I FSK 1049/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 88/15 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie pisemnej interpretacji oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił postanowienie Ministra Finansów z 14 listopada 2014 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem Ministra Finansów z 2 września 2014 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku E.S. (skarżącego) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. 1.2. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący przedstawiając stan faktyczny podał, iż prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą - poradnię stomatologiczną, które to usługi zwolnione są z VAT. Oprócz tej działalności wynajmuje lokal usługowy rozliczając w tym zakresie VAT. W 2010 r. zakupił nieruchomość gruntową nie odliczając od tej transakcji VAT. W dniu zakupu nieruchomości nie było dla niej planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki został uchwalony później i wedle niego nieruchomość została zaliczona do zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie budowy. Nieruchomość ta jest nadal niezabudowana i nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności. Skarżący zamierza nieruchomość darować synowi, który będzie wykorzystywał ją do swojej działalności. 1.3. Na tle przedstawionego stanu faktycznego skarżący zapytał: czy darowizna nieruchomości gruntowej niezabudowanej na rzecz syna, podlega podatkowi od towarów i usług, czy jest zwolniona z tego podatku. Powołując się na art. 7 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( t.j. Dz.U. 2011/177 poz. 1054 ze zm. dalej: ustawa o VAT) wskazał, że jego zdaniem darowizna nieruchomości, przy nabyciu której nie przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, nie podlega ustawie o VAT, tym bardziej, ze nieruchomość będąca przedmiotem darowizny nie należy do jego przedsiębiorstwa i nie jest wykorzystywana na potrzeby jego działalności. 1.4. Organ uznał, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie był wyczerpujący i na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako: O.p.) wezwał skarżącego o dodatkowe informacje: czy jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, jeśli tak to z jakiego tytułu i od kiedy, z ilu geodezyjnie wyodrębnionych działek, z których każda posiada własny numer ewidencyjny, składa się nieruchomość, o której mowa we wniosku, w jakim celu nabył nieruchomość gruntową będącą przedmiotem wniosku, w jaki sposób zamierzał ją wykorzystywać; jeśli nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego, to jakie potrzeby osobiste miała zaspokajać i czy w takich celach osobistych została faktycznie wykorzystana, jeśli nie to dlaczego, czy też nieruchomość została nabyta wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, czy nabycie nieruchomości zostało udokumentowane fakturą, czy nabył nieruchomość od podatnika VAT i czy transakcja podlegała opodatkowaniu, czy też nie podlegała opodatkowaniu, czy przy nabyciu nieruchomości przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, czy przedmiotowa nieruchomość stanowiła środek trwały czy towar handlowy przedsiębiorstwa, w jaki sposób nieruchomość była wykorzystywana od chwili nabycia do chwili planowanej darowizny, czy była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, jeśli tak, to jakiej i w jakim okresie, czy nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT, czy jest rolnikiem ryczałtowym, czy prowadził na przedmiotowej nieruchomości gospodarstwo rolne - jeśli tak, to co produkował, jakie płody rolne uzyskiwał i kiedy, czy dokonywał sprzedaży produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej - jeśli nie, to dlaczego, w jaki inny sposób wykorzystywał ewentualne płody rolne, czy ewentualne płody były sprzedawane jako zwolnione od VAT czy jako opodatkowane, czy nieruchomość była przedmiotem najmu, dzierżawy na rzecz innych podmiotów, jeśli tak to jakich i w jakim okresie, jakie pożytki czerpał z tego tytułu, czy dla nieruchomości wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy, a jeśli tak to na jaką zabudowę, czy syn na moment darowizny będzie czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, do jakiego rodzaju działalności gospodarczej firmy syna będzie wykorzystywana przedmiotowa nieruchomość, czy posiada jeszcze inne nieruchomości przeznaczone w przyszłości do dostawy, jeśli tak to jakie, czy dokonywał już wcześniej dostawy innych działek, niż nieruchomość wymieniona we wniosku, jeśli tak to jakich, kiedy i czy ewentualnie z tego tytułu odprowadza VAT, czy składał deklaracje VAT-7 oraz zgłoszenie rejestracyjne VAT-R, czy dokonano już darowizny przedmiotowej nieruchomości, jeśli tak to kiedy? 1.5. Odpowiadając na pytania skarżący wskazał, że usługi dentystyczne świadczone przez niego są zwolnione z VAT; jest czynnym podatnikiem VAT z tytułu najmu lokalu. Przedmiotowa nieruchomość niezabudowana składa się z dwóch działek wyodrębnionych geodezyjnie, oddzielnie numerowanych; nieruchomość gruntową nabył wyłącznie na cele prywatne do majątku prywatnego na potrzeby takie, jakie zaspokaja grunt; nie została nabyta na potrzeby działalności gospodarczej, skarżący prowadzi działalność medyczną w związku z tym nieruchomość została nabyta na cele prywatne, nabycie nieruchomości nie zostało udokumentowane fakturą, została nabyta od osoby nie będącej podatnikiem VAT, transakcja nie podlegała VAT, przy nabyciu nieruchomości nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, nabycie nieruchomości nie było związane z dentystyczną działalnością, nieruchomość nie stanowiła w związku z tym środka trwałego, ani towaru handlowego, od dnia zakupu nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej, nie była w ogóle wykorzystywana, skarżący nie jest rolnikiem; nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy, dla nieruchomości zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, działki te oznaczone są symbolem Bp – tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane). Syn na moment darowizny nie będzie czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, w przyszłości będzie wykorzystywał nieruchomość do wynajmu lub deweloperki, nie posiada na dzień składania wniosku innych nieruchomości przeznaczonych do dostawy, nie dokonywał wcześniej żadnej dostawy innych działek, na dzień pisania wniosku darowizna nie była dokonana. 1.6. Organ uznał, że skarżący nie udzielił wyczerpujących odpowiedzi na postawione pytania i postanowieniem z 2 września 2014 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że nadal niewyjaśnione są kwestie dotyczące: celu w jakim skarżący nabył nieruchomość i zamiaru jej wykorzystania; potrzeb osobistych skarżącego, jakie miała zaspokajać nieruchomość; czy w celach osobistych nieruchomość ta została faktycznie wykorzystana, jeśli nie została wykorzystana w celach osobistych, to dlaczego; w jaki konkretnie sposób każda z działek, wchodzących w skład tej nieruchomości, była przez skarżącego wykorzystywana; jakiej zabudowy dotyczą wydane decyzje o warunkach zabudowy dla każdej z działek, które mają wpływ na opodatkowanie VAT darowizny na rzecz syna. 1.7. Organ wskazał, że w kwestii opodatkowania dostawy (darowizny) nieruchomości istotne jest, czy skarżący w celu dokonania tej dostawy podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje uznaniem go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika VAT, bądź też przedmiotem dostawy jest nieruchomość związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też dostawa nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Brak odpowiedzi na pytania co do tego, w jaki sposób skarżący zamierzał wykorzystać nieruchomość, jakie potrzeby osobiste miała zaspakajać i czy tak została wykorzystana, oraz jakiej zabudowy dotyczyły wydane decyzje o warunkach zabudowy (np. budowy domu jednorodzinnego czy centrum handlowego) nie pozwolił organowi na ocenę, czy grunt mający być przedmiotem darowizny został związany przez skarżącego z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (co czyniłoby ze skarżącego podatnika VAT przy darowiźnie). Wskazanie przez skarżącego w uzupełnieniu wniosku, że grunt został nabyty do majątku prywatnego, bez odpowiedzi na ww. pytania nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy został związany z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, czy nie. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie organ II instancji utrzymał je w mocy. 2. Skarga do sądu pierwszej instancji 2.1. W skardze do sądu skarżący zarzucił naruszenie art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 O.p. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, oraz zasądzenie kosztów postępowania, konsekwentnie podtrzymując, że uzupełnił wniosek o interpretację zgodnie z wezwaniem organu. 3. Wyrok sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględniając skargę wskazał, że przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny był wystarczający do wydania interpretacji. Podkreślił, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja wywoła określone w ustawie skutki prawne. 3.2. Zdaniem Sądu skoro skarżący wskazał, że nabył nieruchomość do majątku prywatnego na cele osobiste, to podjęte przez organ działania zmierzające do zweryfikowania przedstawionego stanu faktycznego, stanowią niedopuszczalną w postępowaniu o wydanie interpretacji, ingerencję organu. Organ przyznał, że celem prywatnym może być nabycie nieruchomości dla zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich ewentualnie rodziny. W świetle powyższego za nieadekwatne do niniejszego postępowania Sąd uznał twierdzenie organu, iż nie może stwierdzić, że nieruchomość nie została nabyta do majątku przedsiębiorstwa i nigdy nie była wykorzystywana gospodarczo. Również powoływanie się na orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE wskazujące na potrzebę analizowania wszelkich form działalności podatnika pod kątem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej na gruncie postępowania interpretacyjnego, nie może mieć przełożenia. 4. Skarga kasacyjna organu 4.1. W skardze kasacyjnej Minister Finansów na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 dalej: ustawa p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa: - materialnego przez błędną wykładnię art. 14b § 3 O.p. i w konsekwencji uznanie, że na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego możliwe jest wydanie prawidłowej interpretacji podatkowej, w rozumieniu art. 14b § 1 i art. 14c O.p.; - procesowego w sposób mający wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 14h i 14b § 1 i 3 O.p. przez błędne uznanie, że organy interpretacyjne naruszyły art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p. przez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny nie był wystarczający do wydania interpretacji. 4.2. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. 4.3. Skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Oparta została na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego organ podniósł błędną wykładnię art. 14b § 3 O.p., natomiast w ramach zarzutów procesowych - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 14 h, 14b § 1 i 3 O.p. oraz w związku z art. 14 h O.p. 5.2. Spór w sprawie koncentrował się na ocenie, czy po uzupełnieniu przez skarżącego w trybie art. 169 O.p. w związku z art. 14h O.p. wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, organ miał podstawy prawne do udzielenia interpretacji. Skarżący kasacyjnie organ stał na stanowisku, że brak odpowiedzi przez wnioskującego o interpretację na wszystkie pytania zawarte w wezwaniu o uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego (mimo udzielenia odpowiedzi na większość z nich), uniemożliwiała wydanie interpretacji. Nie spełniała bowiem warunków z art. 14b § 1 i 3 O.p. determinując tym samym konieczność zastosowania art. 14g O.p. Deklarując co do zasady aprobatę dla reguł udzielania interpretacji wyłącznie w ramach przedstawionego we wniosku stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, organ wskazał, że koniecznym w sprawie było ustalenie, w jaki sposób skarżący zamierzał wykorzystywać nieruchomość, jakie potrzeby osobiste miała zaspokajać i czy te potrzeby faktycznie realizowała, a jeśli nie – to dlaczego. Odpowiedzi na te pytania były niezbędne dla oceny, czy grunt mający być przedmiotem darowizny został związany z działalnością gospodarczą skarżącego. 5.3. Dla oceny jakości i zakresu informacji, które w ramach przedstawionego przez skarżącego zdarzenia przyszłego były niezbędne dla udzielenia interpretacji, istotne były przepisy prawa materialnego, które jako mające w sprawie zastosowanie, wyznaczały zakres ustaleń. Organ powoływał przede wszystkim na art. 15 ust 2 ustawy o VAT prezentując w skardze kasacyjnej wywody, dotyczące przesłanek wskazujących na wykorzystanie majątku (nieruchomości) do celów prywatnych albo w działalności gospodarczej. Podkreślił, że w tym ostatnim przypadku swoimi pytaniami zamierzał do ustalenia, czy skarżący w celu dokonania dostawy (darowizny) nieruchomości podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy o VAT i powoływał orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tym zakresie. 5.4. Uwzględniając powyższe i odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 3 O.p. gdyż wniosek skarżącego, po jego uzupełnieniu w trybie art. 169 w związku z art. 14h O.p., dostarczał niezbędnych danych dla uznania go za skuteczny w rozumieniu przywołanego przepisu. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Opis zdarzenia przyszłego zaprezentowany we wniosku o interpretację, jak również w piśmie uzupełniającym, zgodnie z prawidłową oceną Sądu pierwszej instancji, zawierał informacje istotne z punktu widzenia kwestii sformułowanej w pytaniu dając podstawy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. 5.5. Podkreślenia wymaga, że wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie opisu zdarzenia przyszłego na podstawie art. 169 O.p. w związku z art. 14h O.p. miało niezwykle rozbudowaną formę, zawierając przy tym szereg pytań, co do których informacje można było odnaleźć już w pierwotnym wniosku. Takie działanie raziło schematycznością postępowania w sprawach, które dotyczą transakcji mających za przedmiot nieruchomości i budzić wątpliwości skarżącego co do intencji ich formułowania w stanie faktycznym sprawy. Uwaga ta odnosi się do pytania, czy skarżący jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, z jakiego tytułu i czy z tytułu nabycia nieruchomości przysługiwało mu prawo do odliczenia VAT, gdy informacje te wynikały już z pierwotnego wniosku. Podkreślenia wymaga również, że skarżący braku opodatkowania transakcji upatrywał w regulacji art. 7 ust 2 ustawy o VAT podkreślając, że zamierza zbyć nieruchomość nieodpłatnie, przez dokonanie darowizny a przy jej nabyciu nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2011 r., w sprawie II FSK 1814/09 (dostępny na stronie www.orzeczeniansa.gov.pl) stan faktyczny powinien być przedstawiony w relacji do przepisów prawa wskazanych w stanowisku wnioskodawcy bowiem postępowanie dotyczy interpretacji konkretnych przepisów prawa, które, według stanowiska wnioskodawcy, mogą mieć znaczenie w jego określonej indywidualnej sprawie, a nie zakwalifikowania stanu faktycznego opisanego we wniosku pod jakiekolwiek, niewymienione w nim, przepisy prawa podatkowego. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku i przepisy prawa przywołane w odnoszącym się do niego stanowisku wnioskodawcy wyznaczają zakres i przedmiot pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a więc także i przedmiot oraz zakres sprawy administracyjnej o jej udzielenie. 5.6. Uzupełniając na wezwanie organu wniosek, skarżący wskazał, że jest czynnym podatnikiem VAT z tytułu najmu lokalu, przedmiotowa nieruchomość składająca się z dwóch działek nabyta została "wyłącznie na cele prywatne (...) do majątku prywatnego na potrzeby takie, jakie zaspokaja grunt, nie została nabyta na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej", nabycie nieruchomości nastąpiło od podmiotu, który nie był podatnikiem VAT i przy nabyciu nie przysługiwało skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego, nieruchomość nie była w ogóle wykorzystywana. Niewątpliwie podkreślanie przez skarżącego w udzielonej odpowiedzi na wezwanie organu, że jest dentystą i odnoszenie do tej działalności wszystkich odpowiedzi, było nieuzasadnione w sytuacji, gdy nie jest to jego jedyna aktywność, bo z tytułu najmu pozostaje on czynnym podatnikiem VAT. 5.7. Podkreślenia wymaga, że procedura udzielania interpretacji indywidualnych wymaga, zgodnie z art. 14c § 2 O.p. wskazania "prawidłowego stanowiska", co należy rozumieć jako zakwalifikowanie przez organ udzielający interpretacji ocenianego w niej np. zdarzenia przyszłego, na podstawie merytorycznie odpowiednich przepisów prawa, których możliwość zastosowania jest uzasadniona. Jeżeli organ podatkowy nie podziela stanowiska wnioskodawcy dotyczącego zakwalifikowania stanu faktycznego interpretacji pod określone przepisy materialnego prawa podatkowego, to w wydanej interpretacji powinien przedstawić negatywną ocenę stanowiska prawnego wnioskodawcy oraz własne stanowisko w sprawie kwalifikacji prawnej tego samego stanu faktycznego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r., s. 76 i nast.). Organ winien mieć również na uwadze okoliczność, że przepis art. 14h O.p. odsyła do odpowiedniego stosowania art. 121 § 1 O.p. tej ustawy, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów wymaga aby to na podstawie treści wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przyjąć wyłaniający się problem interpretacyjny. Tymczasem jak wynika z samego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, organ uprawniony do wydania interpretacji sformułował szereg pytań, których treść nie do końca pozostawała zrozumiała w świetle opisanego zdarzenia przyszłego. 5.8. Naczelny Sąd Administracyjny, odmiennie, niż Sąd pierwszej instancji ocenił, moment, w którym opis zdarzenia przyszłego był na tyle kompletny, że dawał podstawy do udzielenia interpretacji; w zaskarżonym wyroku stwierdzono bowiem, że już pierwotna treść wniosku była wystarczająca i dawała podstawy do udzielenia odpowiedzi, natomiast zdaniem sądu kasacyjnego niektóre istotne dane np. stwierdzenie, że przy nabyciu nieruchomości skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT (we wniosku podatnik zawarł jedynie stwierdzenie, że nie odliczył VAT) zostały jednoznacznie wyjaśnione w ramach uzupełnienia wniosku. 5.9. Za w pełni zasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko Sądu pierwszej instancji, że próba analizowania przez organ wszelkich form działalności podatnika pod kątem możliwych przejawów prowadzenia przez niego działalności gospodarczej na gruncie niniejszego postępowania, które ma charakter szczególny, bo dotyczy interpretacji, a nie wymiaru podatkowego - nie ma uzasadnienia. Stanowisko takie nie wyraża błędnej wykładni art. 14b § 3 O.p. Skarżący w ramach realizacji obowiązku wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego stwierdził, że "od dnia zakupu nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej". Takie deklaracje ze strony wnioskującego o interpretację powinny zostać potraktowane jako element stanu faktycznego. Działanie organu, który uznał za konieczne zweryfikowanie twierdzenia skarżącego, że nieruchomość nie jest związana z żadną działalnością gospodarczą, trafnie zostało ocenione w zaskarżonym wyroku jako niedopuszczalna ingerencja w przedstawiony przez podatnika stan faktyczny. Jakkolwiek rację ma organ podnoszący w skardze kasacyjnej, że okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej ma charakter obiektywny jednakże, jak słusznie podkreślono w zaskarżonym wyroku, o ile skarżący przedstawi okoliczności niezgodne ze stanem faktycznym, nie będzie mógł skorzystać z ochrony prawnej jaką niesie za sobą wydana dla niego interpretacja. 5.10. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Wobec braku podstaw prawnych (brak wniosku) w wyroku nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 209 ustawy p.p.s.a.