II OSK 454/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1890/14 odrzucającego skargę W.J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2014 r. znak [...] w przedmiocie nieuznania pracy za działalność twórczą w dziedzinie sztuk plastycznych i sztuki ludowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 29 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.J. (dalej jako "skarżący") na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2014 r. znak [...] w przedmiocie nieuznania pracy za działalność twórczą w dziedzinie sztuk plastycznych i sztuki ludowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 10 lipca 2014 r. W związku z tym termin do wniesienia skargi upłynął 9 sierpnia 2014 r. Skarżący wniósł skargę 6 sierpnia 2014 r. bezpośrednio do Sądu I instancji. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje w takim przypadku data nadania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny na adres właściwego organu administracji publicznej. Skarga została przekazana przez Sąd I instancji do organu przy piśmie z 12 sierpnia 2014 r. Z tej przyczyny Sąd I instancji skargę odrzucił jako wniesioną po terminie. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), przez niewłaściwe zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2013 r., II GSK 24/13, Lex 1298474). Wbrew stanowisku Sądu I instancji, termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie upływał 9 sierpnia 2014 r., ponieważ ostatni dzień biegu terminu przypadał w sobotę. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi upłynął 11 sierpnia 2014 r. Wynika to wprost z art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ponadto, analiza akt sprawy, w tym składanych przez skarżącego dokumentów oraz przede wszystkim wyjaśnień organu, prowadzi do wniosku, że skarżący wniósł skargę za pośrednictwem organu, natomiast do Sądu I instancji doręczył jedynie jej inny egzemplarz. Skarga ta została przekazana przez organ do Sądu I instancji 9 września 2014 r. wraz z pozostałymi dokumentami złożonymi do sprawy przez skarżącego, w tym skargą, która została złożona bezpośrednio do Sądu I instancji. Znajduje to potwierdzenie w piśmie organu z 10 grudnia 2014 r. (k. 201 akt sądowych). Sąd I instancji odrzucił więc skargę skarżącego z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ocena, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu była przedwczesna. Ponownie oceniając zachowanie terminu do wniesienia skargi Sąd I instancji zobowiązany będzie przede wszystkim jednoznacznie ustalić, w jakim dniu skarga została wniesiona do organu. Jak wynika z akt sprawy, w tym celu Sąd I instancji wezwał organ do nadesłania koperty, w której wniesiona została skarga, ale wezwanie to nie zostało wykonane przez organ do dnia przekazania akt wraz ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na uwzględnienie zasługiwał więc zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania, ponieważ żaden z przepisów ustawy p.p.s.a. ani też żaden przepis szczególny, nie stanowią podstawy zasądzenia zwrotu kosztów postępowania między stronami w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi.