II SA/Rz 1178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego K. M. kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej również: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wydana w przedmiocie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wnioskiem z dnia 8 września 2011 r. M. M. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr Nr [...] Wójt przyznał M. M. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na córkę A. M. w wysokości 400 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. W wyniku uwzględnienia skargi K. M., WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r. sygn. II SA/Rz 402/12 uchylił wskazane powyżej decyzje organów obu instancji. W ocenie Sądu dłużnik alimentacyjny posiada status strony w postępowaniu o ustalenie prawa do świadczenia alimentacyjnego, a zatem jest uprawniony do składania wniosków dowodowych oraz kwestionowania przyznanego świadczenia alimentacyjnego. Organ prowadzący postępowanie winien zatem rozpoznać i ocenić zgłoszone przez niego zarzuty. W rozpoznawanej sprawie nie ustalono, na co wskazywał K. M., czy uprawniona do świadczeń alimentacyjnych otrzymywała od zobowiązanego alimenty oraz czy komornik wystawiając zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji posiadał wiedzę o uiszczaniu przez dłużnika alimentów bezpośrednio do rąk wierzyciela. Następnie, decyzjami z dnia [...] lutego 2013 r. i [...] lipca 2013 r. Wójt przyznał A. M. świadczenie z funduszu alimentacyjnego, jednakże rozstrzygnięcia te zostały uchylone w postępowaniu odwoławczym odpowiednio decyzjami Kolegium z dnia [...] marca 2013 r. i [...] stycznia 2014 r. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Wójt Gminy [...] przyznał A. M. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r. W uzasadnieniu podał, że rodzina wnioskodawczyni składa się z dwóch osób, a dochód na osobę w rodzinie wynosi 31,92 zł i nie przekracza kwoty kryterium dochodowego, warunkującego przyznanie świadczenia. Świadczenie ustalono na podstawie zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych z dnia 6 września 2011 r., wystawionego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...], oraz dodatkowych informacji udzielonych pismem Komornika z 14 lutego 2013 r. Z powyższych dokumentów wynikało, że zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji w latach 2008 – 2012 zostały sporządzone po zbadaniu stanu sprawy oraz z uwzględnieniem definicji bezskuteczności egzekucji podanej w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 z późn. zm., dalej: "u.p.a."). Przeprowadzone postępowanie nie wykazało istnienia przesłanek, które mogłyby wpłynąć na konieczność uchylenia prawa do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego przez M. M. Ustalono, że zobowiązany w okresie wypłacania świadczeń przekazywał wierzycielce bieżące alimenty, które wierzycielka w całości przekazywała na konto komornika, a ten zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.a. na konto organu właściwego wierzyciela, na poczet zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W odwołaniu od tej decyzji K. M. zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące przyznaniem M. M. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Pomimo regularnego otrzymywania alimentów od odwołującego się oraz zarzutów formułowanych przez niego na etapie postępowania związanych z uznaniem jej przez sąd powszechny za osobę, która wyłudziła świadczenia alimentacyjne z funduszu, została w dalszym ciągu uznana za wierzyciela uprawnionego od świadczeń na mocy u.p.a. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, w całości podzielając stanowisko organu I instancji. Postępowanie dowodowe wykazało bowiem, że K. M. nie uiścił całości zobowiązań alimentacyjnych, co potwierdza informacji pozyskana od Komornika Sądowego, a wnioskodawczyni spełnia kryterium dochodowe uzyskania pomocy dla osoby uprawnionej do alimentów. Stąd też decyzja Wójta odpowiadała prawu, co przesądziło o nieuwzględnieniu odwołania. We wniesionej skardze K. M. zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Storna skarżąca wskazała na naruszenie: I. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "K.p.a.") poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Uprawiona do alimentów pomimo, że otrzymuje od skarżącego co miesiąc kwotę 400 zł z tytułu bieżących alimentów, uznana została za osobę uprawnioną do świadczeń z funduszu alimentacyjnego; II. art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa; III. art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; IV. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zawarcie w nim ogólnikowych stwierdzeń, zwłaszcza w zakresie uiszczania przez skarżącego bieżących alimentów; V. art. 2 pkt 2, 7 i 11 u.p.a. poprzez błędną jego wykładnie oraz art. 4 u.p.a. poprzez jego niezastosowanie; VI. art. 24 § 3 K.p.a. poprzez niewyłączenie A. S. - pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] prowadzącego sprawę skarżącego od udziału w sprawie, jako osoby spokrewnionej z M. M.; VII. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), poprzez niezastosowanie się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku Sądu z dnia 25 lipca 2012 r. sygn. II SA/Rz 402/12 i wydanie po raz kolejny wadliwej decyzji. Rozpatrujące sprawę organy bezkrytycznie oparły swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na informacji uzyskanej od Komornika Sądowego, w żaden sposób nie weryfikując zarzutów stawianych przez zobowiązanego, że prowadzona egzekucja nie jest bezskuteczna. Organ I instancji nie dość, że zbagatelizował informacje skarżącego o regularnym uiszczaniu przez niego zobowiązań alimentacyjnych, to nie przejawia żadnej aktywności w celu odzyskania od M. M. nienależnie pobranych przez nią świadczeń alimentacyjnych. Wszak wyrokiem z dnia 31 marca 2014 r., sygn. [...], Sąd Rejonowy [...] umorzył postępowanie sądowe z uwagi na brak skargi uprawnionego wierzyciela, jednakże w uzasadnieniu w sposób nie ulegający żadnej wątpliwości uznał, że w okresie od 1 września 2005 r. do 30 września 2009 r. wyłudziła ona świadczenie alimentacyjne. Tym samym zadłużenie skarżącego nie wynika z braku wywiązywania się ze zobowiązań alimentacyjnych, ale wyłącznie z nielegalnych działań M. M. i pobierania przez nią "podwójnych alimentów". W tej sytuacji organ winien z urzędu wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności poprzednio wydanych w sprawie decyzji, względnie wznowić postępowanie, gdyż decyzje te wydano niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, przez co została przez Sąd uwzględniona. Wymaga na wstępie zaznaczenia, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy również dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W pierwszej kolejności wypada wskazać i wyjaśnić ustawową definicję bezskuteczności egzekucji. Otóż w myśl art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionymi do alimentów (Dz.U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.; zwana dalej u.p.a.) stan bezskuteczności egzekucji - oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych; za bezskuteczną egzekucję uważa się również niemożność wszczęcia lub prowadzenia egzekucji alimentów przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z powodu: a) braku podstawy prawnej do pojęcia czynności zmierzających do wykonania tytułu wykonawczego w miejscu zamieszkania dłużnika, b) braku możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą. Z pojęciem bezskuteczności egzekucji związane jest pojęcie dłużnika alimentacyjnego wyrażone z kolei w art. 2 pkt 3 u.p.a. Otóż według tego przepisu dłużnikiem alimentacyjnym jest osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. Treść powyższych przepisów prowadzi do wyraźnego wniosku, że nie może być uznany za dłużnika alimentacyjnego m.in. ten kto wywiązuje się ze swych zobowiązań alimentacyjnych zarówno zaległych jak i bieżących w okresie dwóch ostatnich miesięcy. Sąd podziela wyrażane w doktrynie stanowisko, że bezskuteczność egzekucji oceniana jest na dzień wystawienia zaświadczenia komornika sądowego. Jednocześnie uznać należy, że zaległe zobowiązania to należne kwoty pieniężne przypisane do okresów sprzed dwóch miesięcy uwzględnianych przy ocenie bezskuteczności egzekucji. Natomiast przez bieżące zobowiązania wypada rozumieć kwoty pieniężne przekazywane przez dłużnika pod tytułem należności, które mają pokryć koszty utrzymania za okres dwóch miesięcy poprzedzających datę oceny bezskuteczności egzekucji. Innymi słowy, nie będzie można uznać za bezskuteczną taką egzekucje, gdy zobowiązany do alimentacji wywiązał się z tego obowiązku za wszystkie okresy poprzedzające sprzed dwóch miesięcy od wydania zaświadczenia i wywiązuje się z tych obowiązków przynajmniej w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających wydanie przez komornika zaświadczenia (zob. A. Korcz – Maciejko, A. Brzeźna, Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Komentarz 2 wydanie, Warszawa 2014 r., s. 21 i 22). Podzielić wypada w tym miejscu stanowisko strony skarżącej, iż organy decydujące o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego nie działają w myśl zasady legalnej oceny dowodów. Końcowa ocena zajścia przesłanki bezskuteczności egzekucji alimentów należy do organu wydającego decyzję; może się bowiem zdarzyć, jak trafnie podkreślają autorzy komentarza do u.p.a., iż pomiędzy wystawieniem zaświadczenia przez komornika sądowego a wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego skuteczność egzekucji może zostać przywrócona i to w sposób, który wyłączy przesłankę warunkującą skorzystanie ze świadczenia. Pomimo wydania zaświadczenia o stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji, organ władny jest odmówić wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, jeżeli wykaże że zaświadczenie to do dnia wydania decyzji się zdezaktualizowało i egzekucja nie jest bezskuteczna (tak A. Korcz – Maciejko, A. Brzeźna {w.:} Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Komentarz 2 wydanie, Warszawa 2014 r., s. 20). Nietrudno też wyobrazić sobie sytuacje, kiedy organ egzekucyjny jak i organ decydujący o przyznaniu świadczenia, jest przez wnioskodawcę wprowadzany w błąd co do wywiązywania się zobowiązanego z obowiązku alimentacji w celu uzyskania środków z dwóch źródeł. Jest to możliwe zwłaszcza wówczas gdy zobowiązanemu organ w toku postępowania nie zapewnia czynnego udziału, chociaż jest on niewątpliwie stroną postępowania w sprawie o przyznanie świadczenia alimentacyjnego. W niniejszej sprawie kwestia udziału zobowiązanego w postępowaniu została już prawomocnie przesądzona w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2012 r., o sygn. II SA/Rz 402/12. W przytoczonym wyżej wyroku Sąd Administracyjny za uchybienie przepisom prawa uznał nie odniesienie się do zarzutów K. M., a w szczególności tego, że od 6 miesięcy na bieżąco płaci alimenty na rzecz córki, które to alimenty są przekazywane przez M. M. komornikowi. Zdaniem Sądu nie wyjaśniono także zasadności twierdzeń skarżącego, jakoby organ pierwszej instancji został przez niego poinformowany o dokonaniu bieżącej wypłaty alimentów, jeszcze przed wydaniem decyzji przyznającej świadczenie na kolejny okres świadczeniowy. Stwierdzono w tym orzeczeniu, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona pod tym względem czy i w jakim zakresie okoliczności podnoszone przez skarżącego w kwestii dobrowolnej płatności alimentów należało uwzględnić przy ustalaniu prawa wierzyciela do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jak również czy mogły mieć one jakikolwiek wpływ na stwierdzenie przez komornika, że egzekucja jest bezskuteczna w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.p.a. Należy zgodzić się z zarzutem skargi, iż Organy obu instancji nie wykonały w pełni zaleceń wynikających z treści prawomocnego wyroku WSA. Przede wszystkim nie wyjaśniono tego czy egzekucja wobec strony skarżącej może być uznana za egzekucje bezskuteczną w zakresie w jakim egzekucja ta dotyczy zaległych zobowiązań alimentacyjnych czyli takich zobowiązań, które dotyczą okresu sprzed dwóch miesięcy sprzed wydania przez komornika sądowego zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji. Należy przypomnieć, iż z treści zaświadczenia komornika sądowego z dnia 6 września 2011 r. wynikało, że egzekucja alimentów wypadła bezskutecznie. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skierował do pełnomocnika skarżącego K. M. wezwanie o udzielenie informacji o wysokości alimentów przekazanych przez K. M. do rąk wierzycielki w okresie od 1 lipca 2011 r. do nadal. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że systematycznie dokonuje, zgodnie z wolą swego brata K. M., do rąk M. M. spłaty alimentów na rzecz córki A. M. w okresach miesięcznych w wysokości 400 zł. Do tego oświadczenia załączono, szereg kserokopii dowodów wpłaty na rzecz M. M. z których najstarszy pochodzi, zgodnie treścią wezwania Organu pierwszej instancji, z miesiąca lipca 2011 r. Należy dodać, iż w aktach znajdują się również dowody wpłat dokonywanych w miesiącu sierpniu, wrześniu 2011 r. przez K. M. na rzecz M. M. także na kwotę 400 zł. Ponieważ skarżący wykazał, że wywiązywał się z obowiązku alimentacji za dwa miesiące poprzedzające wydanie przez komornika zaświadczenia, to udowodnił że egzekucja z tytułu bieżących zobowiązań alimentacyjnych nie jest egzekucją bezskuteczną. Za taką jak już wspomniano nie można uznać egzekucji kiedy zobowiązany pokrywa koszty alimentów za ostatnie dwa miesiące licząc na dzień wystawienia przez komornika zaświadczenia. Nie została jednak wyjaśniona przez Organy kwestia tego czy w myśl art. 2 ust. 2 pkt 2 u.p.a. jest skuteczną egzekucja zaległych zobowiązań z tytułu alimentacji K. M. Należy w tym miejscu ponownie przypomnieć, iż zaległe zobowiązania to kwoty pieniężne przypisane do okresów sprzed dwóch miesięcy uwzględnianych przy ocenie bezskuteczności egzekucji. Istnienie bądź nieistnienie tych zaległych zobowiązań nie można uznać za wyjaśnione w okolicznościach niniejszej sprawy. Dowód w postaci zaświadczenia Komornika Sądu Rejonowego [...] z dnia 6 września 2011 r., nie przekonuje Sądu o tym, że skarżący nie wywiązywał się ze swych zaległych zobowiązań wobec córki. Po pierwsze, według oświadczenia pełnomocnika skarżącego, dokonuje ona systematycznie wpłat pokrywających alimenty do rąk M. M. Stanowisko to zostało podtrzymane na rozprawie przed WSA. Po drugie, Sąd Rejonowy [...] w wyroku z dni 31 marca 2014 r., o sygn. akt [...], wyraźnie stwierdził iż M. M. pomimo, że otrzymywała pieniądze tytułem alimentów, to w okresie objętym zarzutem pobierała najpierw zaliczkę alimentacyjną a następnie świadczenie alimentacyjne wypłacane przez Ośrodek Pomocy Społecznej. Sąd stwierdził bardzo wyraźnie, iż pieniądze przekazywane przez K. M. stanowiły wykonanie obowiązku alimentacyjnego wobec córki a nie spłatę pożyczki. Wobec tych okoliczności powstaje zasadnicza dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwość czy K. M. jest dłużnikiem alimentacyjnym, a więc osobą wobec której egzekucja okazała się bezskuteczna. Te wątpliwości nie wyjaśniły Organy obu instancji opierając się w swych ustaleniach wyłącznie na zaświadczeniu Komornika oraz dowodach wpłat alimentów za okres od lipca 2011 r. Organy, wobec tych twierdzeń zobowiązanego, a także ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy, winny dokładnie wyjaśnić w oparciu o dowody wykonanych wpłat, czy K. M. ma zaległości z tytułu zobowiązań alimentacyjnych nie tylko za okres bieżący ale też okres zaległy, czyli poprzedzający dwa miesiące od chwili wydania przez Komornika zaświadczenia. Jeżeli bowiem skarżący wykonywał na rzecz swej córki regularne wpłaty kwoty 400 zł, to nie można mówić o nim jako o dłużniku alimentacyjny a w konsekwencji o bezskuteczności egzekucji uprawniającej do przyznania świadczenia alimentacyjnego. W toku postępowania Organy nie działają w myśl zasady legalnej lecz swobodnej oceny dowodów, co powoduje że nie są związane zaświadczeniem Komornika, jeżeli okaże się że zobowiązany nie ma zaległości bieżących jak i zaległych z tytułu alimentacji. Muszą w tym względzie wykazać bardziej zdecydowaną inicjatywą dowodową zwłaszcza jeżeli materiał dowodowy nasuwa wyraźny wniosek o niezgodności z prawdą rzeczywistą tego co stwierdza treść zaświadczenia. Z tych przyczyn Organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego nie wyjaśniając czy można w niniejszej sprawie mówić o bezskuteczności egzekucji. Uchybienie przepisom postępowania w postaci art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. miało znaczenie dla sposobu konkretyzacji przepisów prawa materialnego, skoro nadal nie jest wiadomo czy K. M. jest w świetle przepisów u.p.a. dłużnikiem alimentacyjnym. Należy przypomnieć, iż z mocy art. 25 u.p.a. przepisy k.p.a. do spraw nieuregulowanych w u.p.a. stosuje się odpowiednio. Ponownie rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia, Organy obowiązane będą ustalić czy na dzień jego złożenia K. M. miał zaległe i bieżące zobowiązania alimentacyjne. Powinno się to odbyć poprzez zweryfikowanie wszystkich dowodów wpłat alimentów dokonanych na rzecz M. M. i przyporządkowaniu ustalonej sumy przekazów do poszczególnych miesięcy. Jeżeli okaże się, że wykonane na dzień złożenia wniosku wpłaty pokrywają całość należności zarówno zaległych jak i bieżących, jak twierdzi strona skarżąca, to nie będzie przyjąć powstania stanu kwalifikowanego według art. 2 pkt 2 u.p.a., jako bezskuteczność egzekucji. Z powyższych względów uznano, iż zarzuty wyrażone w treści skargi znajdują uzasadnienie. Dlatego na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.