II OSK 2283/15

Dnia 11 maja 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser (spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 90/15 w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. L. na rzecz Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 90/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej WSA) oddalił skargę M. L. (dalej inwestor albo skarżący) na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej ŚWINB albo organ II instancji) z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]wydane w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wyrok został wydany w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Cieszynie (dalej PINB albo organ I instancji) postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g w związku z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej pr.bud.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), wymierzył karę inwestorowi budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, typ "AT-74" z urządzeniami, zlokalizowanego na działce nr [...] w Jaworzynce., w wysokości 10.000 zł, za przystąpienie do użytkowania budynku jednorodzinnego bez wymaganego prawem zgłoszenia o zakończeniu budowy. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że inwestorami są, zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, I. K. oraz M. L. W dniu 12 maja 2014 r. inspektorzy PINB przeprowadzili kontrolę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] w J, w trakcie której stwierdzono, że budynek nosi znamiona użytkowania, zaś inwestorzy dotychczas nie zawiadomili skutecznie organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy budynku, i nie uzyskali pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym, PINB wyznaczył dodatkowe terminy kontroli, jednak w wyznaczonych terminach inwestor nie stawił się osobiście, ani nie ustanowił na tą okoliczność należycie umocowanego pełnomocnika. W związku z brakiem możliwości ustalenia odpowiedniego terminu kontroli dla jednej ze stron postępowania, dnia 25 maja 2014 r. inspektorzy organu nadzoru budowlanego w Cieszynie przeprowadzili kontrolę na terenie nieruchomości. Podczas niej obecny był inwestor, który uczestniczył w przeprowadzonych czynnościach. Ustalono, że parter budynku jest wykończony (urządzona kuchnia, łazienka, sypialnia i pokój dzienny), natomiast poddasze jest w stanie surowym zamkniętym. Ustalono, że parter budynku jest użytkowany przez inwestora. Przedstawił on podczas kontroli odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Cieszynie, Wydział I Cywilny z dnia [...] lipca 2014 r., w którym postanowiono "udzielić uczestnikowi M. L. zabezpieczenia roszczenia przez przyznanie mu do wyłącznego korzystania nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w J, składającej się wyłącznie z działki nr [...], objętej KW nr [...], zobowiązując go równocześnie do ponoszenia wszystkich opłat związanych z korzystaniem z tej nieruchomości, do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania". Fakt przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego został jednoznacznie potwierdzony podczas czynności kontrolnych przez inspektorów nadzoru budowlanego, zaś fakt nielegalnego użytkowania budynku został potwierdzony przez obecnego właściciela nieruchomości w osobie inwestora, co zostało odnotowane w protokole z czynności kontrolnych podpisanym przez właściciela. Inwestor jest faktycznym sprawcą nielegalnego przystąpienia do użytkowania budynku, a przedstawione postanowienie Sądu Rejonowego w Cieszynie wyłącza odpowiedzialność finansową drugiego inwestora. ŚWINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniesionego w ustawowo przewidzianym terminie przez inwestora zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji przyjął, że organ powiatowy w sposób prawidłowy wykazał istnienie przesłanki do nałożenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości okoliczność, że mimo braku pozwolenia na użytkowanie (bądź zawiadomienia o zakończeniu budowy) inwestor obiekt ten użytkował. Świadczy o tym: - wyposażenie pomieszczeń pokoi dziennych w urządzenia codziennego użytku (użytkowany telewizor, komputer, suszarka, na której suszyło się pranie), - wyposażenie pomieszczeń higieniczno-sanitarnych (łazienka, toaleta, kuchnia) w sprzęt, urządzenia i produkty codziennego użytku, potwierdzające korzystanie z tych pomieszczeń, - użytkowanie i wykonywanie czynności codziennego użytku przez właściciela oraz jego gości, którzy byli obecni w budynku podczas czynności kontrolnych z dnia 25 lipca 2014 r. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem ŚWINB, trudno byłoby przyjąć za wiarygodne twierdzenia skarżącego, że znajdujące się w budynku urządzenia mają służyć jedynie przyszłemu użytkowaniu budynku. Nietrafony jest także, w ocenie organu zarzut, jakoby kara nałożona przez organ I instancji zaskarżonym postanowieniem, powinna być nałożona także na drugiego inwestora, tj. Iwonę Kubis. W sytuacji, gdy nielegalnego użytkowania dopuszcza się tylko jeden z inwestorów, to jemu właśnie należało taką karę wymierzyć. Za chybiony uznano także zarzut, jakoby skarżący nie przystąpił do użytkowania budynku, gdyż inwestycja nie została jeszcze zakończona, wobec czego nie miał obowiązku zawiadamiania właściwego organu o zakończeniu budowy. Zgodnie art. 55 pr.bud., przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli m.in. przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W niniejszej sprawie nie ma zatem zastosowania art. 54 pr.bud., lecz art. 55 pr.bud. tej ustawy, przez co inwestor był zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z niewykonaniem tego obowiązku zastosowano art. 57 ust. 7 pr.bud. Skargę na postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. złożył pełnomocnik inwestora. Zaskarżył je w całości zarzucając zarówno naruszenie przepisów pr.bud., jak i k.p.a. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Oddalając skargę, WSA w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie WSA, organy obu instancji prawidłowo ustaliły istnienie w sprawie przesłanek do wymierzenia inwestorowi kary administracyjnej przyjmując, że prace budowlane nie zakończyły się pomimo przystąpienia przez inwestora do użytkowania części domu bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wymierzenie kary określonej w art. 57 ust. 7 pr.bud. obowiązkowe jest w każdym przypadku, gdy na stronie ciążyła powinność dokonania zgłoszenia lub ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, a inwestor z naruszeniem swego obowiązku nie czyni tego i samowolnie przystępuje do użytkowania zrealizowanego obiektu. Organ nadzoru nie ma przy tym żadnych możliwości odstąpienia od wymierzenia takiej kary. Ustawodawca, używając sformułowania "wymierza karę", nie daje w tym zakresie żadnej dowolności. Zdaniem sądu I instancji, skarżący przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu przywołanego powyżej przepisu. Istnienie tej przesłanki jest oczywiste, co wynika przede wszystkim z oględzin przeprowadzonych przez organ, który stwierdził i udokumentował fotograficznie przedmioty codziennego użytku, zarówno w kuchni, jak i innych pomieszczeniach, m.in. łóżka z pościelą, deski do prasowania, żelazka, suszarki do ubrań, kosmetyków w łazience, komputera, drukarki, itd. Świadczy to o przystąpieniu do użytkowania i użytkowaniu w okresie, kiedy miała miejsce kontrola, części pomieszczeń przez skarżącego, zgodnie z ich docelowym przeznaczeniem, określonym w pozwoleniu na budowę, czyli zgodnie z przeznaczeniem mieszkalnym. Te ustalenia potwierdza również treść postanowienia Sądu Rejonowego w Cieszynie z [...] lipca 2014 r., sygn. [...], którym to udzielono uczestnikowi postępowania M. L. zabezpieczenia roszczenia w sprawie o podział majątku wspólnego, przez przyznanie mu do wyłącznego korzystania nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Z uzasadnienia postanowienia Sądu wynika, że "uczestnik mieszka w domu położonym na wspólnej nieruchomości." Przy tym postanowienie to wydane zostało na jego wniosek, na podstawie przedstawianej przez niego argumentacji i nie kwestionował on ustaleń Sądu, co wynika z pisma z Sądu Rejonowego z 4 maja 2015 r., odczytanego na rozprawie. Materiały te stanowią logiczną całość i świadczą o spójnych ustaleniach organów, będących podstawą wymierzenia kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu. Nie ma przy tym znaczenia sam fakt zameldowania skarżącego w Niemczech, gdyż samo zameldowanie niczego nie przesądza i nie podważa stanowiska organów. Istotny jest fakt rzeczywistego przebywania w danym miejscu. W tym kontekście twierdzenia skarżącego, że nie użytkował on części domu poprzez zamieszkanie tam, nie mogą być uznane za wiarygodne, co organy prawidłowo ustaliły. Skarżący przed różnymi organami i sądami przedstawiał odmienne wersje. Raz argumentował, że mieszka w tym budynku, a I. K. nie mieszka tam. Innym razem, kiedy organ nadzoru budowlanego nałożył na niego karę za nielegalne przystąpienie do użytkowania części obiektu, twierdził że nie mieszkał i nie mieszka tam, a jedynie przebywał czasowo w związku z prowadzonymi pracami wykończeniowymi. Podważał wiarygodność I. K., jednak sam w swych twierdzeniach nie był konsekwentny i spójny, zmieniając wersje wydarzeń w zależności od sytuacji. To z kolei rodziło obowiązek nałożenia na niego kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania części budynku, której wysokość jest ściśle określona ustawowymi kryteriami, odnoszonymi do obiektywnie mierzalnych parametrów obiektu budowlanego. Ta została prawidłowo ustalona, tak przez organ I instancji, jak i odwoławczy, który tę kwestię weryfikował. Skoro I. K. nie miała możliwości prawnej, by korzystać z tej nieruchomości, co wynika m.in. z udzielonego przez sąd cywilny zabezpieczenia roszczenia, poprzez przyznanie skarżącemu prawa do wyłącznego korzystania nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, to nie powinna być adresatem postanowienia wydanego w trybie art. 57 ust. 7 pr.bud., nawet jeśli była lub jest jednym z inwestorów. W ocenie WSA, nie może przy tym być mowy o naruszeniu przez organy zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że "(...) inwestorzy dotychczas nie zawiadomili skutecznie organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy budynku, jak i nie uzyskali pozwolenia na użytkowanie." Odniósł się zatem zarówno do treści art. 54 pr.bud., jak i art. 55 pr.bud. Organ odwoławczy z kolei jedynie doprecyzował, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 54 pr.bud., lecz art. 55 pkt 3 pr.bud. Kwestia zastosowania art. 55 pr.bud. była zatem przedmiotem rozpoznania przez organy obu instancji. Sama kara została przy tym wymierzona na podstawie art. 57 ust. 7 pr.bud., który to przepis był podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji. Zdaniem WSA, w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie zatem nałożono na mocy art. 57 ust. 7 pr.bud., karę w wysokości określonej w art. 59f pr.bud., co organy szczegółowo uzasadniły. Nie naruszono przy tym wskazanych w skardze przepisów, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., 138 § 2 k.p.a., 15 k.p.a., 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., 54 – 55 p.b., 57 ust. 7 p.b., ani innych, powodujących konieczność uwzględnienia skargi. Skarga kasacyjna została w niniejszej sprawie wniesiona przez M. L, reprezentowanego przez radcę prawnego. Wyrok z 6 maja 2015 r. został zaskarżony w całości. W skardze kasacyjnej sformułowano następujące zarzuty: 1) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia organu drugiej instancji, w sytuacji gdy organ ten uznał, że w sprawie mają zastosowanie inne przepisy prawa materialnego, aniżeli zastosowane przez organ I instancji, w konsekwencji czego powinien był umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w całości, podczas gdy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w oparciu o inny przepis prawa materialnego, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 144 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie braku ewentualnego uchylenia postanowienia organu I instancji w całości i nieprzekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w sytuacji gdy organ uznał, że w sprawie ma zastosowanie inny przepis prawa materialnego i konieczne jest tym samym przeprowadzenie postępowania w oparciu o inny przepis prawa, podczas gdy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w oparciu o inny przepis prawa materialnego, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 15 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o inny przepis prawa materialnego, będącego podstawą rozstrzygnięcia, niż przyjął organ I instancji w utrzymanym w mocy postanowieniu, co uniemożliwiło skarżącemu wniesienie odwołania od powyższego, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. – poprzez nieuwzględnienie braku wyjaśnienia i niezbadanie przez organy I i II instancji wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie w sprawie, w szczególności w zakresie ustalenia prawdziwości dowodów i twierdzeń, na podstawie których ustalono stan faktyczny sprawy, e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie niedostatecznego rozważenia i braku oparcia się przez organy I i II instancji na istotnych dla sprawy okolicznościach, zaś z przeprowadzonych dowodów wzięcia wniosków sprzecznych z zasadami logiki, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, stanowiącego z kolei podstawę rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia, że skarżący przystąpił do użytkowania budynku z naruszeniem art. 54 i 55 pr.bud. 2) prawa materialnego, tj.art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 3 pr.bud. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz wadliwe przyjęcie, że - skarżący przystąpił do użytkowania obiektu na działce nr [...] w J. bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, w sytuacji gdy skarżący nie przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego, w rozumieniu ww. przepisu pr.bud., wobec czego nie zachodziły podstawy do wymierzenia kary, - zasadnym jest wymierzenie kary za przystąpienie do użytkowania budynku bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tylko jednemu z inwestorów, podczas gdy w rzeczywistości jest ich dwóch i kara powinna zostać wymierzona w stosunku do wszystkich inwestorów, przyjmując że w ogóle doszło do przystąpienia do użytkowania budynku. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną ŚWINB wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku wystąpienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, ograniczony był do sformułowanych w złożonym środku odwoławczym zarzutów, spośród których żaden nie okazał się uzasadniony. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ustalenia faktyczne przyjęte w ślad za organami obu instancji przez WSA. Z tego względu Sąd nie uznał za trafne zarzuty, które dotyczyły nieprawidłowości w przyjętych przez organy ustaleniach faktycznych. Wprost przeciwnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia tego rodzaju zostały poczynione skrupulatnie. Zarówno organy obu instancji, jak i WSA odniosły się w tej materii do zgłaszanych w trakcie postępowania przez inwestora zarzutów, a w skardze kasacyjnej nie zostały przedstawione jakiekolwiek nowe okoliczności ani argumenty, które poddawałyby w wątpliwość dokonane ustalenia. WSA prawidłowo przyjął, że skarżący kasacyjnie nie tyle podjął czynności zmierzające do użytkowania w przyszłości budynku mieszkalnego, ile w rzeczywistości przystąpił do jego użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 pr.bud., co obligowało organ do wymierzenia mu administracyjnej kary pieniężnej. WSA nie oparł się w tym zakresie głównie na zeznaniach świadków, którzy zdaniem skarżącego kasacyjnie, wykazali się względem niego dużą dozą nieprzychylności, ile na rezultacie oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu administracji I instancji, w tym na materiale fotograficznym oraz opisie stanu zagospodarowania budynku. WSA trafnie wskazał na na postanowienie Sadu Rejonowego w Cieszynie z [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...], na mocy którego skarżącemu kasacyjnie udzielono zabezpieczenia roszczenia w sprawie o podział majątku wspólnego, przez przyznanie mu wyłącznego prawa do korzystania z nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia, wywodzonej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy administracyjnej na ogół przez organy znajdujące się na różnych poziomach hierarchii ustrojowej administracji publicznej. Należy podkreślić, że w postępowaniu przed organami obu instancji zachowana została tożsamość podmiotowo-przedmiotowa sprawy administracyjnej. Koncentrując się na sformułowanych w tym zakresie zarzutach kasacyjnych należy stwierdzić, że przedmiot niniejszej sprawy przez cały czas trwania postępowania był ten sam. Odwołanie się do innej argumentacji prawnej, doprecyzowanie jej przez organ II instancji nie może być traktowane w kategoriach powstania nowej sprawy. Innymi słowy, sprawę administracyjna tworzy zespół powiązanych ze sobą okoliczności faktycznych i prawnych, a nie sama tylko podstawa prawna, która okolicznościom tym jest przyporządkowywana. Zarówno elementy faktyczne, jak i prawne, które tworzą sprawę i wyznaczają jej tożsamość mogą ulegać w trakcie trwania postępowania zmianom. Do pełnego ukształtowania się granic sprawy administracyjnej dochodzi przed wydaniem decyzji, a po zamknięciu postępowania wyjaśniającego (J. Zimmermann, Problem "beneficjum novorum" w postępowaniu administracyjnym, PiP 1987, z. 5, s. 64-65). Przyjmując tok rozumowania skarżącego kasacyjnie, każda zmiana przepisów w trakcie prowadzonego postępowania zmierzałaby do powstania nowej sprawy administracyjnej, co w znacznym stopniu utrudniałoby doprowadzenie do końca toczącego się procesu administracyjnego. W niniejszej sprawie zasadnym było wymierzenie kary administracyjnej tylko jednemu z inwestorów. Kara za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia nie może zostać wymierzona przy braku uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym wypadku pozostawało bezspornym, że do użytkowania obiektu budowlanego przystąpił jedynie skarżący kasacyjnie, któremu postanowieniem Sadu Rejonowego w Cieszynie z [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...] przyznane zostało prawo do wyłącznego korzystania nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Jak wyjaśnił to WSA, skoro I. K. nie miała ani prawnej, ani faktycznej możliwości korzystania z tego budynku, to nie mogła zostać adresatem postanowienia wydanego w trybie art. 57 ust. 7 pr.bud. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w II pkt wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz organu administracji publicznej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.