II OSK 1666/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 5/15 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od T. G. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 5/15 oddalił skargę T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 17 maja 2012 r. T. G. wystąpiła do Wojewody Łódzkiego z wnioskiem o udzielenie jej mężowi E. G. (obywatelowi [...]) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] odmówił E. G. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że T. G. złożyła wniosek zawierający fałszywe informacje w części dotyczącej miejsca aktualnego i zamierzonego pobytu jej samej, jak i męża. Jednocześnie do akt sprawy załączyła umowę najmu sporządzoną wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania oraz niezgodne z prawdą oświadczenia w zakresie zamieszkania przy ul. X w L. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. G. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1 i 6 lit. a i b w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 Nr 264, poz. 1573 z późn. zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w części D wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii miejsca aktualnego i zamierzonego pobytu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w L. przy ul. X [...], co ma istotny wpływ na ustalenia w kwestii ponoszonych przez stronę kosztów zamieszkania i eksploatacji lokalu. Wystąpiła zatem przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. W części E wniosku świadomie podano natomiast nieprawdę w kwestii aktualnego miejsca zamieszkania T. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w L. przy ul. X [...]. Organ wskazał także, że E. G. od 5 lipca 2010 r. do 25 czerwca 2012 r. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie 45 dni, co uzasadnia stwierdzenie, że jego centrum życiowe znajdowało się w [...] i prowadzi do odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu nie udokumentowano nadto spełnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ we wniosku podano, że źródłem utrzymania E. G. jest dochód żony (wnioskodawczyni) w wysokości 597 zł netto miesięcznie oraz zgromadzone oszczędności w wysokości 32.842,22 USD. Wyjaśnił, że za źródło stałego i regularnego dochodu nie można uznać zgromadzonych oszczędności, zaś same dochody żony cudzoziemca nie pozwalają na pokrycie kosztów utrzymania się w Rzeczypospolitej Polskiej trzyosobowej rodziny (małżonków ze studiującym synem). Skargę na powyższą decyzję wniosła T. G. Zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 89 § 2 k.p.a. przez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków bez przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i bez powiadomienia strony o terminie czynności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w celu umożliwienia udziału w czynności przesłuchania świadków, naruszając tym samym ogólną zasadę postępowania - czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażoną w art. 10 k.p.a.; 2) art. 80 k.p.a. poprzez: danie wiary dowodom uzyskanym w sposób sprzeczny z przepisami prawa; błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci notatek służbowych z rozmów funkcjonariuszy Straży Granicznej przeprowadzonych z osobami, które winny być przesłuchane w charakterze świadków po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem strony; błędną ocenę zeznań strony w zakresie podanych informacji co do miejsca pobytu rodziny w Polsce; błędną ocenę sytuacji finansowej skarżącej i jej rodziny; 3) art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie całości materiału dowodowego, w szczególności w postaci potwierdzeń przekraczania granicy oraz w zakresie ustalenia dochodów męża skarżącej E. G.; 4) art. 54 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach przez niezastosowanie tych przepisów i nieuwzględnienie wniosku, pomimo spełnienia przesłanek do jego uwzględnienia; 5) art. 53b ust. 1 pkt 2 ww. ustawy przez błędne zastosowanie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy i uznanie, że skarżąca i jej rodzina nie posiada wystarczających środków na jej utrzymanie; 6) art. 57 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 6 ustawy przez zastosowanie tego przepisu i odmowę uwzględnienia wniosku. Ponadto zarzucono organowi rażącą sprzeczność z Dyrektywą Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. Urz. UE. L 2003 Nr 251, str.12), polegającą na nieposzanowaniu prawa skarżącej i jej rodziny do wspólnego zamieszkiwania, a także naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Łódzkiego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W piśmie z dnia 18 września 2013 r. skarżąca zwróciła uwagę na przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków L. J. i H. O. z naruszeniem art. 89 § 2 w zw. z art. 79 i art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1122/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że niniejszej sprawie osobą ubiegającą się o zezwolenie jest E. G., lecz wniosek złożyła jego żona T. G., która nie legitymowała się stosownym pełnomocnictwem do reprezentowania męża w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu pełnomocnictwo takie było konieczne, toteż organ administracji winien ustalić, czy wniosek o udzielenie E. G. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej istotnie pochodzi od zainteresowanego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 3070/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i w konsekwencji błędnie nie zastosował art. 60 ust. 2 tej ustawy. Wyjaśnił, że treść przepisu art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi samoistną podstawę występowania z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przez zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca, do którego zamierza dołączyć cudzoziemiec - członek rodziny. W tej sytuacji od T. G. nie można było wymagać wykazania umocowania poprzez stosowne pełnomocnictwo udzielone jej przez męża, który miałby być beneficjentem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o jakim mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że podstawą odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach może być podanie tylko takich fałszywych informacji albo złożenie nieprawdziwych wyjaśnień, które dotyczą okoliczności mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia danej sprawy. W sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony znaczenie mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 tej ustawy. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organami obu instancji stanowił wystarczającą podstawę do ustaleń dokonanych przez organy. Jako podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ wskazał podanie fałszywych informacji i oświadczenie nieprawdy przez skarżącą w części D oraz E wniosku z dnia 17 maja 2012 r., która jako miejsca aktualnego i zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej E. G. oraz miejsca własnego zamieszkania w Polsce konsekwentnie wskazywała adres ul. X [...] w L. Na potwierdzenie zamieszkiwania pod tym adresem przedstawiła umowę najmu lokalu zawartą 18 sierpnia 2009 r. z L. J. Zgodnie z tą umową jeden pokój został użyczony nieodpłatnie skarżącej, jej mężowi i synowi. Zgodnie z oświadczeniem stron najmu z dnia 17 maja 2012 r. stosunek najmu trwa nieprzerwanie. Tymczasem z informacji uzyskanej z [...] Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w L. wynika, że we wskazanym lokalu przebywa i jest zameldowany L. J., zaś państwo G. przebywają w L. przy ul. Y [...]. Właściciel mieszkania L. J. oświadczył natomiast, że udzielił E. G. oraz T. G. zgody na posługiwanie się tym adresem w celu ułatwienia legalizacji pobytu w Polsce. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżąca podtrzymywała, że zamieszkuje w lokalu przy ul. X, zaś w lokalu przy ul. Y bywa jako gość. Sąd zwrócił uwagę, że lokal przy ul. Y jest o wiele większy od lokalu przy ul. X, co wiąże się z wyższymi kosztami zamieszkiwania ponoszonymi przez skarżącą. Podzielił zatem stanowisko organów, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka wymieniona w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy, obligująca do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Za prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym uznał też ustalenia organów w zakresie spełnienia przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że w sprawach prowadzonych na podstawie art. 57 ustawy o cudzoziemcach wyłączona jest ustawowo (art. 62 ust. 8b ww. ustawy) gwarancja czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ nie zawiadamia strony tego postępowania o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin a strona nie bierze czynnego udziału w przeprowadzaniu dowodu. Konsekwencją wyłączenia stosowania w tego rodzaju sprawach art. 79 k.p.a. jest również wyłączenie obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w czasie której przesłuchani zostaliby świadkowie. Stwierdził, że nie można uznać, że dowody w sprawie zostały pozyskane w sposób bezprawny - dotyczy to m.in. przesłuchania świadka L. J. i czynności w postaci wywiadów środowiskowych. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę sytuacji finansowej skarżącej jak i jej rodziny. Sąd podzielił stanowisko organu, iż zgromadzone środki na koncie bankowym nie stanowią o tym, że skarżąca posiada stabilne i regularne źródła dochodu, bowiem środki zgromadzone na rachunku bankowym mają charakter wyczerpywalny. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Stwierdził, że organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy, że pobyty męża skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają charakter krótkotrwały i nie są to pobyty dłuższe niż 3 miesiące, a koncentracja spraw życiowych i zawodowych znajduje się w [...]. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza ponadto art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), a także art. 91 Konstytucji RP. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. G., zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła Sądowi pierwszej instancji: 1. Naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów postępowania administracyjnego, to jest: a) statuowanej przez art. 6 k.p.a. zasady praworządności, b) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezachowanie zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, która to zasada nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, czego zaniechał, c) art. 7 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w zakresie ustalania rozumienia miejsca pobytu określeń używanych przez wnioskodawczynię jak: miejsce zamierzonego pobytu, przebywanie jako gość, miejsce zamieszkania, d) naruszenie art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez nieprzestrzeganie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przejawiające się w uniemożliwianiu stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, e) zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a., f) art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy zachodziła taka potrzeba, g) a powyższe naruszenia skutkowały zaniechaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego w postaci przesłuchania T. G. jako strony oraz jej męża E. G. jako zainteresowanego w sprawie, umożliwienia złożenia wyjaśnień na piśmie i ustosunkowania się do całości materiału dowodowego w sprawie. 2. Naruszenie prawa materialnego: a) art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, że: – skarżąca złożyła wniosek zawierający fałszywe informacje lub zeznała nieprawdę lub zataiła prawdę wypełniając wniosek, w sytuacji, gdy stanowisko przez nią zajęte w przedmiocie miejsca zamierzonego pobytu E. G. było podane zgodnie z jej przeświadczeniem i wiedzą na dzień sporządzenia wniosku, a nadto stanowisko w przedmiocie miejsca zamierzonego pobytu było przez T. G. na etapie całego postępowania podtrzymywane, – miejsce zamierzonego pobytu rozumiane jest jako miejsce, w którym wnioskodawca musi obligatoryjnie przebywać, a nie miejsce, w którym wnioskodawca ma zamiar przebywać, a zatem może w tym miejscu przebywać lub wybrać inne, – informacje przedstawione we wniosku sporządzonym przez T. G. można odczytywać na niekorzyść zainteresowanego E. G., bez jego uprzedniego wysłuchania w charakterze strony postępowania i umożliwienia wypowiedzenia się w przedmiocie informacji zawartych we wniosku, – nieścisłość i nieprecyzyjność zeznań składanych przez T. G. i innych przesłuchiwanych (wysłuchiwanych w trakcie wywiadu środowiskowego) jest dążeniem do zeznania nieprawdy lub jej zatajenia, a pominięciu przy tym okoliczności, że przy braku pełnej swobody językowej u cudzoziemca, w szczególności w stresujących sytuacjach, sytuacje te mogą prowadzić do przejęzyczeń, pomylenia znaczenia słów takich, jak: miejsce pobytu, miejsce zamierzonego pobytu, miejsce zamieszkanie, pobyt gościnny, – T. G. lub E. G. pełnili aktywną rolę w podrabianiu (przerobieniu) albo przedstawieniu organowi takiego dokumentu, co stanowi przesłankę odmowy udzielenia zgody, b) art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie że: – strony postępowania nie mogą zajmować stanowiska w przedmiocie ustaleń okoliczności z art. 57 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy, w tym przede wszystkim brak wysłuchania E. G., umożliwienia mu zajęcia stanowiska wobec dowodów zgromadzonych w sprawie, skutkujące ograniczeniem jego praw do udział w sprawie, – przepis ten wyłącza możliwość przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, czym narusza prawo strony do czynnego udziału w sprawie oraz uniemożliwia zweryfikowanie zeznań świadków przez stronę na etapie postępowania administracyjnego. 3. Naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz rażącą sprzeczność zaskarżonego wyroku z Dyrektywą Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenie rodzin (Dz. Urz. UE. L 2003, Nr 251, str. 12) polegający na braku poszanowania prawa skarżącej i jej rodziny do wspólnego zamieszkiwania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto postawione na wstępie zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wprawdzie w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, co do zasady należy w pierwszej kolejności odnieść się do tych ostatnich, jednakże w niniejszej sprawie ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia prawa procesowego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w powiązaniu z szeregiem przepisów regulujących postępowanie administracyjne (art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 10, art. 11, art. 89 § 1 i 2 k.p.a.), poprzedzić należy oceną zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach, który ma kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy - tym bardziej, że kwestii tej dotyczy meritum zarzutów skargi kasacyjnej (w szczególności w zakresie podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach w postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 79 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1) oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Pamiętać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach to przepisy tej właśnie ustawy w pierwszej kolejności regulują postępowania w sprawach o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się zaś wówczas, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Cytowany art. 62 ust. 8b jest takim właśnie przepisem szczególnym, który wyłącza uprawnienie strony do czynnego udziału w przeprowadzaniu dowodu ze świadków, jeśli środek ten zmierza do weryfikacji okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy. Materialnoprawnymi podstawami odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazanymi w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach są: a) złożenie wniosku lub dołączenie do niego dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, b) zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy albo, w celu użycia za autentyczny, podrobienie lub przerobienie dokumentu bądź używanie takiego dokumentu jako autentycznego. Jak przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje lub zeznania nieprawdy w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach uzasadniona jest wówczas, gdy ta nieprawdziwa informacja mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia mają zaś takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy (por. wyroki NSA: z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08; ONSAiWSA 2010/3/47, i z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 716/08; niepubl.). Niewątpliwie informacja o miejscu aktualnego i zamierzonego pobytu cudzoziemca ma "istotne znaczenie" w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach dla rozstrzygnięcia sprawy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskazanie miejsca pobytu obliguje cudzoziemca do dołączenia do wniosku informacji (i dowodu) posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu (rzeczowego lub obligacyjnego) - o czym stanowi art. 60 ust. 5a i 5b ustawy o cudzoziemcach, przy czym ustawodawca wskazał, że tytułem prawnym nie może być umowa użyczenia, chyba że użyczającym jest zstępny, wstępny lub małżonek, rodzice małżonka, lub rodzeństwo cudzoziemca. A zatem nie bez znaczenia dla rozpoznania wniosku jest okoliczność faktycznego miejsca pobytu, skoro wnioskodawca zobligowany jest do złożenia dokumentów potwierdzających tytuł prawny do przebywania w faktycznie zamieszkiwanym lokalu. Powyższe rzutuje również na ustalenie wysokości kosztów, jakie ponosi cudzoziemiec na utrzymanie lokalu. Okoliczność ta jest istotna dla rozstrzygnięcia, skoro stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i rodziny pozostającej na utrzymaniu cudzoziemca jest jedną z przesłanek, którą musi spełnić wnioskodawca, aby mógł skutecznie ubiegać się o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony (art. 53b ust. 1 pkt 2). Na wysokość tych kosztów składa się kwota ponoszonych wydatków związanych z zajmowanym lokalem, co wprost wynika z art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach. Podobnie należy ocenić znaczenie podania rzeczywistego miejsca pobytu przez cudzoziemca z punktu widzenia możliwości spełnienia przez organ administracji nałożonego przez ustawodawcę obowiązku zwrócenia się do właściwych organów o podanie informacji, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski nie stanowi zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa oraz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podanie niewłaściwego adresu może znacznie utrudnić przeprowadzenie stosownego wywiadu w tym zakresie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Natomiast zgodnie z treścią art. 62 ust. 6 jeżeli organy, o których mowa w ust. 3, nie przekażą informacji w terminach, o których mowa w ust. 5, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony. Jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy, o którym mowa w ust. 5, może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę. Powyższe wskazuje, że znajomość miejsca pobytu cudzoziemca ma istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowego wniosku. W kontrolowanej sprawie w rubrykach D i E urzędowego formularza wniosku skarżąca kasacyjnie jako "miejsce zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" i "miejsce aktualnego pobytu" (dot. E. G.) oraz "miejsce zamieszkania" (dot. T. G.) podała adres w L. przy ul. X [...] i stanowisko to konsekwentnie podtrzymywała w toku całego postępowania - m.in. w trakcie przesłuchania 25 lipca 2012 r. i w treści odwołania. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji w celu potwierdzenia prawdziwości wskazanych informacji skorzystano z możliwości dowodowej przewidzianej w art. 11c ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Funkcjonariusze Straży Granicznej w Łodzi w dniach 11 i 13 czerwca 2012 r. przeprowadzili czynności wywiadu środowiskowego pod adresami: ul. X [...] w L. oraz ul. Y [...] w L., z których sporządzono sprawozdania pisemne. Dodatkowo, w celu weryfikacji dokonanych w ten sposób ustaleń z informacjami podanymi we wniosku, Wojewoda Łódzki przesłuchał w charakterze świadka L. J. w dniu 25 lipca 2012 r. Kolejny wywiad środowiskowy pod adresem przy ul. Y [...] w L. przeprowadzono na etapie postępowania odwoławczego w dniu 28 grudnia 2012 r. W czynnościach tych nie brała udziału ani T. G., ani jej mąż, nie zostali oni również powiadomieni o miejscu i terminie przeprowadzenia tych dowodów, gdyż - jak trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji, ich udział we wskazanych czynnościach dowodowych był wyłączony na mocy art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do tego, że nie zachodziły przesłanki z art. 89 § 2 k.p.a. do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Już samo umiejscowienie przepisów dotyczących rozprawy (art. 89 - art. 96) w odrębnym rozdziale Kodeksu postępowania administracyjnego - tj. rozdziale 5 Rozprawa, poza rozdziałem 4 Dowody, nakazuje przyjąć, że nie jest to odrębny środek dowodowy, a jedynie forma postępowania wyjaśniającego, sposób koncentracji materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Przyjąć zatem trzeba, że skoro w oparciu o art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach organ nie zawiadamia strony postępowania o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu m.in. ze świadków a strona nie bierze czynnego udziału w przeprowadzaniu dowodu, to tym bardziej wyłączony będzie jej udział w przeprowadzeniu tego rodzaju dowodów w toku rozprawy administracyjnej. Takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2239/11 (niepubl.) w odniesieniu do art. 55 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach należy uznać za aktualne również na gruncie będącego jego odpowiednikiem przepisu art. 62 ust. 8b tej ustawy. Nie ma racji skarżąca kasacyjnie podnosząc również, że art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach uniemożliwia stronie postępowania zajęcie stanowiska co do ustaleń odnoszących się do okoliczności wskazanych w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy. Omawiany przepis, choć wyłącza uprawnienie strony do czynnego udziału w określonych czynnościach postępowania wyjaśniającego, to nie organiczna w żaden sposób jej uprawnienia do zapoznania się z wynikami postępowania dowodowego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów na każdym etapie postępowania, w tym również przed wydaniem decyzji stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa procesowego uznać należało, że nie jest on zasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z zebranego w ten sposób materiału dowodowego wynika niezbicie, że skarżąca ani w dacie złożenia wniosku, ani później nie mieszkała w lokalu położnym w L. przy ul. X [...] i lokal ten nie mógł być miejscem aktualnego ani zamierzonego pobytu jej męża. W rzeczywistości cudzoziemcy mieszkali w lokalu przy ul. Y [...] w L. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 11 czerwca 2012 r. pod adresem wskazanym we wniosku, tj. w mieszkaniu przy ul. X [...], nie zastano cudzoziemki ani jej męża. L. J. będący właścicielem powyższego mieszkania oświadczył, że chcąc pomóc cudzoziemcom w zalegalizowaniu pobytu udzielił im zgody na podanie jego adresu na potrzeby postępowania administracyjnego. Podał, że cudzoziemcy nigdy nie mieszkali pod tym adresem i wskazał jako ich prawdopodobny adres zamieszkania lokal położony w L. przy ul. Y [...] W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 13 czerwca 2012 r. pod wskazanym adresem zastano skarżącą i jak wynika ze sprawozdania z tego wywiadu - "pod wskazanym adresem państwo G. wynajmują trzypokojowe mieszkanie, w którym mieszkają wraz ze swoim synem". Powyższe informacje wynikają również z zeznań świadka L. J. i oświadczenia H. O., którzy wskazali, że faktycznym miejscem zamieszkania cudzoziemców jest lokal przy ul. Y [...] w L. W tym stanie rzeczy skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie poczynionych przez organ ustaleń w omawianym zakresie. Jak już wyżej wyjaśniono przepis art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach uprawniał do przeprowadzenia dowodów z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych pod adresami przy ul. X [...] i ul. Y [...] w L. oraz przesłuchania świadka L. J. bez udziału T. G. i E. G. Wskazane środki dowodowe zmierzały bowiem do weryfikacji, czy podane we wniosku informacje dotyczące miejsca zamieszkania skarżącej i miejsca zamierzonego pobytu jej męża są zgodne z prawdą. Nie zachodziła również podstawa do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, o czym także mowa wyżej. Słusznie Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Działania organów obu instancji, w szczególności na etapie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, znajdują oparcie w przepisach prawa, a sam autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, w czym upatruje wskazanej wadliwości zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. stwierdzić należy, że organ nie naruszył zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, należycie wyjaśniając stronie przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy. Z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 8 i art. 10 k.p.a. organ zapewnił T. G. możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, z czego - jak wynika z akt sprawy - skorzystała zapoznając się (osobiście lub przez pełnomocnika) z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organy obu instancji. Nie było też przeszkód, by oprócz przeglądania akt sprawy skarżąca bądź jej mąż przedstawili orzekającym w sprawie organom swoje stanowisko na piśmie, w którym mogli ustosunkować się do zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji nieuzasadniona jest argumentacja skarżącej kasacyjnie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziła konieczność przeprowadzenia jeszcze uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci przesłuchania T. G. i jej męża. Wskazać ponadto należy autorowi skargi kasacyjnej, że - niezależnie od uznania, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie było konieczności uzupełniania postępowania dowodowego o przesłuchanie E. G. ani jego żony - w aktach administracyjnych sprawy utrwalone zostało stanowisko E. G. co do miejsca zamieszkania jego i jego rodziny w Polsce, co zostało uwzględnione w treści zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika ze sprawozdania pisemnego z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 28 grudnia 2012 r. w lokalu przy ul. Y [...] w L. pod wskazanym adresem zastano E. G. Oświadczył on, że przyjechał z żoną i synem do Polski w 1993 r. i zamieszkał u H. O. na zasadzie użyczenia pomieszczeń w domu położonym w L. przy ul. Y [...]. Dodał, że sam większość czasu spędza poza granicami Polski - przyjeżdża tu ok. 5-6 razy w roku, natomiast żona z synem mieszkają na stałe pod wskazanym adresem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, by kwestionować legalność i wiarygodność opisanego dowodu. W tym miejscu odnieść należy się do argumentacji skarżącej kasacyjnej wskazującej na jej sposób rozumienia miejsca zamieszkania i pobytu. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że miejsce zamierzonego pobytu nie powinno być rozumiane w ten sposób, że wnioskodawczyni (osoba, której wniosek dotyczy) jest zobligowana do przebywania w tym miejscu, tylko jako miejsce, w którym wnioskodawczyni (osoba, której wniosek dotyczy) zamierza przebywać, ale może też wybrać inne miejsce. Wyjaśniła, że miejsce zamieszkania, pod względem faktycznym i prawnym, oznacza, że strona ma tytuł prawny do lokalu, w którym zamieszkuje. Od pojęcia zamieszkania odróżniła natomiast pojęcie pobytu, do którego nie jest jej zdaniem potrzebna umowa a wystarczy jedynie ustne zaproszenie dysponenta lokalu. Dodatkowo z pobytem nie wiążą się żadne obowiązki finansowe. Wyjaśnić zatem należy, że formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera pola oznaczone jako: "miejsce zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" i "miejsce aktualnego pobytu" - dot. wnioskodawcy, oraz w ramach danych dot. małżonka wnioskodawcy -"miejsce zamieszkania". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do ustalenia znaczenia pojęcia miejsca zamieszkania pomocna może okazać się definicja zawarta w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016, poz. 380 z późn. zm.), z tym zastrzeżeniem, że na gruncie ustawy o cudzoziemcach pod pojęciem miejsca zamieszkania rozumieć należy nie tylko samą miejscowość, ale i konkretny adres (lokal). Pojęcie miejsca zamieszkania przyjęte w art. 25 k.c. jest konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba wskazane elementy muszą występować łącznie - nie wystarczy zatem ani samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym bez zamiaru stałego pobytu, ani sam zamiar stałego pobytu niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Samo zameldowanie, choć może stanowić istotną wskazówkę przy ocenie istnienia ww. przesłanek, nie przesądza automatycznie o miejscu zamieszkania. Podobnie legitymowanie się tytułem prawnym do lokalu - np. umową najmu, nie pozwala na przyjęcie, że stanowi on miejsce zamieszkania, jeśli umowa ta w rzeczywistości nie jest wykonywana i najemca faktycznie nie przebywa w lokalu z zamiarem stałego pobytu. Zauważyć należy, że pojęcie miejsca zamieszkania nie jest tożsame z pojęciem "miejsca aktualnego pobytu" i "miejscem zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", jakie należy podać we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wprawdzie w ujęciu cywilistycznym pojęcie pobytu oznacza fizyczne przebywanie w danym miejscu bez ustalenia zamiaru stałego pobytu, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy przywołanych wyżej pojęć nie można interpretować w zupełnym oderwaniu od elementu woli. Pominąć nie można, iż procedura zainicjowana wnioskiem cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma na celu dopiero uzyskanie przez cudzoziemca tytułu prawnego do legalnego zamieszkania w tym kraju. Do czasu uzyskania wnioskowanego zezwolenia prowadzenie przez cudzoziemca życia rodzinnego czy zawodowego w Polsce jest zagrożone, niepewne i w związku z tym nie może on spodziewać się, że będzie mogło ono być w zgodzie z prawem kontynuowane. Stąd też w odniesieniu do wnioskodawcy wymaga się od niego jedynie wskazania miejsca aktualnego pobytu, bez wykazania zamiaru stałego pobytu. Jednocześnie w odniesieniu do miejsca zamierzonego pobytu nie musi być ono tożsame z miejscem aktualnego, tymczasowego pobytu. Informacja ta sprowadza się do wykazania zamiaru stałego pobytu pod określonym adresem, który przed pozytywnym rozpatrzeniem sprawy z oczywistych powodów nie musi być połączony ze stałym przebywaniem tam. Nie budzi wątpliwości, że - w świetle opisanej wcześniej istotności informacji w tym zakresie dla rozstrzygnięcia sprawy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - wnioskodawca w części D wniosku zobligowany jest do wskazania faktycznego miejsca, w którym przebywa bądź zamierza przebywać i do którego posiada tytuł prawny w myśl art. 60 ust. 5a i 5b ustawy o cudzoziemcach. W odniesieniu do małżonka cudzoziemca w części E wniosku należy zaś wskazać jego adres zamieszkania. W obu przypadkach akcent położony jest z jednej strony na faktyczne przebywanie w danym lokalu lub zamiar takiego przebywania, z drugiej zaś strony na założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy za miejsce zamieszkania skarżącej kasacyjnie należało uznać miejsce (lokal), w którym zwykle spędza ona codzienny czas wolny od pracy, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem medycznym itp. Prawidłowe ustalenia faktyczne w tym zakresie nie pozostawiają wątpliwości, że jej miejscem zamieszkania jest lokal przy ul. Y [...] w L. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że zawarła ona umowę najmu lokalu przy ul. X [...] w L., bowiem w lokalu tym faktycznie nie mieszka i nie wykazała zamiaru stałego pobytu tam. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez orzekające w sprawie organy, przebywanie pod adresem przy ul. Y [...] w L. nie ma charakteru - jak opisywała to w toku postępowania - pobytu towarzyskiego, przyjacielskiego, o charakterze odwiedzin, ale mieści się tam jej centrum życiowe. Uwagi te pozostają aktualne również w odniesieniu do E. G.. Z przyczyn wyżej opisanych lokal przy ul. X [...] w L. nie stanowił jego miejsca aktualnego ani zamierzonego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej. Organy administracji, wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie, nie naruszyły zatem zasady prawdy obiektywnej, nie doszło również do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej oceny przestrzegania przez organy zasad postępowania administracyjnego. Na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy nie może być wątpliwości, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżąca świadomie podała fałszywe informacje dotyczące miejsca swojego zamieszkania i zarazem aktualnego oraz zamierzonego miejsca pobytu jej męża na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podając adres przy ul. X [...] w L., pod którym cudzoziemcy faktycznie nie przebywali i nie zamierzali przebywać. Prawidłowo organy administracji uznały, a Sąd pierwszej instancji ocenę te zaaprobował, że podanie przez skarżącą we wniosku w sposób świadomy nieprawdziwych informacji dotyczących faktycznego miejsca zamieszkania spełniało w okolicznościach tej sprawy przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach, co nie tylko uprawniało, ale wręcz obligowało organ do wydania decyzji nieuwzględniającej wniosku w przedmiocie zgody na zamieszkiwanie na czas oznaczony. T. G. podała organowi nieprawdziwe dane dotyczące miejsca zamieszkania i pobytu swojego oraz męża ze świadomością ich nieprawdziwości - były one wprawdzie zgodne z tytułem prawnym, którym wówczas dysponowała, ale niezgodne z rzeczywistym stanem. Na fakt stałego zamieszkiwania skarżącej kasacyjnie w lokalu przy ul. Y [...] w L., będącym równocześnie miejscem zamierzonego pobytu jej męża, wskazał sam E. G. w trakcie wywiadu środowiskowego 28 grudnia 2012 r. Nieuzasadniony jest zatem zarzut, że informacje przedstawione przez jego żonę we wniosku oraz w toku postępowania organ odczytał na niekorzyść samego zainteresowanego bez umożliwienia mu zajęcia stanowiska. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że nieścisłość i nieprecyzyjność w jej zeznaniach w zakresie opisywanych kwestii była wynikiem braku swobody językowej w posługiwaniu się językiem polskim. W protokole przesłuchania z dnia 25 lipca 2012 r. oświadczyła bowiem, że zna język polski i nie będzie korzystać z pomocy tłumacza. Z treści tego protokołu nie wynika ponadto, by miała trudności ze zrozumieniem pytań czy zakomunikowaniem swych spostrzeżeń. Fakt bycia cudzoziemcem niewątpliwie nie był w tym przypadku czynnikiem zniekształcającym treść oświadczeń komunikowanych organowi. Za bezzasadny należy uznać zarzut, iż skarżąca lub jej mąż "pełnili aktywną rolę w podrabianiu (przerobieniu) albo przedstawieniu organowi takiego dokumentu". Wprawdzie przepis art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach stanowi o podrobieniu lub przerobieniu dokumentu w celu użycia za autentyczny bądź używaniu takiego dokumentu jako autentycznego, to w kontrolowanej sprawie takiego zarzutu ograny nie postawiły cudzoziemcom. Ustalenia stanu faktycznego sprawy odpowiadają innym elementom hipotezy normy prawnej zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b tej ustawy, tj. w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony wniosek zawierające fałszywe informacje oraz strona zeznała nieprawdę. Końcowo odnieść należy się do zarzutów naruszenia art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz rażącej sprzeczności zaskarżonego wyroku z dyrektywą Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenie rodzin. Powyższe zarzuty nie spełniają wymogów przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia - nie zostały w żaden sposób uzasadnione, zaś w odniesieniu do zarzutu rażącej sprzeczności z ww. dyrektywą nie sprecyzowano dodatkowo, jakie konkretnie przepisy tego aktu prawnego zostały naruszone. Powyższe oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może ocenić ich zasadności. Odnośnie zaś do argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazującej na wadliwość zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oceny sytuacji finansowej strony i długości pobytu E. G. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wyjaśnić trzeba, że w tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie sformułował żadnego zarzutu skargi kasacyjnej. Powyższe kwestie mieszczą się poza granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi przez stronę, toteż nie mogły podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie ustaleń poczynionych przez organy administracji publicznej, które doprowadziły do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. Z tego względu ocenę Sądu pierwszej instancji w zakresie zastosowania przez organy wskazanych przepisów uznać należało za prawidłową. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.