II OSK 1976/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Stowarzyszenia "A." z siedzibą w W. i Stowarzyszenia B. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1292/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "A." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Stowarzyszenia "A." z siedzibą w W. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. odstępuje od zasądzenia na rzecz Stowarzyszenia B. z siedzibą w W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z 27 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 25 października 2011 r. A. sp. z o.o. (dalej jako "inwestor") wniosło o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego [...] na wskazanych we wniosku działkach, w rejonie ulic [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Decyzją z [...] września 2013 r. Prezydent m.st. Warszawy ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia. Odwołania od tej decyzji wniosło Stowarzyszenia A., Stowarzyszenie B. oraz inne podmioty. Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że inwestor dołączył do akt raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który następnie uzupełniał zgodnie z wytycznymi organów orzekających w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, raport zawiera wymagane prawem elementy, jest spójny i rzetelny. Informacje zawarte w raporcie oraz w pozostałych opracowaniach w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, na powietrze oraz odnośnie gospodarowania wodami roztopowymi i opadowymi, jak i prognozy zmian temperatury na terenie Muzeum (Pałac w [...]), stanowią kompletny, wystarczający do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy materiał dowodowy. Ponadto organ odniósł się szczegółowo do zarzutów sformułowanych w odwołaniach. Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie A. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, w postępowaniu dochowano wszelkich wymogów procedury, uzyskano wymagane opinię, raport i uzgodnienie, zaś sama decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy. Organy administracji, rozstrzygając niniejszą sprawę, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z 3 października 2008 r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"). W ocenie Sądu I instancji, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7a ustawy środowiskowej, polegający na pominięciu w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, przez pominięcie oceny wpływu inwestycji na klimat akustyczny. Wbrew twierdzeniom autora skargi w pkt 5.5 raportu przedstawiono oddziaływanie przedsięwzięcia na klimat akustyczny, wskazując w nim, że źródłem hałasu z planowanej inwestycji będą źródła przemysłowe zlokalizowane na dachu oraz pojazdy samochodowe poruszające się po drogach wjazdowych i wyjazdowych, jak również przedstawiono jakie zostały przewidziane środki minimalizujące oddziaływanie akustyczne. Sąd I instancji przedstawił szczegółowo ustalenia raportu w tym zakresie podkreślając, że skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnego dowodu przeczącego twierdzeniom autorów raportu. Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy środowiskowej, przez to, że raport nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji. Sąd I instancji podkreślił, że Rozdział 5.4 raportu przedstawia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki odpadami. W tabeli 16 na str. 63 raportu przedstawiono rodzaje szacunkowe ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, w której ujęto m.in. odpady o kodzie 13 05 08* – mieszania odpadów z piaskowników i odwadniania olejów w separatorach olejów z separatorach w ilości Mg/rok 3,0. W posumowaniu tego rozdziału na str. 66 raportu wskazano, że podczas eksploatacji wytwarzane będą odpady należące do grup: 02, 08, 13, 15, 16, 19 i 20, związane z funkcjonowaniem obiektu. Zdaniem Sądu I instancji, opisany w raporcie sposób postępowania z odpadami gwarantuje brak negatywnego wpływu na środowisko. Organizacja selektywnej zbiórki odpadów pozwoli na ich powtórne wykorzystanie. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy trafnie wskazał, że nawet w przypadku pominięcia w raporcie jakiegoś odpadu, brak negatywnego wpływu na środowisko gwarantuje również obowiązujący na terenie miasta stołecznego Warszawy Regulamin czystości i porządku, stanowiący załącznik do Uchwały z 17 stycznia 2013 r. nr XLIX Rady m.st. Warszawy. W odniesieniu do wskazanego w uzasadnieniu skargi odpadu o kodzie 13 02 08* – inne oleje silnikowe, przekładnie i smarownie, Sąd I instancji stwierdził, że skarżące stowarzyszenie nie wyjaśniło w jakich warunkach tego rodzaju odpad w trakcie eksploatacji centrum handlowego miałby zostać wytworzony. Natomiast autorzy raportu prawidłowo ujęli w wykazie odpad o kodzie 13 02 05*, którego powstanie związane jest z ruchem pojazdów samochodowych na terenie planowanej inwestycji. W ocenie Sądu I instancji, chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wskazujący na niezgodność planowanej inwestycji z uchwałą Rady Gminy Warszawa [...] nr 404 z 11 stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu [...]. (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 47, poz. 449 – dalej jako "m.p.z.p."). Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami U-9 i UM-14. Treść § 48 i § 56 m.p.z.p. zawiera odpowiednie ustalenia dla terenów U-9 I UM-14 i realizacja planowanej inwestycji jest z nimi zgodna. Podstawę prawną wskazanej uchwały stanowiła ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która nie zawierała regulacji dotyczących wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że liczba miejsc parkingowych została obliczona prawidłowo zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. Przepis ten przewidywał min. 35 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej biur, handlu i usług, a skoro inwestycja ma mieć 75.000 m2 to z wyliczenia wynika 2625 miejsc parkingowych. Inwestor zaplanował 2700 miejsc parkingowych, to tym samym spełnił wymagania określone uchwałą. W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco przeprowadził postępowanie wyjaśniające, jak również postępowanie z udziałem społeczeństwa. Prawidłowo również przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z treścią przedłożonego raportu oraz opinii i uzgodnienia właściwych organów. Oprócz określenia rodzaju i miejsca realizacji inwestycji dokonano określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji, jak i eksploatacji, uwzględniając konieczność ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie B. i Stowarzyszenie A. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie B. zarzuciło w pierwszej kolejności naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji błędnie uznał za prawidłową ocenę dowodów dokonaną przez organ odwoławczy. Ocena ta była dowolna, niespójna, sprzeczna logicznie, a w szczególności przyjmowała niemające podstawy prawnej domniemanie prawdziwości i prawidłowości raportu oddziaływania na środowisko. Ponadto Stowarzyszenie B. zarzuciło naruszenie prawa materialnego. Po pierwsze, art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. w związku z Polską Normą PN-70/B-02365 oraz Polską Normą PN-ISO 9836:1997 przez zastosowanie wynikającego z Polskich Norm podziału powierzchni użytkowej na powierzchnię podstawową i powierzchnię pomocniczą, podczas gdy m.p.z.p. podziału takiego nie przewidywał. W konsekwencji błędnie uznano, że realizacja przedsięwzięcia niezgodnego z postanowieniami m.p.z.p. jest dopuszczalna. Po drugie, art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit a), d) i e) ustawy środowiskowej. Stowarzyszenie zarzuciło, że Sąd I instancji uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które opierało się na niedostatecznym uwzględnieniu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa i które opierało się na raporcie w sposób niedostateczny opisującym wpływ planowanego przedsięwzięcia na wodę i zabytki. Stowarzyszenie B. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. W swojej skardze kasacyjnej Stowarzyszenie A. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Stowarzyszenia, naruszenie tych przepisów polegało na nieustosunkowaniu się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonego na rozprawie oraz zgłoszonego w załączniku do protokołu zarzutu. Zarzut ten dotyczył wydania decyzji środowiskowej w sytuacji, w której raport nie zawierał obligatoryjnego opisu oddziaływania przedsięwzięcia na etapie likwidacji zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. Po drugie, art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., jak również w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a., jak również w związku z art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. W ocenie Stowarzyszenia, naruszenie tego przepisu polegało na pominięciu przez Sąd I instancji naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołanych przepisów k.p.a. W ocenie Stowarzyszenia, obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak zawarcia w raporcie obligatoryjnego opisu oddziaływania przedsięwzięcia na etapie likwidacji. Po trzecie, art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., a także w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a ponadto w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy środowiskowej. W ocenie Stowarzyszenia, obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji ponieważ raport nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji inwestycji i pomijał określenie ilości oraz sposobu postępowania ze ściekami technologicznymi. Po czwarte, art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2, a także w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. W ocenie Stowarzyszenia, obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. w zakresie minimalnej liczby miejsc parkingowych zaplanowanych dla przedsięwzięcia. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, rozpatrując w pierwszej kolejności zarzuty kasacyjne Stowarzyszenia A. należy stwierdzić, że nie wszystkie są one zasadne. Natomiast zasadny jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z powodu jego niezastosowania w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jak i również w związku z art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że przedmiotowy raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera analizy oddziaływania danego przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, który to obowiązek jednoznacznie nakłada przepis art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia została wydana bez analizy i oceny tej ustawowej przesłanki. Świadczą o tym także analizy dokonane w tym zakresie w raporcie, które nie zostały poddane prawidłowej ocenie przez właściwe organy, a następnie kontroli przez Sąd I instancji, co do prawidłowości tych ustaleń faktycznych i prawnych. W szczególności pkt 1.3 raportu zawiera jednoznacznie błędne stwierdzenie. Wynika z niego, że nie planuje się likwidacji przedsięwzięcia w możliwym do określenia terminie, a więc w raporcie nie przeprowadzono szczegółowej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie ewentualnej likwidacji. Oznacza to, że kontrola Sądu I instancji w tym zakresie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego nie była prawidłowa. Także zasadny jest zarzut, który podnosi naruszenie z tej przyczyny przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera bowiem stanowiska Sądu w zakresie naruszenia przez właściwe organy przepisu art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej z powodu nieuwzględnienia tego ustawowego obowiązku w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, a następnie braku oceny prawnej w tym zakresie w decyzji środowiskowej wydanej przez właściwe organy, biorąc pod uwagę zarówno osnowę jak i ich uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji środowiskowej. Po drugie, nie jest zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jak również w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, co Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że rozdział 5.4 przedmiotowego raportu przedstawia oddziaływanie tego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki odpadami. W szczególności w tabeli 16 na s. 63 raportu są podane rodzaje szacunkowych ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, w tym m.in. odpady o kodzie 13 05 08* – mieszania odpadów z piaskowników i odwadniania olejów w separatorach olejów w ilości Mg/rok 3,0. Natomiast już w podsumowaniu tego rozdziału na s. 66 raportu podano, że podczas etapu eksploatacji przedsięwzięcia wytwarzane będą odpady, które należą do grup 02, 08, 13, 15, 16, 19 i 20 jak i o kodzie 13 02 05. Ponadto biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy przyszłej działalności przedsięwzięcia to przedstawiony w raporcie sposób postępowania z odpadami zapewni brak negatywnego oddziaływania na środowisko. Z kolei organizacja selektywnej zbiórki odpadów ma na celu ich powtórne wykorzystanie. Natomiast uzupełnienie raportu będzie musiało także w tym zakresie uwzględnić etap likwidacji przedsięwzięcia. Po trzecie, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jak i w związku z art. 1 § 1 i § 2, a także w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia stanowiska o niezgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. w świetle dyspozycji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej z powodu braku wyznaczenia minimalnej liczby miejsc parkingowych, które mają być projektowane dla danego przedsięwzięcia. W tym przypadku należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że liczba miejsc parkingowych została prawidłowo obliczona zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., biorąc także pod uwagę powierzchnię użytkową podstawową i pomocniczą, na której prowadzone będą usługi i handel (s. 12 raportu). Należy również podkreślić, że decyzja środowiskowa ma na celu ustalenie tylko środowiskowych uwarunkowań realizacji danego przedsięwzięcia i nie należy jej utożsamiać z etapem realizacji przedsięwzięcia związanym z zatwierdzeniem projektu budowlanego i uzyskaniem pozwolenia na budowę, który musi już precyzyjnie ustalać konkretną ilość miejsc parkingowych. Oznacza to, że decyzja środowiskowa nie może rozstrzygać kwestii zastrzeżonych przez ustawodawcę do regulacji w pozwoleniu na budowę zgodnie z wnioskiem inwestorów o jego wydanie i załącznikiem w postaci projektu budowlanego, przy czym pozwolenie na budowę musi być także oczywiście zgodne z odpowiednimi ustaleniami jeżeli obowiązuje m.p.z.p. Po czwarte, w odniesieniu do skargi kasacyjnej Stowarzyszenia B. zasadny jest tylko w tej części zarzut kasacyjny, który podnosi brak zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie niepełnej oceny materiału dowodowego, biorąc pod uwagę, że ustalenia raportu nie zawierały oceny etapu likwidacji przedsięwzięcia, przy czym nie powiązano jednak tego zarzutu z naruszeniem art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej w zakresie wadliwości raportu. Natomiast uzupełnienie raportu będzie musiało oczywiście uwzględnić także etap likwidacji przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na środowisko. Po piąte, nie jest zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przepisu art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. oraz w związku z Polską Normą PN-70/B-02365 jak i Polską Normą PN-ISO 9836:1997 przez zastosowanie wynikającego z Polskich Norm podziału nawierzchni użytkowej na powierzchnie podstawową i powierzchnię pomocniczą, podczas gdy m.p.z.p. takiego podziału nie przewiduje. Nie powoduje to jednak braku zgodności realizacji przedsięwzięcia z postanowieniami m.p.z.p. biorąc pod uwagę, że teren inwestycji jest zlokalizowany na obszarze oznaczonym symbolami U-9 i UM-14. Ponadto § 48 i § 56 m.p.z.p. zawierają odpowiednie ustalenia dla terenów U-9 i UM-14, a realizacja planowanej inwestycji jest z nimi zgodna. Należy także, co podniesiono już w odniesieniu do zbieżnego zarzutu kasacyjnego Stowarzyszenia A. zaznaczyć, że wykładnia pojęcia "powierzchnia użytkowa" musi być powiązana z funkcją projektowanego przedsięwzięcia, a w szczególności terenu usług, który powiązany jest ze stałym przebywaniem osób w ściśle określonym czasie, co generuje także obowiązek zabezpieczenia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Ponadto brak jest w m.p.z.p. definicji legalnej pojęcia "powierzchni użytkowej". Dlatego też na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę będzie musiała być także badana zgodność projektu budowlanego z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. dlatego też decyzja środowiskowa nie może regulować kwestii zastrzeżonych przez ustawodawcę dla etapu procesu inwestycyjno-budowlanego. Po szóste, nie jest również zasadny zarzut, który podnosi naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a), d) i e) ustawy środowiskowej. Zarzut, który podnosi bowiem w tym przypadku naruszenie powyższych przepisów z powodu niedostatecznego uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa i oparcia się na raporcie w sposób niedostateczny "opisującym" wpływ planowanego przedsięwzięcia na wodę i zabytki, jest zarzutem zbyt ogólnikowym. Ponadto zarzut ten nie został oparty na kontrdowodzie zawierającym wiadomości specjalne (wyrok NSA z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 i wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II 2029/12, Lex nr 1450852), który kwestionowałby skutecznie ustalenia raportu i innych dowodów dostarczonych przez inwestora co do braku niezgodnego z prawem oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko jak również na zabytki (pkt 7d) czy też braku oceny dotyczącej wzajemnego oddziaływania między tymi elementami (pkt 7e). W aktach sprawy oprócz bowiem analizy pkt 5.1 raportu, która zawiera ocenę oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne (s. 47–53 raportu) jest także prognoza oddziaływania na wody podziemne projektowanego przedsięwzięcia. Inwestor zmniejszył także liczbę kondygnacji podziemnych do jednej w celu ograniczenia oddziaływania tego przedsięwzięcia na warunki środowiskowe, a w tym hydrologiczne drzewostanu Parku [...] jak i przedłożył prognozę zmian temperatury na terenie muzealnym w związku z projektowanym przedsięwzięciem, niezależnie od tego, że w pkt 5.3 raportu zawarto analizę oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki wodościekowej (s. 53–59). Natomiast powyższych dowodów skarżące stowarzyszenie nie podważyło (por. wyrok NSA z 25 października 2016 r. II OSK 45/15). Ponadto inwestor przeprowadził jeszcze dodatkowe analizy, które uzupełniły specjalistyczne ustalenia raportu w zakresie odnowy drzewostanu Parku [...]. Są to dwa opracowania takie jak "Wpływ projektowanego centrum handlowego [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w Warszawie na drzewostan Parku w [...]", a także "Opis działań związanych z ochroną cennych drzewostanów Parku [...] w związku z prowadzoną inwestycją budowy Centrum Handlowego [...] w Warszawie" (załączniki 8.3 i 8.4 do raportu). Z tych względów i na podstawie art. 188 p.p.s.a. i w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego na rzecz Stowarzyszenia A. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Stowarzyszenia B. Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis i uwzględniając stopień, w jakim zarzuty skargi kasacyjnej przyczyniły się do rozstrzygnięcia istoty sprawy.