I SA/Gl 1269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w L. na czynności Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. w przedmiocie czynności egzekucyjnych w postaci dodatkowego oszacowania nieruchomości dłużnika p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 października 2014 r. strona skarżąca A S.A. w L (zwana dalej w skrócie "Spółką"), reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na dwie czynności Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. "w postaci przyjęcia za podstawę ustalenia ceny nieruchomości dłużnika położonej w C. przy ul. [...] i ul. [...] operatu szacunkowego z 2008 r. wraz z potwierdzeniami aktualności z 23 marca 2012 r. i 27 czerwca 2013 r. oraz niepoczynienia przez organ egzekucyjny ustaleń mających na celu wyjaśnienie, czy pomimo upływu 6 lat cena nieruchomości nie uległa zmianie". W treści skargi strona sformułowała wniosek o stwierdzenie bezskuteczności czynności przyjęcia za podstawę ustalenia ceny nieruchomości operatu szacunkowego z 2008 r. oraz wyznaczenie terminu licytacji nieruchomości, a także zobowiązanie organu egzekucyjnego do wykonania dodatkowego opisu i oszacowania. Wniosła również o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Ponadto zaznaczyła, że wezwała organ egzekucyjny do zaprzestania naruszenia prawa, w zakresie opisanym w skardze, na podstawie art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). W odpowiedzi na skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. (zwany dalej w skrócie "Naczelnikiem" lub "organem egzekucyjnym") wniósł o jej oddalenie. Wskazał jednakże, że nie wyczerpano trybu składania skargi, albowiem jej adresatem powinien być organ nadzoru – Dyrektor Izby Skarbowej w K. Zauważył przy tym, że strona wniosła już skargę na czynności egzekucyjne dotyczące obwieszczenia o pierwszej licytacji nieruchomości, która została przekazana do wskazanego powyżej organu nadzoru. Przechodząc do opisu stanu faktycznego sprawy, Naczelnik nawiązał do tego, że w obwieszczeniu z dnia [...]., nr [...], powiadomił o terminie uzupełniającego opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości, wyznaczając termin sporządzenia protokołu na dzień [...]. W tymże dniu organ dokonał wskazanego opisu i oszacowania, w protokole nr [...], co do którego zobowiązana Spółka złożyła zarzuty. Postanowieniem z dnia [...]., nr [...], Naczelnik oddalił zarzuty dłużnika, a postanowieniem z dnia [...]nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone przez dłużnika rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Z kolei skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesiona w tejże sprawie została oddalona wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r. o sygn. akt I SA/Gl 299/09. Także skarga kasacyjna Spółki złożona na powyższe orzeczenie została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona. Naczelnik dodał, że operat szacunkowy nieruchomości był dwukrotnie aktualizowany przez rzeczoznawcę majątkowego, tj. w dniu 23 marca 2012 r. i w dniu 27 czerwca 2013 r., który potwierdził wartość nieruchomości położonej w C. Na podstawie przesłanych do Sądu akt administracyjnych ustalono następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r., nr EA/70-1416/14/SZZ/2, Naczelnik zawiadomił uczestników postępowania egzekucyjnego, prowadzonego z użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] i ul. [...], o pierwszej licytacji wskazanej nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, oddanej w użytkowanie wieczyste dłużnikowi A1 S.A. (obecnie: [...] S.A.) w L. do dnia 4 grudnia 2089 r., zabudowanej budynkami stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności dłużnika. W dniu 3 września 2014 r. pełnomocnik Spółki wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem Naczelnika skargę, uzupełnioną następnie pismem z dnia 15 września 2014 r., na czynności organu egzekucyjnego dotyczące obwieszczenia o licytacji nieruchomości, wskazując jako jego podstawę prawną art. 110z § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, zwanej dalej w skrócie "u.p.e.a."). Autor skargi zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 110o § 1 u.p.e.a. polegające na niepowiadomieniu Spółki o terminie dokonania ostatniej aktualizacji z dnia 27 czerwca 2013 r. dotyczącej operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości. Zwrócił także uwagę na naruszenie art. 110u § 2 u.p.e.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości pomimo wystąpienia istotnych zmian w jej stanie. Pełnomocnik strony wskazał jednocześnie, że posłużono się operatem szacunkowym, którego ostatnia aktualizacja nastąpiła blisko 16 miesięcy przed terminem, na który wyznaczono licytację, a potwierdzenie aktualności operatu zostało dokonane bez jakiejkolwiek analizy, czy stan nieruchomości nie uległ zmianie. Odrębnym pismem z dnia 15 września 2014 r. pełnomocnik Spółki, na podstawie art. 110u § 2 u.p.e.a., skierował do Naczelnika wniosek o sporządzenie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości z uwagi na wystąpienie istotnych zmian w jej stanie i cen na rynku w okresie pomiędzy sporządzeniem tego opisu i oszacowaniem a wyznaczonym terminem licytacji. W odpowiedzi z dnia 29 września 2014 r., nr EA/70-1678/14/SZZ, organ egzekucyjny udzielił stronie informacji, że jej wniosek zostanie rozpatrzony po rozstrzygnięciu skargi dotyczącej obwieszczenia o licytacji. Z kolei pismem z dnia 25 września 2014 r. (nadanym 29 września 2014 r.) pełnomocnik zobowiązanej Spółki wezwał Naczelnika – na podstawie art. 52 P.p.s.a. – do usunięcia naruszenia prawa w postaci przyjęcia za podstawę ustalenia ceny nieruchomości operatu szacunkowego z 2008 r. wraz z aktualizacją z dnia 23 marca 2012 r. i 27 czerwca 2013 r. bez przeprowadzenia przez biegłego analizy co do stanu faktycznego nieruchomości oraz cen na rynku w latach 2012, 2013 i 2014. Ponadto zarzucił niepoczynienie przez organ egzekucyjny ustaleń mających na celu wyjaśnienie, czy pomimo upływu 6 lat cena rynkowa nieruchomości, co do której ma być przeprowadzona egzekucja, nie uległa zmianie. W odpowiedzi z dnia 5 grudnia 2014 r., nr EA/70-2245/14/SZZ, na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ egzekucyjny, powołując się na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., nr [...], uznające za uzasadnioną skargę na czynności egzekucyjne dotyczące obwieszczenia o licytacji, poinformował stronę, że zostanie sporządzony nowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Pismem nadanym 3 października 2014 r. strona wniosła do tut. Sądu skargę na opisane na wstępie czynności Naczelnika. Odpis tej skargi został ponownie nadesłany do organu egzekucyjnego w dniu 24 listopada 2014 r. W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Uzasadniając pierwszy ze wskazanych wniosków zauważył, że organ egzekucyjny pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. przychylił się do wniosku strony przedstawionym w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i skardze do sądu administracyjnego. Stąd – w jego ocenie – niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W odpowiedzi z dnia 30 grudnia 2014 r. Naczelnik uznał żądanie strony za bezzasadne. Jego zdaniem nie zaistniały przesłanki, o jakich mowa w art. 54 § 3 P.p.s.a., ponieważ odpowiedź organu egzekucyjnego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 grudnia 2014 r. sprowadzała się jedynie do poinformowania dłużnika o dokonaniu ponownej czynności egzekucyjnej, jakim jest opis i oszacowanie wartości nieruchomości, co było konsekwencją postanowienia organu nadzoru z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zobligowany był do zbadania dopuszczalności skargi i ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5. Art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 i 3, art. 4 i 5 P.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z treści skargi wynika, że strona kwestionuje w istocie aktualność czynności opisu i oszacowania nieruchomości, która miała miejsce w 2008 r. i została oparta na sporządzonym wówczas operacie szacunkowym, który podlegał następnie dwukrotnej modyfikacji. Jej zdaniem wskazana tam wartość nieruchomości nie jest aktualna, a jej celem jest doprowadzenie do sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania. Stąd zaskarżone czynności egzekucyjne należy umieścić w obrębie unormowanym przez art. 110u § 2 u.p.e.a., zresztą wskazanym przez stronę skarżącą (zob. str. 6 skargi). W dalszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że w myśl art. 110u § 1 u.p.e.a. zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości przysługuje zażalenie. Spółka skorzystała już z możliwości wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, a jej skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu drugiej instancji oddalające zażalenie strony na postanowienie w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości została oddalona prawomocnym wyrokiem o sygn. akt I SA/Gl 299/09. Z kolei, zgodnie z kluczowym w tej sprawie art. 110u § 2 u.p.e.a., jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Strona zawnioskowała o dokonanie opisanej powyżej czynności i jednocześnie złożyła skargę do organu nadzoru na czynności egzekucyjne dotyczące obwieszczenia o licytacji (art. 110z § 1 u.p.e.a.). To właśnie drugi z zastosowanych środków spowodował w rezultacie przystąpienie organu do nowego opisu i oszacowania nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie strona w istocie doprowadziła do realizacji swojego wniosku, ale na drodze innego środka niż wniosku opartego o art. 110u § 2 u.p.e.a. oraz skargi do sądu administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego przepisu). Odnosząc tą regulację do niniejszej sprawy, trzeba wskazać, że wniosek strony z art. 110u § 2 u.p.e.a. wpierw podlega rozpoznaniu przez organ egzekucyjny postanowieniem w przedmiocie sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, na które jako czynność egzekucyjną – zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. – przysługuje skarga do organu nadzoru. W dalszej kolejności, na postanowienie organu nadzoru o oddaleniu skargi strona może wnieść zażalenie (art. 54 § 5 u.p.e.a.) i dopiero na wydane następnie rozstrzygnięcie – skargę do sądu administracyjnego. Dopiero bowiem to postanowienie podlega kontroli sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Tymczasem strona wniosła do sądu administracyjnego skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia, w sekwencji o której mowa powyżej, a wyłącznie po uprzednim wezwaniu organu egzekucyjnego do usunięcia naruszenia prawa. Stąd zaskarżone przez nią czynności aktualnie nie mogły zostać poddane kontroli sądowoadministracyjnej, ponieważ stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. wniesienie skargi było niedopuszczalne wobec niewyczerpania administracyjnych środków zaskarżenia. Sąd analizował kwestię dopuszczalności skargi także w innym świetle, to jest możliwości poddania sądowej kontroli czynności dotyczących opisu i oszacowania nieruchomości, jako aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a więc bez konieczności wyczerpania przez Spółkę administracyjnych środków zaskarżenia, o których mowa powyżej (art. 54 u.p.e.a.). Jednakże i w tym przypadku nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi, jako że kwestionowane przez stronę czynności nie mieszczą się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a., a w szczególności nie stanowią aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z powołanego ostatnio przepisu wynika, że wymienione tam akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny oraz muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Treść tego przepisu wskazuje, że akt lub czynność musi bezpośrednio dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Wskazuje się, że akty i czynności podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Zawarty w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zwrot "dotyczy" nie może bowiem być rozumiany jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem danego podmiotu, określonym w przepisach prawa (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 61; tenże (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 60–61). Musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot administrowany (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 32; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96, opubl. w LEX nr 786793; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1683/14, opubl. w LEX nr 1492995; z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 931/13, opubl. w LEX nr 1518118; z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II GSK 615/11, opubl. w LEX nr 1132050; z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 55/10, opubl. w LEX nr 604938; z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 709/07, opubl. w LEX nr 527710; z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1756/06, opubl. w LEX nr 299231). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że opis i oszacowanie wartości rzeczy w toku postępowania egzekucyjnego nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.), gdyż nie określa ani nie ustala w bezpośredni sposób obowiązków dłużnika (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1840/11, opubl. w LEX nr 1121915). Tutejszy Sąd ten pogląd podziela. Trzeba bowiem zauważyć, że nawet oddalenie wniosku o dodatkowy opis i oszacowanie bezpośrednio nie ogranicza dłużnika w jego prawach, ani nie nakłada na niego dodatkowych obowiązków. Nie kończy postępowania egzekucyjnego w całości. Po jego wydaniu następuje przecież przejście do kolejnego etapu egzekucji, w którym podstawą ustalenia ceny wywołania będzie pierwotne oszacowanie. Interes dłużnika nie doznaje bezpośredniego uszczerbku, gdyż skutki ewentualnej błędnej decyzji co do potrzeby dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości podlegają weryfikacji w toku licytacji, która pozwala osiągnąć cenę, jaką zaoferuje ewentualny nabywca (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt III CZP 28/13, opubl. w OSNC 2014/1/13). Trzeba w związku z tym skonkludować, że skoro nawet wadliwe niedokonanie opisu i oszacowania, o którym mowa w art. 110u § 2 u.p.e.a., nie wywołuje konkretnych i wynikających bezpośrednio skutków o charakterze publicznoprawnym w obrębie praw i obowiązków dłużnika, to nie jest aktem dotyczącym takich uprawnień i obowiązków w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Prawa dłużnika są należycie zabezpieczone: po pierwsze – poprzez możliwość wykorzystania administracyjnych środków zaskarżenia, o czym już była mowa (art. 54 u.p.e.a.) i dopiero subsydiarnego wejścia na drogę sądową (na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.) i po drugie – w związku z dalszym tokiem egzekucji. Z kolei, odnosząc się do wniosku strony skarżącej o umorzenie postępowania, trzeba zauważyć, że nie może on odnieść skutku. Podstawą bowiem umorzenia może być jedynie wtórna bezprzedmiotowość postępowania, wynikła ze zdarzenia, które miało miejsce już w jego toku (po wniesieniu skargi). Jeśli natomiast zdarzenie takie wystąpiło przed wniesieniem skargi, wówczas z powodu pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania skarga będzie podlegać odrzuceniu. Innymi słowy, umorzenie postępowania jest aktualne tylko, jeśli wcześniej przez wniesienie skargi nastąpi zainicjowanie (wszczęcie) postępowania oraz zostaną spełnione wszystkie merytoryczne i formalne przesłanki dopuszczalności skargi, co wyłączy jej odrzucenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, opubl. w LEX nr 1145651; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Bk 18/12, opubl. w LEX nr 1122427; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SAB/Łd 26/10, opubl. w LEX nr 668376; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 308/10, opubl. w LEX nr 661300). W niniejszej sprawie, z powodów opisanych powyżej, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Wbrew stanowisku pełnomocnika Spółki, nie miało miejsce także uwzględnienie skargi przez organ (art. 54 § 3 P.p.s.a.), ponieważ do nowego opisu i oszacowania nieruchomości doprowadziło wniesienie skargi do organu nadzoru na czynności egzekucyjne dotyczące obwieszczenia o licytacji, a nie skargi do sądu administracyjnego. Za nieuzasadniony Sąd uznał także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, a zwłaszcza kosztów zastępstwa procesowego, które w niniejszej sprawie – stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – wynoszą 240 zł. Żadna z przesłanek zwrotu kosztów postępowania, o których mowa przede wszystkim w art. 200 i 201 P.p.s.a., nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Z przedstawionych powodów nie doszło do umorzenia postępowania, lecz do odrzucenia skargi. W takim wypadku Sąd z urzędu zwraca stronie wyłącznie cały uiszczony wpis, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., po uprawomocnieniu się postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 58 § 3 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.