IV SA/Wa 2084/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez: Wspólnotę Mieszkaniową [...], Wspólnotę Mieszkaniową [...], Wspólnotę Mieszkaniową [...] oraz J. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. ustalającą warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, na działkach nr ew. [...], [...] oraz części działek nr ew. [...], [....] i [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [....] w W. na terenie Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podało, iż pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. T. G. wystąpił do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...], [...], [....] w obrębie [....] oraz części działki nr [...]. Pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. inwestor zmodyfikował wniosek zmieniając m.in. parametry planowanej inwestycji, w tym powierzchnię zabudowy (z 528m2 na 327m2), liczbę kondygnacji nadziemnych (z 5 do 4 kondygnacji), wysokość budynku (z 17,5m do 15m) oraz określając szerokość elewacji frontowej (do 33m). Po dokonaniu uzgodnień projektu decyzji ze [...] Konserwatorem Zabytków i Zarządcą drogi gminnej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Ustalono następujące parametry inwestycji: linię zabudowy oznaczoną na mapie stanowiącą załącznik do decyzji; wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 0,22; szerokość elewacji frontowej od strony wejść do budynku do 30m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - do 15m do attyki, tj 4 kondygnacje; geometrię dachu - dach płaski o spadku 2-12 stopni, max 15m do najwyższego punktu dachu; powierzchnię terenu biologicznie czynnego - ok. 30%. Określając warunki obsługi w zakresie komunikacji organ wskazał, że obsługa komunikacyjna możliwa jest od ul. [...] poprzez istniejący wjazd. Podał, że obszar działki nr ew. [...], [...] oraz części działek nr [...], [...], objęty wnioskiem o wydanie decyzji przylega do pasa drogowego ulicy gminnej [...]. Ponadto organ I instancji zobowiązał inwestora do zapewnienia miejsc postojowych na terenie własnej działki inwestycyjnej według zalecanych wskaźników parkingowych określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] (Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r., dla Ic, strefy zróżnicowanych warunków obsługi komunikacyjnej i parkowania pojazdów), tj. 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. Od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] odwołanie złożyli: J. M. oraz Wspólnoty Mieszkaniowe: [...], [...], [...]. W odwołaniach wskazano m.in. na niespełnienie wymogów z art. 54 pkt 2 lit. a, b, c, d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez: - niezapewnienie właściwego kształtowania ładu przestrzennego (zbyt duża wielkość inwestycji w stosunku do wielkości działki i sąsiednich budynków) oraz harmonijnej wysokości w stosunku do sąsiednich budynków, z których większość jest niższa od planowanej inwestycji; - niezapewnienie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności negatywnego wpływu inwestycji na sąsiednie budynki (ograniczenie dopływu światła dziennego); - przyjęcie zbyt małej ilości miejsc parkingowych oraz dopuszczenie zbyt dużej powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Ponadto wskazano na naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa poprzez znaczne zagęszczenie zabudowy, co spowoduje uciążliwość dla mieszkańców domów wokół planowej inwestycji. Zakwestionowano również ustalone parametry dla planowanej inwestycji (w tym szerokość elewacji frontowej), wskazano na nieprawidłowe ustalenie linii zabudowy dla planowanej inwestycji oraz ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy, polegające na uwzględnieniu zabudowy znajdującej się po drugiej stronie ul. [...] i [...], podczas gdy ustalenia te powinny dotyczyć wyłącznie zabudowy sąsiadującej z projektowaną inwestycją. Zarzucono, że inwestycja nie została uzgodniona z zarządcą dróg publicznych, co do tej części inwestycji, która dotyczy prac na działce nr ew. [...]. Podniesiono, że wjazd na teren inwestycji zgodnie z wnioskiem nie będzie spełniał wymogów prawnych dotyczących szerokości zjazdu i w tym zakresie inwestycji naruszy interesy właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Zdaniem skarżących organ wadliwie uznał, że inwestycja została uzgodniona w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, albowiem postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżących na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zatem postępowanie w tym zakresie nie jest zakończone. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskutek wniesionych odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazało, że badając pod względem formalnym prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania, uznało, że zostało ono przeprowadzone w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami k.p.a. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie wszystkie warunki wymagane do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem zostały spełnione. Zaznaczyło, że w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) obszaru. Analiza ta zawierała wszystkie elementy niezbędne do oceny spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm, zwaną dalej u.p.z.p.) oraz prawidłowego ustalenia wymagań nowej zabudowy dotyczących: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Na mapie stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji zaznaczono granice obszaru analizowanego, a także przypisano działkom znajdującym się w obszarze analizowanym parametry, o których mowa w w/w rozporządzeniu. Kolegium zaznaczyło, że podniesione w odwołaniach zarzuty merytoryczne sprowadzały się głównie do zakwestionowania prawidłowości ustalenia poszczególnych parametrów planowanej inwestycji, a w konsekwencji także do możliwości zlokalizowania planowanej inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Kolegium w sposób szczegółowy odniosło się do zarzutów podniesionych przez odwołujących i tym samym w sposób wyczerpujący przeanalizowało kwestię planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób dostateczny wyjaśnił, że uzasadnione jest odstąpienie od zasady, jaką jest wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. Skoro bowiem działka, na której planowana jest inwestycja nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej i zabudowa będzie lokalizowana w tzw. drugiej linii zabudowy, to uzasadnione jest ustalenie linii zabudowy zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Orzeczenie w tej części mieści się w ramach swobody orzekania, przewidzianej wskazanym przepisem ust. 4, ponieważ wynika ono z przeprowadzonej analizy zagospodarowania terenu i zostało przez organ należycie uzasadnione. Kolegium nie podzieliło również pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniach. W kwestii zastrzeżeń dotyczących prawidłowości ustalenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki stwierdziło, że możliwe było ustalenie tego wskaźnika zgodnie z wnioskiem inwestora na: do 0,22 ponieważ wartość ta nie przekracza wartości średniej. Zaznaczyło, że w analizie tekstowej wskazano działki znajdujące się w obszarze analizowanym, które zostały poddane badaniu w celu ustalenia tego wskaźnika. Zestawienie w/w działek wykazało, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy na analizowanym terenie wynosi ca. 0,32. W kontekście zarzutu skarżących Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wartość tego wskaźnika określa się w odniesieniu do średniej wielkości z całego obszaru analizowanego, a nie wyłącznie w odniesieniu do działek sąsiednich. W ocenie Kolegium prawidłowo została ustalona również szerokość elewacji frontowej. Wskazało, że skoro średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosi 29,53m, a dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze analizowanym 36,2m, to możliwe było ustalenie tego wskaźnika dla planowanej inwestycji na: do 30m. Za wynikające ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy SKO uznało określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do 15m, tj. 4 kondygnacje. Zaznaczyło, że z załącznika graficznego i tekstowego wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się budynki także mające 4 lub 5 kondygnacji. Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut niespełnienia wymogów dotyczących ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego. Wskazał, że planowana inwestycja została w tym zakresie pozytywnie uzgodniona przez właściwy organ. Uzgodnienie to jest ostateczne, gdyż zażalenie na to postanowienie nie zostało wniesione przez inwestora, jak również nie zostało zaskarżone w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy. W skardze na powyższą decyzję J. M. reprezentowany przez radcę prawnego A. D. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 54 pkt 2 lit. a, b, c, d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak: - właściwego kształtowania ładu przestrzennego (zbyt duża wielkość inwestycji w stosunku do wielkości działki i sąsiednich budynków i naruszenie przez to dotychczasowego ładu przestrzennego), - harmonijnej wysokości w stosunku do sąsiednich budynków, z których większość jest niższa od wysokości planowanej inwestycji; - zachowania wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności negatywnego wpływu planowanej inwestycji na sąsiednie budynki, w tym w szczególności ograniczenie dopływu światła dziennego; - zachowania wymogów dotyczących ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego, poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na walory rejonu wpisanego do ewidencji zabytków; - wystarczającej ilości miejsc parkingowych, wymaganych przy rozbudowie budynków mieszkalnych; przyjęta w decyzji ilość miejsc parkingowych - 1 miejsce na jeden lokal mieszkalny jest stanowczo zbyt mała dla gęsto zabudowanego rejonu miasta; - analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko; - naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa poprze znaczne zagęszczenie zabudowy oraz niezapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, co spowoduje znaczne trudności komunikacyjne oraz uciążliwość dla mieszkańców wokół planowanej inwestycji, jak i mieszkańców nowego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w szczególności należy podnieść, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, w której nieprawidłowo rozstrzygnięto kwestię zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Przyjęcie jednego miejsca parkingowego na jeden lokal jest - w ocenie strony skarżącej - rażąco niewystarczające, zwłaszcza, że tereny wokół planowanej inwestycji nie posiadają żadnych wolnych miejsc parkingowych. Zdaniem skarżącego ustalając wymogi co do ilości miejsc parkingowych należało uwzględnić, że ten obszar W. jest znacznie obciążony komunikacyjnie. W dzielnicach i rejonach mniej obciążonych komunikacyjnie przyjmuje się znacznie wyższe wskaźniki, na przykład w R. 1,3 miejsca postojowe na jedno mieszkanie. Ponadto skarżący podniósł, ze kwestia wpływu planowanej inwestycji na interesy osób trzecich została błędnie pominięta w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Trzeba przy tym od razu podkreślić, że w świetle art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 tejże ustawy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, a zatem w razie spełnienia wymogów określonych w ustawie, organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest z kolei po łącznym spełnieniu warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tj. 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej powoływane jako "rozporządzenie". Powyższe rozporządzenie stanowi, że przez pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast mówiąc o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu - należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że organ I instancji stosownie do wymogów określonych w § 3 rozporządzenia wyznaczył obszar analizowany, następnie prawidłowo sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącą podstawę do ustalenia, że wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom, określonym w art. 61 ust. 1 ustawy. Wyniki tej analizy pozwoliły również na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W ocenie Sądu, wskazane w załączniku nr 2 do decyzji wskaźniki zabudowy, szerokości elewacji frontowej, górnej krawędzi elewacji frontowej czy geometrii dachu odpowiadają wymogom prawa, albowiem ustalają granicę, której przekroczenie stanowiłoby naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Organy dopełniły spoczywającego na nich obowiązku dotyczącego określenia cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę. Planowana bowiem zabudowa, powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek, odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym mają zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto, decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie można zarzucić kontrolowanej decyzji naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a, b, c, d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy art. 54 określają treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stosuje się je odpowiednio także do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 54 w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obligatoryjnie określa się rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wszystkie te elementy zawarte zostały w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r. Trzeba jednakże wskazać, że treść decyzji o warunkach zabudowy obok przepisu art. 54 jest kształtowana na podstawie art. 61 ust. 1- 5 u.p.z.p., a także przez przepisy w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Skoro w sprawie niniejszej przeprowadzona zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów w/w rozporządzenia analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzi do stwierdzenia, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1, to brak podstaw do przyjęcia, że organ naruszył dotychczasowy ład przestrzenny analizowanego obszaru. W orzecznictwie przyjmuje się, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa bada się wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym ( por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 10/11-Lex nr 1145557). Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku obszar analizowany jest postrzegany jako urbanistyczna całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). W odniesieniu do wskazanych zarzutów skargi podkreślić również należy, iż decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie ogólne warunki, jakie winna spełniać inwestycja w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestia zaś dokładnego miejsca lokalizacji budynku na działce i w związku z tym ewentualnego jego wpływu na nasłonecznienie i oświetlenie działek sąsiednich, stanowi przedmiot rozstrzygania na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit.d u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że organy naruszyły wskazany art. 54 pkt. 2 lit. c u.p.z.p. poprzez brak wystarczającej ilości miejsc parkingowych, wskazując w decyzji 1 miejsce na jeden lokal mieszkalny. Jak już wcześniej zostało zauważone powołany przepis art. 54 pkt 2 wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji (lit. c). W decyzji organu I instancji warunki w tym zakresie zostały ustalone ( pkt 1.4. oraz 1.5. decyzji). W punkcie 1.5. odnoszącym się do obsługi w zakresie komunikacji zawarty został zapis stanowiący o zapewnieniu miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej według zalecanych wskaźników parkingowych określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] (Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r., dla Ic, strefy zróżnicowanych warunków obsługi komunikacyjnej i parkowania pojazdów), tj. 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. Brak przesłanek do uznania w ten sposób określonego wskaźnika za jednoznaczne z ostatecznie ustaloną liczbą miejsc parkingowych. Problem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych będzie rozważany dopiero na etapie projektowania inwestycji i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie bowiem do § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie zaś z ust. 2 wymienionego § 18 liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Nie ma natomiast podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określenia ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania teren (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1129/08; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r, sygn. akt II OSK 2448/10; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1543/11). Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 w/w rozporządzenia, Określają jedynie, że miejsca postojowe należy urządzić jedynie w związku z realizacją inwestycji (ust. 1), z kolei ust. 2 liczbę i sposób urządzenia miejsc nakazuje dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie odpowiada wymogom określony w art. 107 § 3 k.p.a. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji