II GSK 242/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych T. P. S.A. w W. oraz Prezesa U. K. E.l. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 13/13 w sprawie ze skargi K. I. G. E. i T. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od K. I. G. E. i T. na rzecz O. P. S.A. w W. 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 3. zasądza od K. I. G. E. i T. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: Sąd I instancji, WSA w W.) wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 13/13, po rozpoznaniu skargi Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w W. (dalej: KIGEiT) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego, w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie, w pkt 2 stwierdził, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu, w pkt 3 zasądził od Prezesa UKE na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Prezes UKE działając na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm. - dalej: "pt.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a.") - ograniczył trzem uczestnikom postępowania administracyjnego, w tym skarżącej KIGEiT prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu w dniu [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku świadczenia usługi zakończania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej (zwanym dalej "Rynkiem 3") ustalonych w oparciu o koszty ponoszone przez [...] S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: [...]), w zakresie dokumentu pt. "Uzasadnienie wysokości kosztów ponoszonych dla usług w ramach rynku zakończania połączeń", przekazanego przez [...] S.A. pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., który [...] S.A. objęła klauzulą "tajemnica [...]" w części, w której dokument ten stanowiący załącznik nr 1 do tego pisma zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa [...] S.A., która nie została ujawniona w wersji jawnej tego dokumentu przekazanej w dniu [...] sierpnia 2012 r. Organ wyjaśnił, że przepis art. 207 ust. 1 p.t. daje kompetencje Prezesowi UKE do ograniczenia zasady jawności postępowania. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 207 ust. 1 p.t., należy rozumieć tajemnicę w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej: "u.z.n.k."). Prezes UKE uznał, że informacje przekazane w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., które spółka [...] S.A. zastrzegła stosowną klauzulą, są informacjami dotyczącymi przedsiębiorstwa prowadzonego przez [...] S.A., które wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Organ podniósł, że informacje te - po pierwsze, są ściśle związane z prowadzoną przez spółkę [...] S.A. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą, gdyż przedmiotowy dokument zawiera szczegółowe informacje odnośnie wysokości kosztów modelowych elementów sieci oraz ich udziału w koszcie całkowitym usług świadczonych na Rynku 3. Ponadto organ stwierdził, że przedmiotowy dokument zawiera informacje finansowe mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez [...] S.A., gdyż są to dane dotyczące kosztów za usługi zakańczania połączeń w sieci [...] i mają bez wątpienia znaczącą wartość gospodarczą. Po drugie, organ regulacyjny uznał, że informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, gdyż są nieznane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą, a także - po trzecie, organ stwierdził, że spółka [...] S.A. podjęła w stosunku do tych informacji niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Podjęcie przez spółkę [...] S.A. działań niezbędnych w celu zachowania poufności tych informacji potwierdza fakt, że w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] S.A. złożyła wniosek o ograniczenie prawa wglądu dla pozostałych stron do istotnych informacji zawartych w dokumencie stanowiącym załącznik nr 1 do pisma, bo mogłoby dojść do udostępnienia danych będących własnością [...]. Pismem z dnia [...] października 2012 r. KIGEiT wezwał Prezesa UKE do usunięcia naruszenia prawa w postaci nieuprawnionego ograniczenia wglądu do akt przez wydanie zaskarżonego postanowienia i umożliwienie KIGEiT wglądu do akt z uwzględnieniem dokumentów, których dotyczy postanowienie. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezes UKE udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżącej, uznając je za niezasadne. Dnia [...] grudnia 2012 r. KIGEiT złożyła do WSA w W. skargę na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] września 2012 r., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. KIGEiT uznała, że podanie przez [...] S.A. jedynie wyników bez prezentacji metodyki wyliczenia stawek - powoduje, że skarżąca jest pozbawiona prawa do udziału w postępowaniu. Skarżąca wyjaśniła, że bez posiadania tych informacji KIGEiT nie może zweryfikować ustaleń spółki [...] S.A. i Prezesa UKE odnośnie wysokości opłat, przede wszystkim z powodu niemożności przypisania odpowiednich wartości podczas alokowania kosztów [...] S.A. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. WSA w W. stwierdził, że skarga KIGEiT zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa UKE narusza przepisy prawa. Sąd I instancji rozpoznając zarzut formalny podniesiony przez [...] S.A., zmierzający do odrzucenia skargi KIGEiT, jako rzekomo złożonej bez wyczerpania toku instancji, a więc z pominięciem środka odwoławczego, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznał, że uczestnik ten wadliwie zinterpretował przepis art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 p.t. Sąd przyjął, że zaskarżone postanowienie Prezesa UKE ma charakter samodzielnego orzeczenia zamykającego sprawę dostępu do materiału dowodowego. W tej sytuacji, za błędne uznał odwoływanie się przez uczestnika postępowania do przepisów art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a. i w konsekwencji za nieprawidłowo przyjętą tezę, że KIGEiT niezadowolona z rozstrzygnięcia powinna skorzystać z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a." Sąd I instancji przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów zauważył, że wskazane przez organ informacje dotyczące spółki [...] S.A. spełniają przesłankę drugą (vide: nieujawnienie owych informacji do wiadomości publicznej) oraz trzecią (vide: podjęcie w stosunku do tych informacji niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności), a więc w tej części mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., bo są ściśle związane z prowadzoną prze spółkę [...] S.A. działalnością gospodarczą. Sąd I instancji podzielił natomiast stanowisko skarżącej i uznał, że w zaskarżonym postanowieniu Prezes UKE nie wykazał w sposób jednoznaczny, że informacje zastrzeżone przez spółkę [...] S.A., a zawarte w dokumencie pt. "Uzasadnienie wysokości kosztów ponoszonych dla usług w ramach rynku zakończania połączeń", posiadają dla tej spółki wartość gospodarczą. Pojęcie wartości gospodarczej informacji należy oceniać w sposób obiektywny, a zatem zdaniem Sądu samo przekonanie spółki [...] S.A. o wartości posiadanej informacji nie jest wystarczające. Sąd I instancji stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, w jaki sposób inni, niż Spółka mogliby wykorzystać informacje zawarte w dokumencie. W konsekwencji, Sąd przyjął, że podanie przez [...] S.A. jedynie wyników bez prezentacji metodyki wyliczenia stawek powoduje, że skarżąca może być w rzeczywistości pozbawiona możliwości skutecznego skontrolowania prawidłowości ustalenia opłat na Rynku 3, gdyż kluczowy z punktu widzenia KIGEiT procentowy wskaźnik udziału poszczególnych elementów sieciowych w opłacie za usługę świadczoną przez [...] S.A. jest praktycznie podstawowym elementem metodologii ustalenia opłat. Sąd stwierdził, że Prezes UKE nie wyjaśnił, w jaki sposób wykorzystanie informacji przez KIGEiT mogłoby wpłynąć negatywnie na sytuację [...] S.A., skoro zdaniem strony skarżącej, wiedza tego rodzaju nie umożliwiała pozyskania informacji na temat sposobu zorganizowania przedsiębiorstwa, gdyż zastrzeżone informacje nie dotyczą np. danych odnoszących się do konkretnych rozwiązań technicznych zastosowanych przez [...] S.A. W ocenie Sądu I instancji, Prezes UKE dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., które polegało przede wszystkim na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także na przyjęciu dowolnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadzeniu wadliwej i niepełnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji prowadziło do błędnych ustaleń polegających na przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. Ponadto organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa. Zdaniem Sądu, istotna obraza wspomnianych przepisów postępowania administracyjnego doprowadziła w konsekwencji do co najmniej przedwczesnego przyjęcia przez organ regulacyjny, że zastrzeżone informacje, które spółka [...] S.A. objęła klauzulą "tajemnica [...]", stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w przepisie art. 207 ust. 1 p.t., interpretowaną poprzez odwołanie do pojęcia tajemnicy, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. To z kolei doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł uczestnik postępowania [...] S.A. Spółka wniosła o uchylenie wyroku WSA w W. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w zw. z art. 15, art. 141 § 1, art. 144 oraz art. 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] września 2012 r. nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, -art. 11 ust. 4 u.z.n.k. poprzez uznanie, że zastrzeżone przez [...] informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa [...]; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 52 § 1 w zw. z art. 52 § 2 i 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że KIGEiT nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji uznanie, że do skutecznego wniesienia skargi wystarczającym było wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, - art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie przez Sąd I instancji skargi na postanowienie wobec uznania, że nie było koniecznym uprzednie zaskarżenie tego postanowienia do Prezesa UKE wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. cl p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uchylenie postanowienia z powołaniem się na niewyjaśnienie przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonania dowolnej oceny dowodów bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględniania twierdzeń i zarzutów skarżącej, podczas gdy nie było ku temu podstaw, bowiem postanowienie jest zasadne i odpowiada prawu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł również Prezes UKE. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. poprzez błędne uznanie, że Prezes UKE wydając zaskarżone postanowienie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, przyjął dowolne ustalenia faktyczne oraz przeprowadził wadliwą i niepełną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. pozwalające ograniczyć uczestnikom postępowania administracyjnego, w tym skarżącej KIGEiT, prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie uzasadnienia wysokości kosztów; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych przez organ regulacyjny pod uwagę przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego zawierającego tajemnicę przedsiębiorstwa [...] S.A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd II instancji nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie złożone zostały dwie skargi kasacyjne, jedna przez Prezesa UKE, a druga przez [...] S.A. Obie oparte zostały na podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., przy czym Prezes UKE faktycznie stawia zarzut naruszenia przepisów procesowych. W związku z tym Sąd II instancji odniesie się w pierwszej kolejności do podnoszonych w nich zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bo tylko przy założeniu, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa, powstaje możliwość dokonania oceny sposobu stosowania prawa materialnego w postępowaniu przed Prezesem UKE oraz poprawności kontroli tego procesu przez Sąd I instancji. Obie skargi kasacyjne mają usprawiedliwione podstawy, przy czym nie wszystkie podniesione przez [...] S.A. zarzuty zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu II instancji trafna jest skarga Prezesa UKE oraz zarzut skargi kasacyjnej [...] S.A., gdy podnoszą naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W zakresie tak postawionego zarzutu obie skargi kasacyjne wskazują na naruszenie tych przepisów, bo wyrok uchylił postanowienie Prezesa UKE, w sytuacji gdy brak było podstaw do takiego orzekania, gdyż postanowienie będące przedmiotem skargi do WSA w W. wydane zostało w warunkach, w których stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i właściwie oceniony, tym samym wypełnione zostały warunki wynikające z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Skoro tak, to przyjęcie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. cl p.p.s.a. jako podstawy wyrokowania było nieusprawiedliwione, a konsekwencją tego jest naruszenie wskazanego przepisu. Zarówno skarga Prezesa UKE, jak i [...] S.A. formułują ten zarzut, przy czym różnica między nimi jest tylko redakcyjna i sprowadza się do tego, że Prezes UKE ten zarzut ujmuje w dwóch jednostkach redakcyjnych skargi kasacyjnej, bo odrębnie podnosi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. jako konsekwencję naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a [...] S.A. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. łączy z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w jednej jednostce redakcyjnej. Z tych powodów NSA odnosi się do tak postawionych zarzutów łącznie i przyjmuje, że mają one prawne uzasadnienie. Zgodzić należy się z uzasadnieniem skarg kasacyjnych, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, że Prezes UKE wydając postanowienie z dnia [...] września 2012 r. ograniczające uczestnikom postępowania w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku świadczenia usługi zakończenia połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wyjaśnił w toku postępowania wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dokonał dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. W ocenie Sądu II instancji stanowisko WSA w W. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy i uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Sąd I instancji twierdzi, że wyłączenie prawa do wglądu do materiału dowodowego, o jakim rozstrzygnęło kontrolowane przez ten Sąd postanowienie, może mieć miejsce tylko w warunkach wynikających z art. 207 ust. 1 p.t., a więc jest możliwe tylko wtedy, gdy udostępnienie materiału dowodowego grozi ujawnieniu tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, przy czym wyjaśnia, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa należy odnosić do treści art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Z tym poglądem należy się zgodzić, jednak nie można przyjąć tezy, że zastrzeżenie przez [...] S.A. jawności dokumentu pt. "Uzasadnienie wysokości kosztów ponoszonych dla usług w ramach rynku zakończania połączeń" i przyjęcie przez organ, że ten dokument w części określonej przez [...] S.A. jest objęty tajemnicą przedsiębiorstwa, dokonane zostało z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem NSA ustalenia faktyczne w sprawie objętej wyrokiem nie są wątpliwe w tym sensie, że treść dokumentu objętego klauzulą "tajemnica [...]" jest jasna i oczywista. Problem prawny sprowadza się tylko do jej oceny prawnej, a więc możliwości kwalifikowania tej treści do tajemnicy przedsiębiorstwa, o jakiej stanowi art. 207 ust. 1 p.t. Zdaniem NSA tajemnica przedsiębiorstwa, o której stanowi wskazany przepis, musi być rozumiana w sposób przyjęty w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., zatem są nią nieujawnione do widomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Na kanwie tej regulacji, by przyjąć, że zastrzeżenie poufności informacji ma usprawiedliwienie prawne, trzeba dokonać oceny, czy łącznie spełnione zostały warunki, że informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub gospodarczy, nie została ujawniona do informacji publicznej i zostały podjęte w stosunku do niej działania o zachowanie jej poufności. W rozpoznawanej sprawie problem prawny sprowadzał się tylko do oceny, czy dane zawarte w zastrzeżonej części dokumentu pt. "Uzasadnienie wysokości kosztów ponoszonych dla usług w ramach rynku zakończania połączeń" jest inną informacją posiadającą wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Prezes UKE przyjął i w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wskazał, że tak należy ocenić dokument zastrzeżony przez [...] S.A., zatem z tego powodu należy ograniczyć prawo wglądu do tego materiału dowodowego. W ocenie NSA stanowisko takie jest poprawne, zatem nie daje ono podstaw do przyjęcia odmiennego zapatrywania, które było podstawą oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Zauważyć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie uwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu skargi KIGEiT wskazującego na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie, że Prezes UKE nie dokonał wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy ze względu na sformułowaną ocenę co do charakteru zastrzeżonego przez [...] S.A, dokumentu, nie może być traktowane jako naruszenie przepisów powołanych przez stronę skarżącą, bo problem podnoszony w skardze przez KIGEiT nie dotyczył ustaleń faktycznych, ale ich oceny, zwłaszcza przyjęcia czy treść dokumentu zastrzeżonego przez [...] S.A. wyczerpuje dyspozycję art. 11 ust. 4 u.z.n.k., bo mieści się w pojęciu innych informacji posiadających wartość gospodarczą. Skoro tak, to Sąd II instancji nie mógł uznać trafności tak stawianego zarzutu, bowiem określony w skardze KIGEiT problem prawny nie mógł być rozważany na poziomie wad postępowania wyjaśniającego, ale ewentualnej wadliwości w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego, czyli niewłaściwego ich zastosowania lub wadliwej wykładni. Ponieważ WSA w W. przyjął, że w postępowaniu naruszono przepisy postępowania w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, to tym samym ten Sąd naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. cl p.p.s.a. i z tego powodu skargi kasacyjne w zakresie rozpoznawanego zarzutu są prawnie uzasadnione. Na marginesie zauważyć należy, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji ze względu na szczegółowość przedstawienia stanu faktycznego jest mało komunikatywne i nie ujmuje istotnych dla sprawy wątków w syntetyczny sposób. Zdaniem Sądu II instancji nietrafne są zarzuty skargi kasacyjnej [...] S.A. podnoszące naruszenie art. 52 § 1 w związku z art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Pierwszy z nich wskazuje na wadliwość wyroku Sądu I instancji ze względu na niewyczerpanie przez KIGEiT drogi zaskarżenia przed wniesieniem skargi do WSA w W. NSA zauważa, że powyższa kwestia została rozstrzygnięta w judykaturze. Zatem należy odwołać się do poglądu NSA, że postanowienie będące przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, kończącym sprawę, zatem przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego i nie ma do niego zastosowania tryb wynikający z art. 141 § 1 k.p.a. ze względu na treść art. 207 ust. 1 p.t. W takim przypadku kontrola sądową takiego rozstrzygnięcia nie może być uzależniona od wyczerpania trybu z art. 52 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2014 r., II GSK 1096/14). Tym samym nie można uznać trafności zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie NSA nietrafne są także zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie prawa materialnego. W pierwszym z nich [...] S.A. stwierdza, że Sąd I instancji naruszył prawo materialne i wskazuje art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 p.t. w związku z art. 15, art. 141 § 1 i art. 144 oraz art. 127 § 3 k.p.a., przy czym naruszenie miało polegać na uznaniu, że od postanowienia Prezesa UKE objętego skargą nie przysługuje środek zaskarżenia. Ten zarzut nie ma uzasadnienia prawnego, bo przepisy w nim wymienione nie mogą być traktowane jako materialne. Zaskarżalność rozstrzygnięć administracyjnych to instytucja prawa procesowego, a naruszenie tych przepisów nie może być podnoszone w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 11 ust. 4 u.z.n.k. jest przedwczesny, bowiem skutkiem wyroku było uchylenie postanowienia ze względu na istotne uchybienia w postępowaniu wyjaśniającym, tym samym Sąd I instancji nie wypowiadał się wiążąco w zakresie wykładni tego przepisu. Wskazał wyraźnie, że obraza przepisów postępowania doprowadziła do przedwczesnego przyjęcia przez organ, że zastrzeżenie informacji przez [...] S.A. stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Skoro więc Sąd II instancji przyjął trafność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. cl p.p.s.a., tym samym uznał, że Sąd I instancji musi dokonać oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia treści art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i stosownie do tych ustaleń sformułować swoje stanowisko. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. ----------------------- Sygn. akt II GS K 242/14 7 Sygn. akt II GS K 242/14 11 Sygn. akt II GS K 242/14 8