II SA/Wa 2152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej A. A. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. przyznał [...] A. A. nagrodę roczną za rok 2013, w wysokości w wysokości 12/12 pełnego wymiaru. Raportem z dnia 24 stycznia 2014 r. (wpływ do KWP w G. 26 lutego 2014 r.) [...] A. A. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z prośbą o wyjaśnienie dlaczego naliczono jej jako nagrodę roczną w wysokości 60% uposażenia zasadniczego oraz poprosiła o wypłacenie nagrody rocznej w wysokości 100%. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. poinformował [...] A. A., że nagroda została jej wyliczona i wypłacona w sposób prawidłowy. Organ powołał się na treść art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), który stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. W myśl art. 121a ust. 2 tej ustawy, miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi 60% miesięcznego uposażenia, o którym mową w art. 121 ust. 1. W ocenie organu powyższe oznacza, iż owe 60% uposażenia pobieranego przez funkcjonariusza przebywającego na urlopie rodzicielskim, jest jego 100% miesięcznym uposażeniem. Stąd też nagroda roczna przyznana w pełnej wysokości miesięcznego uposażenia w przypadku osób pozostających na urlopie rodzicielskim wynosi 100% uposażenia, należnego w czasie tego urlopu, czyli 60%. Komendant zaznaczył, że w przypadku [...] A. A. bezspornym jest, że od [...] września 2013 r. przebywa ona na urlopie rodzicielskim. Konkludując, Komendant Wojewódzki Policji w G. odmówił wypłaty nagrody rocznej w wysokości 100% miesięcznego uposażenia należnego przed udzieleniem urlopu rodzicielskiego. W dniu 15 kwietnia 2014 r. [...] A. A. wniosła do Sądu Rejonowego [...] w G. pozew z żądaniem zasądzenia wypłaty nagrody rocznej w pełnym wymiarze, to jest w kwocie 2119,20 zł brutto. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] w G. [...] w sprawie z powództwa [...]. A. A. przeciwko Komendzie Wojewódzkiej Policji o nagrodę roczną stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę jako właściwemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. l.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. zwrócił się do [...] A. A. z wezwaniem w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do określenia, czy pozew z dnia 15 kwietnia 2014 r. należy traktować jako skargę, czy jako odwołanie od rozkazu personalnego nr [...], czy jako skargę na bezczynność organu, czy też jako inny środek prawny przewidziany w kodeksie postępowania administracyjnego, jednocześnie podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 21 marca 2014 r. W odpowiedzi [...]A. A. pismem z dnia 14 lipca 2014 r. poinformowała, że wzywa do zapłaty pozostałej kwoty nagrody rocznej za rok 2013, tj. wzywa do wypłaty kwoty 2119,20 zł brutto, stanowiącej równowartość 40% przysługującego jej uposażenia zasadniczego. Jednocześnie podtrzymała stanowisko wyrażone w raporcie z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz w pozwie z dnia [...] kwietniu 2014 r. Nadmieniała, że organ już raport z dnia [...] lutego 2014 r. powinien był potraktować jako zgłoszenie przez nią roszczenia o zapłatę pozostałej kwoty nagrody rocznej, stąd pytanie organu zawarte w piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. uznała za niezrozumiałe. Wskazała też, że pozew stanowi kontynuację wcześniej złożonego raportu zawierającego żądanie wypłaty nagrody rocznej w wysokości 100 % uposażenia. Wobec powyższego pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. l.dz. [...], Komendant Wojewódzki Policji w G. poinformował stronę, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14 lipca 2014 r. do zapłaty kwoty 2119,20 zł, z tytułu wyrównania nagrody rocznej za rok 2013, podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dniu 21 marca 2014 r. i odmawia zapłaty żądanej kwoty. Organ podkreślił, że nagroda roczna przysługująca [...] A. A. została wypłacona jej zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., jak i obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj. art. 110, art. 121 i art. 121a ust. 1 ustawy o Policji. W dniu 2 września 2014 r. strona przesłała do Komenda Wojewódzkiego Policji w G. pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r., doręczonej w dniu 19 sierpnia 2014 r.", wskazując w jego treści, że zaskarża w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Podniosła naruszenie art. 7 Kpa, art. 10 § 1 Kpa oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom, nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i uznania jej żądania o zapłatę pozostałej kwoty nagrody rocznej za 2013 r., względnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r., wydanym na podstawie art. 134 Kpa, Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia organ przypomniał stan sprawy oraz wskazał, że stwierdził, że w myśl przepisu art. 127 § 1 Kpa odwołanie przysługuje od decyzji wydanej w I instancji. Następnie zauważył, że forma decyzji administracyjnej musi w sposób wyraźny lub dorozumiany wynikać z przepisów szczególnych i może być wydana tylko w przypadkach ściśle określonych prawem powszechnie obowiązującym. Komendant wskazał, że decyzyjne rozstrzyganie kwestii związanych ze stosunkiem służbowym policjanta jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie wprowadza taką formę władczego działania. Odnosząc się zaś do rozpoznawanej sprawy organ zauważył, że w tej sytuacji nie istnieje podstawa prawna upoważniająca organ administracji do działania w formie decyzji. Z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, iż ustawodawca w treści art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy nakazał wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska, natomiast nie wypowiedział się wprost w odniesieniu do rozstrzygania w pozostałych aspektach służby policjanta. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644. ze zm.), sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności ustalenia prawa do nagrody rocznej. W myśl ust. 3 tego przepisu sprawy osobowe załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Natomiast kwestie nagrody rocznej policjantów reguluje art. 110 ustawy o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów. Art. 110 ust. 8c ustawy o Policji, a także § 5 ust. 3 przywołanego rozporządzenia stanowią, że od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego. Organ zaznaczył, że dlatego też Komendant Wojewódzki Policji w G. w dniu [...] stycznia 2014 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którego uzasadnieniu wskazał na pełnienie służby przez okres pełnego roku kalendarzowego, a zatem przysługiwanie nagrody rocznej w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Ponadto dodał, że rozkaz ten opatrzył stosownym pouczeniem. Komendant Główny Policji zauważył, że konieczne jest odróżnienie kwestii przyznania nagrody rocznej, a zatem materii z mocy przepisów prawa regulowanej w drodze decyzji administracyjnej, od kwestii wypłaty (tudzież odmowy wypłaty) tejże nagrody, a zatem czynności technicznej stanowiącej realizacją wydanej decyzji. Organ odwoławczy zauważył, że stosownie do przywołanych powyżej przepisów Komendant Wojewódzki Policji w G. rozstrzygnął w przedmiocie prawa [...] A. A. do nagrody rocznej za 2013 r., poprzez przyznanie tego prawa w pełnym wymiarze. Natomiast kwestia wypłaty nagrody w określonej wartości nominalnej pozostaje czynnością techniczną, a zatem nie jest normowana w drodze decyzji administracyjnej. W konsekwencji nie można uznać, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowi decyzję administracyjną. Nie zawiera ono bowiem rozstrzygnięcia jakiejkolwiek kwestii regulowanej w drodze decyzji administracyjnej. Uznając zatem, że strona wniosła odwołanie od pisma, które – jego zdaniem - nie jest decyzją wydaną w trybie przepisów Kpa, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia października 2014 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania [...]. A. A. od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. l.dz. [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Na powyższe postanowienie A. A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 127 § 1 7 Kpa, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. kształtuje sytuację prawną skarżącej, a więc stanowi decyzję administracyjną, od której przysługuje stronie odwołanie, - naruszenie art. 110 ust. 8c ustawy o Policji oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, pomimo, iż pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r. stanowi decyzję w przedmiocie nagrody rocznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, zgodnie z którym kwestia wypłaty nagrody rocznej w określanej wartości nominalnej jest czynnością techniczną, a zatem nie jest normowana w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącej pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowi decyzję administracyjną, gdyż kształtuje jej sytuację prawną poprzez odmowę wypłaty części przyznanej jej nagrody rocznej. Zdaniem skarżącej rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nie wskazywał dokładnej kwoty nagrody rocznej, określał jedynie, iż przysługuje jej nagroda roczna w pełnym wymiarze. Skarżąca wskazała, że nie miała żadnych podstaw do tego, aby skarżyć powyższy akt. Dopiero po dokonaniu wypłaty, kiedy okazało się, że otrzymała jedynie 60% nagrody rocznej, mogła wezwać organ do wypłaty pozostałej kwoty należnej jej nagrody rocznej. W ocenie skarżącej, odmowa wypłaty pozostałej kwoty przyznanej nagrody rocznej stanowi decyzję w przedmiocie nagrody rocznej, od której zgodnie z art. 110 ust. 8c ustawy o Policji oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. przysługuje prawo wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r., w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów przewidziano formę decyzji administracyjnej dla ustalenia prawa do nagrody rocznej. Przepis ten został uszczegółowiony przepisami § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów. W ocenie organu z samej treści § 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. nie można wywodzić tezy, że forma rozkazu personalnego w sprawie ustalania prawa do nagrody rocznej dotyczy wszelkich aspektów jakie mogą się pojawić w związku z ustalaniem tego prawa. Rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2006 r. nie przewiduje tej formy dla odmowy wypłaty nagrody rocznej. Odmowa wypłaty nie tożsama pojęciowo z ustaleniem prawa do nagrody rocznej, bowiem dopiero ustalenie prawa do nagrody rocznej rodzi po stronie uprawnionej roszczenie o jej wypłatę. Zatem, skoro organ nie mógł w sprawie odmowy wypłaty wydać rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 104 Kpa. wypłata stanowi czynność materialnotechniczną. Reasumując Komendant Główny Policji stwierdził, że organ słusznie uznał, że pismo skarżącej z dnia 2 września 2014 r. zatytułowane "odwołaniem od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r." dotyczyło czynności organu, która nie stanowiła decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny sprawując tę kontrolę, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga A. A. zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że Komendant Główny Policji, stwierdzając postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r. niedopuszczalność odwołania, uznał, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie może stanowić decyzji, gdyż wypłata przysługującej skarżącej nagrody rocznej nie jest dokonywana w formie decyzji. Nadto, że zasadą ustawy o Policji jest stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tylko w przypadkach wskazanych w tej pragmatyce albo w przepisach wykonawczych. Ponadto organ uznał, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r., w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów przewidziano formę decyzji administracyjnej dla ustalenia prawa do nagrody rocznej. Przepis ten został uszczegółowiony przepisami § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów. W ocenie zatem organu z samej treści § 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. nie można wywodzić tezy, że forma rozkazu personalnego w sprawie ustalania prawa do nagrody rocznej dotyczy wszelkich aspektów, jakie mogą się pojawić w związku z ustalaniem tego prawa. Rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2006 r. nie przewiduje tej formy dla odmowy wypłaty nagrody rocznej. Odmowa wypłaty nie jest tożsama pojęciowo z ustaleniem prawa do nagrody rocznej, bowiem dopiero ustalenie prawa do nagrody rocznej rodzi po stronie uprawnionej roszczenie o jej wypłatę. Zatem, skoro organ nie mógł w sprawie odmowy wypłaty wydać rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 104 Kpa, wypłata stanowi czynność materialnotechniczną. W ocenie Sądu, z powyższym poglądem organu nie można się zgodzić. O ile nie budzi bowiem wątpliwości stanowisko organu, że wypłata nagrody rocznej jest czynnością materialno-techniczną, to nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że czynnością materialno-techniczną jest również odmowa wypłaty nagrody rocznej, w rozpoznawanej wysokości (w tym wypadku niewypłaconego, zdaniem skarżącej, 40% wysokości nagrody). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, odmowa dokonania czynności materialno-technicznej winna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona mająca w tym interes prawny. Taka forma załatwienia, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni bowiem zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82, ONSA z 1983 r. nr 1, poz. 14). Należy jednocześnie podkreślić, że w doktrynie oraz orzecznictwie wskazuje się na konstrukcję domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji. Według tych poglądów, jeżeli przepis prawny nie określa formy konkretyzacji sytuacji prawnej obywatela, organ administracji publicznej powinien dokonać jej w formie decyzji administracyjnej (vide: J. Jędrośka, B. Adamiak /w:/ Glosa do wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 1981 r., sygn. akt SA 761/81 – OSP: KA nr 5/82; Andrzej Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Zakamycze 2005, str. 611). Koniecznym warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest oczywiście ustalenie, iż istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej właściwy do jej załatwienia – co w niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że sprawa odmowy wypłaty różnicy wypłaconej nagrody rocznej, powinna zostać rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej. Roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez nich na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2001 r. o sygn. akt II SA 2591/01 LEX nr 121906). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed Powszechnym Sądem Pracy. Powyższe ustalenia oznaczają, że w przypadku skarżącej właściwy w jej sprawie organ Policji zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy ustawy nie stanowią, w jakiej formie organ rozstrzyga w tego typu sprawach, zatem w przypadku rozstrzygnięcia negatywnego (odmowy wypłaty danego świadczenia) należy zastosować formę decyzji administracyjnej, posługując się w tym zakresie koncepcją domniemania formy decyzji administracyjnej, przyjmowaną w doktrynie przy rozważaniu problematyki art. 104 Kpa (porównaj wyrok WSA z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie II SAB/Wa 402/11). Podkreślenia wymaga tu także i to, że czym innym w rozumieniu prawa administracyjnego jest czynność wypłaty świadczenia, a czym innym odmowa jego przyznania albo odmowa wypłaty. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że kwestia przyznania nagrody rocznej rozstrzygana jest w drodze decyzji, jednakże nie budzi również wątpliwości, że czym innym jest kwestia przyznania takiej nagrody, a czym innym odmowa jej wypłaty w określonej wysokości. Podstawę prawną do wypłaty danego świadczenia, poprzez wyszczególnienie okoliczności warunkujących przyznanie i dokonanie wypłaty, ściśle określają przepisy prawa – tu ustawy o Policji wraz z przepisami wykonawczymi, jednakże rozpatrując to zagadnienie od strony odmowy przyznania danego świadczenia organ staje przed innym prawnie zadaniem niż sama czynność wypłaty. Musi wykazać, z jakich powodów świadczenie nie jest należne, czyli jest zobowiązany przedstawić prawną i faktyczną argumentację uzasadniającą odmowę. Uzasadnić musi też, iż stan danej sprawy jest inny niż stan określony przepisem warunkującym wypłatę świadczenia. Zatem z uwagi na typowe dla decyzji administracyjnej stosowanie przez organ w procesie rozstrzygania danej sprawy przepisów art. 7, art. 8 i oczywiście art. 107 Kpa, takie rozstrzygnięcie organu może zostać wyartykułowane jedynie w formie decyzji administracyjnej. Podkreślić tu należy, iż przepis ustawy (ewentualnie zasadzony na nim przepis wykonawczy) sam określa pozytywne warunki wypłaty, zatem sam z mocy prawa kreuje po stronie organu obowiązek wypłaty. Natomiast odmowa wypłaty wymaga wykazania odmienności danego stanu od przewidzianego w danym przepisie. Odmienność ta musi być wykazana opisowo, nie wynika ona bowiem wprost z samej ustawy (przepisu prawa), ale z procesu myślowego – subsumcji - porównania stanu rzeczywistego ze wskazanym w danym przepisie i przede wszystkim z wykazania nieprzystawalności obu tych stanów. To właśnie owa nieprzystawalność stanu rzeczywistego i prawnego, charakterystyczna dla rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania świadczenia, jest tu decydująca. Od odmownego rozstrzygnięcia organu zainteresowanej stronie musi przysługiwać odwołanie i w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. W innym wypadku, bez możliwości odwołania oraz skargi, zagadnienie prawidłowości odmowy przyznania wypłaty danego świadczenia pozostało by w sferze arbitralnego i niezaskarżalnego rozstrzygnięcia organu i aby stan taki mógł zostać uznany za prawidłowy ustawa musiałby wprost zakazywać odwołania, a tak w ustawie o Policji ustawodawca nie postanowił. Oceniając pod powyższym kątem rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz konstatując, iż zawiera ono takie cechy jak: skierowanie rozstrzygnięcia do konkretnego adresata, zawiera stanowcze rozstrzygnięcie odmowne, które zostało poparte wskazanym przepisem prawa – to uznać należy, iż pismo to stanowi decyzję administracyjną wydaną przez organ I instancji w sprawie odmowy A. A. wypłaty wyrównania nagrody rocznej za 2013 r. Zatem zastosowanie przez Komendanta Głównego Policji art. 134 Kpa w niniejszej sprawie nie było prawidłowe. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona tego, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku. Reasumując, z uwagi na wskazane wyżej wady, zaskarżone rozstrzygnięcie ostać się nie może i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd rozstrzygał na podstawie art. 200 ppsa.