II SA/Łd 773/14

Dnia 19 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 roku przy udziale - sprawy ze skargi B. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania B. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013r., poz. 1409 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...] udzielającą D Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. A, pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej Ø 300 mm między ulicami B. i C. w Ł., od punktu 1 do punktu 8, zgodnie z oznaczeniami na załączniku graficznym będącym integralną częścią decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek interwencji B. B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prowadził postępowanie w sprawie budowy w latach 1983 – 1986, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, magistrali wodociągowej Ø 300 mm między ulicami B. i C. Pierwotnie wydana w sprawie decyzja PINB w Ł. z dnia [...] udzielająca D Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej została, na skutek odwołania B. B., uchylona decyzją WINB w Ł. z dnia [...]. Kolejna wydana w sprawie decyzja organu I instancji z dnia [...] nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji z dnia [...] nr [...] zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 1013/07. W uzasadnieniu tegoż wyroku sąd wskazał, iż doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a., a rozpoznając sprawę na nowo, zgodnie ze wskazaniami sądu, organy winny przeanalizować cały stan faktyczny i prawny sprawy w kontekście przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane, a decyzja rozstrzygająca winna posiadać załącznik w postaci mapy obrazującej przebieg spornej magistrali wodociągowej. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej, a w wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w/w rozstrzygnięcie. Kolejną decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielił D Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. A pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej Ø 300 mm między ulicami B. i C. w Ł., od punktu 1 do punktu 8, a organ II instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy tę decyzję. Na skutek skargi B. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Łd 1001/12 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...], udzielającą D Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. A pozwolenia na użytkowanie wskazanej wyżej magistrali wodociągowej. Jak wynika to z akt sprawy, w uzasadnieniu wskazanego wyroku sąd uznał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowić winny przepisy art. 42 ust. 3 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Sąd podzielił ustalenia organów co do oceny występowania pierwszej z przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i stwierdził, że plan zagospodarowania przestrzennego woj. miejskiego [...] na lata 1976-1990 przewidywał budowę sieci wodociągowej, co oznacza, że przedmiotowa magistrala była zgodna z założeniami planu zagospodarowania obowiązującego w okresie jej budowy, a do oceny zgodności inwestycji z planem powinien mieć zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie budowy. Dalej sąd zakwestionował ustalenia organów co do drugiej z przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i stwierdził, że ocena stanu technicznego magistrali wodociągowej, zawarta w przedłożonej do akt dokumentacji nie daje wystarczających podstaw do uznania, że w analizowanym przypadku doszło do jednoznacznego wykluczenia przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2. Sąd wskazał, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wynikający z art. 7 k.p.a. winien polegać nie tylko na przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości, na której zlokalizowana jest magistrala wodociągowa, ale także oględzin części składowych tej magistrali, z zapewnieniem skarżącej czynnego udziału w tych czynnościach, zgodnie z art. 10 k.p.a. i rozważeniem udziału pracownika organu w przeprowadzanej próbie szczelności wodociągu. Zdaniem sądu poprzednio rozpatrującego sprawę, również przyjęty w decyzji zapis dotyczący lokalizacji przebiegu spornej magistrali nie pozwalał na jednoznaczne zidentyfikowanie fragmentu magistrali, który został objęty decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Stąd też organ powinien załączyć odpowiednią mapę obrazującą przebieg magistrali wodnej i nadać jej postać załącznika graficznego do decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie, potwierdzającego rozmieszczenie wskazanych w decyzji punktów. Powyższe, jak stwierdził sąd, w sposób prawidłowy zostało uzupełnione poprzez dodanie załącznika w postaci mapy obrazującej przebieg magistrali wodociągowej, w tym jej odcinka objętego pozwoleniem na użytkowanie. To zaś wskazuje, że poprzednie zalecenia od strony formalnej zostały wypełnione. Konkludując, sąd stwierdził, że okolicznością podlegającą wyjaśnieniu w toku ponownego rozpatrzenia sprawy jest przesłanka wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Kontynuując postępowanie, po uchyleniu rozstrzygnięć wskazanym wyrokiem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia 20 czerwca 2013 r. Nr 488/13 ponownie udzielił pozwolenia na użytkowanie wymienionej wyżej magistrali wodociągowej. Z kolei w toku postępowania odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję pierwszo instancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie, po przeprowadzeniu po raz kolejny postępowania w sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą udzielił D Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. A, pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej Ø 300 mm między ulicami B. i C. w Ł., od punktu 1 do punktu 8, zgodnie z oznaczeniami na załączniku graficznym będącym integralną częścią decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, złożyła B. B., kwestionując prawidłowość sposobu pomiaru szczelności i oceny zdatności do użytkowania spornej magistrali wodnej. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U Nr 38, poz. 229 ze zm.) na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013r., poz. 1409 ze zm.). W oparciu o zgromadzone przez organ I instancji dokumenty uznano, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1974r. nie daje podstaw do nałożenia obowiązku rozbiórki magistrali wodociągowej. Zdaniem organu odwoławczego, będąca przedmiotem analizowanej sprawy magistrala wodociągowa nie stanowi również zagrożenia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., tj. jej istnienie nie zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu ludzkiemu, ani mieniu, jak też nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Powyższy wniosek, zdaniem organu, znajduje oparcie w przeprowadzonej próbie szczelności magistrali, przeprowadzonej za pomocą szczegółowo opisanych: systemu do poszukiwania wycieków, korelatorów cyfrowych do precyzyjnej lokalizacji wycieków wody, oraz kontroli sprawności armatury na przedmiotowym wodociągu. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że sieć wodociągowa jest w dobrym stanie technicznym oraz, że jest szczelna. Zaznaczono, że organ I instancji zapewnił stronie skarżącej udział w przeprowadzeniu wskazanego środka dowodowego, a strona nie tylko uczestniczyła w czynnościach, ale również wniosła szereg uwag do protokołu sporządzonego na tę okoliczność, do których to uwag organ stopnia powiatowego odniósł się w piśmie skierowanym do skarżącej. Zdaniem organu, powyższe ustalenia w sposób jednoznaczny pozwalają na użytkowanie przedmiotowej sieci wodociągowej w świetle przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Dodatkowo wskazano, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ stopnia powiatowego zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Reasumując, organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. za prawidłowe i wobec tego utrzymał w mocy decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, B. B. wnosiła o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Stwierdziła, że ze względu na nieprawne wywłaszczenie nigdy nie utraciła prawa własności przedmiotowego gruntu a wodociąg został wybudowany bez jej zgody lub jej poprzedników prawnych, bez decyzji o warunkach zabudowy i bez planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi więc samowolę budowlaną. Podnosiła nadto, że używanie wodociągu z rur żeliwnych łączonych ołowiem winno być zgodnie z prawem zabronione. Kwestionowała również przeprowadzone próby szczelności. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji prezentowanej w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przystępując do rozważań, przede wszystkim nie sposób pominąć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi badał już dwukrotnie w przedmiotowej sprawie prawidłowość decyzji wydanych na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z brzmieniem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W następstwie tej kontroli, poprzednim wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1001/12, sąd uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. W następstwie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sprawa powróciła ponownie do organu administracji publicznej I instancji, gdyż akty organów oby instancji zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Niemniej jednak, co istotne, ponownie rozpoznając sprawę, organy obowiązane były uwzględnić wszystkie wytyczne zawarte w przywołanym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2012 r. zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W myśl bowiem przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się organu administracji publicznej do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania traktować trzeba jako naruszenie normy prawa materialnego. Uznanie określonej okoliczności, jej sprecyzowanie, jako element oceny stanu faktycznego nie może naruszać art. 153 p.p.s.a., normującego zasadę związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego. Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., sygn.akt II GSK 104/05; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn.akt III SA/Po 1401/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2013 r., sygn.akt II SA/Gd 347/13 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że ocena prawna wiąże nie tylko organy, ale i sąd ponownie rozpoznający sprawę. Związanie sądu, co wyraźnie akcentuje się nie tylko w orzecznictwie, ale i w piśmiennictwie, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R . Hauzera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2011, str. 544 i nast.). Uwzględniając powyższe, analiza kontrolowanych rozstrzygnięć wymagała stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej w pełni wywiązały się z obowiązku zastosowania oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. i przeprowadziły niezbędne postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym w motywach wskazanego wyroku, tj. zbadania przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Przede wszystkim stwierdzić należy, że w przywołanym wyroku sąd przesądził, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowić winny przepisy art. 42 ust. 3 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), w związku z treścią art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W myśl art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Z kolei, stosownie do art. 42 ust. 3 powołanej ustawy z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Zaś stwierdzenie zdatności do użytku następuje po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy. Natomiast zgodnie z tymże art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego cześć: po pierwsze znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1); lub po drugie powoduje, bądź w razie wybudowania, spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, co podkreślił już sąd w poprzednim orzeczeniu, że wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia o pozwoleniu na użytkowanie obiektu w trybie mającym zastosowanie w sprawie, tj. art. 42 ustawy Prawa budowlane z 1974 r., jest możliwe po wykluczeniu przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 1 tej ustawy. Oceniając prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście przywołanych przepisów stwierdzić należy, wbrew zarzutom skargi, że organ prawidłowo uznał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie daje podstaw do nałożenia obowiązku rozbiórki magistrali wodociągowej. Kwestia ta została już jednoznacznie przesądzona w motywach przywołanego wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. i jak wskazano to wyżej, z mocy art. 153 p.p.s.a. wiąże zarówno organy jak i sąd ponowie rozstrzygający sprawę. Sąd poprzednio stwierdził jednoznacznie, że plan zagospodarowania przestrzennego woj. miejskiego [...] na lata 1976-1990, stanowiący plan ogólny [...] zespołu miejskiego (Dz. U. RN miasta Ł. z 1977r. Nr 3, poz. 18), zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] ze zmianami, przewidywał budowę sieci wodociągowej, co tym samym oznacza, że magistrala była zgodna z założeniami planu zagospodarowania obowiązującego w okresie jej budowy (lata 1983-1986). Jednocześnie sąd wyraził pogląd, że w tym przypadku, do oceny zgodności inwestycji z planem powinien mieć zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie budowy spornej magistrali tj. plan wymieniony wyżej. Słusznie więc organ wykluczył w sprawie okoliczności przewidziane w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Badając zrealizowanie wytycznych sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku tutejszego sądu z dnia 4 grudnia 2012 r., a dotyczących należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności stanu technicznego spornej magistrali w kontekście zbadania przesłanki art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., stwierdzić należy, że organy wypełniły należycie zalecenia sądu, co potwierdzają nie tylko motywy wydanych orzeczeń, ale i zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. W szczególności, czyniąc zadość postanowieniom art. 10 i 79 k.p.a., przeprowadzono dowody w postaci oględzin magistrali i prób szczelności z udziałem strony, a także, co sugerował sąd, z udziałem pracownika organu ( notatka służbowa z dnia 12 kwietnia 2013r. k. 280, protokół k. 380, 396). W wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono, że sieć wodociągowa jest w dobrym stanie technicznym oraz, że jest szczelna. W pismach Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. szczegółowo wyjaśniono zasady przeprowadzania badania stanu technicznego wodociągu, w tym prób szczelności, wskazano i opisano działania użytych systemów. Z akt sprawy wynika również, że badając bezpieczeństwo wodociągu z uwagi na zdrowie ludzi, jak również w kontekście zarzutów skarżącej dotyczących użycia szkodliwych materiałów, a przede wszystkim ołowiu, uzyskano informację co do sposobu wykorzystania tego materiału jedynie w zakresie zabezpieczenia uszczelnienia i braku tym samym jego negatywnego oddziaływania. Organ uzyskał również pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. co do bezpieczeństwa wody pitnej, jak również informację o stałym monitorowaniu bezpieczeństwa i stanu wody na terenie miasta przez tenże organ. Tym samym prawidłowo organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie występują również przesłanki opisane w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Niewątpliwie, stosownie do zaleceń sądu, organy zapewniły skarżącej czynny udział w postępowaniu, w tym udział w przeprowadzeniu zasadniczego dowodu w postaci oględzin wodociągu i jego prób szczelności. Skarżąca uczestniczyła w oględzinach przeprowadzonych w dniu 22 stycznia 2014 r. i złożyła szereg uwag szereg uwag do protokołu sporządzonego na tę okoliczność, do których to uwag organ stopnia podstawowego odniósł się w toku postępowania w piśmie skierowanym do strony z dnia 18 lutego 2014r. i w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Stwierdzić przy tym należy, że fakt, iż strona jest odmiennego zdania i nie zgadza się z wnioskami organu nie przesądza o wadliwości stanowiska organu. Niewątpliwie to bowiem do organu należy ocena wiarygodności przedstawionych przez strony dowodów, w oparciu o które ustala, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W ocenie sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał wykluczenie przesłanki przewidzianej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r., co przy uwzględnieniu wyżej przytoczonych wywodów w zakresie art. 37 ust. 1 pkt 1, uzasadniało wydanie kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących bezprawnego wywłaszczenia nieruchomości, wyburzenia naniesień budowlanych, czy też żądania usunięcia przedmiotowego wodociągu i odtworzenia stanu pierwotnego, stwierdzić należy, że sąd nie ma kognicji do rozstrzygania w postulowanym przez skarżącą zakresie. Reasumując, stwierdzić należy, że organ administracji publicznej uwzględnił w całości ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu wyroku tutejszego sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy, orzekł o oddaleniu skargi. ms