VII SA/Wa 3010/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. S. i P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia wykonania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz E. S. i P. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej: Prawo budowlane) po ponownym rozpatrzeniu odwołania E. S. i P. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., odmawiającej odroczenia wykonania obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego połączonego z garażem, hydroforni murowanej i szczelnego zbiornika na ścieki, usytuowanych na działce nr ew. [...]w miejscowości [...], wynikającego z decyzji Wójta Gminy [...] nr z dnia [...] grudnia 1996 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 270 ze zm.) odroczył nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego o piętnaście miesięcy od dnia otrzymania niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Wójt Gminy [...]nakazał rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego połączonego z garażem, hydroforni murowanej i szczelnego zbiornika na ścieki, usytuowanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...]. W dniu 14 listopada 2012 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo E. i . S., stanowiące wniosek o uchylenie tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. oraz o odroczenie wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił odroczenia wykonania obowiązku dokonania rozbiórki. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi E. i P. S., prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2654/13 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym zapoznaniu się z aktami sprawy uznał, iż zachodzą okoliczności do czasowego odroczenia obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu, bowiem skarżący w wystarczający sposób udowodnili, że zachodzą okoliczności natury społecznej do zastosowania art. 39 Prawa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym zapoznaniu się z aktami sprawy uznał, iż zachodzą okoliczności do czasowego odroczenia obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu, bowiem skarżący w wystarczający sposób udowodnili, że zachodzą okoliczności natury społecznej do zastosowania art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Przede wszystkim E. i P. S. zaznaczyli, iż obiekt budowlany objęty nakazem przymusowej rozbiórki jest jedynym miejscem zamieszkania dla ich całej rodziny, zaś z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt: II SA/Gd 50/12 wynika, iż szczególnie uzasadnione względy społeczne wystąpią m. in. cyt. "(...) w przypadku, gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny". Ponadto w odwołaniu skarżący zwrócili uwagę na rozpoczęte ich wnioskiem z dnia 9 listopada 2012 r. postępowanie w sprawie uchylenia na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej rozbiórkę. Na dzień wydawania decyzji przez organ drugiej instancji E. i P. S. złożyli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2653/13, którym oddalono skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r., odmawiającą uchylenia decyzji Wójta Gminy [...]nr [...]z dnia [...] grudnia 1996 r. W związku z powyższym organ uznał za zasadne odroczyć termin wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu o piętnaście miesięcy, który to okres, w ocenie organu, jest wystarczający na znalezienie innego miejsca zamieszkania oraz ostatecznego zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie uchylenia decyzji rozbiórkowej na podstawie art. 155 k.p.a. Jednocześnie organ podkreślił, że odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie właścicielowi obiektu dalszego użytkowania obiektu jedynie przez czas wyraźnie w decyzji określony, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. W tym zakresie organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt: II SA/Gd 976/11. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. i P. S., zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 poprzez orzeczenie terminowości nakazu rozbiórki i art. 107 k.p.a., albowiem organ nie powołał w podstawie prawnej normy art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako jedyne źródło utrzymania w mocy uchylonej ustawy umożliwiał mu powołanie się w decyzji na art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 nr 38 poz. 229 ze zm.); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane, przez niezawarcie w decyzji wymaganego w art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane wskazania zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego. Wskazali, że za uchyleniem decyzji przemawia również jej ogólna wadliwości, gdyż nie zawiera należytych elementów podstaw prawnych, układu i czytelności rozdziału elementów decyzji oraz wymaganego wykładnią art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane wskazania sposobu użytkowania obiektu w istniejącej formie. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38 poz. 270 ze zm.). Przepis ten brzmi: Jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Organ prawidłowo uznał, iż art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. może znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Wynika to z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt: OPS 4/01, na którą organ się powołał. Jednocześnie podkreślić należy, że odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie właścicielowi obiektu dalszego 3 użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Odroczenie terminu wykonania rozbiórki oznacza tylko i wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku wykonania nakazu wynikającego z decyzji ostatecznej, nie powoduje natomiast uchylenia tego nakazu. Ponadto czas, na jaki odroczona być może przymusowa rozbiórka, musi być wyraźnie w decyzji wskazany i uzasadniony konkretnymi względami społecznymi lub gospodarczymi (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, VIII SA/Wa 304/09). Elementami obligatoryjnymi decyzji, o której mowa powyżej, są m.in. określenie sposobu użytkowania obiektu budowlanego ("w sposób określony w decyzji") oraz czasu, na jaki zezwala się na użytkowanie ("czasowe wykorzystanie"), nie można bowiem automatycznie utożsamiać tego okresu z czasem, na jaki odroczono wykonanie nakazu rozbiórki. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zawiera jedynie orzeczenie o odroczeniu obowiązku wykonania nakazu rozbiórki o piętnaście miesięcy od dnia otrzymania decyzji. Nie zawiera ani w sentencji, ani w uzasadnieniu wyżej wskazanych elementów, które powinny się w niej znaleźć, aby decyzja odpowiadała zastosowanej normie prawnej. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. - które miało wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na to uchybienie nie było konieczności rozpoznania podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt. I sentencji. W pkt. II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.