I SA/Wa 1169/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Marek Leszczyński Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E.R na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r., nr [...] uchylającej za zgodą stron decyzje Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. oraz z dnia [...] maja 1975 r. w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] na rzecz H. F. oraz wyrażającej zgodę na rozwiązanie umowy notarialnej sprzedaży ww. lokalu wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, na którym usytuowany jest budynek, oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Decyzją z dnia [...] października 1974 r., nr [...] Naczelnik [...] orzekł o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. na rzecz H. F. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zmienione decyzją Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 1975 r., nr [...] w części dotyczącej ceny sprzedaży lokalu, uwzględniając 10% zniżkę przysługującą kupującemu. Następnie decyzją z dnia [...] maja 1975 r., nr [...] Naczelnik [...] oddał H. F. w użytkowanie wieczyste ułamkową część gruntu, na którym usytuowany jest budynek przy ul. [...], przynależną do lokalu nr [...]. Aktem notarialnym z dnia [...] lipca 1975 r., Rep. [...], została zawarta na rzecz H. i E. małż. F. umowa sprzedaży przedmiotowego lokalu wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste związanej z lokalem ułamkowej części gruntu Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 1978 r. E. F. i jej córka E. F. – spadkobierczynie z ustawy, po zmarłym w dniu [...] czerwca 1976 r. H. F. - zwróciły się do Naczelnika [...] z prośbą o rozwiązanie umowy notarialnej kupna przedmiotowego lokalu, ze względu na planowany wyjazd na stałe z Polski. Decyzją z dnia [...] maja 1978 r., nr [...] Naczelnik [...] uchylił za zgodą stron, na wniosek E. F. i E. F., decyzje Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. oraz z dnia [...] maja 1975 r. w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w domu przy ul. [...] na rzecz H. F. oraz wyraził zgodę na rozwiązanie umowy notarialnej sprzedaży ww. lokalu wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, na którym usytuowany jest budynek. Na podstawie umowy sporządzonej w Państwowym Biurze Notarialnym w W. w dniu [...] maja 1978 r., Rep. [...], umowa sprzedaży lokalu nr [...] zawarta z E. F. i E. F. uległa rozwiązaniu. Decyzją z dnia [...] września 1979 r., nr [...] Naczelnik [...] orzekł o sprzedaży przedmiotowego lokalu wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu M. i W. K., którzy nabyli przedmiotowy lokal wraz z prawem użytkowania wieczystego części gruntu na podstawie notarialnej umowy sprzedaży sporządzonej w dniu [...] grudnia 1979 r., Rep [...]. Pismem z dnia 8 stycznia 1996 r. E. R. (z domu F.), reprezentowana przez r.pr. Z. W., złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r., nr [...]. W uzasadnieniu stwierdziła, że oświadczenie E. F. z dnia 26 kwietnia 1978 r. wyrażające zgodę na oddanie mieszkania na rzecz Skarbu Państwa w związku z planowanym wyjazdem, zostało złożone w stanie wyłączającym swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, a w konsekwencji nie może być traktowane jako zgoda. Uchylenie decyzji ostatecznej bez zgody strony, która na mocy decyzji nabyła prawo (art. 155 Kpa) stanowi rażące naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzją z dnia [...] lipca 1996 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 1999 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 1827/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi E. R., uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1996 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Naczelnika [...]. Decyzja ta została uchylona rozstrzygnięciem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], a sprawa ponownie została przekazana do organu I instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] Wojewoda [...] ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1978 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 2125/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi E. R. reprezentowanej przez r.pr. Z. W., uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. W wyroku Sąd wskazał, iż prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda [...] powinien zapewnić udział wszystkim osobom będącym stronami postępowania zakończonego decyzją Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r. oraz następcom prawnym jednego ze współwłaścicieli przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. D. K. przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lipca 1983 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że spadek po W. K. nabyła żona M. K. oraz córka D. K. Po ustaleniu powyższego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r., uchylającej za zgodą stron decyzje Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. oraz z dnia [...] maja 1975 r. oraz wyrażającej zgodę na rozwiązanie umowy notarialnej sprzedaży lokalu nr [...] wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste części gruntu. Organ wojewódzki wskazał, że ustalenia, czy oświadczenie strony jest dotknięte wadą zawartą w art. 82 Kc, może dokonać jedynie sąd w postępowaniu cywilnym, a nie organ w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda dodał, że organ nie bada motywów, jakimi kierowała się strona przy składaniu wniosku o wydanie decyzji administracyjnej. W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia Wojewody [...] E. R. wskazała, iż przy wydaniu decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r. E. F. i E. F. wyraziły zgodę na uchylenie decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. i z dnia [...] maja 1975 r. w stanie wyłączający swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli, tj. z wadą oświadczenia woli (art. 82 Kc), w wyniku czego powstała okoliczność przesądzająca o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu decyzji z dnia [...] maja 1978 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Minister wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r., wydanej na podstawie art. 136 Kpa (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] maja 1978 r.), w oparciu o przesłanki wynikające z art. 156 § 1 Kpa. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 136 Kpa, decyzja na mocy której strony nabyły prawo, mogła być za ich zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który decyzję wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiały się uchyleniu lub zmianie decyzji. Przepis art. 135 § 2 stosował się odpowiednio. Zgodnie z § 2 art. 135 Kpa właściwy organ wydawał decyzję o uchyleniu lub zmianie dotychczasowej decyzji. Jak stwierdził Minister, E. F. i E. R., w związku z planowanym wyjazdem na stałe za granicę, pismem z dnia 26 kwietnia 1978 r. wystąpiły do Naczelnika [...] o rozwiązanie umowy notarialnej kupna lokalu przy [...], który postanowiły zwrócić Skarbowi Państwa wnosząc jednocześnie o zwrot pieniędzy wpłaconych na zakup tego lokalu oraz nieobciążanie kosztami aktu notarialnego. W związku z powyższym Minister uznał, że zgoda stron na uchylenie decyzji z dnia [...] października 1974 r. została wyrażona jednoznacznie, zaś organ który wydał decyzję był właściwy w sprawie. Minister dodał, że przepisy art. 82-88 Kc dotyczące wad oświadczenia woli nie mają zastosowania do decyzji administracyjnych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 1990 r., sygn. akt II SA 740/90 organ wyjaśnił, że użyte w art. 82 Kc określenie "swobodne powzięcie decyzji" oznacza jedynie sposób kształtowania się woli strony stosunku cywilnoprawnego i nie dotyczy okoliczności wydania decyzji jako indywidualnego aktu administracyjnego. Tym samym organ odwoławczy uznał, że zarzuty strony co do wydania decyzji z dnia [...] maja 1978 r. w okolicznościach działania wnioskodawców pod wpływem wady oświadczenia woli, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. z wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, należy uznać za niezasadne. Za bezsporne organ II instancji przyjął nabycie przez H. F. i E. F., na podstawie ww. decyzji oraz aktu notarialnego z dnia [...] lipca 1975 r., Rep [...], prawa do lokalu nr [...]. W wyniku dziedziczenia po H. F. prawa do spornej nieruchomości przeszły na rzecz E. F. oraz E. R. (z domu F.). Zatem E. F. oraz E. R. były uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o uchylenie spornych decyzji Naczelnika [...]. Jednocześnie takiemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiały się ówcześnie obowiązujące przepisy prawa, w szczególności zawarte w rozdziale 3 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 z późn. zm.), a także przepisy rozporządzeń wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie trybu oddawania w użytkowanie wieczyste terenów państwowych i sprzedaży położonych na nich budynków i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie sprzedaży przez Państwo budynków z równoczesnym oddawaniem działek w użytkowanie wieczyste. Tym samym Minister stwierdził, że zaistniały wszystkie przesłanki pozwalające Naczelnikowi [...] na pozytywne rozpatrzenie wniosku stron o uchylenie decyzji z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. oraz z dnia [...] maja 1975 r. Skargę na rozstrzygnięcie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła E. R., reprezentowana przez r.pr. Z. W. Skarżąca podniosła, że zgoda, o jakiej mowa w ówcześnie obowiązującym art. 136 Kpa, została wyrażona przez E. F. i E. R. pod przymusem, a zatem w stanie wyłączającym swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Oświadczenie takie z całą pewnością nie zostałoby złożone, gdyby nie warunkowało ono możliwości uzyskania paszportów i wyjazdu do [...] (po przekazaniu lokalu mieszkalnego na rzecz Skarbu Państwa – ówczesnych struktur administracyjnym Wojska Polskiego, co wynika z pisma Wojskowego [...] Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego z dnia 24 kwietnia 1978 r. oraz z pisma Wydziału Architektury i Gospodarki Komunalnej Urzędu [...] z dnia 6 kwietnia 1978 r.). Skarżąca uznała, że okoliczność ta już sama w sobie stanowi wadę oświadczenia woli wymienioną w art. 82 Kc, co przesądza o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu decyzji z dnia [...] maja 1978 r. Dodała przy tym, że E. F. i E. R. wyraziły jedynie zgodę na rozwiązanie umowy notarialnej kupna lokalu nr [...], nigdy natomiast nie wyraziły zgodny na zmianę lub uchylenie decyzji organu dotyczących sprzedaży tego lokalu na rzecz małżeństwa F. W konsekwencji, strona skarżąca stwierdziła, że w realiach niniejszej sprawy zasadne jest twierdzenie, że Naczelnik [...] nie posiadał zgody stron (a ta wyrażona musiała być wprost i wyraźnie), lub co najwyżej posiadał zgodę domniemaną lub dorozumianą. Brak zaś zgody, jej wadliwości, bądź nieuwzględnienie zastrzeżeń strony w tej kwestii, stanowi rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., oraz art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., jak również ją poprzedzająca decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nie naruszają prawa - co czyni zarzuty skargi niezasadnymi. Postępowanie zakończone zakwestionowaną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była kontrola decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1978 r., uchylającej za zgodą stron decyzje Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. oraz z dnia [...] maja 1975 r. w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] na rzecz H. F. oraz wyrażającej zgodę na rozwiązanie umowy notarialnej sprzedaży ww. lokalu wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu, na którym usytuowany jest budynek, oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy uznały, że ww. orzeczenie nie narusza prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zgodnie z wówczas obowiązującym art. 136 k.p.a warunkiem uchylenia decyzji na mocy, której strona nabyła prawo była zgoda strony, a tę E. F. i E. R. wyraziły w piśmie z dnia 26 kwietnia 1978 r. Powyższe stanowisko jest zasadne. Zgodnie z przepisem art. 136 k.p.a., obowiązującym na dzień [...] maja 1978 r., decyzja, na mocy której strony nabyły prawo, może być za ich zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który decyzję wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji (...). W konsekwencji, jeżeli zostały spełnione przesłanki z powyższego przepisu właściwy organ wydawał decyzję o uchyleniu lub zmianie decyzji dotychczasowej. Podstawowym warunkiem dopuszczalności zmiany lub uchylenia decyzji, w świetle powyższej regulacji była zgoda strony, która nabyła prawo, wobec czego granicę dozwolonych zmian w decyzji wydanej na podstawie art. 136 k.p.a. (aktualnie art. 155 k.p.a.) wyznacza treść wyrażonej zgody. W aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy znajduje się wniosek E. F. i E. F. z dnia 26 kwietnia 1978 r., skierowany do Naczelnika [...], z którego wynika, że wnioskodawczynie mają zamiar wyjechać na stałe z Polski do [...], w konsekwencji czego muszą rozliczyć się z zajmowanego mieszkania przy [...], a wobec tego proszą o rozwiązanie notarialnej umowy kupna tego lokalu z 1975 r. Jednocześnie we wniosku tym zawarły prośbę o zwrot wpłaconych, przez kupujących, pieniędzy na zakup tego lokalu i nie obciążanie ich kosztami sporządzenia aktu notarialnego. Jak wynika z akt sprawy (np. pismo Urzędu [...] z dnia 6 kwietnia 1978 r.), obowiązek rozliczenia się z powyższego lokalu wynikał z faktu, iż małż. H. nabyli na własność powyższy lokal (jako kwaterę wojskową), na którego zakup ówczesne Ministerstwo Obrony Narodowej przekazało dotację w wysokości 90% ceny lokalu. W konsekwencji, jak wynika dalej z treści powyższego pisma, E. F. i E. F., po formalnym przekazaniu lokalu Wojskowemu [...] Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu, miały otrzymać zwrot uiszczonej 10 % ceny zakupu lokalu Zarzuty skargi sprowadzają się do dwóch kwestii. Po pierwsze, zdaniem strony skarżącej, oświadczenie wyrażające zgodę na rozwiązanie umowy z 1975 r. zostało złożone w stanie wyłączającym swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, w stanie przymusowym, a w konsekwencji nie mogło być traktowane przez organ jako zgoda i stanowi wadę oświadczenia woli wymienioną w art. 82 k.c. Po drugie, w ocenie skarżącej, treść powyższej zgody (dotyczącej rozwiązania notarialnej umowy z 1975 r. zakupu lokalu przy [...]) nie obejmowała zgody na zmianę decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., z dnia [...] stycznia 1975 r. oraz z dnia [...] maja 1975 r. Odnosząc się do pierwszego zarzutu Sąd zauważa, że niewątpliwie brak świadomości lub swobody to wada, której wystąpienie po jednej ze stron skutkuje nieważnością czynności prawnej w całości. Jednakże, jak słusznie stwierdził Minister, uchylenie się od skutków wad oświadczenia woli musi odbywać w trybie postępowania cywilnego (przed sądem powszechnym), a nie przed organami administracyjnymi. Zarzuty skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, wynikają więc z przeświadczenia, że organ administracji publicznej ma prawo badać, w postępowaniu administracyjnym przyczyny wyłączenia świadomości lub swobody. Stanowisko takie jest nieuprawnione, bowiem powództwo o ustalenie nieważności czynności prawnej (z powodu wystąpienia wady) może wytoczyć każdy kto ma w tym interes prawny, ale tylko w postępowaniu cywilnym. Również sąd administracyjny nie jest właściwy do badania ewentualnego naruszenia przepisów prawa cywilnego (art. 82 k.c.), w tym do ustalania istnienia wad oświadczenia woli, gdyż sprawowany przez sądy administracyjne wymiar sprawiedliwości stanowi sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej. Odnosząc się do drugiej spornej kwestii, należy zaznaczyć, że do roku 1990 obowiązywał w polskim porządku prawnym dwustopniowy system sprzedaży przez Państwo lokali. Zawarcie stosownej umowy w formie aktu notarialnego było więc poprzedzone decyzjami administracyjnymi. Z aktów notarialnych, wynikało wręcz jednoznacznie, że decyzje administracyjne stanowiły podstawę ich zawarcia – wręcz powołano się na wykonanie przedmiotowych decyzji. Decyzje administracyjne określały bowiem zarówno nabywcę, przedmiot nabycia, cenę jak i inne warunki sprzedaży, które następnie były ujęte w akcie notarialnym. Oznaczało to, że prawo własności przechodziło na właścicieli na podstawie umów cywilnoprawnych w formie aktu notarialnego i taka umowa (zawarta na podstawie decyzji administracyjnej) rodziła skutek cywilnoprawny. I tak też, z decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] października 1974 r., dotyczącej sprzedaży H.F. lokalu mieszkalnego nr [...], wynikało wprost, że w terminie późniejszym organ wyda decyzję w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste na rzecz nabywcy części gruntu, na którym położony jest ww. budynek, oraz określi termin zawarcia umowy w Państwowym Biurze Notarialnym. Umowa notarialna została zawarta w dniu [...] lipca 1975 r., zgodnie z ww. decyzjami. W konsekwencji, nie można więc - jak twierdzi strona skarżąca - wywodzić, że prośba o rozwiązanie umowy notarialnej z dnia [...] lipca 1975 r. nie dotyczyła decyzji administracyjnych, bez których nie doszłoby przecież do zawarcia aktu notarialnego, i odwrotnie, bez uchylenia których nie doszłoby do rozwiązania tego aktu. Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że zarzuty podniesione skardze nie mają usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270), orzekł jak w sentencji.