IV SAB/Wr 51/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. G. - redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] we W. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami; II. stwierdza, że bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] we W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] we W. na rzecz P. G. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 14 listopada 2014r. (data wpływu do organu 17 listopada 2014r.) P. G., redaktor naczelny dziennika "[...]", reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. T. – T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] (ZO PZ[...]) we W. w sprawie udzielenia prasie informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2014 r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej: u.d.i.p.) w związku z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz.24 ze zm.). Powołując się na przepis art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o nakazania ZO PZ[...] udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem w ciągu 14 dni oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. dziennikarz dziennika "[...]" K. M., wystąpił do ZO PZ[...] na podstawie art. 4 ust.1 i art. 11 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, o udzielenie informacji poprzez przysłanie kserokopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZ[...] odbytych w roku 2014, przesyłką pocztową lub skanów pocztą email. Podkreślono, że do dnia złożenia skargi wnioskowana informacja nie została udzielona, a organ nie wykonał żadnej czynności w sprawie zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dalej wskazano powołując się na przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz art.3a ustawy Prawo prasowe, że dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. I tak w sytuacji, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p., a tak jest w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zdaniem strony skarżącej, Polski Związek [...] jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania (tak w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13). Oznacza to, że przedmiotowy wniosek z dnia 7 października 2014 r., jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo, że pochodził od przedstawiciela prasy, podlegał rozpatrzeniu przez organ w trybie przewidzianym w u.d.i.p;., a nie w trybie art. 4 ustawy Prawo prasowe. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej brak odpowiedzi organu jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania, na które redaktorowi naczelnemu dziennika "[...]" przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stąd wniesienie skargi jest w pełni zasadne i konieczne. W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] we W. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako przedwczesnej, a tym samym niedopuszczalnej. Organ podkreślił, że pismem z dnia 7 października 2014 r. K. M. wystąpił do ZO PZ[...] we W. na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, o udzielenie informacji prasowej poprzez "Przysłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu okręgowego PZ[...] odbytych w latach 2014, w formie kserokopii przesyłką pocztową lub skanów poczta email". Pismem z dnia 20 października 2014r. Zarząd Okręgowy zwrócił się do K. M. o potwierdzenie, że jest on dziennikarzem dziennika [...]. Bez udzielenia odpowiedzi na to pismo, Zarząd Okręgowy otrzymał skargę na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W tej sytuacji - zdaniem Zarządu, skarga jest przedwczesna i jako taka niedopuszczalna, ponieważ organ nie odmówił udzielenia odpowiedzi, ani nie zwleka z odpowiedzią na zadane pytania w trybie Prawa prasowego. Dowodem jest kopia książki nadawczej. Strona przeciwna wskazała na przepis art. 4 ust. 3 ustawy Prawo prasowe, zgodnie z którym, w razie odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, a to dopiero otwiera termin do wniesienia skargi do sądu. Przedmiotowa sprawa nie spełnia zatem kryteriów do poddania jej ocenie merytorycznej przez Sąd Administracyjny. Odmowa bowiem nie nastąpiła. Dopiero na żądanie redaktora naczelnego zostałaby sporządzona odmowa z zachowaniem wszelkich wymagań przewidzianych prawem prasowym, która jest zaskarżalna. Organ podkreślił, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż nie miał obowiązku stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej (żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej), natomiast na gruncie ustawy Prawo prasowe instytucja skargi na bezczynność nie istnieje. Jeśli jednak przyjąć, że działanie skarżącego było w ramach u.d.i.p., to otwartym – w ocenie organu, staje się zagadnienie działania w ramach interesu publicznego - szczególnie istotnego. Wskazano, że w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006r., sygn.akt IISA/Wa 1721/05, Sąd uznał, że w zakresie dostępu do informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Wnioskodawca powinien zatem przede wszystkim wykazać, że informacja której się domaga jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców i nie dotyczy jedynie jego prywatnego interesu. Przyjęcie odmiennego rozumowania w konsekwencji prowadzić będzie do sytuacji, gdy wystarczy sporządzenie wniosku w trybie prawa prasowego aby uzyskać niczym nie ograniczony jednak nieuzasadniony dostęp do informacji, w trybie jednak prawa dostępu do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy wniesiono jak wyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Jednakże bezczynność organu ma miejsce jedynie wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na organie wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a następnie ustalić, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Istotne jest przy tym, że ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W niniejszej sprawie prawem materialnym, na podstawie, którego Sąd ocenia podejmowane przez organ działania jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwaną dalej u.d.i.p. (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), a do których to przepisów odsyła przepis art.3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz.24 ze zm.), zgodnie z którym w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Istotne jest w sprawie, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest zarzucana przez stronę skarżącą, bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] we W., polegająca na niezałatwieniu wniosku z dnia 7 października 2014r., złożonego przez K. M., wskazującego, że jest uprawniony w imieniu dziennika "[...]" do uzyskania określonej (wnioskowanej) informacji . Wobec złożenia do tut. Sądu skargi przez P. G. - redaktora naczelnego dziennika "[...]", kluczową kwestią było zatem ustalenie kto faktycznie złożył opisany wyżej wniosek z dnia 7 października 2014r., innymi słowy, czy w/w K. M. działał w imieniu dziennika "[...]". Niewątpliwe jest w sprawie, że organ pismem z dnia 20 października 2014r. skierowanym do K. M. poinformował w/w, że odpowie na zadane pytania po uzyskaniu potwierdzenia, iż wnioskodawca jest dziennikarzem. Wobec braku odpowiedzi na powyższe, organ mając na uwadze, że skoro przedmiotowy wniosek z dnia 7 października 2014r. sporządzony został na druku firmowym redakcji z podaniem numeru rejestru sądowego, nadto wskazano w nim adres internetowy oraz e-mail dziennika "[...]", winien był zwrócić się do redaktora naczelnego tegoż dziennika z zapytaniem, czy K. M. pozostaje w stosunku pracy z redakcją lub zajmuje się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Wprawdzie organ przedłożył Sądowi pismo z dnia 12 sierpnia 2014r., Nr [...], skierowane do P. G. Redaktora naczelnego dziennika "[...]" (k.34 akt sądowych), tym niemniej pismo to nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia, z tej to przyczyny, że nie jest związane z przedmiotowa sprawą, czyli opisanym wyżej wnioskiem z dnia 7 października 2014r., lecz dotyczy odrębnej sprawy, a to wniosku z dnia 1 sierpnia 2014r. Istotne jest w sprawie, że z przedłożonych w toku postępowania przed tut. Sądem, przez P. G. redaktora naczelnego dziennika "[...]" dokumentów, a to: umowy o pracę z dnia 31 lipca 2014r. ( k. 38 akt sądowych) oraz pełnomocnictwa z dnia 1 sierpnia 2014r. (k.39 akt sądowych) – jednoznacznie wynika, że K. M. składając w ZO PZ[...] opisany wyżej wniosek z dnia 7 października 2014r., był umocowany do działania w imieniu i na rzecz dziennika "[...]". Powyższe pozwala tym samym na przyjęcie, że skoro w/w wniosek z dnia 7 października 2014r. pochodził od "prasy" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo prasowe, jako, że został złożony przez dziennikarza dziennika "[...]", działającego w imieniu i na rzecz w/w redakcji, to P. G. redaktor naczelny dziennika "[...]" posiadał legitymację do wystąpienia ze skargą do tut. Sądu na bezczynność organu, czyli Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...]. Przechodząc do dalszych kwestii, wskazać należy, że przepisy w/w ustawy o dostępie do informacji publicznej ( u.d.i.p.) stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1 musza być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne i po trzecie zgodnie z art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wniosek z dnia 7 października 2014 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust 1 pkt 5 u.d,.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lubi samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Analizując kompetencje Polskiego Związku [...] wynikające z przepisów ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013r., poz. 1226 ze zm.), stwierdzić trzeba, że ustawodawca przekazał temuż podmiotowi do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zadania te wynikają m. in. z art. 34 w/w ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn. I OSK 89/13, wyrok NSA z dnia 28 listopada 2013r. sygn. akt I OZ 1155/13, wyrok NSA z dnia 18 września 2014r. sygn. akt I OSK 2745/13), że Polski Związek [...] jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c i d ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tejże ustawy, w tym o przedmiocie ich działalności, kompetencjach oraz majątku którym dysponują. Nadto, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d i e ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację publiczną stanowią informacje o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym sposobach załatwiania spraw. Takie rozumienie pojęcia "informacji publicznej" pozwala na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić, że żądane we wniosku z 7 października 2014r. informacje, stanowią informację publiczną, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust.1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust.2). Publicznoprawny charakter działalności Polskiego Związku [...] przesadza również o tym, że żądane w niniejszej sprawie informacje stanowią informację publiczną. Skarżący bowiem domagał się udostępnienia protokołów z posiedzeń Zarządu Okręgowego oraz podjętych przez ten organ uchwał, a więc udostępnienia dokumentów stanowiących informację o działalności tego organu. Jak to już wyżej Sąd zauważył, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację publiczną stanowi w szczególności informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach. W świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości, że żądanie objęte wnioskiem z dnia 7 października 2014r. skierowane do w/w Zarządu, dotyczyło informacji o charakterze publicznym i zostało skierowane do podmiotu wykonującego zadania publiczne. W tej sytuacji przedmiotowy wniosek podlegał rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie ustawy Prawo prasowe. Zważyć należy, że z akt sprawy, niewątpliwie wynika, że Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] we W. nie udzielił skarżącemu żądanej informacji i do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie rozpoznał wniosku skarżącego w sposób uregulowany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje bowiem w sposób zgodny z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, a umorzenie lub odmowa wymaga wydania decyzji, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy. Należy przy tym podkreślić, że przepisy ustawy wskazują w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Nadto zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Natomiast z ust. 2 przywołanego przepisu wynika, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, organ obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że w chwili wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności i do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie rozpoznał wniosku skarżącego. Stwierdzając bezczynność organu Sąd nie jest jednak władny do wskazania sposobu załatwienia sprawy i nie może nakazać organowi podjęcia czynności lub wydania decyzji określonej treści. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej może bowiem ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych (art. 5 u.d.i.p.) np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie, ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednak jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy). Wbrew twierdzeniom organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, wnioskodawca nie musi wykazywać szczególnego interesu publicznego jako podstawy uzyskania informacji publicznej. Kategoria "szczególnego interesu publicznego" aktualizuje się w wypadku żądania informacji przetworzonej (art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.).. Kwalifikacja informacji jako przetworzonej należy do organu, jednakże w analizowanej sprawie ocena taka nie została przez organ dokonana. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt.I sentencji. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa W odniesieniu do tej kwestii, Sąd uznał, że istniejąca w sprawie w dacie orzekania bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt II sentencji). Za rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., może być uznany stan, o którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do załatwienia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem organ pismem z dnia 20 października 2014 r. skierował do wnioskodawcy określoną wyżej informację dot. nie wykazania legitymacji do występowania z przedmiotowym żądaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem, że zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, stąd przyjąć należało, że zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie nie miało cech rażącego naruszenia prawa. Z przeprowadzonego wywodu wynika także, że brak było podstaw do odrzucenia skargi, w tym zwłaszcza w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec uwzględnienia skargi i wniosku skarżącego, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w. zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty poniesione przez skarżącego obejmują opłatę w wysokości 100 zł ustaloną zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), jak też wynagrodzenie radcy prawnego ustalone zgodnie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U z 2013, poz. 490) oraz opłatę skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. H.B.9.04.2015 r.