II GSK 2105/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Maria Myślińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 299/13 w sprawie ze skargi V. I. C.-T. and L.-T. G. m.b.H., S., A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia 14 lutego 2013 r., nr . w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L.do ponownego rozpoznania. 2) zasądza od V.I.C.T. and L.-T. G. m.b.H., S., A.na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. P. kwotę 1360 (tysiąc trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L.z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 299/13, wydanym w sprawie ze skargi V. .z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P.z dnia 14 lutego 2013 r. nr.. w przedmiocie kary pieniężnej, uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P.z dnia 14 grudnia 2012 r., nr . Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia w sprawie: W dniu 5 maja 2012 r. funkcjonariusz Oddziału Celnego w K.przeprowadził kontrolę zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych . którym kierował obywatel Rosji. Kierowca do kontroli okazał wypis Nr . z licencji Nr .wydanej Spółce V. z siedzibą w S. w Austrii. Przedmiotowy zespół pojazdów przemieszczał się do Rosji na podstawie tymczasowych dowodów rejestracyjnych i na austriackich tablicach rejestracyjnych. Ciągnik siodłowy DAF . Nr VIN . oraz 3 naczepy ciężarowe (w tym jedna na własnych kołach, złączona z ciągnikiem, na której załadowane były dwie inne naczepy) marki Kögel o numerach VIN: ., ., ., zostały objęte procedurami tranzytu z zastosowaniem karnetów TIR nr. (ciągnik) i . (naczepy) w niemieckim urzędzie celnym we F.e. Posiadaczem karnetów TIR była Spółka V., która dodatkowo była stroną umów przewozu wskazaną w liście CMR nr . i nr . W świetle analizy dokumentu CMR nr . z dnia 2 maja 2012 r. nadawcą ciągnika siodłowego była firma T.z Belgii, odbiorcą moskiewska firma O., a przewoźnikiem Spółka V.. List przewozowy CMR nr . z dnia 3 maja 2012 r. dotyczył przewozu naczep, których nadawcą była niemiecka Spółka K. z miejscowości B., odbiorcą moskiewska firma O.", a przewoźnikiem Spółka V.. W obu tych dokumentach w polu Nr 18 widnieje nazwisko kierowcy - ., natomiast pole nr 17 (następny przewoźnik) nie zostało wypełnione. Kierowca posługiwał się licencją i karnetami TIR wydanymi Spółce V.. Kierowca nie okazał świadectwa wymaganego przepisem art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (L 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r.). W myśl tego przepisu, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Wspomnianą na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej w B.P.utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na spółkę V.karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ wskazał m.in. art. 3 powołanego rozporządzenia nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. oraz Lp. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm., dalej "utd"). W myśl tego przepisu, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Organ nie podzielił zasadności wyjaśnień Spółki V., według których nie wykonuje ona działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy, trudniąc się dostarczaniem nowych i nie zarejestrowanych jeszcze pojazdów samochodowych na własnych kołach. Okazjonalnie wraz z zespołem pojazdów przewożone są części zamienne do tych pojazdów. Przewóz części zamiennych ma zawsze charakter niezarobkowy. Głównym celem każdego przejazdu jest więc przewóz pojazdu samochodowego na własnych osiach, a transport rzeczy przechodzi na drugi plan, pełniąc funkcję drugorzędną (cel uboczny) w stosunku do głównego celu, jakim jest przewóz pojazdu na własnych kołach. Każda podróż odbywa się zatem tylko nowym pojazdem i tylko w jedną stronę. Dlatego w sprawie nie miał miejsca przewóz, w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1072/2009, a tym samym nie wchodzi w grę obowiązek posiadania przez kierowcę świadectwa, o którym mowa w przepisie art. 3 rozporządzenia. W myśl przepisu art. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia, "przewóz międzynarodowy" oznacza: a) przejazd pojazdu z ładunkiem, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu; b) przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu; c) przejazd pojazdu z ładunkiem między państwami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich; lub d) przejazd bez ładunku w związku z przewozem, o którym mowa w lit. a), b) i c). Ponadto, jak wywodziła spółka V., kontrolowany pojazd nie spełniał kryteriów pojazdu w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia, gdyż przejazd nowym pojazdem nie jest przejazdem z ładunkiem. W myśl art 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1072/2009, pojazd oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub też zespół pojazdów, spośród których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w państwie członkowskim i jest wykorzystywany wyłącznie do przewozu rzeczy. Zdaniem spółki V. omawiany transport nie może być uznany za przewóz drogowy z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1, ze zm.), a także przepisu art. 4 pkt 6a utd. W myśl art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Zgodnie z art. 4 pkt 6a utd, "przewóz drogowy" to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W ocenie organu, nie podzielającego zarzutów spółki V., kontrolowanym zespołem pojazdów spółka wykonywała przewóz naczep, w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, a także przepisów rozporządzenia nr 1072/2009. Nie można przyjąć, aby funkcję przewoźnika pełnił kierowca. Podczas kontroli legitymował się on m.in. licencją udzieloną spółce V., która nie może być przeniesiona na osobę trzecią. Dlatego spółka V.miała obowiązek wyposażenia kierowcy w omawiane świadectwo. Na wykonywanie przez spółkę V. przewozu, w rozumieniu powołanych przepisów, świadczą wystawione na rzecz tego podmiotu listy przewozowe w oparciu przepisy Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.). Przedmiotem przewozu były naczepy, o czym była już mowa. Towaru tego nie można uznać za części zamienne. Jak podniósł organ, skoro Spółka V. posiada licencję wspólnotową o Nr 949, wydaną na podstawie przepisów powyższego rozporządzenia, to nie można zgodzić się, że nie prowadzi ona działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy. Za niezrozumiałe w ocenie organu jest również twierdzenie tej spółki, iż trudniąc się dostarczaniem nowych pojazdów (ciągników siodłowych i naczep do tych ciągników) na własnych kołach, wykonywany przewóz ma charakter niezarobkowy. Również, wyposażając w wypisy z licencji osoby kierujące pojazdami przewożonymi na własnych kołach, trudno byłoby uznać, aby nie czyniła użytku z posiadanej licencji. Z powyższych względów, zdaniem organu, przewożąc ładunek naczep Spółka V. wykonywała przewóz drogowy. Nie wyposażając kierowcy w wymagane świadectwo podlegała karze pieniężnej w kwocie 8.000 zł. W następstwie skargi spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny, o czym była mowa na wstępie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak podniósł Sąd pierwszej instancji, z unormowań zawartych w rozporządzeniu nr 1072/2009 nie wynika wprost, czy przejazd pojazdu "na własnych kołach" (przeprowadzenie pojazdu od zbywcy do nabywcy) jest międzynarodowym przewozem drogowym rzeczy w rozumieniu tego rozporządzenia, podlegającym w związku z tym kontroli pod kątem spełnienia wymogów rozporządzenia, w szczególności wymogu uzyskania licencji wspólnotowej i świadectwa kierowcy. W ocenie Sądu taki rodzaj przejazdu (przewozu) nie jest wykonywaniem międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, określonego w rozporządzeniu nr 1072/2009. Przewóz rzeczy (ładunków), określonych w art. 2 pkt 2) rozporządzenia jest zorganizowaną działalnością. W myśl przepisu art. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia, "przewóz międzynarodowy" oznacza: a) przejazd pojazdu z ładunkiem, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu; b) przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu; c) przejazd pojazdu z ładunkiem między państwami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich; lub d) przejazd bez ładunku w związku z przewozem, o którym mowa w lit. a), b) i c). Międzynarodowy drogowy przewóz rzeczy wymaga posiadania określonej bazy transportowej i spełnienia przez przewoźnika wymogów przewidzianych w prawie unijnym oraz ustawodawstwie danego państwa członkowskiego. Natomiast przejazd pojazdu "na własnych kołach", czyli przeprowadzanie nowo nabytego pojazdu, niezarejestrowanego jeszcze na stałe do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego jest działalnością o zupełnie innym charakterze. Jest to rodzaj usługi niewymagającej posiadania określonej bazy transportowej. Przejazd ten ma na celu dostarczenie pojazdu do nabywcy, odbywa się tylko w jedną stronę, jest więc niepowtarzalny. Pojazd dostarczany "na własnych kołach" nie posiada jeszcze ostatecznej rejestracji, lecz tylko rejestrację tymczasową, służącą przeprowadzeniu pojazdu z miejsca zbycia czy produkcji do innego państwa. Nie spełnia więc wymogów definicji pojazdu, zawartej w art. 2 pkt 1) rozporządzenia nr 1072/2009, która to definicja odnosi się do pojazdów służących wykonywaniu zarobkowych przewozów rzeczy. W myśl art. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, "pojazd" oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub też zespół pojazdów, z pośród których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w państwie członkowskim i jest wykorzystywany wyłącznie do przewozu rzeczy. Specyficzny charakter przejazdów "na własnych kołach" powoduje, że nie mogą być one uznane za międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy w rozumieniu rozporządzenia nr 1072/2009, które reguluje dostęp do rynku przewozów międzynarodowych. Odnosząc się do ustalenia w sprawie, dotyczącego załadowania na naczepę innych naczep, których nie można uznać za części zamienne do transferowanego pojazdu, w ocenie Sądu pierwszej instancji nie dawało to podstaw do przyjęcia stanowiska, iż miał miejsce międzynarodowy przewóz rzeczy. Organ nie wyjaśnił, jaki był cel główny przejazdu w rozpoznawanej sprawie oraz czy znajdujące się na naczepie o tymczasowych numerach rejestracyjnych naczepy stanowić miały całość z ciągnikiem siodłowym przeprowadzanym na własnych kołach, czy też były to odrębne ładunki. W ocenie Sądu przejazd pojazdu na "własnych kołach" nie wyklucza jednoczesnego przewozu części zamiennych do tego pojazdu lub części, które z tym pojazdem stanowić mają pewną funkcjonalną całość. Takimi częściami może być naczepa, która nie może poruszać się samodzielnie, musi być złączona z ciągnikiem. Z akt wynika jedynie, kto był nadawcą a kto odbiorcą ciągnika oraz naczepy, co nie jest wystarczające do ustalenia, czy naczepa stanowiła część zespołu i uznana być może za osprzęt lub elementy większej całości, czy nie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, nie rozważył też adnotacji zawartych w listach przewozowych, gdzie wskazano cel przewozu ciągnika oraz naczepy z załadowanymi naczepami. Toteż, lakoniczne stwierdzenie, że spółka V. wykonywała przewóz drogowy, przewożąc towar w postaci naczep, nie może być uznane za wystarczające. Dyrektor Izby Celnej w B. P.wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że organ administracji nie dokonał wystarczających ustaleń co do charakteru przewozu wykonywanego przez spółkę V., co zdaniem Sądu doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów powołanego rozporządzenia nr 1072/2009, a w konsekwencji do stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 utd, podczas gdy organy obu instancji w sposób dostateczny dokonały ustaleń i wyjaśniły cel i charakter przejazdu w tej sprawie, jak i charakter i sposób dokonania przewozu ładunku w postaci naczep, na zlecenie innego nadawcy oraz do innego odbiorcy niż pojazd silnikowy. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ocenę działań organów administracji publicznej przez pryzmat własnych odmiennych od przyjętych przez organ ustaleń stanu faktycznego i prawnego polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że sposób i charakter przejazdu kontrolowanego pojazdu miał warunkować charakter przewozu ładunku, bez uwzględnienia rzeczywistego charakteru ładunku i zarobkowego jego przewozu, co wynika również z dołączonych dokumentów przewozowych CMR potwierdzających zawarcie umowy przewozu, jak również poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rodzaj tablic rejestracyjnych (tymczasowych) miał decydować, czy pojazd jest pojazdem w rozumieniu rozporządzenia 1072/2009, 3) art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz zamieszczenie wskazań, co do dalszego postępowania, które w świetle materiału dowodowego są bezcelowe, bowiem dokonane przez Sąd wskazanie co do dalszego postępowania, a mianowicie wyjaśnienie, czy przejazd pojazdu "na własnych kołach" jest wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy w rozumieniu rozporządzenia nie ma znaczenia, bowiem - co organ dokładnie wyjaśnił - zarobkowy przewóz ładunku jest zupełnie inną kwestią niż przejazd pojazdu na własnych kołach bez ładunku, Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: 1) art. 2 pkt 1 rozporządzenia 1072/2009 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż "pojazdem" w rozumieniu rozporządzenia jest pojazd zarejestrowany w państwie członkowskim na stałe, podczas gdy z rozporządzenia to nie wynika, a określenie "zarejestrowany w państwie członkowskim" dotyczy zarówno rejestracji stałej, jak i tymczasowej w państwie członkowskim, 2) art. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 3 rozporządzenia 1072/2009 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przejazd pojazdu z ładunkiem (w niniejszej sprawie z naczepami) nie jest przewozem międzynarodowym, w sytuacji gdy tylko sam przejazd tego pojazdu bez ładunku nie może być uważany za przewóz międzynarodowy w rozumieniu rozporządzenia, i w konsekwencji odstąpienie od jego zastosowania, co doprowadziło do błędnego wniosku o braku konieczności posiadania świadectwa kierowcy przez kierowcę obywatela państwa obcego i w rezultacie do naruszenia art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz poz. 3.3 załącznika Nr 3 do ustawy transporcie drogowym, 3) art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 i art. 9 ust. 1 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) i Protokołu Podpisania sporządzonych w Genewie w dniu 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.), poprzez nie zastosowanie ich w niniejszej sprawie i pominięcie okoliczności, że listy przewozowe są dowodem zawarcia umów przewozu i potwierdzeniem, iż strona dokonywała międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego towarów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, bez uzasadnionych ku temu powodów Sąd pierwszej instancji uchylił się od rozpoznania skargi. Okoliczności wskazane za podstawę dla uchylenia zaskarżonej decyzji nie sposób zaakceptować. Nie ma oparcia w ustawie o transporcie drogowym, jak i w prawie unijnym, argumentacja Sądu pierwszej instancji, uzależniająca możliwość wykonania przewozu rzeczy (ładunku) na podstawie wystawionego listu przewozowego CMR, w świetle powołanego art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1072/2009, od posiadania przez przewoźnika określonej bazy transportowej. Natomiast, jak to trafnie wskazała skarga kasacyjna, na gruncie powołanych wyżej przepisów dla bytu prawnego umowy przewozu jest istotne wystawienie przez przewoźnika listu przewozowego i przyjęcie przesyłki do przewozu, co w okolicznościach sprawy miało miejsce. Również bez istotnego znaczenia w sprawie ma poruszona przez Sąd pierwszej instancji kwestia wyposażenia pojazdów poruszających się po drogach publicznych w tablice rejestracyjne, stałe lub tymczasowe. Okoliczność ta jest obojętna z punktu widzenia celów ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisów unijnych, a w szczególności rozporządzenia nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, które to przepisy koncentrują się na kwestiach związanych z regulacją dostępu do rynku przewozów samochodowych. Natomiast posiadanie przez pojazd samochodowy tablicy rejestracyjnej, czy to stałej, czy też tymczasowej, jest spełnieniem przez pojazd wymogów administracyjnych, w szczególności pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego, a nie z punktu widzenia ochrony interesów ekonomicznych przewoźników unijnych. W sprawie nie ma także istotnego znaczenia, co było jednym z powodów dla uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji, wyjaśnienie przez organ, jaki był cel główny przejazdu w rozpoznawanej sprawie, a także czy znajdujące się na naczepie o tymczasowych numerach rejestracyjnych naczepy stanowić miały całość z ciągnikiem siodłowym przeprowadzanym na własnych kołach, czy też były to odrębne ładunki. Dla zaistnienia w sprawie umowy przewozu rzeczy (ładunku) decydujące jest, o czym już wspomniano, wystawienie listu przewozowego CMR i przyjęcie przesyłki do przewozu. Z uwagi zaś na formalny charakter listu przewozowego, określającego treść umowy, brak jest podstaw dla doszukiwania się w umowie przewozu innych celów, niż te, które wynikają z treści listu przewozowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji Spółki V., według której omawiany zespół pojazdów podlegał ocenie przepisu art. 3 lit. g powołanego rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., w świetle którego, o czym była już mowa, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Omawiany zespół pojazdów utracił przymiot pojazdu nowego z momentem wyposażenia go, przynajmniej w tymczasowe, tablice rejestracyjne, dopuszczające pojazd do ruchu po drogach publicznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie został zgromadzony pełny materiał dowodowy dla poddania kontroli zaskarżonej decyzji, z którego to obowiązku Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w L. do ponownego rozpoznania (art. 185 p.p.s.a.). Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji skoncentruje się na ustaleniu istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie, czy przewóz przez spółkę V. ładunku, stanowiącego naczepy załadowane na naczepę, wyczerpywał znamiona przewozu, w rozumieniu art. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia nr 1072/2009. W zależności od tego ustalenia podda on kontroli trafność zaskarżonej decyzji, nakładającej na spółkę karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisu art. 3 tego rozporządzenia, za brak wyposażenia w świadectwo kierowcy osobę kierującą zespołem pojazdów, będącą obywatelem państwa trzeciego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.