VII SA/Wa 1837/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak ( spr), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa1674/09 skargę oddala Pismem z dnia 4 września 2014 r. R. N. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt VIISA/Wa 1674/09. Skargę o wznowienie oparł na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Wskazał jednocześnie, że w dniu 15 grudnia 2013 r., złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki obiektu na działce nr ewid. [...], przy ul. [...] w [...], zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2009 r. Jako podstawę wznowienia wskazał uzyskanie dokumentów istniejących w dacie wydania decyzji o rozbiórce, a nie znanych organowi nadzoru budowlanego. Dokumenty te to: 1) decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1984 r., [...], o wyrażeniu zgody przez Wojewodę na przeznaczenie gruntów rolnych przy ul. [...] w [...] pod zabudowę jednorodzinną, wydaną na rzecz T. S.; 2) projekt sporządzony na zlecenie T. S. z września 1984 r., planu zagospodarowania terenu [...] [...], Miejskiego Zespołu Usług Projektowych. Powyższy projekt poddaje w wątpliwość, czy w dacie wzniesienia, obiektu przez H. G. obowiązywał ogólny plan zagospodarowania przestrzennego Zespołu Portowo - Miejskiego "[...]", uchwalony uchwałą nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1962 r. (Dz. U. Urz. [...] w [...] nr [...] z [...] r. , poz. [...]), o którym mowa decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2009 r. i po jego przeprowadzeniu wydał decyzję, którą stwierdził, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia, albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący podkreślił, że w toku wznowionego postępowania ujawniły się nowe okoliczności faktyczne, z których wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w latach 1959 – 1961, a nie tak, jak ustalono w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 5 sierpnia 2009 r. w latach 1984 – 1987. Ustalono nadto, że działka nr [...] w [...], przy ul. [...] położona jest na obszarze określonym jako zabudowa jednorodzinna (w ramach terenów mieszkalnych). Powyższe ustalenia, zdaniem wnoszącego skargę, pozwalają na stwierdzenie, że nie istniała przesłanka do nałożenia obowiązku rozbiórki budynku w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Ma to istotne znaczenie dla wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., VII SA/WA 1674/09, który oceniał legalność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., gdyż w tej sytuacji nie istniały podstawy do oddalenia skargi R. N. na wspomnianą decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nie ulega wątpliwości, zdaniem skarżącego, że gdyby te okoliczności były znane Sądowi w chwili orzekania, to wynik sprawy byłby zupełnie inny i doszłoby do uchylenia decyzji ostatecznej i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia . maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy wystąpiły wskazane przez skarżącego przesłanki do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu. W związku z tym wskazać należy, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową. Postawy wznowienia postępowania zostały wskazane przez ustawodawcę w art. 271-273 p.p.s.a. W literaturze przedmiotu są one klasyfikowane jako: przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.), właściwe przyczyny resytucyjne (art. 273 p.p.s.a.) oraz przyczyny, o których mowa w art. 272 § 1 p.p.s.a.). Jak podkreśla się w judykaturze wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (tak w wyroku NSA z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II PSK 7.43105, LEGALIS). Nadto jak się akcentuje: "Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada nie związania sadu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (tak w wyroku NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 11/07, LEGALIS). Nie może budzić wątpliwości, iż wskazane przez stronę skarżącą przesłanki wznowienia postępowania z art. 273 § 2 p.p.s.a. dotyczą postępowania administracyjnego, a nie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., gdyż są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. W takiej sytuacji wznowione winno być postępowanie administracyjne, co nastąpiło na wniosek skarżącego, a wydana po jego przeprowadzeniu decyzja ostateczna została uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2096/14. Wobec powyższego należało uznać, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1674/09, podlega oddaleniu, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a.