2014 r.), przy czym – po przedłużeniu ostatniego terminu do uzupełnienia – upływał on [...].05.2014 r. 2. Po dokonaniu analizy dokumentów ARiMR doszła do wniosku, iż nie nadaje się do dalszej kwalifikacji. W związku z tym pismem z dni a [...].06.2014 r. na podstawie art.22 ust. 3 ustawy z dnia 7.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz.173) odmówiła przyznania Skarżącemu pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ze względu na zaistnienie okoliczności wskazanych w §18 ust. 5 w zw. z §10 ust.2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17.07.2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883 z późn. zm.). W motywach zwrócono uwagę, że pomimo dwukrotnej prośby Skarżący nie dostarczył ostatecznego pozwolenia na budowę. Przedstawiona decyzja Starosty O. z dnia [...].05.2014 r. zawierała jedynie informację, że przysługuje od niej odwołanie. Organ wskazał rygorystycznie, że zarówno z instrukcji wypełniania wniosku jak też z samego wniosku wynika, iż wymagane jest ostateczne pozwolenie na budowę. Dodatkowo wskazuje się na potrzebę uzyskania na takiej decyzji klauzuli ostateczności, który nadaje stosowny Organ stwierdzając, iż nie wniesiono odwołania. Dopiero taki dokument powinien być przedstawiony jako załącznik do wniosku o przyznanie pomocy. Dostarczona zaś decyzja z [...].05.2014 r. takich informacji nie zawiera; natomiast Organ wskazał, że podlega ona wykonaniu upływem terminu do wniesienia odwołania (art.130 §4 k.p.a.), gdyż jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Nie jest to jednak równoznaczne z jej ostatecznością. Zwrócono też uwagę, że Skarżący potwierdził, iż znane mu są zasady przyznawania pomocy, w tym wymogi instrukcji wypełniania wniosku. Ponadto – zdaniem Organu – wątpliwości budzi brak spójności miedzy zapisem w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]04.2013 r. a pozwoleniem na budowę. Zgodnie z warunkami zabudowy inwestycja obejmuje remont dachu i jego budowę nad częścią tarasową budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dodatkowe mieszkanie oraz o zmianę użytkowania poddasza na pomieszczenia rekreacyjne z pokojami krótkoterminowego zakwaterowania. Natomiast pozwolenie na budowę dotyczy zmiany sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na pomieszczenia mieszkalno-rekreacyjne z pokojami krótkoterminowego zakwaterowania w zabudowie zagrodowej. 3. W dniu [...].06.2014 r. Skarżący sporządził wezwanie do usunięcia naruszenia prawa załączając m.in. decyzję z dnia [...].05.2014 r. z informacją widniejącą na niej, że stała się ostateczną w dniu [...].05.2014 r. 4. Pismem z dnia [...].09.2014 r. poinformowano Skarżącego, że nie doszło do naruszenia prawa. 5. W skardze zażądano uchylenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia z dnia [...]06.2004 r., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego i dopuszczenia dowodu z dokumentów załączonych do skargi. Zwrócono uwagę na naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 77 § 2 k.p.a. poprzez brak działania organu, które mogło posłużyć ochronie słusznego interesu strony i pozwoliłoby zmienić lub uzupełnić dotychczasowe postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (co jest dopuszczalne w każdym stadium postępowania) w postaci pozwolenia na budowę, jako załącznika do złożonego przez skarżącego wniosku, co przyczyniło się do uznania, iż skarżący nie wypełnił warunków przyznania wnioskowanej pomocy i wydania decyzji odmownej w tym zakresie; b) art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że dana okoliczność - uprawnienie skarżącego do wykonania określonych prac budowlanych - została udowodniona, przez brak wzięcia pod uwagę dotychczas obowiązującego w stosunku do skarżącego pozwolenia na budowę - decyzji Starostwa Powiatowego w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. (znak sprawy [...]), które już uprawniało skarżącego do wykonania zmian, przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie którego skarżący zamierzał wykonać prace budowlane objęte wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych, a która to decyzja została tylko częściowo i nieznacznie zmieniona decyzją Starosty O. z dnia [...] maja 2014 r. (znak sprawy [...]), która z uwagi na fakt uczestnictwa w postępowaniu jednej strony - skarżącego, i odpowiadaniu w całości wnioskowi skarżącego stała się ostateczna w dniu [...] maja 2014 r. i uprzednio uzyskała pieczęć o podleganiu wykonaniu, a co za tym idzie, organ nie przyznał skarżącemu wnioskowanej pomocy wyłącznie z uwagi na to, iż skarżący uzyskał stosowne pozwolenie na budowę, które uzyskało walor ostateczności kilka dni po upływie terminu na uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy; c) art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym strony postępowania, przez odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej wyłącznie z uwagi na dokonanie błędnej analizy stanu faktycznego sprawy - tj. charakteru posiadanego uprzednio i uzyskanego w maju 2014 r. pozwolenia na budowę i faktu, iż pozwolenie to uzyskałoby z całą pewnością walor ostateczności z uwagi na występowanie w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę wyłącznie jednej strony - skarżącego oraz z uwagi na fakt, iż uzyskane pozwolenie w pełni odpowiadało wnioskowi skarżącego; w przypadku w jakim organ dążyłby do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy, skarżący uzyskałby możliwość przedstawienia organowi nie tylko pozwolenia na budowę w wersji przekazanej do akt sprawy, lecz również z dowodem uzyskania przez tą decyzję waloru ostateczności; d) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia jako dowód pozwolenia na budowę uzyskanego przez skarżącego w wersji załączonej do akt sprawy administracyjnej i podjęcia czynności, dzięki której po upływie krótkiego, dodatkowego terminu, strona byłaby gotowa przedstawić również w/w pozwolenie z pieczęcią wskazującą na jego ostateczny charakter; e) art. 9 k.p.a. poprzez brak czuwania przez organ administracji nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i brak udzielenia skarżącemu w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, w tym: i) brak poinformowania skarżącego, iż organ uważa złożone dotychczas pozwolenie na budowę za niewystarczające i przyczyny takiego stanowiska; skarżący zasadnie stał na stanowisku, iż uzyskane pozwolenie na budowę uzyska charakter ostateczny z upływem 14 dni od dnia jego doręczenia, a tym samym mogło stanowić podstawę dla uzyskania pomocy finansowej, jednakże organ pomimo posiadania takiej możliwości nie poinformował skarżącego o odmiennym stanowisku w tym względzie, co wpłynęło na brak podejmowania przez skarżącego dodatkowych czynności w sprawie i wydanie decyzji odmawiającej uzyskania wnioskowanej przez skarżącego pomocy; ii) brak poinformowania skarżącego, iż skoro posiada wykonalne pozwolenie na budowę w postępowaniu, którego jest jedyną stroną, może złożyć do akt tegoż postępowania oświadczenie o tym, iż nie złoży od uzyskanego pozwolenia odwołania, a tym samym spowoduje, iż decyzja ta stanie się ostateczna ponad wszelką wątpliwość, oraz iż może zgodnie z art. 86 k.p.a. złożyć do akt sprawy organu ARiMR oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności za składanie fałszywych wyjaśnień, iż nie złoży od przedmiotowego pozwolenia na budowę żadnego środka odwoławczego, a tym samym pozwolenie to będzie mogło zostać w pełni uznane za posiadające walor decyzji ostatecznej; f) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowania, przede wszystkim brak udzielenia skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co spowodowało, iż skarżący składając do akt sprawy wykonalne pozwolenie na budowę, które po upływie krótkiego terminu stało się również ostateczne, spodziewał się, iż zostanie na jego rzecz wydana decyzja przyznająca mu wnioskowaną pomoc finansową; organ tym samym naruszył również dyspozycję art. 81 k.p.a., gdyż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a takiej możliwości skarżący został pozbawiony; g) art. 130 § 4 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż przedstawiona do akt sprawy decyzja Starosty O. z dnia [...] maja 2014 r. ([...]) nie może wypełniać warunków ostateczności w sytuacji, w jakiej skarżący uzyskał od organu - Starosty O., pozwolenie na budowę wraz z statusem wykonalności z uwagi na fakt, iż wydana decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron, w takiej zaś sytuacji Starosta O. nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, tym bardziej iż zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa ani interesu społecznego. Wyżej wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wydane przez organ ARiMR rozstrzygnięcie, bowiem spowodowały, iż skarżący będąc pozbawionym czynnego uczestniczenia w postępowaniu i uzyskania informacji o okolicznościach, które mają wpływ na jego prawa i obowiązki, pomimo wypełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, został jej pozbawiony. Naruszenia te również przyczyniły się do uznania przez organ, iż wydane w sprawie skarżącego pozwolenie na budowę nie może spełnić warunków przyznania pomocy. Wreszcie dostrzeżono wydanie zaskarżonego aktu przy błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy, tj.: h) przy uznaniu, iż skarżący nie wypełnił warunków przyznania pomocy finansowej z uwagi na nieprzedłożenie do akt sprawy ostatecznego pozwolenia na budowę, podczas gdy załączone pozwolenie posiadało już walor wykonalności, zaś z uwagi na występowanie w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia wyłącznie jednej strony - samego wnioskodawcy, oraz brzmieniu decyzji w zgodzie z wnioskiem skarżącego, nie występowała żadna wątpliwość co do tego, iż przedmiotowe pozwolenie uzyskało również gwarancję posiadania waloru ostateczności. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, gdyż wyżej wskazane błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi wyłączny zarzut stawiany skarżącemu jako uzasadnienie odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. W motywach podniesiono argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi. 6. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami wcześniejszych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 powołanego przepisu). W myśl natomiast art. 146 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie formalnej dopuszczalności, a następnie merytorycznej zasadności skargi doprowadziło w ocenie Sądu do ustalenia, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Już na wstępie wskazać trzeba, że stawiane w skardze zarzuty należy uznać za bezzasadne chociażby z tego względu, gdyż z treści art.22 ust. 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich (...) wynika, że "Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio." Z kolei z treści art.21 tej ustawy wynika, że – stosownie do uregulowań z ust.2 i 3 - w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Reasumując, w świetle powołanych regulacji ustawowych Organ nie naruszył przepisów prawa procesowego, a w szczególności powołanych w skardze art. 7, 9, 10 §1, 75 §1, 76 §1, 77 §2, 80, 81, 130 §4 i 139 k.p.a., albowiem ich stosowanie zostało wyłączone przez ustawodawcę. Uzupełniająco wskazać należy, iż zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 17.07.2008 r., w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone w ust. 1 i 2 nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponadto, stosownie do § 18 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków, o których mowa w ust. 3 usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja ponownie wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. W nawiązaniu do § 18 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17.07.2008 r. jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Organ informuje wnioskodawcę w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Ponadto, w myśl § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17.07.2008 r. w ramach niniejszego działania pomoc jest przyznawana, jeżeli zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu oraz przepisach odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji. W przedmiotowej sprawie na etapie weryfikacji kompletności i poprawności wniosku o przyznanie pomocy Agencja trafnie stwierdziła, iż złożony przez Skarżącego wniosek nie zawierał kompletu załączników, na podstawie których nastąpiła by weryfikacja ich poprawności. Dlatego też Agencja dwukrotnie wezwała stronę do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów, złożenia wyjaśnień (pismo z dnia [...].01.2014 r. oraz z dnia [...].04.2014 r.). Wskazane powyżej wezwania do uzupełnienia braków wskazywały w swojej treści, iż wniosek o przyznanie pomocy winien być uzupełniony m.in. o ostateczne pozwolenie na budowę (k. 67 i k. 126 akt adm.). Zważywszy na fakt, iż pomimo upływu 21 dniowych terminów wynikających z przesłanych do Skarżącego wezwań, jak również upływu dodatkowego 30 dniowego terminu, na który Agencja pismem z dnia [...].04.2014 r., wyraziła zgodę Skarżący nie usunął przedstawionego powyżej braku, tj. nie złożył we wskazanym terminie, do dnia [...].05.2014 r., ostatecznego pozwolenia na budowę, Agencja odmówiła Skarżącemu przyznania pomocy. Należy podkreślić, iż w ramach drugiego uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy Skarżący dostarczył wprawdzie wydaną przez Starostę Olsztyńskiego decyzję z dnia [...].05.2014 r., nr [...], która zmieniała ostateczną decyzję Nr [...] z dnia [...].06.2008 r. jednak powyższa decyzja z dnia [...].05.2014 r. nie została opatrzona klauzulą ostateczności. W nawiązaniu do powyższego należy podkreślić, iż Agencja zachowała dyspozycję wynikającą z § 18 ust. 3 i § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17.07.2008 r., tj. poprawnie dwukrotnie wezwała Skarżącego o konieczności uzupełnienia braku w przedmiotowym zakresie. Dlatego też, wezwanie po raz trzeci Skarżącego do usunięcia braków było już niemożliwe. Rozporządzenie MRiRW z dnia 17.07.2008 r. w § 18 nie przewiduje bowiem możliwości kolejnego wezwania na etapie weryfikacji kompletności i poprawności wniosku. Regulacja zawarta w § 18 ust. 3 w związku z § 18 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia zawęża w takim przypadku procedurę rozpatrywania wniosku w sposób umożliwiający co najwyżej dwukrotne wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień. Powyższe zatem prowadzi do stwierdzenia, iż Agencja została zobowiązana na gruncie § 18 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 17.07.2008 r. do odmowy przyznania pomocy (pismo z dnia 13 czerwca 2014 r., k. 345 - 350 akt adm.). W tym kontekście należy mieć na uwadze, iż NSA, w wyroku z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/11, wskazał, że w przypadku gdy chociaż jeden z braków pomimo otrzymania ponownego wezwania do ich usunięcia nie został przez wnioskodawcę usunięty, stanowi to podstawę do odmowy przyznania pomocy. W konsekwencji wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy należy postrzegać jako prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Wartym podkreślenia jest również fakt, iż dostarczenie przez wnioskodawcę ostatecznego pozwolenia na budowę, w przypadku gdy przepisy szczególne wymagają uzyskania takiego pozwolenia w związku z realizacją operacji związanej z pracami budowlanymi jest wymagane zarówno przez rozporządzenie, tj. § 17 ust. 2 pkt 23, jak również przez Instrukcję wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. W tym miejscu wskazać należy, iż w ocenie sądów administracyjnych "(...) Nie pozostaje w kompetencji wnioskodawcy możliwość podważania takich instrukcji oraz kwestionowanie obowiązków wynikających z zapisów znajdujących się na formularzu. Wnioskodawca ma obowiązek wypełnić wniosek zgodnie z instrukcją, co oznacza, iż nie ma możliwości podważania go od strony formalnej(...)", zatem działania Agencji, tj. wezwanie Skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy o ostateczne pozwolenie na budowę, były przeprowadzone zgodnie z prawem. Ponadto, zasadne jest wskazanie, iż Skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy złożył oświadczenie o treści: "Oświadczam, że znane mi są zasady przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 z późn. zm.) oraz wymagania uszczegółowione w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, w tym zasady refundacji kosztów kwalifikowalnych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji oraz zasady udzielania zaliczek". Pozwala to jednoznacznie stwierdzić, iż Skarżący był świadomy zasad oraz znał przepisy mające zastosowanie w trakcie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy, a co się z tym wiąże był niewątpliwie świadomy, iż w przypadku prowadzenia robót budowlanych jest zobowiązany dostarczyć ostateczne pozwolenie na budowę. W ocenie sądów administracyjnych, którą podziela również skład orzekający, nie właściwym jest twierdzenie, iż wydana decyzja dot. pozwolenia na budowę opatrzona klauzulą wykonalności na podstawie art. 130 § 4 k.p.a. stanowi tym samym decyzję ostateczną. Potwierdzeniem powyższego jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 829/13, w którego uzasadnieniu sąd wskazał, iż: "Nie ma racji skarżący podnosząc, że podnosząc, że przedłożona decyzja powinna zostać przez Agencją uznana, ponieważ na podstawie art. 130 § 4 k.p.a. z dniem [...] była wykonalna, co potwierdzać ma pieczątka Starostwa Powiatowego w [...], iż "decyzja niniejsza podlega wykonaniu". Jednakże z treści tej pieczątki wprost wynika, że decyzja ta nie była ostateczna. Zgodnie z art. 16 ust. 1 k.p.a. decyzją ostateczną jest decyzja od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od przesłanej do Agencji przy piśmie z dnia [...] decyzji o pozwoleniu na budową, stronom przysługiwało odwołanie. Okoliczność, że strony oświadczyły, że decyzja ta jest zgodna z ich żądaniem, a Starostwo Powiatowe poświadczyło, że decyzja ta na podstawie art. 130 § 4 k.p.a. jest wykonalna z dniem [...], nie zmienia faktu, że od decyzji tej przysługiwało stronom prawo do wniesienia odwołania. " Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego i prawnego należy stwierdzić, iż działania Agencji, w tym odmowa przyznania pomocy finansowej w ramach przedmiotowego działania, nie naruszyły przepisów prawa. Końcowo dostrzec należy, że wydanie decyzji z dnia [...].05.2014 r. przez Starostę O. nie było bynajmniej efektem przewlekłości postępowania. Jak wynika to z motywów tego aktu administracyjnego wniosek z dnia [...].05.2014 r. wpłynął do Starostwa w dwa dni później, a stosowną decyzję wydano [...]05.2014 r., a zatem w iście ekspresowym tempie. Mając zatem powyższe na względzie należało - stosownie do treści art.151 p.p.s.a. - orzec jak w sentencji.