II OSK 1456/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: Sędzia NSA NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędzia NSA del. Jerzy Solarski Protokolant: starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 36/15 w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2015r. sygn. akt IV Sa/Wa 36/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Burmistrza W. postanowieniem z [...] września 2014r., nr [...] r. zawiesił, na podstawie art. 62 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. 2012r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.), postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku Spółki o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowo-handlowego z usługami medycznymi wraz z zagospodarowaniem terenu, niezbędną infrastrukturą techniczną, parkingiem oraz zjazdem na terenie dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w W., przy ul. N., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar, który w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (Uchwała Rady Miejskiej w W. nr [...], z [...] października 2011r.) przeznaczono pod rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] listopada 2014 r., znak: [...], po rozpoznaniu zażalenia "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd podzielił ustalenia faktyczne organów. Uchwałą nr [...] z [...] października 2011r. Rada Miejska w W. zmieniła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. w ten sposób, że obszar obejmujący między innymi teren objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycji przeznaczono pod rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Zatem dla tego obszaru obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 62 ust. 2 oraz art. 10 ust. 2 pkt 8) u.p.z.p., Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Jak wynika z treści art. 10 ust. 2 pkt 8) i art. 10 ust. 3 u.p.z.p., w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m² oraz obszary przestrzeni publicznej. Obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8) u.p.z.p., powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia ustanowienia tego obowiązku. Wykładnia cytowanych wyżej przepisów prowadzi do stwierdzenia, że jeżeli w studium dany teren przeznaczono pod rozmieszczenie obiektów handlowych wielkopowierzchniowych, rada gminy zobowiązana jest do uchwalenia dla tego terenu planu miejscowego. Bez względu więc na rodzaj inwestycji określonej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, o ile inwestor zaplanował jej realizację na obszarze, który według studium jest przeznaczony pod obiekty wielkopowierzchniowe, nie może on uzyskać na jej realizację decyzji o warunkach zabudowy, a postępowanie w sprawie należy zawiesić do dnia wejścia w życie dla danego obszaru planu miejscowego. Zdaniem Sądu, w sprawie organy prawidłowo zastosowały przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Przewidziany w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania maksymalnego okresu przez jaki postępowanie może być zawieszone i bez wprowadzenia możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy na zasadach ogólnych w przypadku nieuchwalenia miejscowego planu w określonym terminie jest, zdaniem Sądu, niewątpliwe dużym ograniczeniem prawa dla właścicieli nieruchomości. Zmiana tej sytuacji możliwa jest jednak, wyłącznie poprzez zmianę przez ustawodawcę aktualnie obowiązujących przepisów. Z woli ustawodawcy pozostawiono gminie, jako podstawowej jednostce samorządu terytorialnego, prawo decydowania o rozmieszczeniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, jako wyraz ochrony prawnej interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p.). Zdaniem Sądu prawidłowo organ wywiódł w zaskarżonym postanowieniu, że obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wynika z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8) w zw. z art. 10 ust. 3 u.p.z.p. Organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy winien w pierwszej kolejności rozważyć, czy dla obszaru objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia planu. Organ nie działa tu w granicach uznania administracyjnego. Stąd w przypadku stwierdzenia, że wniosek inwestora dotyczy obszaru objętego obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego, nie ma innej możliwości niż zawieszenie postępowania. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia Burmistrza W. w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na konieczność uchwalenia planu miejscowego, w sytuacji, kiedy żadne przepisy ustaw szczególnych nie nakładają obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla inwestycji nieposiadających powierzchni sprzedaży, co uniemożliwia Spółce rozpoczęcie budowy, tj. w sposób rażący ogranicza wolność działalności gospodarczej, Sąd stwierdził, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie normy, według której ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Zasada ta obejmuje wolność wyboru rodzaju działalności gospodarczej oraz wolność wykonywania wybranej sfery tej działalności. Art. 22 Konstytucji RP zakłada dopuszczalność ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Dopuszczalność tego ograniczenia wymagania zastosowania drogi ustawowej. Ustawodawca zatem może decydować o wprowadzeniu ograniczenia wolności działalności gospodarcze. Ograniczenie takie jest dopuszczalne tylko ze względu na ważny interes publiczny. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia normy wynikającej z art. 8 ust. Konstytucji RP, według którego przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Określona w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasada, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej oznacza, że norma konstytucyjna może stanowić podstawę prawną, jeżeli jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na samoistne jej zastosowanie. Na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP bezpośrednio stosowane są postanowienia, które odnoszą się do regulacji w zakresie wolności, praw i obowiązków człowieka i obywatela. Jednostka może skutecznie powoływać się na przepisy Konstytucji, a organ państwa jest zobowiązany takie powołanie się uwzględnić. W wyroku z dnia 26 października 2011 r., w sprawie II OSK 1531/10, NSA rozważał kwestie źródeł obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd analizował czy należy ich upatrywać wyłącznie w regulacjach przepisów odrębnych, czy też w regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie regulacji odrębnych, Sąd wskazał, że z przepisu art. 14 ust. 7 u.p.z.p. wprost wynika obowiązek sporządzenia planu miejscowego, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, jednakże przepis art. 14 ust. 7 omawianej ustawy nie jest jedynym przepisem regulującym obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie taki obowiązek wynika z przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 u.p.z.p. Do takiego wniosku prowadzi bowiem wykładnia systemowa i celowościowa cytowanych wyżej przepisów. Obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wynikać wyłącznie z przepisów szczególnych, które w sposób jednoznaczny, a więc niebudzący żadnych wątpliwości nakazują uchwalić plan miejscowy. Przepis art. 62 ust. 2 u.p.z.p., może mieć zastosowanie, jeżeli konkretny przepis obowiązującego prawa stanowi o obowiązku uchwalenia dla konkretnego terenu planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zastępuje na danym obszarze porządek planistyczny, określony ustawami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawami szczególnymi. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenia, które określają, w ramach władztwa planistycznego gminy wymogi wynikające z ustaw, wpływający na sposób korzystania z nieruchomości przez właścicieli bądź użytkowników wieczystych. Ustalenia te muszą się mieścić w granicach regulacji, wynikających ze szczególnych ustaw, wpływających na zagospodarowanie przestrzenne. Kontrolując zaskarżone postanowienie SKO w W. Sąd nie stwierdził, że organy administracji niedokładnie wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z określonego w art. 8 k.p.a. obowiązku organów administracji prowadzenia postępowania w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do Państwa nie wynika dla organów administracji uprawnienie do rozstrzygania spraw wbrew obowiązującym przepisom prawa nawet jeśli przepisy te są dla obywateli niekorzystne. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7 oraz 77 k.p.a. Organy wyjaśniły wszystkie okoliczności w sprawie i wskazały w oparciu o jakie dowody stwierdzono, że w niniejszym stanie faktycznym obligatoryjnym było zawieszenie postępowania i uchwalenie miejscowego planu dla przedmiotowej inwestycji. Argumentacja organu w tym zakresie została poparta prawidłową wykładnią prawa z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych. Organy nie naruszyły także art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia wówczas, gdy stwierdzi, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. W niniejszej sprawie Kolegium oceniło prawidłowość zaskarżonego postanowienia nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w zażaleniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem. Ocena postanowienia Burmistrza W. przeprowadzona przez Kolegium była poprzedzona przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Kolegium nie narusza art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. Sytuacja strony skarżącej w takim stanie faktycznym i prawnym niestety jest trudna, ale determinowana przez obwiązujące przepisy. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , oddalił skargę . "[...]" spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. : 1. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej jako u.p.z.p.) w zw. z art.10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i uznanie , że w stosunku do inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy złożonym przez Spółkę wymagane jest uchwalenie miejscowego planu, w sytuacji kiedy charakter przedmiotowej inwestycji, poprzez brak uwzględnienia powierzchni sprzedaży, jednoznacznie wskazywał, że w stosunku do niej powinna zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy; 2. art.10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i art. 10 ust. 3 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że do obszaru objętego inwestycją stosuje się definicję obszaru rozmieszczenia obiektów handlowych powierzchni sprzedaży powyżej 400 m², dla którego obligatoryjne jest sporządzenie planu miejscowego, w sytuacji, kiedy inwestycja nie miała przewidzianej budowy powierzchni sprzedaży; 3. art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. ( Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako Konstytucja RP) w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonego wyroku utrzymującego w mocy postanowienia Burmistrza W. w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na konieczność uchwalenia planu miejscowego, w sytuacji kiedy żadne przepisy ustaw szczególnych nie nakładają obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla inwestycji nieposiadających powierzchni sprzedaży, co uniemożliwiło Spółce rozpoczęcie realizacji budowy nieruchomości, tj. w sposób rażący ogranicza wolność działalności gospodarczej; II. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 1 § 1 i 2 ustawy a dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. 2002r. , nr 153, poz. 1269 , ze zm., dalej jako p.u.s.a. ) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( teks jedn. Dz. U. 2013r., poz. 267, że zm., dalej jako k.p.a),. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, w szczególności do ustalenia tego czy przedmiotowa inwestycja posiada i w oparciu o jakie dowody organ stwierdził, iż niniejszym stanie faktycznym obligatoryjnym jest zawieszenie postępowania i uchwalenie miejscowego planu dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji kiedy ani wskazane przepisy prawa, ani powołane orzecznictwo nie potwierdzają konieczności uchwalenia planu, z uwagi na brak ustalenia powierzchni sprzedaży w inwestycji, co podważa zaufanie do organów; Z uwagi na powyższe uchybienia, wnosiła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt IV Sa/Wa 36/15 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; 2) zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; albo jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny uzna , że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego wnosiła o : 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi, na podstawie art. 188 p.p.s.a.; 2) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów prawa postępowania nie są zasadne. Według art. 62 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. z 2012r. poz. 647) "Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się na czas uchwalenia planu". Artykuł 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustanawia obligatoryjną podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy : wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Przesłanka zawieszenia nie jest związana z ustaleniem rodzaju planowanej budowy obiektu budowlanego a z obszarem, na którym ma zostać zlokalizowany obiekt budowalny. Nie można zatem podzielić stanowiska, że istotnym jest rodzaj inwestycji, w tym wykluczenie zamiaru przeznaczenia powierzchni zabudowy na powierzchnię sprzedaży. W zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie wywiódł, że obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z przepisu art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów rozmieszczenia wielopowierzchniowych obiektów handlowych, zobowiązuje radę gminy do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwałą nr [...] z [...] października 2011r. Rada Miejska w W. zmieniła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., że obszar miedzy innymi obejmujący teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycji przeznaczono na rozmieszczenie obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m². Tym samym, na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obszar ten objęty został obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Radę Miejską w W. Przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organ obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy zabudowy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zarzuty zatem naruszenia art. 62 ust. 2 w związku z art.10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie są zasadne. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 22 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawą do wyprowadzenia obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest regulacja art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wykładnia systemowa przyjętej regulacji w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje podstawy do wyprowadzenia, że przez przepisy odrębne nie należy rozumieć wyłącznie przepisów innych ustaw, ale też przepisy zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( wyrok NSA z 26 października 2011 r. II OSK 1531/10). Jest to zgodne z konstytucyjną zasadą samodzielności wspólnot samorządowych, dającej pierwszeństwo samorządowemu ładowi przestrzennemu przed ładem państwowym. Nie narusza to swobody działalności gospodarczej, której nie wyznacza wyłącznie miejsce planowanej inwestycji. Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez naruszenie art. 3 § 2 pkt 2 w związku z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie oceniając zgodność z przepisami prawa Sąd nie naruszył art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Hipotetyczny stan faktyczny jest zapisany w normie prawa materialnego wyznaczając zakres ustaleń stanu faktycznego danej rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłanką obligatoryjnego zawieszenia postępowania jest ustalenie jakie jest przeznaczenie obszaru objętego wnioskiem, a nie ustalenie rodzaju zamierzonej inwestycji obiektu budowlanego, przeznaczenia, powierzchni. Nie można zatem skutecznie zarzucić co do stanu faktycznego niezapisanego w normie prawa materialnego nie przeprowadzenie ustaleń, zgodnie z przepisami prawa procesowego. Prowadząc, w zakresie wyznaczonym przepisami prawa materialnego, ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd nie naruszył art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2016r. poz. 1066). W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.