II SA/Wa 1372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Pisula – Dąbrowska, Andrzej Góraj (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko starszego specjalisty – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z [...] listopada 2012 r. zwolnił J.K. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] lutego 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] lutego 2013 r. uchylił powyższy rozkaz w zakresie określenia terminu zwolnienia, orzekł, że zwolnienie nastąpi z dniem [...] lutego 2013 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy badany rozkaz. Rozpoznając sprawę, wskutek wniesionej przez stronę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 733/13, uchylił powyższe rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu nakazał organowi aby ten dokonał ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zwrócił uwagę na fakt, że spór w sprawie dotyczy charakteru, jaki miało pismo strony z dnia 14 listopada 2012 r. Przesądził jednocześnie, że ww. pismo strony nie mogło być traktowane jako wniosek funkcjonariusza wszczynający postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby, lecz jedynie jako deklarację rozwiązania problemu. Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2014 r. zwolnił J.K. ze stanowiska zajmowanego przed zwolnieniem ze służby, tj. starszego [...] w Sekcji [...] KG SG i mianował na stanowisko starszego [...] Wydziału [...] KG SG. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wskazał, że realizując wytyczne Sądu, zawarte w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r., wezwano stronę do podania, czy pismo z dnia 14 listopada 2012 r. należy traktować jako pisemne wystąpienie ze służby. W odpowiedzi otrzymano stanowisko strony o braku chęci rozwiązania stosunku służbowego. Wobec powyższego, w ocenie organu, należało mianować przywróconego do służby funkcjonariusza na stanowisko równorzędne, co też się stało. Z uwagi na zmianę struktury etatowej Biura [...], mianowania dokonano na stanowisko istniejące w tej nowej strukturze etatowej. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł J.K., zarzucając organowi władczą i subiektywną ocenę równorzędności stanowisk. Zwrócił uwagę na wcześniej wydane rozstrzygnięcia organu (m.in. z 2008 r. dotyczące jego delegowania), wywodząc, że w ich wyniku pozbawiono stronę prawa do godziwego wynagrodzenia. Strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji, o uznanie daty [...] lutego 2012 r. jako początku nabycia prawa do świadczenia emerytalnego, o uznanie prawa do utraconych korzyści i nałożenie na organ kary porządkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ wydając skarżoną decyzję, wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 733/13) uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), organ któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Analiza niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ ponownie rozpoznając sprawę zrealizował wytyczne zawarte w wyroku z 19 listopada 2013 r. Wyjaśnił bowiem w sposób wyczerpujący intencję strony składającej wniosek z dnia 14 listopada 2012 r. Wezwał stronę do wskazania, czy pismo z 14 listopada 2012 r. należy traktować jako zgłoszenie wystąpienia ze służby. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona oświadczyła, że wnosząc omawiane pismo nie chciała dokonać rozwiązania stosunku służbowego, a jedynie wyrazić niezadowolenie z przekształcenia stosunku służbowego mocą rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2009 r. W świetle wyżej wyrażonego stanowiska strony oczywistym stało się, że jej intencją nie było wszczynanie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na wniosek. Brak więc było podstaw do zwalniania skarżącego ze służby na jego wniosek. W sytuacji zaś, gdy w międzyczasie, wskutek zmiany struktury etatowej Biura [...] KG SG, likwidacji uległo stanowisko dotychczas obsadzone przez skarżącego, organ prawidłowo zwolnił stronę z tego stanowiska i mianował na stanowisko równorzędne, istniejące obecnie w nowej strukturze etatowej Biura. Poprawnie też organ wywiódł, że stanowisko starszego [...] Wydziału [...] KG SG jest równorzędne stanowisku starszego specjalisty w Sekcji [...] KG SG. Na nowym stanowisku strona jest bowiem nadal określana jako "starszy [...]". Nadto nowe stanowisko jest też równorzędne z poprzednio piastowanym w zakresie przedmiotowym. Związane jest przecież także z tematyką techniki i zaopatrzenia. W świetle powyższego zarzuty skargi jawiły się jako chybione. Dodatkowo wyjaśnienia wymagała okoliczność, że sąd administracyjny orzeka tylko w granicach danej sprawy. Skoro przedmiotem skargi była decyzja dotycząca zwolnienia J.K. ze stanowiska zajmowanego przed zwolnieniem ze służby, tj. starszego [...] w Sekcji [...] KG SG i mianowania go na stanowisko starszego [...] Wydziału [...] KG SG, to tutejszy Sąd nie mógł w niniejszym postępowaniu badać poprawności wcześniej wydanych przez organ rozstrzygnięć. Wobec powyższego, Sąd Administracyjny nie mógł też zajmować się problematyką utraconych korzyści, czy też problematyką prawa strony do świadczenia emerytalnego. Te kwestie pozostawały bowiem w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).