II SAB/Ke 11/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 19 stycznia 2015 r. były policjant M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, który jego zdaniem nie zakończył zgodnie z przepisami prawa postępowania w przedmiocie zajmowania przez skarżącego, w okresie czynnej służby w Policji, stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji. Wniesienie skargi zostało poprzedzone złożeniem przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. – do Komendanta Wojewódzkiego Policji– na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 r. nr [...] organ wyższego stopnia uznał zażalenie za bezzasadne. W uzasadnieniu skargi M. M. podniósł, że Komendant Powiatowy Policji, pomimo wszczęcia szeregu postępowań administracyjnych, faktycznie żadnego z nich nie zakończył i faktycznie nigdy nie zmierzał do załatwienia sprawy osobowej skarżącego. Jego zdaniem, zakończono tylko jedno postępowanie poprzez wydanie, z naruszeniem art. 106 ustawy o Policji, rozkazu personalnego nr [...] z dnia 29 grudnia 2006 r., zaś pozostałe rozkazy personalne, w tym również rozkaz nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe nie są decyzjami administracyjnymi. Skarżący podkreślił, powołując się na dokumenty postępowania wyjaśniającego prowadzonego w Komendzie Wojewódzkiej Policji, że zajmował stanowisko zastępcy dyżurnego bezterminowo, nieprzerwanie od dnia 1 stycznia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., względnie oddalenie. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi podniesiono okoliczność tożsamości przedmiotowej i podmiotowej niniejszej sprawy ze sprawami zakończonymi orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawach prowadzonych pod sygn. II SAB/Ke 25/12 i II SAB/Ke 30/14. Organ zauważył, że skarżący użył innych sformułowań w zakresie swojego żądania, tym niemniej z uzasadnienia jego skargi jednoznacznie wynika, że po raz kolejny wnosi o to samo, tj. zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP , wskazując na bezczynność organu. Uzasadniając wniosek w kwestii oddalenia skargi organ podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji nie prowadził postępowania administracyjnego w przedmiocie mianowania M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego, tym samym nie mógł dopuścić się bezczynności, bądź też przewlekłego postępowania. Dodatkowo organ nadmienił, że skarżący nie jest już policjantem w służbie czynnej i wszelkie decyzje personalne dotyczące tego, na jakim stanowisku miałby w przyszłości pełnić służbę byłyby niewykonalne. Nie ma również prawnej możliwości by organy Policji wydały rozkaz personalny kształtujący prawa i obowiązki byłego policjanta z mocą wsteczną. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2015 r. skarżący w całości podtrzymał swoja skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt administracyjny oraz z powodu wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a zatem odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji ", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. Z akt rozpoznawanej sprawy, a także z akt sprawy II SAB/Ke 25/12, dopuszczonych w niniejszej sprawie z urzędu, jako dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wynika że obie te sprawy są tożsame. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. II SAB/Ke 25/12, tutejszy Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Nie został bowiem złożony żaden pisemny wniosek o mianowanie skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP , nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, aby składał ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko. W wyroku z dnia 27 września 2012 r. Sąd przesądził ponadto, że przekroczenie określonego w art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) 12-miesięcznego terminu powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP nie oznacza, iż organ ma obowiązek mianować go na to stanowisko i w związku z tym toczy się w tej sprawie prowadzone przewlekle postępowanie z urzędu. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona jest od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę. Nawet więc rzeczywiste przekroczenie terminu, o jakim mowa w art. 37 ustawy o Policji nie rodzi obowiązku mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko. Postępowanie w sprawie takiego mianowania nie może więc toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Z uzasadnienia powyższego wyroku w sposób nie budzący wątpliwości wynika zatem, że jego podmiot i przedmiot jest tożsamy z podmiotem i przedmiotem objętym niniejszą skargą. Dodatkowo wskazać należy, że niniejsza sprawa jest już trzecią próbą podjętą przez M. M. mającą na celu zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do zakończenia postępowania w przedmiocie zajmowania przez skarżącego w okresie czynnej służby w Policji stanowiska zastępcy dyżurnego KPP . W sprawie o sygn. II SAB/Ke 30/14, której akta również zostały dopuszczone w niniejszej sprawie jako dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., tut. Sąd postanowieniem z dnia 17 września 2014 r. odrzucił skargę M. M. na bezczynność ww. organu w przedmiocie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego, z powołaniem się na powagę rzeczy osądzonej wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. II SAB/Ke 25/12. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma jednak to, że sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP , została już merytorycznie rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12. Postanowieniem dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 3233/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. M. od opisanego wyżej. postanowienia z dnia 17 września 2014 r. wskazując, że stan faktyczny i prawny sprawy nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, wnosząc o "zakończenie zgodnie z przepisami prawa postępowania w przedmiocie zajmowania, w okresie czynnej służby w Policji, stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji " domagał się tego samego, co w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., tj. wydania aktu mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP . Niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP , w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona. Już zatem na tej podstawie NSA wskazał, że sprawy te są tożsame. W związku z tym nie było konieczne odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Rozważania powyższe odnoszą się w pełni również do niniejszej sprawy. Skarżący domaga się bowiem tego samego, co w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. II SAB/Ke 25/12, tj. wydania aktu mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP . W konsekwencji, złożona przez niego w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy, wydane wcześniej przez sąd administracyjny. Z tych samych względów Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia zgłoszonego na rozprawie wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z pełnych akt osobowych, akt postępowania administracyjnego w sprawie o sygn. [...] oraz protokołu przesłuchania świadków A. K. i M. D., na okoliczność zajmowania przez skarżącego stanowiska zastępcy dyżurnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odrzucił skargę.