II SA/Bk 1199/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny oddala skargę. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. B. I. i J. M. wystąpili do Starosty B. o zmianę lasu na użytek rolny na działkach o nr [...], [...], [...], [...], 1[...] położonych w O. gm. D., stanowiących ich własność. W uzasadnieniu wskazali, że obszar ten był kiedyś ziemią orną, która po zarośnięciu lasem została przekwalifikowana na las. Drzewostan w 2010 r. został wycięty, a teren przygotowany pod uprawę, dzięki czemu wszystkie będące w ich posiadaniu działki tworzą razem zwarty uprawowy obszar, umożliwiający stosowanie nowoczesnych maszyn i upraw. Wnioskodawcy podnieśli, że zależy im na tym, aby gospodarstwo mimo, że jest małe, było jednak dochodowe. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Starosta Powiatu B. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]) odmówił udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny na ww. działkach. Zdaniem organu w konkretnej sprawie nie zaistniały przesłanki do dokonania wnioskowanej zmiany w oparciu o przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.). Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2013 r. (nr [...]). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że okoliczności, na jakie powołują się odwołujący, tj. dążenie do rozwijania prowadzonej działalności rolnej są częścią naturalnego procesu, właściwego wszystkim dochodowym przedsięwzięciom, a tym samym nie spełniają przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 790/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto uzasadnienia decyzji nie odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności WSA w Białymstoku wskazał, że pomimo, że z materiału zebranego przez organ I instancji wynika, że część działek będących własnością wnioskodawców została przekształcona z gruntów leśnych na rolne w 2008 r., to organ nie odniósł się do tego faktu i nie ustalił powodów przekształcenia w ten sposób działek o nr goed. [...] i [...]. Ponadto Sąd za mało przekonujący uznał argument organów, że pozytywnemu rozstrzygnięciu wniosku o przekształcenie, przeciwstawia się fakt wydzierżawienia gospodarstwa rolnego innemu rolnikowi i pobierania dopłat unijnych przez tegoż dzierżawcę, zamiast przez właściciela. Sąd stwierdził również, że organy w ogóle nie zajęły się zbadaniem i oceną sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawców, co może mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie występują szczególnie uzasadnione potrzeby, od których zależy kwestia, czy wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]) odmówił wnioskodawcom zmiany lasu na użytek rolny gruntów leśnych o powierzchni 1,3042 ha znajdujących się na działkach o nr geod. [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewidencyjnym O. gmina D. Organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] maja 2014 r. oględzin stwierdzono, że przedmiotowe grunty leśne znajdujące się na części działki o nr geod. [...], na części działki [...] oraz na działkach [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 1,3042 ha, tworzą zwarty, połączony pas gruntu ciągnący się południkowo. Przedmiotowe działki są całkowicie pozbawione drzewostanu, gleba została zaorana i przygotowana pod uprawę kukurydzy. Działki te graniczą od wschodu ze zwartą ścianą lasu w wieku około 50-60 lat, podobnie od południa, natomiast od zachodu z działkami rolnymi, będącymi w posiadaniu wnioskodawców, a od północy z pasem drogowym. W toku oględzin pełnomocnik strony podał, że w 2010 r. dokonano wycięcia drzewostanu na przedmiotowych działkach. Wcześniej teren ten stanowił drzewostan sosnowy o strukturze wiekowej podobnej do lasu sąsiadującego. Ponadto ww. podał, że ówczesny las był to, tzw. las chłopski (samosiejka). Organ I instancji ustalił, że do wnioskodawców należą również znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie działki od nr geod. [...] do nr geod. [...] oraz działka nr geod. [...], które są użytkowane rolniczo. Łącznie z wnioskowanymi o zmianę działkami, tworzą one zwartą powierzchnię około 6,6 ha. Przedmiotową ziemię wnioskodawcy kupili jako zaniedbane gospodarstwo rolne drogą licytacji sądowej w 2005 r., a następnie wydzierżawili dużemu producentowi mleka nie biorąc od niego opłat aż do 2013 r. Ponadto w wykonaniu zaleceń zawartych w wyroku WSA w Białymstoku stwierdzono, że sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawców jest dobra. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że zarobki zarówno B. I. jak i J. M. są wyższe niż aktualne średnie krajowe przychody brutto. Powyższe zdaniem organu dowodzi, że powiększenie gospodarstwa rolnego nie wpłynęłoby w sposób istotny na sytuację materialną wnioskodawców. Są oni właścicielami około 6,6 ha gruntów, z czego około 1,3 ha są to przedmiotowe lasy. Jak wskazała B. I. w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. dochód z produkcji rolniczej 1 ha gruntów rolnych wynosi około 1500 zł rocznie. Zatem w kontekście uzyskiwanych przez strony dochodów, zysk z potencjalnego przekształcenia gruntu leśnego na użytek rolny (powierzchnia 1 ,3042 ha), byłby niewielki. Prezydent Miasta B. nie zgodził się również z argumentacją, że zmiana lasu na użytek rolny umożliwi stosowanie nowoczesnych maszyn rolniczych. Sąsiednie działki rolne o nr geod. [...], [...], [...] i [...] ciągnące się z północy na południe mają szerokość około 50 m, a nowoczesne maszyny rolnicze osiągają zazwyczaj do 10-11 m szerokości, a więc można je wykorzystywać także na obecnych działkach rolnych. Organ zaznaczył również, że błędne jest założenie B. I. odnośnie braku środków na ponowne zasadzenie lasu. Właściciele dokonywali wyrębu drzewostanu w 2010 r. i można domniemywać, że za sprzedaż wyrąbanego drewna uzyskali określone zyski, które w ocenie organu, mogli przeznaczyć na ponowne wprowadzenie roślinności leśnej na przedmiotowych działkach. Z drugiej strony właściciele lasu mogli również pozostawić przedmiotowe grunty po wyrębie nienaruszone (bez zaorania ziemi i przygotowania jej pod użytkowanie rolnicze), wskutek czego dokonałaby się naturalna sukcesja lasu (nalot), co można byłoby wykorzystać przy zakładaniu nowej uprawy leśnej. Ponadto organ podniósł, że podział geodezyjny działek o nr geod. od [...] do [...] może wskazywać na zamiar sprzedaży poszczególnych fragmentów i docelowe przekształcenie ich na działki budowlane. Za bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy uznano natomiast fakt wydzierżawienia ww. działek przez wnioskodawców. Odnosząc się natomiast do kwestii wcześniejszego przekształcenia części działek będących własnością wnioskodawców, tj. części działek o nr geod. [...] i [...] z gruntów leśnych na rolne, wskazano, że przekształcenie nastąpiło w 2008r. i obecnie tych samych powodów nie można zastosować w przedmiotowej decyzji. Decyzja w sprawie zmiany lasu na użytek rolny jest decyzją uznaniową i musi się mieścić w granicach przepisów prawa, dlatego też przy rzetelnym prowadzeniu postępowania i pełnym zebraniu materiału dowodowego decyzja w przedmiotowej sprawie nie musi się opierać na tych samych argumentach, co w roku 2008 i może być odmienna. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż przedmiotowe działki są gruntem leśnym w rozumieniu ustawy o lasach. Zdaniem organu podnoszony w odwołaniu zamiar rolniczego użytkowania gruntów nie może być uznany z oczywistych względów za szczególnie uzasadniony interes właściciela lasu, skoro wnioskodawcy - jak wynika z protokołu oględzin z dnia [...] maja 2014 r. - nie użytkują rolniczo gruntów rolnych, (działki oznaczone nr geod. od [...] do [...] oraz [...]), a ponadto - zamiar rolniczego wykorzystania gruntów rolnych nie ma w sobie niczego szczególnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że przedmiotowej sprawy nie rozpatrzono pod kątem sytuacji życiowej, materialnej i rodzinnej skarżących, organ stwierdził, że to strona w toku postępowania winna wykazać, że zmiana jest konieczna do zaspokojenia potrzeb właścicieli zapewnienia sobie źródła utrzymania. Kolegium zaznaczyło przy tym, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego kwestia trudnej sytuacji materialnej nie była przez strony podnoszona, jak też strony nie przedstawiły na tę okoliczność żadnych dowodów. Skarżący nie składali również dowodów na okoliczność trudnej sytuacji materialnej w trakcie postępowania odwoławczego. Skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła B. I., zarzucając jej: 1) naruszenie praw wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) praw wynikających z Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, (szczególnie art. 15, art. 16, art. 7 i art. 21); 3) przepisów wynikających z ustawy o lasach przez ich niewłaściwą interpretację. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny na ww. działkach. W uzasadnieniu skarżąca powołała między innymi treść art. 13 ust. 2 ustawy o lasach oraz podniosła, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji spowoduje, że zarówno ona jak i jej córka, wnuki i prawnuki staną się niewolnikami przypisanymi do lasu i będą zmuszeni do jego uprawy, ponosząc przy tym duże wydatki. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 19 września 2014 r. dodatkowo podniósł, że ustalenia organów o dobrej sytuacji materialnej jego córki są nieprawidłowe. Wnioskodawczyni ciężko pracuje i samotnie wychowuje dzieci. Kształcąc dzieci na wyższych uczelniach stara się zabezpieczyć im przyszłość, tymczasem Prezydent zmusza ją do sadzenia lasu. Nadto zauważył, że hodowla lasu jest bardzo deficytowa, tzn. trzeba przynajmniej przez 80 lat ponosić wydatki, a później uzyskuje się mniej niż wydaje. Końcowo podniósł, że właścicieli lasów zmusza się do ich odnawiania i to wbrew ich woli i prawu własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując uprzednią argumentację. Na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. uczestnik postępowania – J. M. poparł skargę i podał, że wnioskowana zmiana ma na celu podniesienie wartości ekonomicznej gospodarstwa poprzez spodziewane dopłaty, zyski z upraw oraz zmianę wartości ziemi. Chciałby, aby jego gospodarstwo rolne stanowiło jeden zwarty użytek. Wyjaśnił, że gospodarstwo jest dzierżawione od 2005 r., tj. od samego zakupu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie podnieść należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem B. I. i J. M. z dnia [...] grudnia 2011 r. o zmianę lasu na użytek rolny na działkach o nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w O. gm. D.. Wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie kończące - decyzja z dnia [...] lipca 2013 r. - było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 790/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] maja 2013 r. Wytyczne udzielone przez WSA w Białymstoku w ww. wyroku koncentrowały się głównie na konieczności wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie zaś samego sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Konsekwencją powyższego, jest również to, iż Sąd nie może powracać do kwestii już wcześniej przesądzonych (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Ocena prawna, o której mowa w powołanym wyżej przepisie dotyczy zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, natomiast wskazania mają wytyczyć kierunek działalności organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Przedmiotem obecnie dokonywanej kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2014 r., którą odmówiono skarżącym udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, gruntów leśnych o pow. 1,3042 ha na opisanych wyżej działkach. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.), zgodnie z którym zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasu. W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl art. 13 ust. 1 w/w ustawy, podstawowym obowiązkiem ciążącym na właścicielach lasów jest obowiązek trwałego utrzymywania lasów oraz zapewnienia ciągłego ich użytkowania. Powyższa regulacja jest niewątpliwie realizacją podstawowych założeń ustawy o lasach, sprowadzających się przede wszystkim do traktowania w sposób priorytetowy obowiązków o charakterze ochronnym. Powołany na wstępie ust. 2 art. 13 ustawy stanowi odstępstwo od tych zasad i zgodnie z wolą ustawodawcy może mieć zastosowanie jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Pojęcie użyte w tym przepisie wskazuje bowiem, że ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a mianowicie "w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów". Należy też wyprowadzić wniosek, że obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w omawianym zakresie jest ustalenie, czy w sprawie występuje przesłanka, o której mowa wyżej. Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w ugruntowanej już linii orzecznictwa sądów administracyjnych, wedle której użycie przez ustawodawcę zwrotu "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek, zwykłej potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. Za szczególne zaś potrzeby z art. 13 ust. 2 ustawy z 1991 r. o lasach mogą być uznane tylko takie wyjątkowe, kwalifikowane przesłanki, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania lasu" (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 855/12 oraz wyrok NSA z dnia 20 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1448/10 – dostępne w CBOSA na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe prowadzi do wniosku, że organ wydając decyzję w omawianej sprawie obowiązany jest każdorazowo do oceny czy w sprawie zaistniały "szczególnie uzasadnione potrzeby". Decyzja taka oparta jest na uznaniu administracyjnym. Jak podniósł NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie II OSK 1088/10 (CBOSA) – "organ winien po uprzednim wyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego dokonać jego starannej oceny i szczegółowo wyważyć potrzeby właściciela lasu w kontekście oceny, czy mają one charakter "szczególnie uzasadniony", przemawiający za zmianą przeznaczenia lasu". Takiej oceny, zgodnej z powyżej przedstawionym poglądem dokonano w sprawie niniejszej i ocenę tę Sąd w pełni podziela. Organy słusznie podniosły, że wskazywany przez skarżących zamiar rolniczego użytkowania gruntów nie może być uznany za szczególnie uzasadniony interes właściciela dla zmiany lasu na użytek rolny, skoro wnioskodawcy - jak wynika z protokołu oględzin z dnia [...] maja 2014 r. nie użytkują rolniczo gruntów rolnych (działki o nr geod. od [...] do [...] oraz [...]). Słusznie też podkreśliły organy, że zamiar rolniczego wykorzystywania gruntów rolnych nie ma w sobie niczego szczególnego. Ponadto jak wynika to z ustaleń organów, wnioskodawcy mają dobrą sytuację materialną, są w posiadaniu ponad 5 ha gruntów rolnych, które są czynnie wykorzystywane rolniczo, a zmiana 1,3 ha lasu na użytek rolny celem włączenia go do użytkowania rolniczego byłaby niewspółmierna do strat w środowisku oraz byłaby sprzeczna z interesem społecznym, w którego gestii leży ochrona środowiska. W tym miejscu powtórzyć należy za NSA, że potrzeba zmiany winna być uzasadniona nie tylko z subiektywnego punktu widzenia strony, ale oceniona powinna być przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji i argumentów strony. Dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o zmianę lasu na użytek rolny w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie jest wystarczające wykazanie wystąpienia po stronie właściciela gruntu uzasadnionych potrzeb, a konieczne jest wykazanie obiektywnie szczególnego charakteru tych potrzeb (wyżej powołany wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn.. akt II OSK 1088/10). W sprawie niniejszej materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu nie dawał podstawy do podjęcia decyzji pozytywnej. W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo odniosły subiektywne argumenty strony do obiektywnej sytuacji i takich okoliczności. Wskazały, że przedmiotowy las stanowi część większego kompleksu leśnego, a więc zasada powszechnej ochrony lasów oraz trwałości ich utrzymania, jak i konieczność ochrony środowiska naturalnego przed nieuzasadnioną degradacją powodują, że należy przyznać w przedmiotowej sprawie prymat interesowi społecznemu nad interesem strony. Podsumowując tę część rozważeń przyjąć należy, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w konkretnym przypadku nie została spełniona przesłanka z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, wskazana zaś w tej mierze argumentacja nie budzi zastrzeżeń. Nie ma przy tym racji skarżąca podnosząc, że organy przeprowadzając ponownie postępowanie w tej sprawie nie zastosowały się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 790/13. Po pierwsze organy prawidłowo stwierdziły, że trudno jest się odnieść do kwestii ustalenia dlaczego część działek będących własnością wnioskodawców (części działek o nr geod. [...] i [...]) została przekształcona z leśnych na rolne w 2008 r. i dlaczego tych samych argumentów nie można zastosować w przedmiotowej decyzji. Organ słusznie wskazał, że ówczesną decyzję wydawał inny organ (Starosta Powiatu B.) oraz że decyzja w sprawie zmiany lasu na użytek rolny jest w pewnym stopniu decyzją uznaniową. Po drugie organy wykazały również, że sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawców jest dobra (ich zarobki są wyższe niż średnie krajowe przychody brutto, są właścicielami około 6,6 ha gruntów, zaś dochód z produkcji rolniczej 1 ha gruntów rolnych wynosi około 1500 zł rocznie), a zatem ich zysk z potencjalnego przekształcenia gruntu leśnego na użytek rolny jest niewielki. Zasadnie też stwierdziły, że bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest fakt dzierżawienia przedmiotowych działek będących w posiadaniu wnioskodawców. Powyższe znalazło swój wyraz w uzasadnieniu skarżonych decyzji. Nie można podzielić też zarzutu skargi co do naruszenia praw wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ze względu na brak skonkretyzowania przepisów naruszenia ww. ustawy zasadniczej. Także bezzasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia praw wynikających z Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a szczególnie art. 15, art. 16, art. 17 i art. 21. Strona skarżąca nie wykazała na czym miałoby polegać naruszenie ww. aktów prawnych. Reasumując stwierdzić należy, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Organy zasadnie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach odmówiły zmiany lasu na użytek rolny. Nie doszło zatem do naruszenia ww. przepisu. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.