II GSK 1297/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski sędzia NSA Krystyna Anna Stec sędzia del. WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 813/14 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Poczty Polskiej SA Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 16 czerwca 2014 r. nr ... w przedmiocie stanowiska co do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od K. K.na rzecz Dyrektora Poczty Polskiej SA Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach 180 (sto osiemdziesiąt) złotych kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 813/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na postanowienie Dyrektora Poczty Polskiej Spółka Akcyjna Centrum Obsługi Finansowej z dnia 16 czerwca 2014r. nr .... w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny podał, że Poczta Polska S.A. w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentu RTV przez zobowiązanego K. K. sporządziła tytuły wykonawcze, które w dniu 15 lutego 2013r. zostały przekazane do realizacji przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.. Tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu zaległych opłat abonamentu RTV za okres od stycznia 2008r. do stycznia 2013r. w łącznej wysokości 1 410,60 zł. W związku ze zgłoszeniem przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny tj. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. zwrócił się, stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w odniesieniu do zgłoszonych zarzutów w formie postanowienia. Stanowisko wierzyciela w sprawie złożonych zarzutów zostało zawarte w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2014r., w którym Poczta Polska S.A. uznała za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowych tytułach wykonawczych. Zobowiązany złożył zażalenie na to postanowienie, zarzucając przekroczenie wskazanego w piśmie organu egzekucyjnego 14-dniowego terminu do zajęcia stanowiska przez wierzyciela, co zdaniem zobowiązanego powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego oraz nieuwzględnienie uprawnień zobowiązanego do ustawowego zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jednocześnie wniósł o zaniechanie windykacji długu. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także jako "organ" lub "Dyrektor COF"), powołując art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267, dalej jako "kpa") oraz art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r. poz. 1015, dalej jako "u.p.e.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2005r. Nr 85 poz. 728, dalej jako "u.o.a.") – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, organ wskazał, że zarzut niedochowania terminu w zakresie zajęcia stanowiska przez wierzyciela, w kontekście wykazanych dat jest niezasadny. Ponadto organ podniósł, że zarzut dotyczący ustawowego zwolnienia z opłat abonamentowych jest nieuprawniony w związku z faktem, iż zobowiązany nie dopełnił określonego w ustawie o opłatach abonamentowych obowiązku złożenia w urzędzie pocztowym oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienia do zwolnienia, co uzasadnia przyjęcie, iż zobowiązany jest nadal abonentem zobowiązanym do uiszczenia zaległych opłat. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wskazał na nieuwzględnienie przez organ przedstawionych dokumentów uprawniających wierzyciela do umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na posiadanie przez skarżącego ustawowych uprawnień do zwolnienia z obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych oraz niedopełnienie przez Pocztę Polską, wynikającego z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV, obowiązku nadania posiadaczom imiennych książeczek RTV, indywidualnych nr identyfikacyjnych i powiadomienia o nadanych numerach. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że istota opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 u.o.a. i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym, odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika – § 2 rozporządzenia rejestracyjnego). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 rozporządzenia). Numer ten identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Sąd I instancji wskazał, że art. 7 u.o.a. zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy Sąd podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010r. uznał, iż ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Sąd podał, że we wniesionej skardze, jak i wcześniej w zarzutach w przebiegu postępowania egzekucyjnego, skarżący podnosił fakt nabycia uprawnień do zwolnienia z opłat abonamentowych z uwagi na wiek oraz podkreślał brak doręczenia upomnienia. W zażaleniu i skardze strona dodatkowo podniosła brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego jako posiadaczowi imiennej książeczki opłat abonamentowych i wskazała, że książeczka stanowiła dowód zarejestrowania przez niego odbiorników RTV tylko do dnia 12 grudnia 2008r., a po tej dacie utraciła ważność. Zdaniem Sądu twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w pełni zasadne. Sąd wskazał, że ustawa abonamentowa, która weszła w życie z dniem 16 czerwca 2005r. nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). W tej ustawie, z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych. Pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W tym stanie rzeczy, obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej miały zarejestrowany odbiornik RTV. Z powyższego wynika, zdaniem Sądu, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.) – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. W ocenie Sądu, zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, czego nie uczyniono. Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego Sąd, wskazując na § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 187, poz. 1342), zauważył, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Sąd podkreślił, że organ wskazał datę wysłania tego zawiadomienia (31 lipca 2008r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego ....), wskazując, że nadano je przed końcem listopada 2008r. Ponadto zawiadomienia informujące stronę o powstałym zobowiązaniu wysyłano w różnych terminach (pisma z dnia: 30.01.2006 r., 1.09.2006 r., 13.11.2006 r., 19.01.2007 r., 14.08.2007 r., 3.03.2008 r., 28.10.2008 r., 4.05.2009 r., 21.04.2010 r., 24.05.2010 r.). Ponadto Sąd wskazał, że w dniu 23 maja 2012r. do strony skierowano na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. upomnienie, które odebrała je osobiście. Podkreślił, że na żadne z tych powiadomień strona w żaden sposób nie zareagowała, w szczególności nie podnosiła, że nie powiadomiono jej o nadaniu indywidualnego numeru. Okoliczności takiej nie podniosła również w zarzucie dotyczącym nieistnienia obowiązku, ale dopiero w zażaleniu na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela, gdyż na tych etapach postępowania spodziewała się zapewne, że wierzyciel nie posiada żadnych dowodów dotyczących zarejestrowania odbiorników. W zakresie argumentacji dotyczącej faktu nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych w związku z osiągnięciem stosownego wieku i nabyciem uprawnień emerytalnych, Sąd podzielił stanowisko Poczty Polskiej S.A., że strona nie przedstawiła żadnego dowodu przedłożenia w placówce pocztowej oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia. Sam fakt nabycia uprawnienia z tytułu osiągniętego wieku nie jest wystarczającą podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników RTV. Zwolnienie z opłat abonamentowych, na które powołuje się strona, nie następuje z mocy prawa, lecz stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy abonamentowej, dla skorzystania z przedmiotowego zwolnienia konieczne jest przedłożenie w placówce Poczty Polskiej S.A. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedłożenia dokumentów potwierdzających stosowne uprawnienie. W skardze kasacyjnej K. K. zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 w zw. z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a." zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. a) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji skutkującą oddaleniem skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji obu instancji art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. powodującego: - błędne ustalenie stanu faktycznego, iż organ dokonał "zawiadomienia" o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, podczas gdy brak było dowodu pozwalającego wysnuć taki wniosek, w szczególności brak było w aktach sprawy dowodu "przesłania zawiadomienia" do skarżącego; - błędne ustalenie, że organ "wskazał datę wysłania tego zawiadomienia" podczas, gdy sam fakt figurowania określonej daty na dokumencie "zawiadomienia" nie może być rozumiany jako data wysłania pisma - ponieważ dowód taki może stanowić np. potwierdzenie nadania; - nieustalenie okoliczności, czy dokonano w odniesieniu do skarżącego rejestracji odbiorników w rozumieniu § 2 ust. 2 rozporządzenia. b) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny legalności działania organu w kontekście wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze, w szczególności pominięcie przez WSA w Warszawie zarzutów wskazanych w skardze (dotyczących: niezapoznania się przez organ dokładnie z dokumentacją zwalniającą skarżącego z opłaty abonamentowej RTV i naruszenia przepisów art. 35 k.p.a., 36 k.p.a., 38 k.p.a., oraz 227 k.p.a.) i tym samym, nierozpoznanie istoty skargi, co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ kompleksowa analiza zgłoszonych zarzutów, a następnie ocena działania organu w świetle przedstawionych zastrzeżeń, mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi zgodnie z wnioskiem skarżącego; c) art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust 2 k.p.a. w zw. z art. 122 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności postanowienia organu z dnia 16 czerwca 2014r. pomimo istnienia rażącego naruszenia prawa przez Dyrektora Poczty Polskiej S.A. polegającego na nieumorzeniu postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia dochodzonego przez organ obowiązku opłacania abonamentu RTV za lata 2008-2013, wobec niedopełnienia przez Pocztę Polską obowiązku zawiadomienia o nadaniu skarżącemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do niestwierdzenia przez WSA w Warszawie nieważności postanowienia i wydania wyroku oddalającego skargę, a zatem uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. a) art. 2 ust. 3 u.o.a. w zw. z przepisem § 5 ust. 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych RTV pomimo niedoręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, podczas gdy dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników utraciły ważność w grudniu 2008r., zaś organ miał obowiązek powiadomić i przesłać skarżącemu zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, czego nie dokonał; b) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez ustalenie, że "zawiadomienie" nie wymaga doręczenia ani udowodnienia wysłania, oraz, że dowodem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowi sam fakt posiadania takiego dokumentu przez organ, oraz pominięcie, że przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia wskazuje na "przesłanie zawiadomienia", czego dowodem powinno być potwierdzenie nadania listu. W oparciu o wymienione podstawy kasacyjne, skarżący na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie Wydziałowi VIII Zamiejscowemu w Radomiu oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za postępowanie przed sądem II instancji, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Poczta Polska S.A. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Innymi słowy, zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd drugiej instancji może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały w skardze kasacyjnej wyraźnie wskazane jako naruszone i nie może z urzędu badać, czy wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył także innych przepisów prawa niż w niej podane. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wszczęte skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na odniesieniu się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez Sąd drugiej instancji. W myśl art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skargę kasacyjną, jak stanowi o tym art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, a zatem niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Także druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. II. W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W ramach przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji skutkującą oddaleniem skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji obu instancji art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., powodującego błędne ustalenie stanu faktycznego, iż organ dokonał "zawiadomienia" o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, podczas gdy brak było dowodu pozwalającego wysnuć taki wniosek oraz błędne ustalenie, że organ "wskazał datę wysłania tego zawiadomienia" podczas, gdy sam fakt figurowania określonej daty na dokumencie "zawiadomienia" nie może być rozumiany jako data wysłania pisma. W ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie podniósł również nieustalenie okoliczności, czy dokonano w odniesieniu do Skarżącego rejestracji odbiorników w rozumieniu art. § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia. Z podanymi powyżej zarzutami, komplementarne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 3 ustawy o opłacie abonamentowej w zw. z przepisem § 5 ust. 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych rtv, pomimo niedoręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a także błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, poprzez ustalenie, że "zawiadomienie" nie wymaga doręczenia ani udowodnienia wysłania, oraz, że dowód zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowi sam fakt posiadania takiego dokumentu przez organ, z pominięciem, że przepis ten wskazuje na "przesłanie zawiadomienia", czego dowodem powinno być potwierdzenie nadania listu. Podniesione zarzuty koncentrują się, wokół wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zagadnienia, związanego z nadaniem posiadaczom imiennych książeczek opłaty abonamentowej za używanie odbiorników indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz obowiązkiem operatora publicznego przesłania zawiadomienia, powiadamiającego użytkownika o nadaniu tego numeru. W nawiązaniu do istoty postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wymaga podkreślenia, że kontrola Sądu I instancji dotyczyła ostatecznego postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydanego w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu, dotyczącego nieistnienia obowiązku. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania. Zarzuty można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a., a obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji tego przepisu. Wskazane podstawy zarzutów wiążą organ egzekucyjny. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt I OSK 522/07; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10; z 27 dnia stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1435/10, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Pogłębiona analiza instytucji zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym była konieczna, ponieważ skarżący w piśmie z dnia 16 maja 2013r., które organ egzekucyjny zakwalifikował jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nieistnienie obowiązku uzasadniał przysługującym mu zwolnieniem z opłat abonamentowych, powołując przy tym art. 4 ust. 1 pkt 4, pkt 6 i pkt 7c) u.o.a. Zbieżną z zarzutami argumentację, wskazał również w zażaleniu z dnia 25 kwietnia 2014r. Skarżący wskazując na nieistnienie obowiązku i powołując podstawy faktyczne, które w jego ocenie potwierdzają jego zasadność, zakreślił przedmiot swojego żądania. W odniesieniu do tak postawionego zarzutu i związanej z nim argumentacji zajął stanowisko wierzyciel Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2014r., a następnie, po wniesieniu zażalenia, w ostatecznym postanowieniu z dnia 16 czerwca 2014 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., argumentując, że zarzut dotyczący ustawowego zwolnienia z opłat abonamentowych jest nieuprawniony, ponieważ zobowiązany nie dopełnił określonego w ustawie o opłatach abonamentowych obowiązku złożenia w urzędzie pocztowym oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienie do zwolnienia, co uzasadnia przyjęcie, iż zobowiązany jest nadal abonentem zobowiązanym do uiszczenia zaległych opłat. Okoliczność, że Poczta Polska nie wywiązała się z obowiązku nadania zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia go o tym, pojawiła się dopiero na etapie skargi do WSA w Warszawie, a rozwinięcie tego zagadnienia nastąpiło w skardze kasacyjnej, która zasadniczo opiera się na zarzutach i argumentacji wspierającej to stanowisko. Są to nowe podstawy faktyczne uzasadniające zarzut nieistnienia obowiązku, do których wierzyciel nie mógł się odnieść, zajmując stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wobec powyższego, już tylko z tych przyczyn, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w części I pkt 1 lit. a-c, poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji skutkującą oddaleniem skargi sądowoadministracyjnej, pomimo naruszenia przez organy administracji obu instancji art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. powodującego błędne ustalenie stanu faktycznego, iż organ dokonał "zawiadomienia" o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz, że organ "wskazał datę wysłania tego zawiadomienia", a także nieustalenie okoliczności, czy dokonano w odniesieniu do Skarżącego rejestracji odbiorników w rozumieniu art. § 2 ust. 2 rozporządzenia – należało uznać za nieskuteczne. Podobnie nieskuteczne są, wspierające je zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3 ustawy o opłacie abonamentowej w zw. z przepisem § 5 ust. 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych rtv pomimo niedoręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, poprzez ustalenie, że "zawiadomienie" nie wymaga doręczenia ani udowodnienia wysłania. W warstwie materialnoprawnej należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. ( w stanie prawnym adekwatnym dla rozpoznawanej sprawy ), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika ( ust. 2). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego ( ust. 3 ). Przepis art. 5 ust. 1 ustawy stanowił natomiast, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2010r. sygn. akt K 24/08 (Dz. U. z 2010r. Nr 48, poz. 285) odwołując się do poglądów wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 23 czerwca 1997 r. (sygn. akt OPK 1/97, ONSA nr 4/1997, poz. 149) i transponując ją na grunt rozważanej sprawy wskazał, że "Ustalanie opłaty (...) jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisu prawa, dokonywaną w trybie pozaprocesowym przez właściwy organ lub w drodze samoobliczenia". Synteza wskazanych regulacji prawnych oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego pozwala na konstatację, że po pierwsze, obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Po drugie, konsekwencją tego, że opłaty abonamentowe i ich wysokość są należnościami, które wynikają wprost z przepisów prawa ( art. 3 ust. 1 i ust. 4 u.o.a. ), wyliczenie należnych opłat nie następuje w formie decyzji, ale w drodze czynności materialno-technicznej, w trybie pozaprocesowym lub w drodze samoobliczenia. Nie jest kwestią sporną w sprawie fakt zarejestrowania przez skarżącego odbiornika rtv oraz dokonywania opłat abonamentowych, której to sytuacji nie zmieniło wejście w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych, bowiem obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył także na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie posiadały już zarejestrowany odbiornik. Sporna jest natomiast, podnoszona przez skarżącego kwestia braku obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych z uwagi na przysługujące mu zwolnienie od tych opłat oraz brak doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego. W zakresie drugiej z wymienionych, spornych kwestii, należy jedynie odnotować, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników, nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z kolei na podstawie ust. 2 tego przepisu, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z treści cytowanych przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (podobnie NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2016r., sygn. akt II GSK 913/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W aktach sprawy znajduje się Zawiadomienie o nadaniu skarżącemu, będącemu użytkownikiem odbiorników rtv zarejestrowanych według imiennej książeczki opłaty abonamentowej nr U201491, indywidulanego numeru identyfikacyjnego 11274775, z datą 31 lipca 2008r. ( a więc przed upływem terminu wskazanego w § 5 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ), podpisane przez uprawnionego pracownika Operatora publicznego. Użytkownicy, którym nadano indywidualny numer identyfikacyjny przed dniem 12 grudnia 2008 r., w którym to upływał termin wskazany w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, kontynuują wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności ponownej rejestracji odbiorników rtv oraz zastosowania trybu o którym mowa w § 2 tego rozporządzenia. Z podanych przyczyn, także zarzuty naruszenia podanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. III. Nie jest również zasadny, sformułowany w sposób nader ogólny, nieczytelny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny legalności działania organu w kontekście wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze z dnia 11 lipca 2014 r., w szczególności pominięcie przez WSA w Warszawie zarzutów niezapoznania się przez organ dokładnie z dokumentacją zwalniającą skarżącego z opłaty abonamentowej rtv i naruszenia przepisów art. 35 k.p.a., 36 k.p.a., 38 k.p.a., oraz 227 k.p.a. Zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie podanych przepisów procedury administracyjnej, stanowi zasadniczo bezrefleksyjne powielenie złożonej wcześniej skargi do WSA, w której poza samym wskazaniem naruszenia tych przepisów, nie zawarto żadnego uzasadnienia. Podobnie czyni autor skargi kasacyjnej, w której sytuując powyższy zarzut w kontekście nierozpoznania przez Sąd I instancji istoty skargi, co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, w żaden sposób tego nie uzasadnia. Nie podaje w jaki sposób wskazane przepisy zostały naruszone oraz jaki istotny i konkretny skutek tego zaistniał, a także, w jaki sposób naruszenie to wpłynęło na wynik sprawy. Tym bardziej, że przepis art. 38 k.p.a. dotyczy odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa pracownika organu administracji publicznej, który m.in. z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie. Natomiast art. 227 k.p.a. jest zawarty w Dziale VIII k.p.a. dotyczącym skarg i wniosków, stanowiąc, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Żadna z kwestii wskazanych w tych przepisach nie była przedmiotowo istotna dla kontroli postanowienia, wydanego w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu, dotyczącego nieistnienia obowiązku. Z kolei art. 35 i art. 36 k.p.a., dotyczą terminów załatwiania spraw, o których mowa w k.p.a., mających charakter instrukcyjny dla organu prowadzącego postępowanie, a ich ewentualne naruszenie, nie ma wpływu na treść podejmowanego przez organ rozstrzygnięcia. Wobec tego, jako nieskuteczny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli legalności zaskarżonego aktu w pełnym zakresie, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Natomiast wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera on stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11). Żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, Sąd I inastancji poddał analizie adekwatne w sprawie regulacje prawne, a wnioski z nich wynikające, zawarł w sformułowanych ostatecznie konkluzjach, z którymi skarżąca kasacyjnie polemizuje zresztą, we wniesionej skardze kasacyjnej. IV. Natomiast jeśli chodzi o zwolnienie od opłat abonamentowych, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe stanowisko organów oraz Sądu I Instancji, że sam fakt nabycia uprawnienia do zwolnienia, nie jest wystarczającą podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników rtv. Przepis art. 4 ust. 3 u.o.a. stanowił bowiem, że zwolnienie przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce operatora publicznego (obecnie operatora wyznaczonego), oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Nie może być zatem wątpliwości, że dla skorzystania ze zwolnienia, konieczne jest przedłożenie w placówce operatora publicznego ( Poczty Polskiej S.A. ) oświadczenia, o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia oraz dokumentów potwierdzających stosowne uprawnienie. Organ w tym wypadku nie działa z urzędu, to na skarżącym spoczywał obowiązek złożenia oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia i przedstawienia dokumentów potwierdzających uprawnienie do tych zwolnień. Z akt sprawy wynika, że do pisma z dnia 16 maja 2013r. skarżący załączył dokumenty, które jego zdaniem uzasadniają zwolnienie od opłat abonamentowych. Wobec tego, po złożeniu wymaganego oświadczenia i weryfikacji dokumentów skarżący może uzyskać zwolnienie, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym je złożono. Na marginesie można wskazać, że wierzyciel w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2014r. odwołał się do przepisu art. 10 u.o.a. Wynika z niego, że w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty m.in. zaległości w płatności opłat abonamentowych. Wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty tych należności podmiot zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych składa do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. V. Wreszcie, jako oczywiście niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 122 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności postanowienia organu z dnia 16 czerwca 2014 r., pomimo istnienia rażącego naruszenia prawa przez Dyrektora Poczty Polskiej S.A., polegającego na nieumorzeniu postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia dochodzonego przez organ obowiązku opłacania abonamentu RTV. Poza wszystkim, jest bowiem rzeczą oczywistą, czego nie dostrzega autor skargi kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie, wierzyciel, nie będąc organem egzekucyjnym, nie prowadzi postępowania egzekucyjnego, nie jest zatem władny do jego umorzenia. Stosownie bowiem do art. 59 § 3 u.p.e.a., to organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w § 1 i 2 tego przepisu. Umorzenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny następuje również w sytuacji uznania za uzasadnione wniesionych zarzutów, a więc na podstawie wskazanej w art. 34 § 4 u.p.e.a. Wierzyciel, nie ma zatem kompetencji jak i podstaw prawnych do umorzenia postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny, w tym wypadku Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. Takie, nieuprawnione działanie wierzyciela, niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, skutkowałoby wystąpieniem przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, ponieważ o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, orzeka w drodze odrębnego postanowienie wydanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy ( art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ) albo sąd ( art. 258 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. ). Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest jedynie do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających tę kwestię. W związku z powyższym, o wynagrodzeniu pełnomocnika z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej, rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.