IV SA/Wa 5/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę W dniu [...] . T. G. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej mężowi - obywatelowi [...] E. G. - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi – E. G. - udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z przeprowadzonego postępowania jak i zebranego materiału dowodowego wynika, że T. G. złożyła wniosek zawierający fałszywe informacje w części dotyczącej miejsca aktualnego i zamierzonego pobytu jej samej jak i męża. Jednocześnie do akt sprawy załączyła umowę najmu sporządzoną wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania oraz niezgodne z prawdą oświadczenia w zakresie zamieszkania przy ul. [...]. w [...].. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła wnioskodawczyni T. G.. Decyzją z dnia [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w części D wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii aktualnego i zamierzonego pobytu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w [...]. przy ul. [...]., co ma istotny wpływ na ustalenia w kwestii ponoszonych przez stronę kosztów zamieszkania i eksploatacji lokalu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), w zw. z art. 53b ust. 5 i 5a tej ustawy), wskutek czego zaszła przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a) oraz lit. b) ustawy (świadome usiłowanie wprowadzenia organu w błąd). W części E wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii aktualnego miejsca zamieszkania T. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w[...]. przy ul. [...].. Organ wskazał także, że E. G. od dnia [...] r. do dnia [...]. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie 45 dni, co uzasadnia przyjęcie stanowiska, że jego centrum życiowe znajdowało się w [...] i prowadzi do odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu nie udokumentowano nadto spełnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ we wniosku podano, że źródłem utrzymania dla E. G. jest dochód żony (wnioskodawczyni) w wysokości 597 zł netto miesięcznie oraz zgromadzone oszczędności w wysokości 32.842,22 USD. Za źródło stałego i regularnego dochodu nie można jednak uznać zgromadzonych oszczędności, zaś same dochody żony cudzoziemca nie pozwalają na pokrycie kosztów utrzymania się w Rzeczypospolitej Polskiej trzyosobowej rodziny (małżonków ze studiującym synem). T. G. reprezentowana przez radcę prawnego J. T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: 1. art. 89 § 2 kpa przez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków bez przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i bez powiadomienia strony o terminie czynności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w celu umożliwienia udziału w czynności przesłuchania świadków, naruszając tym samym ogólną zasadę postępowania – czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażoną w art. 10 kpa; 2. art. 80 kpa poprzez: - danie wiary dowodom uzyskanym w sposób sprzeczny z przepisami prawa; - błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci notatek służbowych z rozmów funkcjonariuszy Straży Granicznej przeprowadzonych z osobami, które winny być przesłuchane w charakterze świadków po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem strony; - błędną ocenę zeznań strony w zakresie podanych informacji co do miejsca pobytu rodziny w Polsce; - błędną ocenę sytuacji finansowej skarżącej i jej rodziny; 3. art. 77 kpa poprzez niezebranie całości materiału dowodowego w szczególności w postaci potwierdzeń przekraczania granicy oraz w zakresie ustalenia dochodów męża skarżącej E. G.; 4. art. 54 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach przez niezastosowanie tych przepisów i nieuwzględnienie wniosku, pomimo spełnienia przesłanek do jego uwzględnienia; 5. art. 53b ust. 1 pkt 2 w/w ustawy przez błędne zastosowanie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy i uznanie, że skarżąca i jej rodzina nie posiada wystarczających środków na jej utrzymanie; 6. art. 57 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 6 ustawy przez zastosowanie tego przepisu i odmowę uwzględnienia wniosku. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono: - rażącą sprzeczność z Dyrektywą Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. Urz. UE. L 2003 Nr 251, str.12), polegającą na nieposzanowaniu prawa skarżącej i jej rodziny do wspólnego zamieszkiwania; - naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284). Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], przekazanie sprawy Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców w celu udzielenia wnioskowanego zezwolenia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy nie odróżniły miejsca zamieszkania związanego z lokalem, do którego strona ma tytuł prawny od miejsca pobytu, które może być związane z lokalem, do którego strona nie musi mieć żadnego tytułu do przebywania w nim. Miejsce zamieszkania wnioskodawczyni i jej syna zostało wskazane we wniosku i nie ma na nie wpływu czasowe przebywanie wnioskodawczyni i jej syna w lokalu przy ul. [...] w [...], na prywatne zaproszenie właścicielki tego lokalu. W ocenie skarżącej o tym, że organ administracji zaniedbał zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego świadczy fakt niemożności potwierdzenia przez Straż Graniczną podanych we wniosku wjazdów i wyjazdów E. G. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na posługiwanie się uproszczonym systemem, który nie zawsze odzwierciedla rzeczywisty stan rzeczy. Niezasadnie także nie uwzględniono faktu zgromadzonych na koncie bankowym oszczędności, co wydaje się być wskazane do ustalenia, czy wnioskodawczyni ma środki na utrzymanie swoje, męża i syna oraz nie wzięto pod uwagę, że po zamieszkaniu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego dość znaczne środki finansowe będą do dyspozycji w Polsce. W piśmie z dnia [...]. strona skarżąca zwróciła uwagę na przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków L. J. i H. O. z naruszeniem art. 89 § 2 w zw. z art. 79 i art. 10 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1122/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]., W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 60 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na wniosek cudzoziemca, to znaczy osoby ubiegającej się o udzielenie tego zezwolenia. W niniejszej sprawie osobą ubiegającą się o zezwolenie jest E. G., lecz wniosek został złożony przez jego małżonkę T. G., która nie legitymowała się stosownym pełnomocnictwem do reprezentowania męża w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. Zdaniem Sądu pełnomocnictwo takie było konieczne, gdyż udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest sprawą mniejszej wagi, stąd nie ma podstaw do stosowania przez organy administracji publicznej art. 33 § 4 kpa stanowiącego, że w tego typu sprawach (mniejszej wagi) organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o w zw. z art. 60 ust. 2 ustawy. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 3070/13) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga kasacyjna jest zasadna podkreślając, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i w konsekwencji błędnie nie zastosował norm art. 60 ust. 2 tej ustawy. W art. 60 ust. 1 ustawodawca sformułował ogólną zasadę, że postępowanie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest postępowaniem wnioskowym, zaś wniosek, który takie postępowanie inicjuje, ma pochodzić od osoby, której to zezwolenie ma dotyczyć. Jednakże ta ogólna zasada, z woli ustawodawcy, doznaje istotnego wyjątku w sytuacji, gdy podstawa żądania udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, odpowiada okoliczności określonej w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. W myśl z art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, z tym, że do udzielenia zezwolenia małoletniemu dziecku, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 i 4, jest wymagana zgoda osób, które sprawują nad nim władzę rodzicielską. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach przewidziano szczególną podstawę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, mającą zasadniczo na celu umożliwienie cudzoziemcom realizację prawa do łączenia rodzin. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. NSA Zaznaczył, że regulacja art. 60 ust. 2 - podobnie jak art. 53 ust. 1 i 2, art. 54, ustawy o cudzoziemcach - to skutek implementacji do krajowego porządku prawnego, postanowień dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. U. UE. 03.251.12). W tej dyrektywie prawodawca unijny założył określony rezultat w postaci ustalenia istotnych warunków dla wykonania prawa do łączenia rodziny na podstawie wspólnych kryteriów (motyw 6 preambuły). Nie związał jednak państw członkowskich jednolitym - wspólnym dla nich trybem postępowania, który ma zagwarantować, że prawo do łączenia rodzin będzie zrealizowane. NSA wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2003/86/WE państwa członkowskie mają swobodę uregulowania w swoich krajowych porządkach prawnych kwestii tego, czy wniosek o wjazd i pobyt (w przypadku Polski o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony) ma być złożony przez członka rodziny rozdzielonej, a zatem przez obywatela państwa trzeciego, który zamieszkuje w państwie członkowskim zgodnie z jego prawem (art. 2 lit. c oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy), czy też przez członków jego rodziny, którzy mieliby uzyskać zezwolenie na wjazd i pobyt, (o jakich mowa w art. 4 dyrektywy). Treść normatywna art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że polski ustawodawca wybrał tryb inicjowania postępowania poprzez wniosek cudzoziemca, do którego ma dołączyć osoba (członek rodziny), który w konsekwencji ma być beneficjentem tego zezwolenia. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności zasadnym jest zaznaczenie, że sprawa niniejsza była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 190 ustawy p.p.s.a. zdanie pierwsze - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 ustawy p.p.s.a. należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji jest zatem związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie do takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw (tak wyrok NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, LEX nr 384165). Jak powyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż Sąd pierwszej instancji ponownie dokonując oceny legalności zaskarżonej uwzględni uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku. W kontekście powyższych uwag stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zainicjowano prawidłowo, albowiem zgodnie z art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 pkt 7 zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei w myśl art. 54 omawianej ustawy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m. in. na podstawie zezwolenia na osiedlenie się. W sprawie niniejszej wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla obywatela Federacji Rosyjskiej, E. G. został złożony przez jego żonę T. G., zamieszkującą na stałe na terytorium RP na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, do której miał dołączyć jej małżonek, realizując w ten sposób prawo do łączenia rodzin. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia kwestionowanej decyzji z dnia [...]. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców stanowi art. 57 ust. 1 pkt 1 i pkt 6 lit. a i b cytowanej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli: nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (pkt 1); złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje (pkt 6 lit. a); zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał (pkt 6 lit. b). W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia, szczegółowo wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 1- 9 i ust. 1a ustawy, bowiem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydana w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1-9 i ust. 1a ustawy ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli orzekającego w sprawie organu. Użyty bowiem w tym przepisie zwrot "cudzoziemcowi odmawia się", oznacza, że organ administracyjny pozbawiony został swobody decyzyjnej i organ musi odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zatem znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53-53b albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Podkreślić należy, że przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, wskazane w przywołanych regulacjach umożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku jedynie przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 57. Zaznaczyć przy tym należy, że przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 nie można interpretować w ten sposób, że wprowadza on generalne wymaganie "prawdomówności" wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Podstawą odmowy udzielenia zezwolenia może być, podanie tylko takich fałszywych informacji, albo złożenie nieprawdziwych wyjaśnień, które dotyczą okoliczności mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia danej sprawy. W sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony znaczenie mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 tej ustawy (por. np. NSA z dnia 28 marca 2007r., sygn. akt II OSK 488/06, z dnia 8 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 636/08, z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt II OSK 399/07, z dnia 12 marca 2008r., sygn. akt II OSK 125/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2270/11). Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, przedstawionych Sądowi prowadzi do stwierdzenia, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organami obu instancji stanowił wystarczającą podstawę do ustaleń dokonanych przez organy. Jako podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ wskazał podanie fałszywych informacji i oświadczenie nieprawdy przez skarżącą w części D oraz E we wniosku z dnia [...]., która jako miejsca aktualnego i zamierzonego pobytu na terytorium RP E. G. oraz miejsca własnego zamieszkania w Polsce konsekwentnie wskazywała adres ul.[...]. w [...]. Na potwierdzenie zamieszkiwania pod tym adresem przedstawiła umowę najmu lokalu przy ul. [...]. zawartą w dniu [...] . z L. J.. Zgodnie z tą umową jeden pokój został użyczony nieodpłatnie skarżącej, jej mężowi i synowi. W dniu [...] załączono oświadczenie stron najmu z dnia [...]., stwierdzające, że stosunek najmu trwa nieprzerwanie. Tymczasem z informacji uzyskanej z [...] Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w [...] wynika, że we wskazanym lokalu przebywa i jest zameldowany L. J., zaś państwo G. przebywają w [...].przy ul. [...]. Natomiast właściciel mieszkania L.J. oświadczył, że udzielił E. G. oraz T. G. zgody na posługiwanie się tym adresem w celu ułatwienia legalizacji pobytu w Polsce. Zauważenia wymaga, że kwestia ustalenia miejsca zamieszkiwania skarżącej i jej rodziny była przedmiotem szeregu czynności podejmowanych przez organ pierwszej instancji, również przy udziale wnioskodawczyni. Skarżąca z całą stanowczością podtrzymywała, że zamieszkuje w/w lokalu przy ul. [...]., zaś w lokalu przy ul. [...]. bywa jako gość. W trakcie składania wyjaśnień w dniu [...] oświadczyła do protokołu, że obecnie przebywa jako gość w lokalu przy ul. [...].. Nadto podała, że: " Przebywam tam może od czerwca". Zważywszy, że lokal przy ul.[...] W. jest o wiele większy od lokalu przy ul. P., co wiąże się z wyższymi kosztami zamieszkiwania ponoszonymi przez skarżącą, to zasadnie organy przyjęły, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka wymieniona w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy, obligująca do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Powyższa okoliczność przesądza o bezzasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 54 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 w/w ustawy. Za prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym należy uznać ustalenia organów w zakresie spełnienia przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania wskazać należy, że w sprawach prowadzonych na podstawie art. 57 ustawy o cudzoziemcach wyłączona jest więc ustawowo gwarancja czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ nie zawiadamia strony tego postępowania o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin a strona nie bierze czynnego udziału w przeprowadzaniu dowodu. W ustawie o cudzoziemcach zawarta została bowiem regulacja szczególna związana ze sposobem przeprowadzenia dowodów bez udziału strony postępowania. Zgodnie z art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach w postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy wykonywaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6, nie stosuje się art. 79 K.p.a. Przepis ten reguluje kwestię zawiadamiania stron postępowania administracyjnego o czynnościach postępowania wyjaśniającego (dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin §1) oraz stanowi podstawę czynnego udziału strony postępowania w przeprowadzaniu dowodu § 2. Oznacza to, że na mocy szczególnego przepisu ustawowego - art. 62 ust. 8 b ustawy o cudzoziemcach, w pierwszej kolejności regulującego przebieg postępowania w sprawie o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 7 ust. 1 in fine ustawy o cudzoziemcach), wyłączono uprawnienie strony do czynnego udziału w przeprowadzeniu dowodu ze świadków, jeżeli dowód ten zmierza do weryfikacji tego, czy zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach jako podstawy decyzji odmownej. Należy zauważyć, że w toku postępowania przez organem pierwszej instancji, w celu potwierdzenia okoliczności faktycznego zamieszkania pod adresem wskazanym we wniosku, czyli ul. P. Ł. organ skorzystał z możliwości dowodowej, jaką daje art. 11c ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ zwrócił się do Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. o dokonanie czynności pozwalających na ich weryfikację. W związku z powyższym funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzili czynności wywiadu środowiskowego pod adresem ul. [...], działając zgodnie z art. 11c ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w sprawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w postępowaniach prowadzonych wobec cudzoziemców (Dz. U. z 2008 r. Nr 236, poz. 1647). Zgodnie z § 9 ust. 1-4 tego rozporządzenia czynności wywiadu środowiskowego utrwala się w formie sprawozdania pisemnego. Takie też sprawozdanie z czynności w dniu [...]. zostało sporządzone i włączone do akt sprawy. Należy zauważyć, że skoro w postępowaniu przy czynnościach weryfikujących zasadność zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach wyłączone było stosowanie art. 79 K.p.a., to konsekwencją tego było również wyłączenie obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, w czasie której przesłuchani zostaliby świadkowie. Rozprawa administracyjna nie jest odrębnym środkiem dowodowym, tylko sposobem koncentracji materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Skoro zaś ustawodawca wyłącza uprawnienie do uczestniczenia strony postępowania w przesłuchaniu jednego świadka, względnie przy innym dowodzie, (art. 79 k.p.a.), to tym bardziej wyłączony jest jego udział w przesłuchaniu wielu świadków w jednym miejscu i czasie. Takie też stanowisko zaprezentowano na gruncie art. 55 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach – stanowiącego odpowiednik art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach – Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2239/11, niepubl.). W ocenie organu ma ono swoje pełne odniesienie również do art. 62 ust. 8b ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji powyższego nie można uznać, że dowody w sprawie zostały pozyskane w sposób bezprawny. Świadek L. J. został w zgodzie z prawem przesłuchany bez udziału strony. Czynności w postaci wywiadów środowiskowych pod wskazanym we wniosku adresem oraz adresem: ul.[...], [...]. miały swoje oparcie w art. 11c ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz zostały prawidłowo utrwalone w aktach sprawy. Czynności te przeprowadzono w toku postępowania w pierwszej instancji oraz toku postępowania odwoławczego w dniu [...]. Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę sytuacji finansowej skarżącej jak i jej rodziny. Wskazać należy, że do stanu finansowego wnioskodawcy ustawodawca przywiązuje szczególne znaczenie, ponieważ w ustawie o cudzoziemcach zawarte zostało ścisłe wymaganie, zgodnie z którym cudzoziemiec jest obowiązany "posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu" (art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach). Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż zgromadzone środki na koncie bankowym nie stanowią o tym, że skarżąca posiada stabilne i regularne źródła dochodu, bowiem środki zgromadzone na rachunku bankowym mają charakter wyczerpywalny. Nie znajduje uzasadnienia w ocenie Sądu także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji ma swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy, że pobyty męża skarżącej – E. G. na terytorium RP mają charakter krótkotrwały i nie są to pobyty dłuższe niż 3 miesiące. Ustalono, że od dnia [...]do dnia [...] przebywał on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie 45 dni, a koncentracja spraw życiowych i zawodowych znajduje się w Federacji Rosyjskiej. Okoliczności te zostały potwierdzone w zeznaniach T. G., świadków oraz w treści dokumentów. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza także art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., ratyfikowanej przez Polskę dnia 19 stycznia 1993 r. (Dz. U. z dnia 10 lipca 1993 r. Nr 61, poz. 284, 285, 286), a także art. 91 Konstytucji. Należy podkreślić, iż art. 8 ww. Konwencji nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną lub ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny. Ogranicza on jednak dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii kontroli wjazdu i pobytu oraz wydaleń. Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie stwierdził, iż art. 8 nie można interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". Z podniesionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak sentencji wyroku.