II SA/Ke 1065/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2015r. sprawy ze skargi T. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwały w sprawie wniosku dotyczącego ujęcia w uchwale w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa świętokrzyskiego" 2012-2018 instalacji do mechaniczno - biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych przy [...] jako instalacji regionalnej w regionie 6 gospodarki odpadami komunalnymi oddala skargę. T. wniosła w dniu 5.11.2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę nr Sejmiku Województwa z dnia [...] w sprawie wniosku skarżącego, dotyczącego ujęcia w uchwale w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa " 2012-2018 instalacji do mechaniczno - biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych przy w S. jako instalacji regionalnej w regionie 6 gospodarki odpadami komunalnymi. Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, doręczonym organowi w dniu 10.09.2014r. – które pozostało bez odpowiedzi. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa instalacja została wymieniona w tabeli 66 na str. 149 ww. Planu gospodarki odpadami, zwanego dalej "WPGO" (załącznik do uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] w sprawie uchwalenia “Planu gospodarki odpadami dla województwa "), jako planowana regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych. Instalacja ta została również ujęta w uchwale w nr [...]Sejmiku Województwa z dnia [...] jako instalacja do zastępczej obsługi regionu województwa . Na etapie podejmowania uchwały wykonawczej instalacja skarżącej (poprzednia nazwa – P.) nie spełniała wymogów przewidzianych dla instalacji regionalnych, ponieważ nie zapewniała biologicznego przetwarzania odpadów. W 2013r. instalacja została rozbudowana o część biologiczną, a następnie uzyskano decyzję Starosty S. z dnia 29.08.2013 w przedmiocie zmiany decyzji zezwalającej na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na zbieranie i odzysk odpadów, w ten sposób, że w punkcie I i III decyzji ujęte zostało biosuszenie odpadów jako element instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów. Tym samym, zdaniem skarżącej, instalacja w S.j spełnia obecnie wymagania stawiane regionalnym instalacjom do przetwarzania odpadów komunalnych. O powyższym poinformowano Sejmik i Marszałka Województwa , wnosząc jednocześnie o zmianę uchwały wykonawczej na podstawie. W odpowiedzi w dniu [...] Sejmik podjął uchwałę, w której nie uwzględniono wniosku skarżącą. W uzasadnieniu uchwały Sejmik stwierdził, że nie ziściły się przesłanki do obligatoryjnej zmiany uchwały wykonawczej, ponieważ zdaniem Sejmiku instalacja skarżącej w WPGO nie była traktowana jako instalacja regionalna. W tym zakresie skarżąca powołała się na art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.2012 o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.), dotyczący obligatoryjnej zmiany przez Sejmik WPGO, wskazując że przepis ten znajduje zastosowanie, jeżeli dana instalacja, tak jak instalacja Spółki, została określona w WPGO jako regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych. Tytuły zawartych w tym dokumencie tabel 65 i 66 oraz poszczególnych ich kolumn pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że w obu przypadkach mamy do czynienia z wykazem regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Wszystkie instalacje w województwie m, w tym przede wszystkim nie stanowiące planowanych instalacji regionalnych, zostały wskazane w innym miejscu, a mianowicie w załączniku nr 3 do WPGO. Spośród wszystkich instalacji zajmujących się odpadami, wymienionych w załączniku nr 3 do WPGO wyodrębniono kilkanaście, które zostały określone jako instalacje regionalne i ujęte bezpośrednio w treści WPGO w tab. 65 i 66. Ponadto skarżąca wskazała, że powstanie instalacji w S. pozwoli na realizację wyrażonej w ww. ustawie zasady bliskości. Odpady z okolic S.a nie będą bowiem musiały być transportowane do K. (gdzie funkcjonuje jedyna instalacja regionalna w regionie 6), lecz będą mogły zostać przetworzone znacznie bliżej miejsc ich powstania. Natomiast sformułowanie "wystarczająca sieć instalacji" oznacza, że jeżeli potrzeby mogą być zaspokojone przez jedną instalację, to nie ulega wątpliwości, że funkcja ta będzie spełniona tym bardziej przez istnienie dwóch instalacji. Dodatkowo skarżąca zarzuciła organowi uprzywilejowane traktowanie przedsięwzięć komunalnych. Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności ww. uchwały z dnia [...] oraz nakazanie organowi nadzoru – Wojewodzie mu wydania aktu prawa miejscowego w przedmiocie zmiany uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] w sprawie wykonania WPGO, na mocy którego zarządzana przez skarżącego instalacja do mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów położona w S., zostanie uznana za regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych dla regionu 6 województwa . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, argumentując m. in., że Sejmik Województwa nie posiada zdolności sądowej, którą w postępowaniu sądowoadministracyjnym posiada osoba prawna, którą jest Województwo , reprezentowane przez marszałka. Dodatkowo wskazano, że ww. Spółka została powiadomiona o treści zakwestionwanej uchwały pismem z dnia 30.04.2014r., wysłanym w dniu 05.05.2014r. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 11.09.2014r. – a więc po upływie 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ podniósł, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie zachodzą przesłanki obligatoryjnej zmiany uchwały wykonawczej na podstawie art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, gdyż instalacja Spółki nie stanowi regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w WPGO. W tym zakresie organ powołał się na art. 14 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach, pod rządzami której został uchwalony WPGO, podkreślając że jest to dokument opisowy, ilustrujący istniejący stan faktyczny w zakresie gospodarowania odpadami oraz ma jedynie charakter planistyczny. W konsekwencji uchwała w sprawie WPGO nie rodzi praw i obowiązków dla podmiotów zewnętrznych. Z tych też przyczyn, zdaniem organu, WPGO nie może stanowić dla skarżącego źródła jakichkolwiek uprawnień. Wskazano przy tym, że skarżący niezasadnie utożsamia fakt objęcia instalacji w S.u-Kamiennej w WPGO w tabeli 66 z obowiązkiem nadania tej instalacji statusu regionalnej instalacji w uchwale wykonawczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych oraz aktów sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Na wstępie, odnosząc się do podniesionego w odpowiedzi na skargę zarzutu o braku zdolności sądowej Sejmiku Województwa w niniejszej sprawie, należy wskazać na bezzasadność przedstawionej przez organ argumentacji. W tym zakresie należy wskazać, że w szeregu orzeczeń, zapadłych w podobnych – do rozpatrywanego – stanach faktycznych sądy administracyjne uznały zdolność sądową sejmików województw (m. in. wyrok WSA w Gliwicach z 9.02.2015r. o sygn. akt I SA/Gl 1269/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22.01.2015r. o sygn. akt II SA/Kr 495/14, wyrok NSA z dnia 5.11.2014r. o sygn. akt II OSK 977/13, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Nie budzi przy tym wątpliwości – na co wskazuje zresztą strona skarżąca (str. 11 skargi) – że Marszałek Województwa posiada zdolność procesową w niniejszej sprawie, podobnie jak to przyjął w odniesieniu do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w przypadku zaskarżenia uchwał rady gminy NSA w uchwale z dnia 13.11.2012r. o sygn. akt I OPS 3/12 (NSAiWSA z 2013r. nr 2, poz. 21). Przechodząc do przepisów, na podstawie których wniesiono w niniejszej sprawie skargę wskazać trzeba na regulacje ustawy z dnia 5.06.1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013r. poz. 596), zwanej dalej u.s.w. Przepisy te stanowią, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego (art. 90 ust. 1 u.s.w.). Przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich (art. 91 ust. 1 u.s.w.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest uchwała Sejmiku Województwa z dnia [...] o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego, dotyczącego ujęcia w uchwale w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa " 2012-2018 prowadzonej przez skarżącą instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych w S. jako instalacji regionalnej w regionie 6 gospodarki odpadami komunalnymi. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, który będąc źródłem prawa powszechnie obowiązującego musi mieć charakter normatywny, abstrakcyjny i generalny. Charakter generalny mają te normy, które określają adresata przez wskazanie cech, nie zaś przez wymienienie z imienia (nazwy), natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w określeniu postępowania w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, a nie w jednej konkretnej sytuacji (por. P. Chmielnicki i in., Komentarz do ustawy o samorządzie województwa, LexisNexis 2005). Sąd uznał jednak, że przedmiotowa uchwała stanowi czynność, o której mowa w art. 91 ust. 1 u.s.w., wobec czego – wbrew stanowisku organu – możliwe jest jej zaskarżenie do sądu administracyjnego. W tym zakresie tut. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielając wyrażony w doktrynie pogląd, że wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych uchwał nie stanowiących aktów prawa miejscowego stałoby w sprzeczności z art. 184 zd. 2 Konstytucji RP (por. W. Maciejko, P. Zaborniak, Prawo wniesienia skargi na uchwały organów samorządu województwa, Samorząd Terytorialny 2004/5/28). Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że w niniejszej sprawie skarżącemu chodzi o zmianę uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa ", będącą zgodnie z art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.) aktem prawa miejscowego. W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, że zaskarżona uchwała podjęta została w sprawie z zakresu administracji publicznej. W tej kwestii wskazać trzeba, że zawężanie charakteru publicznego administracji do rozstrzygnięć ogólnych i abstrakcyjnych, natury normatywnej nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach prawa, ani w stanowisku doktryny dotyczącym prawnych form działania administracji publicznej (uchwała TK z dnia 27.09.1994r. o sygn. akt W 10/93, OTK 1994/2/46). Funkcje administracji publicznej realizowane są przez ustawowo upoważnione podmioty zarówno poprzez wydawane przez nie akty zarówno ogólne i abstrakcyjne, jak i indywidualne i konkretne, przy czym w obu wypadkach są to różne kategorie aktów administracji publicznej. Ze względu na powyższe należało dopuścić kontrolę sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie, opowiadając się za szeroką interpretacją pojęcia uchwały z zakresu administracji publicznej. Poddając skargę wstępnemu badaniu Sąd stwierdził, że spełnione zostały wskazane powyżej warunki formalne przy jednoczesnym dochowaniu terminu do jej wniesienia. Złożenie skargi w dniu 5.11.2014r. poprzedzone bowiem zostało wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa doręczonym organowi w dniu 10.09.2014r. – które pozostało jednakże bez odpowiedzi. Odnosząc się do sformułowanej w tym zakresie w odpowiedzi na skargę argumentacji o jej wniesieniu po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a. należy uznać ją za niezasadną. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu wskazać trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie regulacji art. 90 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.w., które przewidują konieczność wyczerpania przez stronę skarżącą trybu, polegającego na uprzednim wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ze względu na powyższe zastosowanie do skargi wnoszonej na podstawie u.s.w. znajduje art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. (por. uchwałę NSA z dnia 2.04.2007r. o sygn. akt II OPS 2/07, wydaną w odniesieniu do art. 101 ust. 1 u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W konsekwencji skarga złożona na podstawie art. 90 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.w. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia także wówczas, gdy skargę – tak jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy – wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), w sytuacji gdy organ nań nie odpowiedział. Przechodząc do przepisów ustawy o odpadach, zwanej dalej ustawą, która znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy wraz z uchwaleniem wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (zwanego dalej "WPGO") sejmik województwa podejmuje uchwałę w sprawie jego wykonania. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami określa: 1) regiony gospodarki odpadami komunalnymi; 2) regionalne instalacje do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. W dniu [...] Sejmik Województwa podjął uchwałę w sprawie wykonania "Planu gospodarki odpadami dla województwa " 2012-2018 (Dz. Urz. Woj. Z 2012 poz. 2205 ze zm.). Jak wynika z art. 38 ust. 3 ustawy – na jaki powołuje się strona skarżąca – uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega obligatoryjnej zmianie w przypadku: 1) zmiany podziału na regiony gospodarki odpadami komunalnymi lub 2) zakończenia budowy regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych określonej w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. W tym miejscu należy podkreślić, że – wbrew zarzutom skargi – instalacja skarżącej Spółki (poprzednia nazwa – P.) do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych S. w żadnym miejscu WPGO nie została określona jako regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych. Wykaz funkcjonujących oraz planowanych do budowy regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi znajduje się bowiem w tabeli nr 65 WPGO, w której brakuje instalacji ww. P. Podmiot ten wymieniony jest natomiast w innej tabeli – nr 66 WPGO – pod odrębną kategorią, zatytułowaną "Wykaz regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych planowanych do budowy przez przedsiębiorców z własnych środków finansowych (przedsięwzięcia planowane do realizacji poza założeniami WPGO). W konsekwencji, przyjąć należy, jak to słusznie wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, że ostatnia z wymienionych tabel ma wyłącznie charakter informacyjny o planowanych przedsięwzięciach sektora prywatnego podejmowanych przez przedsiębiorców z własnej inicjatywy. Tym samym, w świetle powyższego, nawet gdyby wybudowane w ramach tych przedsięwzięć instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych spełniały obecnie wymagania dla instalacji regionalnych, to brak jest – co usilnie próbuje wykazać skarżąca – prawnego obowiązku nadania im statusu regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Zauważyć przy tym trzeba, że uchwalane przez sejmiki wojewódzkie plany gospodarki odpadami – w przeciwieństwie do uchwał w przedmiocie ich wykonania – nie mają charakteru przepisów prawa miejscowego. Plany te należy bowiem zaliczyć jedynie do planistycznych instrumentów ochrony środowiska jako elementu programu ochrony środowiska, określających zamierzenia administracji publicznej. Tym samym plany gospodarki odpadami, mając charakter polityki, pewnego programu działania, nie mogą bezpośrednio wywoływać skutków prawnych w sferze podmiotów zewnętrznych wobec administracji programu. Powracając do treści art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy, przewidującego obligatoryjną zmianę WPGO, wskazać trzeba, że regulacji tej nie sposób rozpoznawać w oderwaniu od art. 16 ustawy z dnia 1.07.2011r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 897 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w uchwale w sprawie wykonania WPGO uwzględnia się funkcjonujące na terenie województwa instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają wymagania dotyczące regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (ust. 2). W przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale (ust. 3). O konieczności spełnienia powyższych wymogów poinformował skarżącą Zarząd Województwa w uchwale z dnia [...], podjętej w sprawie rozpatrzenia uwag i wniosków do projektu aktualizacji planu, w odpowiedzi na wniosek strony o uwzględnienie w projekcie planu instalacji w S. jako instalacji regionalnej dla regionu 6 (na bazie istniejącej sortowni odpadów komunalnych i planowanej kompostowni odpadów). Znamienne przy tym pozostaje, że w obszernym uzasadnieniu złożonej skargi jej autor w żadnym miejscu nie odniósł się do treści cyt. art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1.07.2011r. – mającego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tymczasem analizując cyt. przepis wskazać trzeba, że w odniesieniu do instalacji, które – tak jak instalacja skarżącej – w dacie podjęcia uchwały w sprawie wykonania WPGO nie funkcjonowały spełniając zarazem wymogi regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych na terenie województwa, możliwa jest zmiana uchwały w sprawie wykonania WPGO – pod jednym wszakże warunkiem. Mianowicie w tym zakresie ustawodawca wskazuje na konieczność wydania dla wnioskowanej instalacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 1.07.2011r (1.01.2012r.) – który to warunek nie został przez skarżącą spełniony. Jak słusznie zauważono bowiem w odpowiedzi na skargę: 1. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "budowa kompostowni odpadów biodegradowalnych na działce nr 1/286 w S." została bowiem wydana dopiero w dniu 20.04.2012r., 2. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompostowni odpadów biodegradowalnych z pomieszczeniem biofiltru oraz pomieszczeniem wentylatorowni na działce w S. została wydana w dniu 3.10.2012r. Wyjaśnić przy tym trzeba, że na etapie podejmowania uchwały wykonawczej instalacja skarżącego nie spełniała wymogów przewidzianych dla instalacji regionalnych, właśnie z powodu braku zapewnienia biologicznego przetwarzania odpadów. Wśród wymogów, jakie dla regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych stawia art. 35 ust. 6 ustawy znajduje się bowiem zapewnienie termicznego przekształcanie odpadów lub: 1) mechaniczno-biologiczne przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych i wydzielanie ze zmieszanych odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku, lub 2) przetwarzanie selektywnie zebranych odpadów zielonych i innych bioodpadów oraz wytwarzanie z nich produktu o właściwościach nawozowych lub środków wspomagających uprawę roślin, spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych, lub materiału po procesie kompostowania lub fermentacji dopuszczonego do odzysku w procesie odzysku R10, spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 4, lub 3) składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o pojemności pozwalającej na przyjmowanie przez okres nie krótszy niż 15 lat odpadów w ilości nie mniejszej niż powstająca w instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Powyższe przesądza o braku zasadności argumentacji skarżącej, starającej się wykazać, że została wymieniona jako regionalna instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w WPGO i wywodzącej z tej okoliczności obowiązek ujęcia jej w tym charakterze w uchwale w sprawie wykonania tego planu. W konsekwencji braku spełnienia wyszczególnionych wyżej wymogów nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi o uprzywilejowanym traktowaniu przedsięwzięć komunalnych oraz naruszeniu ustanowionej w art. 20 ustawy zasady bliskości, zgodnie z którą odpady, z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania z odpadami, w pierwszej kolejności poddaje się przetwarzaniu w miejscu ich powstania. W tym zakresie wskazać trzeba, że z art. 3a ustawy z dnia 13.09.1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013r., poz. 1399) wynika, że gmina, realizując zadania polegające na zapewnieniu budowy, utrzymania i eksploatacji regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, może wykonywać je przy pomocy wyłonionego w drodze przetargu podmiotu, bądź samodzielnie. Jeśli chodzi zaś o zasadę bliskości to, jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, wdrażanie tej zasady nie może oznaczać funkcjonowania nieograniczonej liczby instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Z tego właśnie względu zadania z zakresu planowania gospodarki odpadami przypisano samorządowi województwa – tak aby z perspektywy obszaru województwa zapadały decyzje o właściwym terytorialnie rozmieszczeniu instalacji przy zastosowaniu kryterium zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.