I SA/Gd 289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" s.c. G.S., M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G.S. i M.S., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej ("A" s.c. G.S., M.S.), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 7 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. W złożonej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, który uzasadniony został ważnym interesem strony. W lakonicznym uzasadnieniu powołano się na przypuszczenie, że przyszła egzekucja obejmie również majątek ich przedsiębiorstwa. Tak prowadzona egzekucja uniemożliwi natomiast dalsze wykonywanie działalności gospodarczej, co doprowadzi do utraty płynności finansowej, zwolnienia zatrudnianych pracowników, a w konsekwencji ogłoszenia upadłości. Późniejsze pozytywne rozstrzygnięcie sprawy nie pozwoli z kolei skarżącym na przywrócenie poprzedniego stanu rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przywołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Użyty w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować w świetle przedmiotu zaskarżenia daną skargą rozpoznawaną w sprawie sądowoadministracyjnej, stosownie do brzmienia art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Analizując ten przepis z treścią art. 135 P.p.s.a., który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy" trzeba zważyć, że ma on znaczenie węższe niż w tym przepisie. Posługując się zwrotem "granice sprawy" ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice te wyznaczają elementy określające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym, treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone, jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2013 r. I OSK 1651/13, postanowienie NSA z dnia 8 października 2013 r. I OZ 851/13). Podkreślić jednocześnie należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela także pogląd NSA, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005, wskazał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Odnosząc poczynione wywody do treści rozpoznawanego wniosku wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się bowiem niemal wyłącznie do przywołania możliwych do wystąpienia negatywnych skutków wykonania decyzji, bez przytaczania jakichkolwiek okoliczności potwierdzających realność zagrożenia wystąpienia szkody, czy uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Tylko wtedy Sąd mógłby wyrobić sobie opinię, czy wykonanie decyzji doprowadzi do powstania skutków opisanych we wniosku. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową strony, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia NSA z dnia 31 marca 2005 r. wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Osobnego podkreślenia wymaga, że sama wysokość określonego podatnikowi zobowiązania, która w niniejszej sprawie wynosi 478.491,00 zł, nie stanowi samoistnej przesłanki pozwalającej na uwzględnienie wniesionego żądania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.