VI SA/Wa 1618/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 725 (siedemset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: GITD) decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 2, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm., dalej: u.d.p.) oraz lp. 7 pkt 6 lit. b, lp. 7 pkt 7 lit. c, lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do u.d.p., art. 64 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej: p.r.d.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej: skarżący, strona) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej [...]WITD) z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie nałożenia na M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. kary pieniężnej w wysokości 3.120 zł. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2011 r. w P. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Zespołem pojazdów kierował K. D. Czynności kontrolne zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia [...] października 2011 r., nr [...], w którym ujęto wyniki dokonanych pomiarów masy całkowitej zespołu pojazdów (dmc) oraz nacisków poszczególnych osi. Zespół pojazdów został poddany ważeniu na wagach przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych: [...]. W wyniku ważenia po odjęciu możliwych błędów ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 1 t, przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi pojazdu o 1,4 t oraz przekroczenie dmc o 3,35 t. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. [...]WITD zawiadomił stronę jako podmiot, który dokonywał załadunku skontrolowanego pojazdu, o wszczęciu postępowania administracyjnego co do naruszeń wyszczególnionych w protokole kontroli (przekroczenia nacisków osi). W tej samej dacie organ zawiadomił stronę o stwierdzonym dodatkowym naruszeniu – przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego – i w drodze postanowienia dołączył w poczet materiału dowodowego wyjaśnienia przedsiębiorcy J. D., przedstawione w postępowaniu prowadzonym pod numerem [...] wobec przewoźnika. W dniu [...] marca 2012 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów: z zeznań świadka M. D. (jako operatora ładowacza) na okoliczność załadunku zespołu pojazdów w dniu [...] października 2011 r. oraz dowodu z dokumentów poprzez załączenie do akt sprawy informacji o ukaraniu mandatem karnym K. D., a także na podstawie art. 89 k.p.a. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem ustalenia interesów stron. W dniu [...] października 2012 r. skarżący podtrzymał wcześniejsze wnioski dowodowe oraz złożył dodatkowy wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka K. D. na okoliczności związane z załadunkiem zespołu pojazdów w dniu kontroli. Przesłuchania świadków: J. D. w dniu [...] kwietnia 2013 r., D. K. oraz skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r. odbyły się w drodze pomocy prawnej świadczonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] WITD pouczył stronę, że obowiązek wystąpienia okoliczności z art. 5 ust. 2 o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ciąży na wnioskodawcy. Następnie pismem z dnia [...] września 2013 r. [...]WITD poinformował o zakończeniu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2013, strona wyjaśniła, iż zgłaszała wnioski mające także na celu wykazanie okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność i ponownie wniosła o przeprowadzenie dowodów: z zeznań świadka M. D. , z dokumentów poprzez załączenie do akt sprawy zeznań kierowców: K. K., A. Z. oraz G. S. na okoliczności związane z przebiegiem kontroli z dnia [...] października 2011 r., przedstawienie i załączenie instrukcji obsługi użytych wag do zważenia kontrolowanego pojazdu, legalizacji, certyfikatu zgodności lub innego dokumentu potwierdzającego, że użyte wagi mogą być stosowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto strona wniosła o wskazanie, w jaki sposób kontrolujący ustalił rozstaw osi kontrolowanego pojazdu. Powołaną decyzją z dnia [...] września 2013 r., w oparciu o art. 56 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej u.t.d.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 u.d.p., art. 61 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 p.r.d. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32,poz. 262 z późn. zm.) i art. 104 § 1 k.p.a., [...]WITD nałożył na M. S. karę w wysokości 3.120 zł. Organ podkreślił, że strona odpowiada jako załadowca. W ocenie [...]WITD wina załadowcy w zakresie organ stwierdził, że brak jest dostatecznych dowodów wskazujących, iż skarżący podjął wystarczające działania mające na celu niedopuszczenie do wyjazdu na drogę publiczną pojazdu nienormatywnego. Organ odnotował ponadto, że wnioski dowodowe strony nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż na etapie załadunku przewoźnik i załadowca powinni byli ze sobą współpracować w celu ustalenia normatywnej ładowności pojazdu, a w interesie załadowcy było wyposażenie miejsca załadunku w urządzenia pomiaru wielkości masy ładowanego towaru. Organ wyjaśnił, że w poczet materiału dowodowego został dołączony protokół nachylenia terenu na stanowisku ważenia oraz świadectwa legalizacji wag wykorzystanych w toku przeprowadzonej kontroli. Do materiału dowodowego nie włączono natomiast instrukcji obsługi wag jako pozbawionej znaczenia dowodowego i braku wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie organu nie zaszły również przesłanki przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przewidziane w art. 89 § 1 k.p.a., a zeznania kierowców: K. K., A. Z. oraz G. S. nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż okoliczności powołane przez skarżącego zostały wykazane innymi dowodami. W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, względnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 § 1, 78 § 2, art. 80, art. 89 § 2, art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 13g ust. 1b u.d.p., art. 2 pkt 54 i 57 p.r.d. w zw. z § 1 ust. 3 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w zw. z rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Dodatkowo na podstawie art. 142 k.p.a., skarżący zaskarżył postanowienie o dołączeniu do materiału dowodowego wyjaśnień przedsiębiorcy wykonującego transport, jako zebranego poza toczącym się postępowaniem administracyjnym. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. GITD, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1,ust. 1a, ust. 1b pkt 2, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 u.d.p., lp. 7 pkt 6 lit. b,lp. 7 pkt 7 lit. c, lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do u.d.p., art. 64 ust. 1 p.r.d. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WITD. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia argumentów odwołującego, GITD zauważył, że przepisy transportowe dopuszczają rozszerzenie odpowiedzialności również na załadowcę, którym był skarżący, przy czym odpowiedzialność ta nie jest oparta na przesłance winy czy stopniu zawinienia, ale oparta jest na konstrukcji wpływu lub zgody na powstanie naruszeń. Organ II instancji wskazał, że okoliczność nieprzeprowadzania przez skarżącego ważenia ładunków czy pojazdów z ładunkiem nie tylko narusza postanowienia art. 38 Prawa przewozowego nakazującego wpisanie masy ładunku do dokumentu przewozowego, ale również powoduje, iż przewoźnik pozbawiony jest możliwości oceny ładunku pod kątem normatywności pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 p.r.d. w zw. z art. 13g ust. 1b pkt 2 w zw. z załącznikiem nr 2 do u.d.p. na załadowcy również ciąży obowiązek dokonania załadunku w taki sposób, który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie dopuszczalnych parametrów – nacisków osi na drogę oraz dmc. Organ odwoławczy podniósł przy tym, że brak urządzeń pomiarowych w miejscu, w którym skarżący dokonywał załadunku, powoduje, że posiadał on wpływ na powstanie naruszeń. Ponadto GITD nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowego przeprowadzenia ważenia pojazdu w toku przeprowadzonej kontroli. Organ odwoławczy wskazał, że wagi zastosowane w toku kontroli do ważenia spełniały wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791, dalej: rozporządzenie z 3 października 2003 r.). O dopuszczalności ważenia wykorzystanymi wagami, zdaniem GITD, świadczyły ponadto regulacje dotyczące zakresu zastosowania wag o klasie dokładności IIII zarówno w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. U. UE L. z 2009 r., poz. 122, s. 6 z późn. zm.) czy rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152, dalej : rozporządzenie z 31 stycznia 2008 r.). Jednocześnie GITD wskazał, że ze świadectwa homologacji nr D98-09-08 dołączonego do instrukcji wag SAW 10C wynika, że są one zgodnie z wymaganiami dyrektywy WE nr 90/384/EWG wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23, dalej: rozporządzenie z 11 grudnia 2003 r.). Zdaniem organu odwoławczego użycie w sprawie wag IIII klasy dokładności nie miało żadnego wpływu na wymiar nałożonej na skarżącego kary, gdyż znajdujące się w aktach sprawy potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie świadectw legalizacji ponownej zastosowanych wag wskazują, iż są one wagami IIII klasy dokładności, przy czym wartość działki legalizacyjnej "e" = 50 kg. W załączniku do rozporządzenia z 31 stycznia 2008 r. określono błędy graniczne dopuszczalne wskazań wag nieautomatycznych podczas legalizacji ponownej. Wynika z niego, jak podkreślił GITD, że największy dopuszczalny błąd graniczny dla wag nieautomatycznych klasy IIII wynosi ± 1,5 e. W przedmiotowej sprawie zatem była to masa 75 kg. Stosownie do § 6 ust 2 rozporządzenia z 31 stycznia 2008 r. błędy graniczne dopuszczalne wskazań wag nieautomatycznych w użytkowaniu równe są dwukrotnym wartościom błędów granicznych dopuszczalnych wskazań wag podczas legalizacji ponownej, określonym w załączniku do tego aktu, co w przypadku przeprowadzonej kontroli oznaczało masę 150 kg. Tymczasem, jak wskazał GITD, uzyskane w sprawie wyniki ważenia każdej osi zostały pomniejszone o 2% zaokrąglone w górę do 0,1 t. Organ odwoławczy podniósł także, że zastosowane do pomiaru wagi mogą, zgodnie z instrukcją, pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag, a proces ważenia może przebiegać jednocześnie w odniesieniu do wszystkich kół (osi) pojazdu lub etapami, w zależności od liczby osi pojazdu bez względu na odległość między osiami składowymi. Ponadto GITD wskazał, że zastosowanie ślepych podkładek w trakcie ważenia nie jest wymagane, jeśli wagi zostaną umieszczone we wnękach nawierzchni w sposób zapewniający umieszczenie płyty wagi na poziomie drogi, co miało miejsce w przypadku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2011 r. Jednocześnie GITD zauważył, że stanowisko NIK w sprawie ważenia pojazdów oparte na opinii Głównego Urzędu Miar zawiera jedynie stwierdzenie, iż wynik ważenia pojazdu jako masa całkowita, może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny i nie zawiera szczegółowego uzasadnienia tego poglądu oraz nie zostało poparte żadną analizą prawną ani faktyczną. Organ odwoławczy stanął przy tym na stanowisku, że wyjaśnienia, instrukcje lub pisma resortowe, niewydane na podstawie delegacji ustawowej, nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć organów administracyjnych. Organ odwoławczy odnosząc się do złożonych wniosków dowodowych, wskazał, że wszystkie ustalenia faktyczne istotne dla sprawy, których miały dotyczyć zeznania kierowców, zostały już poczynione, a dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia dowodowego pozbawione były instrukcja obsługi wag, jak i mandat karny nałożony na kierowcę. Ponadto zdaniem GITD nie zaistniały również przesłanki wskazujące na potrzebę przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdyż nie doprowadziłoby to do przyspieszenia czy uproszczenia postępowania, a nie istnieje przepis prawa, który nakazywałby w tego rodzaju sprawie przeprowadzenie rozprawy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia było, który podmiot decydował o poziomie załadunku towaru, gdyż, jak wskazano to uzasadnieniu decyzji, zarówno załadowca, jak i przewoźnik zobowiązani są do współdziałania przy załadunku oraz mogą ponosić odpowiedzialność za ewentualne naruszenia. Tym samym za nieuzasadniony uznano wniosek o przesłuchanie świadka M. D. Na wskazaną powyżej decyzję M. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 10 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału skarżącemu w toczącym się postępowaniu, tj. zignorowanie złożonych wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, poprzez: -nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka M. D., pomimo konieczności sprawdzenia i ustalenia okoliczności związanych z wpływem oraz godzeniem się załadowcy na poziom załadunku zespołu pojazdów, jak również pełnego ustalenia organizacji pracy u załadowcy, która to organizacja miała decydujące znaczenie dla powstania i stwierdzenia naruszenia warunków przewozu; -nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu poprzez niezałączenie do akt sprawy instrukcji obsługi wag użytych podczas ważenia pojazdów w czasie kontroli; -nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów poprzez niezałączenie mandatu karnego, jakim został ukarany kierowca; b) art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1-4 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału skarżącemu w toczącym się postępowaniu, a przejawiające się w zbieraniu materiału dowodowego będącego podstawą rozstrzygnięcia przed wszczęciem postępowania administracyjnego i niezapewnienie stronie możliwości podważenia protokołu kontroli poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych określonych w pismach z dnia [...] marca 2012 r. oraz [...] września 2013 r.; c) art. 6, w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i § 2, a także art. 67 § 1 i 2 k.p.a. poprzez działanie organu wydającego decyzję, które nie znajdowało oparcia w przepisach postępowania administracyjnego poprzez: -nieprzeprowadzenie przesłuchania świadka M. D. i uzasadnienie tego postępowania sprowadzające się do uznania, że ta okoliczność nie ma znaczenia w sprawie i jest wykazana dokumentami urzędowymi, podczas gdy przesłuchanie kierowcy zestawu wykonującego przewóz odbyło się na okoliczności również udowodnione dokumentami; -dowolne ustalenie odległości pomiędzy potrójnymi i pojedynczymi osiami nienapędowymi, bez wskazania i udokumentowania, w jaki sposób kontrolujący przyjął rozstaw tych osi, w szczególności, z jakiego przyrządu mierniczego skorzystał kontrolujący ustalając przedmiotowy rozstaw; d) art. 6 w zw. z art. 77 § 1 i art. 67 § 1 i 2 k.p.a. poprzez działanie organu wydającego decyzję, które nie znajdowało oparcia w przepisach postępowania poprzez: -sporządzenie protokołu kontroli nieoddającego rzeczywistego przebiegu czynności protokołowanej poprzez poświadczenie w oświadczeniach kierującego pojazdem, że kierowcy okazano świadectwa legalizacji wag, podczas gdy z treści protokołu i decyzji wynika, iż wagi posiadają świadectwa legalizacji ponownej; -sporządzenie protokołu kontroli nieoddającego rzeczywistego przebiegu czynności protokołowanej poprzez przeprowadzenie ich niezgodnie z instrukcją obsługi zastosowanych wag i pouczenia zawartego w samym protokole; -niezapewnienie stronie praw do czynnego udziału w postępowaniu poprzez kwestionowanie i konsekwentne ignorowanie wniosków dowodnych składanych przez stronę; e) art. 7 i 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, brakiem obiektywizmu, w tym niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a także przyjęcie za udowodnione na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w szczególności: - przyjęcie w decyzji, że skarżący ponosi odpowiedzialność absolutną za sam fakt przeładowania pojazdu, podczas gdy taką odpowiedzialność ponosi podmiot wykonujący przejazd, - tendencyjne, wybiórcze i godzące w prawa i wolności skarżącego gromadzenie materiału dowodowego poprzez nieprzesłuchanie świadka M. D., osoby, który miał wiedzę na temat okoliczności załadunku, jego poziomu i możliwości technicznych dotyczących zważenia pojazdu, a także wpływu na poziom załadunku zespołu pojazdów, oraz która wskazałby, kto miał interes w tym, aby jednorazowo przewieźć jak największy ładunek; - brakiem weryfikacji stanowiska wykonującego przewóz w dniu [...] października 2011 r. poprzez zaniechanie ustalenia stanowiska skarżącego w tym zakresie, nadto błędne założenie, że strona nie złożyła wyjaśnień, które zdaniem organu stanowią przyznanie okoliczności spornych przez stronę, co jest niedopuszczalne z uwagi na konsekwentne negowanie wszelkich okoliczności w sprawie, do czego zmierzały wnioski dowodowe; - przyjęcie błędnego założenia, że to strona ma obowiązek wykazania, że dołożenia należytej staranności przy załadunku, podczas gdy zgodnie z zasadami to na organie ciąży obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i na tej podstawie ustalenie, czy po stronie załadowcy powstaje odpowiedzialność za naruszenie warunków przewozu; - dowolne i niczym nieuzasadnione przyjęcie, że sam fakt wykonywania po stronie skarżącego załadunku pojazdu ponadnormatywnego rodzi odpowiedzialność podmiotu w dalszej kolejności, tj. załadowcy, podczas gdy sam załadunek nie jest wystarczającą przesłanką do postawienia takiej tezy; f) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej w związku z zaliczeniem do podstawy prawnej protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2011 r. i w związku z tym brak jest w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej ukarania, g) naruszenie art. 10 § 1 i 2 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 13g § 1 u.d.p. poprzez gromadzenie materiału dowodowego, będącego podstawą wydania decyzji administracyjnej w postaci protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2011 r. przed wszczęciem postępowania administracyjnego w stosunku do skarżącego; h) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej decyzji w zakresie okoliczności, jakie jednoznacznie wskazują na fakt, że skarżący miał wpływ i godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu, w szczególności oparcie się na tendencyjnie zebranym materiale dowodowym, oparcie uzasadnienia prawnego jedynie na przytoczeniu orzeczeń sądów administracyjnych zapadłych na zupełnie innym stanie faktycznym, niemających zastosowania w niniejszej sprawie; i) naruszenie art. 6, 10 § 1, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie się w uzasadnieniu decyzji na instrukcję obsługi wag nieautomatycznych, podczas gdy w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu; j) naruszenie art. 6, 10 § 1, 67 § 1, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do zeznań świadka – kierowcy kontrolowanego zestawu pojazdów odnośnie przeprowadzenia kontroli, okazywanych kierowcy dokumentów, a także postępowania inspektorów prowadzących kontrolę, które to zeznania podważają wiarygodność i okoliczności przyjęte w protokole kontroli z dnia [...] października 2011 r.; k) na podstawie art. 142 k.p.a. zaskarżono postanowienie o dołączeniu do materiału dowodowego wyjaśnień przedsiębiorcy wykonującego transport, jako dołączenie dokumentu zebranego poza toczącym się postępowaniem administracyjnym; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 13g ust. 1b u.d.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w pierwszej kolejności za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego odpowiada załadowca oraz przyjęcie, że odpowiedzialność, załadowcy ma charakter absolutny i powstaje niezależnie od innych okoliczności, z momentem załadunku pojazdu ponad normę, podczas gdy dla przyjęcia odpowiedzialności załadowcy konieczne jest wykazanie, że w sposób niebudzący najmniejszy wątpliwości miał wpływ i godził się na powstałe naruszenie; b) art. 2 pkt 54 p.r.d. w zw. z § 1 ust 3 pkt 4 rozporządzenia z 31 grudnia 2002r. w zw. z rozporządzeniem z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych poprzez ustalenie dopuszczalnej całkowitej masy pojazdu w dniu [...] października 2011 r. w rozumieniu p.r.d., jako sumę nacisków poszczególnych osi, w wyniku zastosowanie dwóch przenośnych wag typu SAW 10/CII, podczas gdy ze świadectwa homologacji nr D98-09-08 wynika, że nie można ustalać dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, c) ustalenia rzeczywistej masy zespołu pojazdów niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metodologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r., Nr 188, poz. 1345, dalej: rozporządzenie z 25 września 2007 r.) w zw. z art. 2 pkt 54 p.r.d.; d) art. 2 pkt 57 p.r.d. w zw. z § 1 ust 3 pkt 5 rozporządzenia z 31 grudnia 2002r. w zw. z rozporządzeniem z 31 stycznia 2008 r. poprzez ustalenie nacisku na potrójną nienapędową oś pojazdu w dniu [...] października 2011 r. w rozumieniu p.r.d., jako sumę nacisków poszczególnych (trzech) osi, w wyniku zastosowanie dwóch przenośnych wag typu SAW10/C II; e) ustalenie nacisku trzech nienapędowych osi pojazdu sprzecznie z rozporządzeniem w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metodologicznej tych przyrządów pomiarowych w zw. z art. 2 pkt 57 uPRD; f) art. 8 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441 z późn. zm.) poprzez zastosowanie przyrządów pomiarowych, tj. wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych w sytuacji, kiedy ten typ wag nie może służyć do ustalania ciężaru całkowitego i obciążeń poszczególnych osi i nakładania kar z uwagi na naruszenie warunków przewozu drogowego; g) naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o miarach poprzez ustalenie rozstawu osi trzyosiowej naczepy bez zastosowania przyrządu pomiarowego poddanego prawnej kontroli metodologicznej w związku z nałożeniem na skarżącego kary administracyjnej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała na liczne, jej zdaniem, uchybienia w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego. Podniosła m.in. że protokół, który stał się podstawą wszczęcia w stosunku do niej postępowania administracyjnego, sporządzony został w momencie, gdy skarżący nie był stroną postępowania i nie miał wpływu na jego treść. Ponadto skarżącego zauważył, że protokół nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu kontroli, na co wskazują zeznania kierowcy wykonującego przewóz, do których organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego protokół nie wskazuje również, w jaki sposób dokonano ustalenia istotnego dla nałożonej kary rozstawu osi, a w aktach administracyjnych brak jest informacji o zastosowaniu jakiejkolwiek legitymizowanej miary. Ponadto protokół kontroli, w przeciwieństwie do wyjaśnień podmiotu wykonującego przewóz, nie został przyjęty do materiału dowodowego żadnym postanowieniem dowodowym. Zdaniem skarżącego, na wybiórczość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje przesłuchanie kierowcy i właściciela firmy wykonujących przewóz na okoliczności objęte protokołem kontroli przy jednoczesnej odmowie przesłuchania świadków wskazanych przez stronę z powołaniem się na wystarczające ustalenie wnioskowanych okoliczności protokołem kontroli. Nadto skarżący wskazał, że w materiale dowodowym brak jest instrukcji ważenia, na którą GITD powołał się szeroko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oraz świadectwa legalizacji wag, co zastąpiono wzmianką o świadectwach zgodności. Jednocześnie zakwestionował walor dowodowy protokołu nachylenia terenu, na którym dokonywano ważenia, z uwagi na załączenie do akt jedynie kopii tego dokumentu wykonanej z innej niepoświadczonej za zgodność z oryginałem kopii. Pełnomocnik podkreślił także, że organ odwoławczy całkowicie pominął kwestię mandatu karnego nałożonego na kierowcę wskazującego na niedozwolone jego zdaniem sankcjonowanie tego samego zdarzenia w stosunku do dwóch różnych podmiotów. Skarżący podniósł, że wbrew obowiązującym zasadom odpowiedzialności za powstanie naruszenia organ nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku jednoznacznego wykazania, że załadowca miał wpływ lub godził się na jego powstanie. Gromadząc materiał dowodowy GITD, zgodnie ze stwierdzeniem skarżącego, pominął również kwestię wpływu kierowcy na powstanie naruszenia i uniemożliwił skarżącemu wskazanie, który z podmiotów miał interes w jednorazowym przewiezieniu jak największej ilości ładunku. Ponadto skarżący wskazał, że w podstawie prawnej decyzji wskazano protokół kontroli z dnia [...] października 2011 r., który nie stanowi powszechnie obowiązującego źródła prawa. Jednocześnie zakwestionował dopuszczalność zastosowania wykorzystanych w toku kontroli wag do wykonania wiążących pomiarów zarówno od strony faktycznej, jak i prawnej oraz sam sposób ustalenia całkowitej masy pojazdów jako arytmetycznej sumy mas poszczególnych osi pojazdu, wskazując, że ten parametr może zostać ustalony wyłącznie przez jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej przedstawił dodatkowy zarzut, że brak jest podpisu osoby sporządzającej protokół na str. 3 protokołu kontroli i jego odpisu, a nadto na protokole tym wskazano temperaturę otoczenia – 100° C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego (a nie celowości czy słuszności), przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza z jednej strony obowiązek sądu zbadania w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a z drugiej daje mu w konsekwencji możliwość uwzględnienia skargi także z innych powodów niż wskazane w niej przez stronę skarżącą. W niniejszej sprawie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną w mocy decyzję organu I instancji, z tym że nie wszystkie zarzuty sformułowane przez skarżącego w skardze podlegały uwzględnieniu. Nie ustalono w tej decyzji bowiem w sposób jednoznaczny i niewątpliwy wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, co uniemożliwiało pełną kontrolę sądowoadministracyjną decyzji i ocenę legalności działania organów Organy uznały, że nie było potrzeby dołączania do materiału dowodowego instrukcji obsługi wag, jako nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, przy jednoczesnym obszernym wykazywaniu przez GITD prawidłowości zastosowania wag użytych w czasie kontroli pojazdu członowego obejmującego także przedstawienie zasad działania tychże wag według instrukcji. Tak skonstruowane uzasadnienie decyzji GITD zawierało wewnętrzną sprzeczność w tej – istotnej dla sprawy kwestii. Ponadto GITD do akt przesłanych do Sądu włączył instrukcję obsługi wag SAW/Seria II oraz tłumaczenie Świadectwa Homologacji UE Nr D98-09-08 dla wag nieautomatycznych typu SAW C/II. Uczynił to jednak (mając na uwadze kolejność dokumentów w aktach) już po wydaniu decyzji ostatecznej. Taki sposób postępowania organu odwoławczego stanowił naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., gwarantującego stronie czynny udział w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych. Doszło także do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., gdyż organ dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, powinien był zebrać cały materiał dowodowy, zwłaszcza że strona żądała przeprowadzenia dowodu z instrukcji wag, a następnie w wyczerpujący sposób ten materiał rozpatrzyć, a czego nie uczynił. Nie jest sporne, iż do kontroli nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) pojazdu zastosowano – co jest poza sporem między stronami – przenośne nieautomatyczne elektroniczne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C nr [...] legitymujące się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Organ II instancji, mimo twierdzenia, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia instrukcja obsługi wag, wyjaśniając sposób oraz zakres pomiarów, które można przeprowadzić przy użyciu wag SAW 10C, powołał się na instrukcję obsługi wag typu SAW 10, w tym na jej pkt 2.4 dotyczący przygotowania procedury ważenia oraz pkt 2.5 zawierający tabelę przedstawiającą możliwości pomiaru dla różnych pojazdów i możliwych konfiguracji wag. Jak podniesiono wyżej, po wydaniu decyzji (bo strona konsekwentnie podnosiła, także w skardze, że nie został ten dokument dołączony do akt) GITD dołączył do materiałów akt administracyjnych sprawy instrukcję obsługi SAW/Seria II i tłumaczenie Świadectwa Homologacji UE Nr D98-09-08 dla wag nieautomatycznych typu SAW C/II. Mając jednakże na uwadze oznaczenie wag użytych do ważenia podczas kontroli – SAW 10C powstały wątpliwości czy dołączona instrukcja obsługi oraz tłumaczenie Świadectwa Homologacji dotyczą użytych do kontroli wag. W tej sytuacji powstały istotne wątpliwości, czy czyniąc ustalenia w kwestii zastosowanych w sprawie wag typu SAW 10C organ odwoławczy nie posłużył się w tym względzie/powołał się na instrukcję dotyczącą wag innego rodzaju niż wagi SAW 10C. Organ nigdzie nie wyjaśnił, czy uważa ten dokument – określający zakres pomiarów, których można dokonać przy użyciu wag SAW/Seria II – za odnoszący się również do wag typu SAW 10C, a jeżeli tak, to z czego to wynika. W decyzji z kolei GITD powołał się na instrukcję obsługi wag SAW 10. W tej sytuacji powstała kolejna rozbieżność, gdyż z protokołu kontroli i dołączonych do niego świadectw legalizacji ponownej wynikało, że użyto wag SAW 10C, z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej, że analizowano instrukcję ważenia wag SAW 10, a dołączone dokumenty to: instrukcja obsługi SAW/Seria II i tłumaczenie Świadectwa Homologacji UE Nr D98-09-08 dla wag nieautomatycznych typu SAW C/II. Wobec tego GITD powinien był wyjaśnić, czy dla wag SAW 10C, SAW/Seria II i SAW 10 istnieje jedna instrukcja, a wagi te to w gruncie rzeczy takie same wagi lub mają takie same zastosowanie, a pomiary przy ich pomocy odbywają się według jednolitej procedury, czy też – nie. I jak do tych instrukcji ma się kwestia przedłożonego tłumaczenia Świadectwa Homologacji. Organ odwoławczy tego nie uczynił, a [...]WITD w ogóle pominął tę kwestię, chociaż jest to okoliczność istotna dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jako decydująca o zakresie odpowiedzialności także załadowcy. Ponadto w myśl art. 13g ust. 1b u.d.p. karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z treści powołanego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kara za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd, a w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku. Możliwość nałożenia kary pieniężnej na podmioty wymienione w art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. powstaje wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wykazują ich wpływ lub zgodę na powstanie naruszenia obowiązków. Przytoczona regulacja wskazuje, że w przypadku podmiotów określonych w art. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p. ich odpowiedzialność nie ma charakteru bezwzględnego. Samo stwierdzenie w wyniku kontroli pojazdu wystąpienia naruszenia nie jest wystarczającą podstawą do nałożenia kary pieniężnej na te podmioty. Właściwy organ musi wykazać, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują na wpływ lub zgodę nadawcy, załadowcy lub spedytora ładunku na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu. Wpływ lub też godzenie się na naruszenie norm dotyczących obciążenia pojazdu, musi być oceniane przez pryzmat konkretnego naruszenia w ściśle określonych warunkach, jak i tego, w jaki sposób do niego doszło oraz jakiemu podmiotowi, poza wykonującym przewóz, stawiany jest w tym zakresie zarzut. Przy tym, skoro omawiany wpływ na powstanie danego naruszenia musi mieć jednocześnie charakter realny i bezpośredni, to oznacza, że nie może być on prostą konsekwencją czynności składających się na szeroko rozumiany proces transportu towarów (por. wyroki NSA z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1849/13, z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 573/13 i przytoczone w nim orzecznictwo NSA, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro M. S. miał odpowiadać jako załadowca, to obowiązkiem organu było wykazanie, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazywały, że skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wyjaśnieniu tych okoliczności mogły służyć dowody z przesłuchania świadków: M. D. – pracownika skarżącego, który dokonywał faktycznie załadunku buraków cukrowych na pojazd czy samego kierowcy pojazdu – K. D. , przeprowadzenia których organ odmówił. Z powyższych względów należało przyjąć, że organy ustalając stan faktyczny sprawy nie dokonały tego z zachowaniem standardów prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a. W świetle tych przepisów organ administracji stojąc na straży praworządności obowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; nadto winien swoje ustalenia wyczerpująco przedstawić w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając przy tym sposób ich subsumcji pod zastosowaną normę prawa (por. również treść art. 107 § 3 k.p.a. na temat zawartości uzasadnienia decyzji administracyjnej – faktycznego i prawnego). Sąd nie może zastąpić organu administracyjnego w wykonaniu tego obowiązku, a to w myśl zasady, że nie czyni własnych ustaleń w sprawie, tylko ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka ocena możliwa jest jednak tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i odniesienia się do wszystkich kwestii materialnoprawnych istotnych dla oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa wymienionych w decyzji jako podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia. Brak instrukcji (i być może świadectwa homologacji|) uniemożliwia zweryfikowanie prawidłowości warunków ważenia, a zarazem ocenę legalności uzyskanych w ten sposób jego wyników. Wskazanej instrukcji nie zastępują powołane w decyzji odwoławczej świadectwa legalizacji ponownej wag typu SAW 10C użytych do ww. kontroli pojazdu skarżącego. Ze świadectw tych wynika jedynie, że wagi te mają klasę dokładności IIII i spełniają wymagania, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Nie wynika natomiast zakres możliwego zastosowania tych wag. Zakres ten nie wynika też z definicji wagi nieautomatycznej zawartej w § 3 pkt 1 tego rozporządzenia, według którego waga nieautomatyczna to przyrząd pomiarowy służący do określania masy ciała oraz mający służyć do określania innych, związanych z masą wielkości, ilości, parametrów albo właściwości, wykorzystujący działanie na ciało siły grawitacji, wymagający udziału operatora podczas ważenia. Jednocześnie należy mieć na uwadze art. 8a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), który stanowi w ust. 1, że przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Za równoważne zatwierdzeniu typu i legalizacji pierwotnej Prezes Głównego Urzędu Miar może uznać, w drodze decyzji, odpowiednie dokumenty potwierdzające dokonanie prawnej kontroli metrologicznej przyrządu pomiarowego przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne (art. 8a ust. 2 wskazanego aktu). Biorąc pod uwagę zasady dotyczące poszczególnych procedur, uregulowane w dalszych przepisach ustawy Prawo o miarach, istotne znaczenie dla określenia zakresu zastosowania mają charakterystyki techniczne poszczególnych urządzeń. W tej sytuacji istotne jest dokładne ustalenie przez organ do jakiego rodzaju pomiarów zostały przeznaczone użyte w przebiegu ww. kontroli pojazdu skarżącego wagi typu SAW 10C, w tym jaki jest ich zakres zastosowania. Winno to wynikać z instrukcji obsługi tych wag i świadectwa homologacji, które to dokumenty organ prowadzący postępowanie obowiązany jest dołączyć do akt sprawy. Dopiero wówczas możliwe będzie przesądzenie, czy przy użyciu tych wag można mierzyć naciski osi i dmc pojazdu, tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie – jednak bez dostatecznego, dającego się skontrolować przez Sąd, wyjaśnienia wszystkich związanych z tym ww. okoliczności. Wagę dokumentacji konstrukcyjnej potwierdza załącznik nr III do dyrektywy 2009/23/WE, w którym w zd. pierwszym wskazuje się, że dokumentacja techniczna musi przedstawiać konstrukcję, wykonanie i działanie wyrobu, podane w sposób zrozumiały i umożliwiający ocenę zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy. Następną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest czy wystąpiły przesłanki odpowiedzialności skarżącego jako załadowcy określone war t. 13g ust. 1b pkt 2 u.d.p., co przy brakach postępowania nie zostało jednoznacznie wykazane. Natomiast nieprzydatne byłoby przeprowadzenie dowodu z mandatu karnego kierowcy pojazdu, albowiem jak wskazano wyżej, na podstawie art. 13g ust. 1b u.d.p. nie podlega odpowiedzialności kierowca pojazdu. Wskazywane mankamenty protokołu kontroli (podanie jako temperatury powietrza 100 °C, co na polskie warunki jest w ogóle niemożliwe, brak podpisu kontrolującego inspektora, a jedynie postawienie przez nią pieczątki, odwołanie się do świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, a nie świadectwa legalizacji ponownej) nie miały istotnego wpływu na moc dowodową tego dokumentu. Protokół kontroli powinien czynić zadość wymaganiom określonym w art. 68 k.p.a. i - jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. - stanowi dowód stanu faktycznego ustalonego w tym dokumencie. W ocenie Sądu protokół spełnia wymogi z art. 68 k.p.a., gdyż wynika z niego, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby (§ 1), a przy tym protokół ten został podpisany bez uwag przez kontrolowanego kierowcę. Skarżący nie zakwestionował skutecznie mocy dowodowej wagi protokołu jako dokumentu urzędowego. Z kolei co do kwalifikacji pojazdu ze względu na liczbę osi, w tym zakresie miarodajne były wpisy w dowodach rejestracyjnych kontrolowanego pojazdu. Wobec szeregu naruszeń przepisów postępowania, przedwczesnym było odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. W sytuacji ponownego rozpoznawania sprawy organ winien dostosować je do poczynionych wyżej uwag i wskazań Sądu, tak żeby wyjaśnić wszystkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznoprawne w sposób wykluczający wątpliwości co do ich zakresu i prawnej oceny. Nadto przed wydaniem decyzji organ winien w trybie art. 10 § 1 kpa umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzekł na mocy art. 200 i 205 p.p.s.a.