I SAB/Wa 242/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej na zakup mieszkania komunalnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić J. O. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. J. O. pismem z 17 maja 2013 r., wniosła skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy zakupie komunalnego. W uzasadnieniu skargi podała, że pismem z [...] września 2012 r. wystąpiła do organu o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie odstąpienia w trybie art. 68 ust. 2c ustawy o gospodarce nieruchomościami od wydania zwrotu bonifikaty udzielonej przy zakupie lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy [...]. Pismem z 21 stycznia 2013 r. Biuro Polityki Lokalowej Urzędu [...] poinformowało o braku podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Wniosek o wydanie decyzji został przez skarżącą złożony w związku z treścią uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. sygn.. akt [...]. Odpowiadając na powyższą skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga nie dotyczy działalności organów administracji podlegającej kontroli Sądowej. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało zażalenie skarżącej na bezczynność Prezydenta [...] za bezzasadne. Postanowieniem z 14 sierpnia 2013 r. sygn.. akt I SAB/Wa 290/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. O. od powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 marca 2014 r. I OSK 2765/12, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że powodem uchylenia orzeczenia Sądu I instancji była nieważność postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. a wyrażająca się w tym, że strona nie miała prawidłowej reprezentacji a zatem możliwości obrony swoich praw. Jednocześnie NSA zalecił by w ponownym postępowaniu Sąd zapewnił stronom możliwość obrony swoich praw, a rozpoznając skargę wziął pod uwagę wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] czerwca 2012 r. sygn. akt [...] mając na względzie ust. 58 § 4 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie skargę J. O. na bezczynność Prezydenta [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Rozprawa została wyznaczona na dzień 23 lipca 2014 r. O terminie rozprawy zostali powiadomieni pełnomocnicy stron w tym pełnomocnik skarżącej adw. A. M., która zawiadomienie o rozprawie odebrała 23 czerwca 2014 r. (k.86). W dniu 11 lipca 2014 r. (k.84) do Sądu wpłynął wniosek adw. A. M. o odroczenie terminu rozprawy, gdyż w tym czasie będzie przebywała na urlopie wypoczynkowym i nie ma możliwości zapewnienia zastępstwa. Jednocześnie zawarto wniosek o wyznaczenia terminu rozprawy po 1 września 2014 r. z uwzględnieniem szczegółowo wymienionych dat, w których pełnomocnik ma wyznaczone rozprawy w innych Sądach. Mając na uwadze treść art. 109 p.p.s.a zgodnie z którym rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli Sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron, albo jeżeli nieobecności strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną Sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, Sąd na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. postanowił nie uwzględnić wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy i rozpoznać sprawę (k. 88). Należy bowiem mieć na uwadze że urlop wypoczynkowy pełnomocnika strony nie jest nadzwyczajnym wydarzeniem lub przeszkodą, której nie można przezwyciężyć a tylko takie powody, w świetle powołanego art. 109 p.p.s.a., uzasadniają odroczenie rozprawy. Z tego względu oraz mając na uwadze to, że strony o terminie rozprawy zostały zawiadomienie prawidłowo stronom zapewniono możliwość obrony swoich praw. Realizując pozostałe zalecenia NSA, zawarte w postanowieniu z 11 marca 2014 r. Sąd stwierdza, że Sąd Apelacyjny w W., wyrokiem z [...] czerwca 2012 r. sygn.. akt [...] oddalił apelację J. O. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z [...] września 2011 r. sygn. akt [...], którym Sąd oddalił powództwo J.O. o nakazanie Prezydentowi [...] złożenia oświadczenia woli o odstąpieniu od żądania zwrotu bonifikaty, udzielonej powódce przy zakupie nieruchomości położonej w W. przy [...]. Przepis art. 58 § 4 p.p.s.a. stanowi, że Sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1, jeżeli w tej sprawie Sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Należy stwierdzić, że sytuacja o jakiej stanowi powołany przepis nie zachodzi w rozpoznawane sprawie, bowiem Sąd powszechny nie uznał się za niewłaściwy i rozpoznał sprawę merytorycznie wydając wyrok oddalający powództwo z tego powodu, że uznał iż roszczenie przeciwko pozwanemu o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty J. O. nie przysługuje gdyż żaden przepis prawny takiego roszczenia po jej stronie nie kreuje (str. 7 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z [...].06.2012 r.). Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne Sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w ustawie przewidziane także inne osoby. Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że mc wiążąca wyroku dotyczy związania tylko treścią jego sentencji, a nie odnosi się do uzasadnienia wyroku. Tak więc z wiążącej sentencji prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z [...] czerwca 2012 r. wynika, że Sąd powszechny nie uznał swojej niewłaściwości do rozpoznania pozwu wniesionego przez J. O., a uznał go za nieuzasadniony. Z resztą gdyby Sąd powszechny uznał swoją niewłaściwość to wydałby postanowienie o odrzuceniu pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym jest przesądzone, że żądanie zwrotu bonifikaty udzielonej na zakup lokalu komunalnego jest w istocie żądaniem zwrotu części ceny sprzedaży lokalu, a zatem wynika ze stosunku prawnego o charakterze cywilnoprawnym (uchwała 5 sędziów NSA z 9.10.2000 r. sygn.. akt OP K 15/00,-postanowienie NSA z 3.09.2010 r. sygn.. akt I OSK 1338/2010, wyrok S.N. z 12.04.2012 r. sygn.. akt II CSK 484/2011). Cena jest istotnym elementem umowy sprzedaży, stanowi essentialia negotti tej umowy, a więc stosunku prawnego o charakterze cywilnoprawnym, powstałym na podstawie umowy sprzedaży. Z tego stosunku prawnego wynika dla gminy roszczenie o zapłatę ceny ale również roszczenie o zwrot udzielonej nabywcy w cenie sprzedaży bonifikaty, jeżeli zajdą okoliczności określone w art. 68 ust 2 i 2 b u.g.n. Jeżeli więc żądanie zwrotu udzielonej w cenie sprzedaży bonifikaty ma charakter cywilnoprawny to również odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty, o jakim stanowi art. 68 ust 2 c u.g.n., ma również charakter cywilnoprawny. Skoro cena jest elementem stosunku cywilnoprawnego jakim jest umowa sprzedaży lokalu to wszelkie zachowania nabywcy związane z bonifikatą udzieloną w cenie sprzedaży lokalu mają również charakter cywilnoprawny bowiem wynikają ze stosunku prawnego jaki łączy zbywcę lokalu z jego nabywcą a ten ma charakter cywilnoprawny. Skoro więc rozpoznawana skarga nie dotyczy żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. a żaden z przepisów ustaw szczególnych nie przewiduje w tym zakresie kontroli sądów administracyjnych, należało uznać że sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej w cenie zakupu lokalu komunalnego. Nie jest więc również właściwy do orzekania w sprawie bezczynności organu w przedmiocie odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.