II SA/Kr 59/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 listopada 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 12 sierpnia 2014 r. znak: [...] - po rozpatrzeniu wniosku S. C. - ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Przebudowa północnej elewacji w poziomie parteru (od strony działek nr [...] i [...] obr. [...]) budynku położonego na działce nr [...] obr. [...], przy ul. P. w K.". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), oraz art. 104 i art. 105 kpa. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Prezydent podał, że w toku postępowania uzyskano następujące uzgodnienia: 1) postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 21 lipca 2014 r.; 2) postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 10 lipca 2014 r. Organ I instancji uznał, że dokonane w postępowaniu ustalenia dawały podstawę do przyjęcia, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. M. W., wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Organ I instancji przedstawił uwagi wniesione przez A. C. oraz D. Z. i A. M.. Następnie Prezydent wyjaśnił istotę postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz różnice pomiędzy tego rodzaju postępowaniem a procedurą poprzedzającą udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zgłoszonych uwag i zastrzeżeń dotyczących kwestii szczegółowych rozwiązań technicznych projektowanego zamierzenia, organ I instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OSK 779/07, uchwałę NSA z dnia 25 listopada 1996 r . sygn. akt OPK 22/96, wyroki WSA w Warszawie z 31 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa905/04 i 24 sierpnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 252/06 oraz wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r. sygn. akt. II OSK.1552/06 i wyjaśnił, że dopiero organ wydający pozwolenie na budowę ocenia projekt obiektu i wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Ponadto Prezydent podkreślił, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, czy prawo geologiczne i górnicze. (T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz" Zakamycze 2004, uwaga 6 do art. 61). Prezydent zaznaczył również, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Organ I instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, jej wydanie nie jest uzależnione od wyrażenia zgody przez strony postępowania i osoby trzecie oraz, że to inwestor bierze na siebie ryzyko ewentualnego niezrealizowania inwestycji. Prezydent wyjaśnił też, że nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zgody stron biorących udział w postępowaniu (w tym współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich), jak również od wzajemnego zobowiązania się wnioskodawcy i stron do spełnienia warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły A. M. i D. Z., które podały, że północna elewacja budynku położonego przy ul. P. w K., która to elewacja zgodnie z zaskarżoną decyzją ma zostać przebudowana, stanowi jednocześnie granicę nieruchomości odwołujących się. Dlatego wykonanie otworów w tej elewacji na wysokości parteru automatycznie zablokuje możliwość swobodnego zagospodarowania przestrzeni przylegającej bezpośrednio do przedmiotowej elewacji. Ponadto odwołujące się wskazały, że od strony ich nieruchomości do ściany, gdzie planowana jest przebudowa, przylega fundament stojącego tam do niedawna budynku, który w przyszłości odwołujące się chciałyby odbudować. W ocenie odwołujących się planowane zamierzenie stanowiło rażące naruszenie prawa do dysponowania nieruchomością. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożył też A. C., podkreślając, że nie wyraził zgody na planowaną inwestycję. Zaznaczył, że ściana, której dotyczy planowana przebudowa, zawsze była "ślepą ścianą", zaś zrealizowanie ocieplenia ze styropianu sprawiło, że elewacja ściany północnej znajduje się 10 cm nad działką nr [...]. Odwołujący się podał, że w najbliższych latach planuje zabudowę działki nr [...] od strony działki nr [...] i dlatego umieszczenie jakichkolwiek otworów, bądź urządzeń technicznych w ścianach na granicy działek w elewacji "ślepej ściany" znajdującej się nad działką nr [...] jest niedopuszczalne, ponieważ utrudni to realizację tych zamierzeń oraz pogorszy estetykę ściany. W ocenie odwołującego się planowana inwestycja ewidentnie naruszy jego interesy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 13 listopada 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w sprawie wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium stwierdziło, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zaś analiza ta zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Ponadto organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wyjaśniło zasady obowiązujące w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy W ocenie Kolegium sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna odpowiadała wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu, zaś obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Zdaniem Kolegium w obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działki nr [...], [...], [...]. Kolegium zaznaczyło, że w ramach zamierzenia przewiduje się przebudowę ściany zewnętrznej w obrębie parteru w granicy z działkami nr [...] i [...] polegającą na budowie otworów doświetlających wypełnionych pustakami szklanymi. W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie szerokiej weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na charakter i zakres planowanego zamierzenia inwestycyjnego odstąpiono od wyznaczania parametrów urbanistycznych, tj. linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, zaś planowane zamierzenie posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. P. poprzez działkę nr [...]. Organ odwoławczy wskazał też, że projekt decyzji został uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. oraz przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu 10 lipca 2014 r. Kolegium podkreśliło, że w ocenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. ustalenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy były właściwe i nie naruszały relacji kubaturowych, przestrzennych i utrzymywały historyczny układ urbanistyczno - architektoniczny. Kolegium, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniło, że nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, a inwestor, uzyskując decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskuje tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na danym terenie. Ponadto organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu z wentylacji klimatyzacji itp., a kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem, na mocy którego rozstrzygane są zagadnienia związane z dysponowaniem nieruchomością, w tym również nieruchomością sąsiednią, zaś zakres zamierzenia uzgodnionego przez odpowiednie organy współdziałające nie zablokuje możliwości zagospodarowania przestrzeni przylegającej do przedmiotowej elewacji podlegającej przebudowie. Dlatego Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie naruszała przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skargę na decyzję SKO w [...] wniósł A. C., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż planowana inwestycja pozostaje zgodna z zasadą ładu przestrzennego oraz spełnia warunki "dobrego sąsiedztwa", w sytuacji gdy planowana inwestycja narusza interesy skarżącego, a także godzi w oczywisty sposób w ład przestrzenny terenu, na którym ma zostać zrealizowana 2) § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe sporządzenie analizy urbanistyczno - architektonicznej, a w szczególności brak analizy cech dotychczasowej zabudowy tego terenu; 3) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez: – niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; – niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności niewzięcie pod uwagę faktu, że ściana, której ma dotyczyć planowana inwestycja została posadowiona na granicy działek, a wskutek jej docieplenia częściowo znajduje się na obszarze działki skarżącego; – nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci umowy z dnia 4 czerwca 2009 r.; – załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, polegającego na planowanym przez niego przedsięwzięciu budowlanym w postaci budowy budynku, który zgodnie z projektem architektonicznym miał zostać przytknięty do ściany, której dotyczy zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem postępowania; – sporządzenie wadliwego, niepełnego uzasadnienia, w którym organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów i nie podał przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności; 4) art. 10 kpa poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i brak doręczenia skarżącemu postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, przez co nie miał on możliwości zapoznania się z nim ani wniesienia do niego zastrzeżeń; 5) art. 30 § 3 kpa i art. 10 § 1 kpa poprzez uznanie za reprezentanta Wspólnoty Mieszkańców [...] T. G., w sytuacji gdy podmiot ten nie miał należytego umocowania do działania w imieniu Wspólnoty, co skutkowało uniemożliwieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu 6) art. 10 kpa w związku z art. 28 kpa poprzez niezapewnienie udziału w sprawie wszystkim podmiotom mającym interes prawny - o wszczęciu postępowania nie zostały powiadomione wszystkie strony postępowania - organ l instancji ograniczył się do uznania za stronę postępowania wyłącznie wspólnoty mieszkaniowej Apartamenty Drukarnia Narodowa, z pominięciem właścicieli poszczególnych lokali, nie zawiadomił też o toczącym się postępowaniu właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji, tj. działek nr [...], [...], [...]; 7) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji, pomimo rażącego naruszenia przez ten organ przepisów prawa materialnego i postępowania. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik S. C. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że stanowisko SKO w [...] wyrażone w zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "ustawą" oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w kontrolowanym postępowaniu, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasada tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", opisana w przywołanym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę, jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 950/04). Na podstawie analizy takiego obszaru organ sprawdza, czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Podkreślić trzeba, że treść przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy są uprawnione do badania przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, a przepis ten zakreśla granice postępowania wyjaśniającego. Dlatego nie można żądać od organów, by rozszerzały zakres postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o czym wyraźnie mówi art. 52 ust. 3 ustawy. Gdyby organy rozpatrujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy były zobowiązane do szczegółowego zbadania rozwiązań projektowych dotyczących planowanego zamierzenia inwestycyjnego, prowadziłoby to do pokrywania się zakresów postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem ustawodawca wyraźnie oddzielił te dwa postępowania spełniające dwie odmienne funkcje. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi dla ewentualnego przyszłego inwestora określenie rodzaju inwestycji możliwej do zrealizowania na danym terenie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo przedstawiono podstawowe cechy tego rodzaju decyzji. Oczywistym jest, że w celu wydania rozstrzygnięcia co do złożonego przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy organy prowadzące postępowanie zobowiązane są wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu (art. 10 kpa), a także prawidłowo sformułować uzasadnienie decyzji z uwzględnieniem wymogów z art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu zasady te nie zostały naruszone, wszystkie kluczowe dla wydania decyzji o warunkach zabudowy przesłanki zostały przez organy zbadane, a uzasadnienia decyzji obu instancji oraz treść sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej umożliwiały stronom zapoznanie się z motywami podjętych przez organy rozstrzygnięć. Strony, w tym też skarżący, miały także możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, składania pism procesowych oraz wnoszenia środków odwoławczych, a więc nie można mówić, że w kontrolowanym postępowaniu zostało naruszone prawo stron do czynnego udziału w postępowaniu. Odnośnie zarzutu niedoręczenia skarżącemu postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wyjaśnić trzeba, że z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, iż organ I instancji zwrócił się do Dyrektora RZGW w K. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, lecz organ ten pismem z dnia 10 lipca 2014 r. (błędnie określonym w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta jako postanowienie) wskazał, że w odniesieniu do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy, a więc Dyrektor RZGW nie miał podstaw do uzgadniania przesłanego mu projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro zaś nie było wydawane przez Dyrektora RZGW w K. postanowienie uzgadniające, to w tym zakresie zarzut skargi naruszenia art. 10 kpa nie jest zasadny. Co do zarzutu naruszenia art. 10 kpa w związku z art. 28 i art. 30 § 3 kpa poprzez niezapewnienie udziału w sprawie wszystkim podmiotom mającym interes prawny, Sąd uznał, że zarzut ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W aktach administracyjnych (k. 72) znajduje się bowiem uchwała właścicieli lokali przy ul. P. w K. z dnia 22 września 2010 r. w sprawie powierzenia zarządu wspólnotą mieszkaniową firmie "Nieruchomości" [...] T. G.. Ponadto podkreślić trzeba, że pozbawienie możliwości udziału w postępowaniu stanowi podstawę wznowieniową, która jednak może być uwzględniona tylko na żądanie strony (art. 147 kpa), a żaden z członków wspólnoty mieszkaniowej reprezentowanej w kontrolowanym postępowaniu przez firmę zarządzającą takiego zarzutu nie podniósł. Brak naruszenia przepisów postępowania pozwala na przejście do badania zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy oraz przepisów rozporządzenia. Aby ustalić spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, organy prawidłowo wyznaczyły granice analizy "wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków" z zastosowaniem koncepcji tzw. dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą, najprościej ujmując, należy dostosować nową zabudowę do dotychczasowej zabudowy, zarówno jeżeli chodzi o zagospodarowanie terenu, jak i cechy architektoniczne. Jeżeli chodzi o wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, to Sąd uznał, że organy zasadnie wskazały, iż w przypadku zrealizowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie ulegną zmianie linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu, a więc w odniesieniu do tej inwestycji nie była wymagana analiza cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Nie budzi też wątpliwości stwierdzenie zawarte w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta, że przebudowa północnej elewacji w poziomie parteru stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, czyli działkach nr [...], [...], [...] i [...]. Jeżeli chodzi o spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, to nie ulega wątpliwości, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (ul. P. poprzez działkę nr [...]). Sąd za trafne uznał też ustalenia organów dotyczące istniejącego uzbrojenia terenu, a wniosek, że w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji zostały spełnione wymogi do ustalenia warunków zabudowy, jest uzasadniony. Przedmiotowy teren nie wymaga również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Sąd nie dopatrzył się także, aby zaskarżona decyzja była sprzeczna z przepisami odrębnymi. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy oraz kpa poprzez zgodę na wykonanie w elewacji budynku usytuowanej w granicy otworów wypełnionych luksferami Sąd uznał za niezasadne. Wyjaśnić trzeba bowiem, że luksfer jest kształtką budowlaną wykonaną ze szkła, służącą do wypełniania konstrukcji ściennych lub stropowych. Może być wykonany ze szkła przeźroczystego lub barwionego, o powierzchni gładkiej lub wzorzystej. Posiada znaczną przepuszczalność światła, sięgającą ponad 60%. Jednakże z powodu braku możliwości penetracji wzrokowej ściana wypełniona luksferami nie jest traktowana jako ściana z otworami okiennymi, lecz jako ściana pełna (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 210/08 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 782/09 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem fragment ściany częściowo wypełnionej luksferami (pustakami szklanymi) należy traktować tak samo, jak ścianę wypełnioną cegłą szklaną, czyli ścianę pełną, to wykonanie przez inwestora takiej ściany nie będzie prowadziło do ograniczenia skarżącemu możliwości wybudowania budynku na jego nieruchomości i w granicy z nieruchomością sąsiednią. Wzniesienie takiego budynku przez skarżącego spowoduje wprawdzie zasłonięcie dopływu światła przez luksfery znajdujące się w sąsiednim budynku, lecz nie będzie to działanie sprzeczne z prawem, a ewentualne zasłonięcie otworów wypełnionych luksferami stanowi ryzyko inwestora, który umieszcza takie luksfery w ścianie znajdującej się na granicy działek. Skoro zaś luksfery nie są oknami, to inwestor nie będzie mógł w przyszłości żądać, aby właściciel sąsiedniej nieruchomości wznosił swój budynek w taki sposób, by nie zasłaniać dopływu światła przez luksfery. Natomiast kwestia rodzaju i rozmiarów wypełnienia otworów luksferami należy do materii postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wtedy to zastosowanie znajdzie m in. § 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), który w ustępie 6 stanowi, że "W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Przepis ten zawiera też szczegółowe uregulowania dotyczące klasy odporności ogniowej wypełnień. Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że organ I instancji ustalił wszystkie istotne elementy stanu faktycznego i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który, w ocenie Sądu, dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Natomiast organ odwoławczy dokonał ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu i trafnie przyjął, że decyzja organu I instancji była zgodna z prawem. Niezasadnie zatem w skardze zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.