I SA/Po 513/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015r. sprawy ze skargi A Spółki Jawnej w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2004 r oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], określił "X." T. K. i S-ka Spółka Jawna w likwidacji zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2004 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za miesiąc czerwiec 2004 r., zobowiązanie za lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił powyższą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], w części dotyczącej miesięcy maja, czerwca, lipca 2004 r. i umorzył postępowanie w sprawie określenia zobowiązania za miesiąc czerwiec 2004 r. oraz określił zobowiązanie: za miesiąc maj 2004 r. w kwocie [...] zł, za miesiąc lipiec 2004 r. w kwocie [...] zł, a w pozostałej części, tj. za miesiące sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę, która wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r., o sygn. akt I SA/Po 618/12, została oddalona. Prawidłowość orzeczenia WSA została potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r., o sygn. akt I FSK 731/13, oddalającym skargę kasacyjną Spółki. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. PHU "X." T. K. i S-ka Sp. j. w likwidacji wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną powyżej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - w skrócie: "O.p."). W argumentacji zgłoszonego żądania strona, jako nowe okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, wskazała wydanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzji z dnia [...], nr [...], umarzającej postępowanie kontrolne dotyczące podatku akcyzowego za miesiące od lipca do listopada 2004 r., z uwagi na przedawnienie przedmiotowego zobowiązania. Zdaniem Spółki, istnieje korelacja podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, co wynika z art. 29 ust. 20 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - w skrócie: "u.p.t.u."), zgodnie z którym w przypadku dostawy towaru podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania objęta jest również kwota tego podatku. Po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił uchylenia powyższej decyzji ostatecznej. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem wydanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzji z dnia [...], nr [...], umarzającej względem Spółki postępowanie w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od lipca do listopada 2004 r., z uwagi na przedawnienie zobowiązania, pozostaje w ogóle bez znaczenia dla istoty niniejszej sprawy. Uznano, że przedawnienie zobowiązania w podatku akcyzowym nie jest nową, a tym samym istotną okolicznością w sprawie. Podkreślono także, że okoliczność powołana przez Spółkę nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P., tj. w dniu [...], albowiem decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., stwierdzająca przedawnienie w podatku akcyzowym za miesiące od lipca do listopada 2004 r., została wydana w dniu [...]. Organ podniósł, że Spółka we wniosku o wznowienie wskazała jedynie na hipotetyczny związek oraz wpływ podatku akcyzowego na wysokość podatku od towarów i usług w oderwaniu od istoty sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] W tym kontekście podkreślono, że istotą postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] były stwierdzone przez organ kontroli skarbowej nieprawidłowości w zakresie prowadzonego przez Spółkę procederu zakupu paliwa z nieujawnionych źródeł oraz pozaewidencyjnego obrotu paliwem. Niezaewidencjonowany przez Spółkę obrót organy podatkowe określiły m.in. na podstawie danych wynikających z prowadzonych przez nią dokumentów. W przypadku sprzedaży na Stacji Paliw w A. dokumentem takim był "kalendarz", w którym pracownik stacji odnotowywał pozaewidencyjną sprzedaż paliwa. Natomiast w zakresie obrotu olejem tixotropic, przy szacowaniu kwoty uzyskanej ze sprzedaży, uwzględniono kwoty pozaewidencyjnych nabyć w poszczególnych miesiącach powiększone o marżę średnią ważoną ustaloną na podstawie stosowanych przez Spółkę w 2004 r. marż z ewidencjonowanej sprzedaży oleju tixotropic. W obu przypadkach należny podatek od towarów i usług obliczono, tzw. metodą "w stu". Wobec powyższego organ stwierdził, że na żadnym etapie określania podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług pozaewidencyjnego obrotu paliwem, będącego przedmiotem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nie uwzględniano jakichkolwiek wielkości związanych z podatkiem akcyzowym. Wskazano, że określone Spółce zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług od pozaewidencyjnego obrotu paliwem, dotyczy obrotu od którego Spółka świadomie nie uiszczała należnych zobowiązań podatkowych w ogóle, a tym samym trudno uznać jakoby podatek akcyzowy był ujęty w cenie sprzedawanego poza ewidencją paliwa. Podniesiono również, że zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, pozostające w określonych przepisami prawa wzajemnych relacjach, są odrębnymi należnościami wobec Skarbu Państwa, dla których kwestie przedawnienia należy badać odrębnie, co oznacza, iż przedawnienie jednego z nich nie generuje jednocześnie przedawnienia drugiego. W odniesieniu do tej kwestii wskazano, że w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] stwierdzono, że zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad oraz grudzień 2004 r. nie uległo przedawnieniu w związku z podjętymi czynnościami egzekucyjnymi skutkującymi przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, stosownie do przepisu art. 70 § 4 O.p. W konsekwencji tych czynności zobowiązania podatkowe za miesiące maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień przedawniają się z dniem 30 grudnia 2014 r. Jednocześnie zwrócono uwagę, że z upływem 31 grudnia 2009 r. przedawniło się zobowiązanie za czerwiec 2004 r., co znalazło wyraz w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za ten miesiąc. Mając na względzie powołane wyżej ustalenia, zawarte w uzasadnieniu decyzji ostatecznej z dnia [...], organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest korelacji między podatkiem od towarów i usług a podatkiem akcyzowym, a tym samym umorzenie postępowania w zakresie podatku akcyzowego (bez względu na jego przyczynę) pozostaje bez żadnego wpływu na wysokość określonego przez organy podatkowe podatku od towarów i usług. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie w odwołaniu Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jego zmianę w całości poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w części dotyczącej miesięcy maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie: - art. 29 ust. 20 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że modyfikacja zobowiązania w podatku akcyzowym (przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym) nie modyfikuje wielkości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, podczas gdy przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym zmniejsza podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług i w konsekwencji modyfikuje zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług; - art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez niestwierdzenie istnienia przesłanki określonej we wskazanym przepisie, w sytuacji gdy przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym zmniejsza podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług i w konsekwencji modyfikuje zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, co powinno skutkować wydaniem decyzji uchylającej ostateczną decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Uzasadniając odwołanie podniesiono, że postępowanie w zakresie podatku akcyzowego dotyczyło sprzedaży wyrobów akcyzowych na terenie kraju, a to oznacza, iż decyzja wydana w zakresie tego podatku ma wpływ na podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług. Spółka wyraziła przekonanie, że skoro zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży wyrobów akcyzowych się przedawniło, to zmniejszeniu uległa podstawa opodatkowania w podatku od towarów i usług w części dotyczącej sprzedaży tych wyrobów akcyzowych. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję w I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powielił argumentację zawartą w poprzedniej decyzji, akcentując, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej, uwarunkowanym stwierdzeniem kwalifikowanych wad postępowania podatkowego, wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1 - 11 O.p. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, co oznacza, że dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji wyłącznie w określonych w nich przypadkach, podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Mając na względzie, że strona we wniosku, jako podstawę wznowienia podała art. 240 § 1 pkt 5 O.p., organ zaznaczył, iż przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek, tj.: nowe, istotne okoliczności faktyczne lub nowe, istotne dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; okoliczności te i dowody musiały istnieć już w chwili wydawania decyzji ostatecznej; dla organu okoliczności i dowody są nowe dlatego, że wcześniej nie były mu znane. W ocenie organu odwoławczego, przedawnienie zobowiązania w podatku akcyzowym nie jest istotną okolicznością w sprawie. W tym kontekście wskazano, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określająca Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lipca 2004 r. do stycznia 2005 r., nie zawiera żadnych ustaleń odnośnie niezaewidencjonowanej sprzedaży paliwa wykonywanej przez Spółkę na stacji paliw w A., a także w zakresie obrotu olejem tixotropic, a zatem organ nie określił Spółce podatku akcyzowego z tego tytułu. Wobec tego uznano, że powyższa decyzja nie ma wpływu na rozstrzygnięcie dokonane przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. w decyzji ostatecznej z dnia [...] dotyczące m.in. niezaewidencjonowanej sprzedaży paliwa, wykonywanej przez Spółkę na stacji paliw w A., a także oleju tixotropic. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że wskazany przez Spółkę dowód w postaci decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], którą stwierdzono przedawnienie podatku akcyzowego za miesiące od lipca do listopada 2004 r., nie istniał w dniu [...], tj. w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzji ostatecznej, dotyczącej zobowiązań Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r., co jednoznacznie oznacza, że dowód ten nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., dotyczącej istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej. Uwzględniając powyższe, organ II instancji stwierdził, że spółka nie przedstawiła żadnych nowych i istotnych okoliczności bądź dowodów, a wobec tego zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. uznał za bezzasadny. W skardze złożonej do WSA w Poznaniu "X." T. K. i S-ka Sp. j. w likwidacji, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty sformułowane w skardze stanowią powtórzenie tych zawartych uprzednio w odwołaniu, a dotyczą naruszenia przepisów art. 29 ust. 20 u.p.t.u. i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Także uzasadnienie skargi stanowi powielenie argumentacji podniesionej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P., powołując stanowisko i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając zaskarżone decyzje według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego, a ich wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest, wyrażona w art. 128 O.p., zasada trwałości decyzji ostatecznych, stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. lub w ustawach podatkowych. Powołana wyżej zasada pełni bardzo ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. W zależności zatem od poczynionych ustaleń, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy jedynie wówczas, gdy stwierdzi istnienie jednej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Oceniając decyzje organów podatkowych w niniejszej sprawie w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd stwierdził, że akty te odpowiadają prawu. Prowadząc postępowanie wznowieniowe, w trybie art. 240 O.p. i następne, organy były związane ogólnymi zasadami postępowania wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV O.p., zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 O.p. - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p. dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Warto zauważyć, że Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Wobec powyższego, wbrew intencjom strony skarżącej, procedura wznowieniowa nie może być wykorzystywana do pełnej i ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. Przechodząc do meritum wskazać należy, iż przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy istniały podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], w części dotyczącej miesięcy maja, czerwca, lipca 2004 r. i umarzającej postępowanie w sprawie określenia zobowiązania za miesiąc czerwiec 2004 r. oraz określającej zobowiązanie: za miesiąc maj 2004 r. w kwocie [...] zł, za miesiąc lipiec 2004 r. w kwocie [...] zł, a w pozostałej części, tj. za miesiące sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak trafnie podniósł w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, w świetle powołanego przepisu wznowienie postępowania wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W ocenie Sądu organ podatkowy słusznie stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, albowiem, wbrew twierdzeniom autora skargi, ujawniony nowy dowód w postaci decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], którą stwierdzono przedawnienie podatku akcyzowego za miesiące od lipca do listopada 2004 r., nie istniał w dniu [...], tj. w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzji ostatecznej, dotyczącej zobowiązań Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. W związku z tym, że decyzja dotycząca przedawnienia podatku akcyzowego, na którą powołuje się strona została wydana po dniu [...], to dowód ten nie spełnia podstawowej przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., dotyczącej jego istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej. Okoliczność przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym została wprawdzie ujawniona po wydaniu decyzji ostatecznej, jak wymaga tego przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ale nie istniała w dniu jej wydania, tj. w dniu [...] Z akt sprawy wynika bowiem, że okoliczność przedawnienia została potwierdzona dopiero w decyzji wydanej ponad rok później, czyli w dniu [...], a wcześniej brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia ziszczenia się przesłanek przedawnienia. Kolejnym warunkiem sine qua non wzruszenia ostatecznej decyzji jest, aby okoliczność lub dowód, na który powołuje się strona był istotny, czyli miał przełożenie na dotychczasowe rozstrzygnięcie. W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd organu odwoławczego, że stwierdzone w późniejszej decyzji przedawnienie zobowiązania w podatku akcyzowym nie jest istotną okolicznością w sprawie. Trafnie organ podniósł, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], określająca Spółce pierwotnie zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lipca 2004 r. do stycznia 2005 r., nie zawiera żadnych ustaleń odnośnie niezaewidencjonowanej sprzedaży paliwa i w zakresie obrotu olejem tixotropic, a zatem organ nie określił Spółce podatku akcyzowego z tytułu czynności sprzedaży, bo nie mógł. Słusznie bowiem organ zauważył, że podatek akcyzowy dotyczy nabycia i posiadania wyrobu, a nie jego sprzedaży. Natomiast ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] dotyczy niezaewidencjonowanej sprzedaży paliwa i oleju tixotropic, co pomija autor skargi. Wobec powyższego w ocenie Sądu organ podatkowy działający w I i II instancji prawidłowo stwierdził, że Spółka nie przedstawiła w istocie żadnych nowych i istotnych okoliczności bądź dowodów, co potwierdzałoby zasadność zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jak wspomniano wcześniej, postępowanie wszczęte w trybie wznowieniowym nie może – co do zasady – prowadzić do całościowej weryfikacji stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe w treści decyzji wymiarowej. Należy zatem podkreślić, że stan faktyczny sprawy – w tym sposób ustalenia obrotu i podatku należnego – został w rozpatrywanej sprawie poddany weryfikacji w trybie kontroli instancyjnej w toku postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w P. w ostatecznej decyzji z dnia [...], wydanej na skutek wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nie stwierdził wad w zakresie ustaleń faktycznych, w tym podstawy opodatkowania. Skarga na powyższą decyzję ostateczną została prawomocnie oddalona wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2012 r., o sygn. akt I SA/Po 618/12, albowiem NSA wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r., o sygn. akt I FSK 731/13, oddalił skargę kasacyjną Spółki. Wobec powyższego podnoszenie zarzutu naruszenia art. 29 ust. 20 u.p.t.u. jest nieuprawnione, albowiem okoliczności podstawy opodatkowania zostały ostatecznie zbadane w dwuinstancyjnym postępowaniu podatkowym i prawomocnie skontrolowane przez sądy administracyjne obu instancji. W ocenie Sądu wniosek skarżącej Spółki o wznowienie postępowania zmierza w istocie do podważenia ustaleń organów podatkowych, w zakresie, w jakim ustalenia te dotyczą sposobu ustalenia obrotu i podatku należnego. Argumentacja zawarta we wniosku, a następnie w odwołaniu i w skardze, nie tylko podważa ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe w sprawie, a w szczególności znajdujące się w aktach dokumenty, ale także neguje rolę zasady trwałości decyzji ostatecznej. Jak już wyżej wskazano, istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową, a w konsekwencji do niezasadnego przedłużania postępowania. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż dowód, na który powołuje się strona skarżąca, w postaci decyzji z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania co do podatku akcyzowego, nie stanowi w istocie przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania w świetle art. 240 §1 pkt 5 O.p. Z treści przytoczonego przepisu wynika bowiem, że podstawą wznowienia postępowania są dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi. Tymczasem jak wykazano powyżej dowód, na który powołuje się Spółka, w postaci decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nie istniał w dniu [...], tj. w dniu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzji ostatecznej. Dodatkowo Sąd podziela pogląd organu, że stwierdzone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] przedawnienie podatku akcyzowego, nie ma istotnego wpływu na ustalenie w ostatecznej decyzji podstawy opodatkowania i wysokość podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży, albowiem akcyza naliczana jest na wcześniejszym etapie. Reasumując powyższe okoliczności, Sąd uznał, że organ w I i II instancji wydał zaskarżone decyzje w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wznowionego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, jak i jego trafną ocenę. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.