I OZ 477/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 182/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 182/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd zacytował przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie wyjaśnił, iż nie uwzględnił żądania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie podał żadnych okoliczności, które sąd mógłby ocenić w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zaskarżając je w całości. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono: 1/ naruszenie reguł dowodowych postępowania, tj. art. 106 § 3 P.p.s.a., art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a., mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, 2/ naruszenie normy materialnoprawnej, tj.: § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1264) w zw. z brakiem istnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), wniósł o "umorzenie w całości zaskarżonego postanowienia" oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący przeważającą część argumentacji odniósł do legalności samej decyzji, a nadto podniósł, że utrzymanie zaskarżonego postanowienia doprowadzi do powstania niepowetowanego uszczerbku na zdrowiu lub życiu członka rodziny skarżącego, w stosunku do którego skarżący sprawuje stałą opiekę w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Matka skarżącego od 2006 r. jest poddawana dializom w związku z chorobą nerek. Wobec potrzeby stałej pomocy, skierowanie skarżącego na badania lekarskie, z pewnością spowoduje perturbacje w zakresie posiadania przez skarżącego prawa jazdy, a to z kolei wpłynie na brak opieki i gotowość do niesienia natychmiastowej pomocy w postaci dowiezienia matki do szpitala. Nadto skarżący wyjaśnił, że samodzielnie sprawuje opiekę nad chorą matką. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż skarżący formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podał żadnych okoliczności, które można byłoby ocenić pod kątem ewentualnego zaistnienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja skargi, w treści której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazuje jedynie na wady tej decyzji. Ponadto do skargi nie załączono żadnych dokumentów. Zatem formułowanie zarzutu naruszenia przepisów art. 106 § 3 P.p.s.a., art. 233 § 1 K.p.a. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a., dotyczących nieprzeprowadzenia dowodów uzupełniających przez Sąd pierwszej instancji jest co najmniej niezrozumiałe. Dodatkowo wyjaśnić należy, że kontrolowana decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu czy jego bliskim znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 155), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu (patrz: np. postanowienie NSA z dn. 6.02.2015 r., II OZ 85/15). Ponadto rozpoznając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej sąd skupia się jedynie na ocenie, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W żadnym razie nie bada kwestii legalności kontrolowanej decyzji, a więc nie ocenia czy skarżący został zasadnie skierowany na badania psychologiczne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.