II OSK 1418/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 674/14 w sprawie ze skargi M. T. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 674/14 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] w części obejmującej § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust.2; zasądził od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącego M. T. kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rada Gminy [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., działając na podstawie upoważnienia zawartego w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399, dalej powoływana jako: "ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach"), uchwaliła regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy[...] . Uchwalony regulamin określał szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy[...] , na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w szczególności zaś określił zasady dotyczące rodzajów i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. M. T. – współwłaściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o funkcji letniskowej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w gminie[...] , pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wezwał Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Wnioskodawca wskazał, że przyjęty uchwałą regulamin narusza jego interes prawny polegający na tym, że ma on uprawnienie do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości uwzględniającej uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze, przez co skarżony regulamin jest niezgodny z art. 6r ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz zasadą komplementarności. Regulamin narusza również jego prawa, jako właściciela nieruchomości niezamieszkanej do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi tylko w miesiącach, w których te odpady powstają, co jest niezgodne z art. 6i pkt 2 powołanej ustawy. Zarzucił, że niezgodne z postanowieniami ustawy są przepisy § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 regulaminu. W odpowiedzi na wezwanie Rada Gminy [...] nie przychyliła się do zarzutów wzywającego, twierdząc, że przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie regulaminu nie doszło na naruszenia przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie ani przepisów Konstytucji RP. Przy ustalaniu w § 12 ust. 1 pkt 2 regulaminu normy 2 litrów na każdy m2 powierzchni budynku, na której powstają odpady komunalne, nie zostały naruszone przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, albowiem rodzaj i minimalną pojemność pojemnika do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości letniskowych określona została przy uwzględnieniu średniej ilości powstających na nich odpadów komunalnych. M. T. wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, dalej powoływana, jako: "u.s.g."). Zarzucił naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 6i pkt 2 i art. 6r ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz przepisów Konstytucji RP. W ocenie skarżącego § 12 ust. 1 pkt 2 regulaminu narusza art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 6i pkt 2 oraz art. 6r ust. 2 ustawy, a § 12 ust. 2 i ust. 3 regulaminu naruszają art. 6i pkt 2 ustawy oraz art. 2, 32 i 94 Konstytucji RP. Według skarżącego regulamin narusza jego interes prawny polegający na prawie do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości biorącej pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze, przez co jest niezgodny art. 6r ust. 2 ustawy i zasadą komplementarności opłat za wykonaną przez gminę usługę oraz narusza ducha art. 6o ustawy. Regulamin narusza również jego prawo, jako właściciela nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi tylko w miesiącach, w którym na tej nieruchomości powstają odpady komunalne, przez co jest niezgodny z art. 6i pkt 2 ustawy. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko sformułowane w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W motywach wskazanego na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kwestionowane postanowienia § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 2 uchwały są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa i nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Następnie wyjaśnił kwestię interesu prawnego na gruncie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i przyjął istnienie legitymacji skargowej skarżącego w części dotyczącej § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały, albowiem ich postanowienia w sposób niedopuszczalny przez ustawę uregulowały sytuację prawną skarżącego, jako współwłaściciela działki letniskowej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, znajdującej się na terenie gminy[...] . Z kolei w odniesieniu do kwestionowanego § 12 ust. 3 zaskarżonej uchwały Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie posiada legitymacji skargowej w tym zakresie. Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powyższe oznacza, że organy władzy publicznej mogą działać wyłącznie w granicach wyznaczonych przez normy prawne określające ich kompetencje, zadania i tryb postępowania. Z dyspozycji art. 94 Konstytucji RP wynika, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Upoważnienie do stanowienia aktu prawa miejscowego w postaci regulaminu utrzymania porządku i czystości w gminie zawarto w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Badając treść zaskarżonej uchwały, Sąd pierwszej instancji zgodził się ze skarżącym, że Rada Gminy [...] wyszła poza kompetencje przyznane jej na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy, wprowadzając w § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 uchwały o regulaminie regulacje w sposób niedopuszczalny modyfikujące normy prawne zawarte w ustawie upoważniającej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji ustawodawca wprowadził dychotomiczny podział na nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i na nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne. Użyte w art. 6c ust. 1 ustawy pojęcie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Spod takiego cywilistycznego bowiem rozumienia terminu "zamieszkiwania" wymykają się nieruchomości zamieszkałe nieregularnie, sezonowo, czyli chociażby nieruchomości zabudowane obiektami letniskowymi. Z brzmienia art. 6c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że zgodnie z wolą ustawodawcy, wszystkie nieruchomości, na których mieszkają mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodzą w zakres nieruchomości zamieszkanych, w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy w ogóle, a na których prowadzona jest działalność gospodarcza, w związku z którą powstają odpady. Tymczasem z kwestionowanych postanowień regulaminu, a zwłaszcza z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 wynika, że uchwałodawca, ustalając zasady gospodarowania odpadami na terenie gminy, samodzielnie stworzył kategorię nieruchomości, na której stale nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają na niej odpady komunalne. Wśród tych nieruchomości w § 12 ust. 1 pkt 1 regulaminu wyróżnił nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a w pkt 2 nieruchomości używane na cele letniskowe, rekreacyjne, turystyczne i zorganizowanego wypoczynku, zabudowane oraz wyposażone w przyczepy campingowe. Interpretując art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zgodzie z przyjętym przez ustawodawcę rozumieniem pojęcia nieruchomości zamieszkanej i niezamieszkanej, na której powstają odpady, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w przypadku nieruchomości zamieszkanych obowiązek ten powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Odnosząc te normy do nieruchomości zabudowanych budynkami letniskowymi, które według sądu w świetle ustawy są nieruchomościami zamieszkanymi, obowiązek ponoszenia opłat powstaje również za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Treść postanowień § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 regulaminu wskazuje, że uchwałodawca uzależnił pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od okresu, w jakim odpady powstają, zamiast od okresu, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Tego rodzaju rozwiązanie dla nieruchomości letniskowych jako nieruchomości zamieszkanych jest niedopuszczalne, albowiem istotnie narusza przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uchwałodawca w zakresie § 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 regulaminu dokonał nieuprawnionej modyfikacji przepisu ustawowego art. 6c ust. 1 i 2 oraz art. 6i pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Rada Gminy[...] , zaskarżając go w całości. Skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 6c ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez przyjęcie, że nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz inne nieruchomości wykorzystywane jedynie przez część roku (sezonowo) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe są zaliczane do nieruchomości, o których mowa w ust. 1, tzn. do nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy a nie do nieruchomości, o których mowa w ust. 2, tzn. nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że gdyby w art. 6c ust. 1 tej ustawy zapisano, że dotyczy on właścicieli wszystkich nieruchomości mieszkalnych, używanych także okresowo, a nie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, nie byłoby żadnych trudności interpretacyjnych, gdyż skarżąca, tak jak i wszystkie inne gminy, pod pojęciem mieszkańcy rozumiała tylko osoby stale zamieszkałe na jej terenie, tworzące wspólnotę samorządową. Nie sposób uznać właścicieli nieruchomości letniskowych położonych na terenie gminy[...] , jako jej mieszkańców skoro posiadają mieszkania, gdzie stale przebywają, w innych miejscowościach, których są mieszkańcami. Potwierdzeniem słuszności takiego poglądu jest ostatnia nowelizacja ustawy, w wyniku której w art. 6j ust. 3b w końcu wyodrębniona została w sposób jednoznaczny kategoria nieruchomości letniskowych wykorzystywanych jedynie przez część roku oraz ustalony został odrębny w stosunku do nieruchomości zamieszkałych sposób ustalania opłaty w formie ryczałtowej stawki. Nieruchomości letniskowe są traktowane odmiennie od nieruchomości mieszkalnych w wielu innych przepisach prawa, przede wszystkim w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych, w przepisach prawa budowlanego czy prawa statystycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia wątpliwości, czy regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie może zawierać regulacje uzależniające pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od okresu, w jakim odpady powstają, zamiast od okresu, w którym na danej nieruchomości zamieszkują mieszkańcy. Wbrew stanowisku i argumentacji skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 6c ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i zasadnie stwierdził nieważność norm § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy[...] . Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy, systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Na mocy art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach: "Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.". Natomiast w myśl ust. 2: "Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.". Przepis art. 6c wprowadza rozróżnienie właścicieli nieruchomości: na tych, na których zamieszkują mieszkańcy, i na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy gmina jest obowiązana ex lege do zorganizowania systemu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości. Natomiast w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, rada gminy postanawia fakultatywnie, w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, o odbieraniu takich odpadów od właścicieli tych nieruchomości. Ustawodawca w art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wyraźnie zobowiązał gminę do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące m. in. zasad i trybu odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy określa regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, stanowiący akt prawa miejscowego (art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Zaznaczyć trzeba, że, konturując normy regulaminowe powszechnie obowiązujące, lokalny prawodawca musi uwzględnić pojęcia ustawowe: "właścicieli nieruchomości" i "odpadów komunalnych". Zgodnie z przepisem definicyjnym art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pod pojęciem "właściciele nieruchomości" należy rozumieć "współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością". Natomiast pojęcie "odpady komunalne", w myśl art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 21 z późń. zm.), definiuje się, jako "odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.". Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że lokalny prawodawca, tworząc normy regulaminowe, powinien mieć na uwadze, że ustawodawca w art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazał expressis verbis na konieczność zorganizowania odbioru odpadów komunalnych od "właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy". Skarżąca kasacyjnie Gmina argumentuje, że na gruncie art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach pod pojęciem mieszkańcy należy rozumieć tylko osoby stale zamieszkałe na terenie gminy - tworzące wspólnotę samorządową. Nie sposób zatem uznać właścicieli nieruchomości letniskowych położonych na terenie gminy Sulęczyno jako jej mieszkańców skoro posiadają mieszkania, gdzie stale przebywają, w innych miejscowościach, których są mieszkańcami. Stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Wbrew zarzutom skargi Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, że pojęcie: "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do uznania określonego miejsca za miejsce zamieszkania konieczne jest, więc łączne spełnienie przesłanek: przebywania w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz woli (zamiaru) stałego pobytu w tym miejscu (animus). Niewątpliwie spod takiego cywilistycznego rozumienia terminu "zamieszkiwania" wymykają się nieruchomości zamieszkałe nieregularnie, sezonowo, czy nieruchomości zabudowane obiektami letniskowymi. Stylizacja normatywna art. 6c ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Jak podniesiono wyżej ustawodawca przewidział dychotomiczny podział systemu odbioru odpadów komunalnych, w oparciu o relewantna przesłankę "zamieszkiwania na nieruchomości". Trzeba zatem przyjąć, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy gminy, jak i osoby przebywające na jej terenie tymczasowo, czy nieregularnie. Rolą gminy jest zagwarantowanie i zorganizowanie legalnego systemu odbioru odpadów komunalnych. W związku z tym całkowicie chybiona jest argumentacja skargi podważająca prawidłowość wykładni dokonanej przez Sąd pierwszej instancji poprzez odwołanie się do szczególnego statusu podatkowego nieruchomości letniskowych. To, że nieruchomości letniskowe są traktowane odmiennie od nieruchomości mieszkalnych na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czy Prawa budowlanego, nie ma wpływu na postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie dotyczące zakresu podmiotowego i przedmiotowego systemu odbioru odpadów komunalnych. Trafnie stwierdził Sąd Wojewódzki, że postanowienia § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 regulaminu, mocą których uchwałodawca uzależnił pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od okresu, w jakim odpady powstają, zamiast od okresu, w którym na danej nieruchomości zamieszkują mieszkańcy, są sprzeczne z prawem i dlatego należało je wyeliminować z porządku prawnego ze skutkiem ex tunc. Akty prawa miejscowego materialnie i formalnie nie powinny wykraczać poza podstawę i granice prawa. Jest to uzasadnione przede wszystkim założeniem niesprzeczności (koherencji) sytemu prawa powszechnie obowiązującego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że sprzeczność przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 2 uchwały nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ma charakter istotny, dlatego, w ramach naruszonego interesu prawnego skarżącego, zasadnie stwierdzono nieważności zaskarżonych postanowień. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.