II OSK 1795/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Korzenna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 85/15 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. nr XLIII/385/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 8 – Trzycierz" uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 85/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLIII/385/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 8-Trzycierz" stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej, w zakresie działek o numerach ewidencyjnych: [...], w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-1 MNR; [...], w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-4 MNR; [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-5 MNR. [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-6 MNR. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skargę na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. Nr XLIII/385/2014 złożył Wojewoda Małopolski, zaskarżając ją w części dotyczącej działek o nr ewid. [...] w obr. ewid. M. o gruntach klas III położonych w obszarze o MNR ujętych na załącznikach nr 1 i nr 4 rysunku planu i wniósł o stwierdzenie nieważności rysunku planu w powyższym zakresie. Wojewoda wskazał, że ocena dokumentacji formalno – prawnej przeprowadzonych prac planistycznych wykazała, że nie spełniono wymogów art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2012 roku, poz. 647, ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.). Z dokumentacji formalno-prawnej dotyczącej przedmiotowej zmiany planu wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek ozn. nr ewid. [...] w obr. ewid. M. o gruntach klas III. Jak wynika z analizy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mapa stanowiąca załącznik nr 1 i mapa stanowiąca załącznik nr 4) działki te pozostają w obszarach o ustalonej uchwałą funkcji MNR. Na mocy § 2 pkt 8 uchwały objętej skargą dodano nowy § 11a, w którym w ust. 1 ustalono tereny o symbolach 1-1 MNR do 1-6 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11a ust. 2 ustala się dla tych terenów znaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. Analiza powyższych zapisów tekstu planu miejscowego określających przeznaczenie dopuszczalne terenów opisanych w § 11a ust. 2 uchwały wskazuje, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których Minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze. Stanowi to rażące naruszenie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Korzenna wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu 11 września 2013 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego przekazane zostały opracowane na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioski o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, zawierające komplet terenów (także takie o symbolu MNR) w tekście i na rysunku planu, o zakresie przeznaczenia mieszkalno- zagrodowego z przeznaczeniem dopuszczalnym: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wytwórczość, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej). Pismem z dnia 27 września 2013 r. Marszałek Województwa Małopolskiego cofnął wniosek o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, wskazując, że należy usunąć z projektu grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową, gdyż nie stracą one charakteru gruntów rolnych (innych niż oznaczone MNR w tym projekcie nie było). Wniosek o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze został więc skorygowany przedłożony ponownie pismem z dnia 08.10.2013 r. Zaznaczono, że Marszałek otrzymał we wniosku projekt i rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. [...] wyraził częściową zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze za wyjątkiem działek oznaczonych w ewidencji gruntów [...] w obrębie ewidencyjnym M. Organ sporządzający plan po otrzymaniu częściowej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego zawartym w piśmie z dnia 24.09.2013 r. - oznaczył działki, które nie otrzymały zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze symbolem MNR w brzmieniu jak w uchwale, ponieważ zgodnie z powołanym wyżej pismem został pouczony, iż taka zgoda dla tych przeznaczeń jest zbędna. Zmiany z przeznaczeniem na tereny MNR zostały każdorazowo uzgodnione z wnioskodawcami działek. Organ stoi na stanowisku, iż w trakcie sporządzania planu nie naruszył ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego zawartym w piśmie powołanym powyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna. Sąd uznał, że zasadnie organ nadzoru wywiódł, iż przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały naruszone zostały zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199), zwanej dalej ustawą o planowaniu, w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.), co na mocy art. 28 ust. 1 ustawy o p. i z. p., skutkuje nieważnością uchwały rady gminy we wskazane w wyroku części. W świetle art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych, które są położone poza granicami administracyjnymi miast i stanowią użytki rolne klas I –III wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym, taka zmiana przeznaczenia terenu mogła być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Grunty stanowiące działki o powołanych wyżej numerach ewidencyjnych, które są użytkami rolnymi, na rysunku planu miejscowego znajdują się w obszarach oznaczonych symbolami MNR. W myśl ustaleń § 2 pkt. 8 zaskarżonej uchwały, który to zapis wprowadził nowe brzmienie tj. § 11a do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "nr 8 – Trzycież", podstawowe przeznaczenie terenu o symbolu MNR to zabudowa mieszkalno zagrodowa. W myśl natomiast § 11a ust. 2 przywołanego planu miejscowego, przeznaczenie dopuszczalne ustalone dla terenów MNR to: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. Wskazane tu przeznaczenie dopuszczalne np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe – w przypadku jego realizacji - związane jest z całkowitym wyłączeniem tych gruntów z produkcji rolnej. O ile zatem rację miał Marszałek Województwa Małopolskiego, że grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową nie tracą charakteru gruntów rolnych, o tyle dopuszczalne przeznaczenie tego obszaru wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "nr 8 - Trzycież" w sposób oczywisty wiąże się z pozbawieniem tych gruntów charakteru rolnego. Skoro zatem grunty te mogą być wyłączone w sposób trwały z produkcji rolnej zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym (np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), to takie określenie przeznaczenia tych gruntów wymagało uzyskania uprzedniej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Sąd wskazał, że wyłącznie odpowiedzialnym za prawidłowo przeprowadzoną procedurę planistyczną oraz za przestrzeganie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są organy planistyczne tj. wójt (burmistrz , prezydent) oraz rada gminy, nawet jeśli inny organ władzy publicznej (lub organ administracyjny) zajmie w sprawie błędne stanowisko, które organ planistyczny następnie zaakceptuje. Sąd stwierdził, że zaskarżoną uchwałą przeznaczono na cele nierolnicze grunty rolne klasy III, pomimo braku zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego. Organ uchybił więc przepisom art. 17 pkt 6 lit c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ustawy z dnia o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Doszło zatem w tym przypadku do naruszenia zarówno trybu, jak i zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Gmina Korzenna, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie nieważności uchwały zmieniającej plan w odniesieniu do wymienionych działek w całości, gdy tymczasem nieważność zachodzi jedynie w odniesieniu do zmiany planu dopuszczającej przeznaczenie tych działek ponad przeznaczenie podstawowe. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż ustalenia faktyczne Sądu I instancji oraz wywody prawne co do zasadniczej w sprawie kwestii są prawidłowe i nie podlegają zaskarżeniu. Wątpliwości budzi jednak kwestia obszaru zaskarżenia, a w konsekwencji zakresu stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Sąd przyznał, że przeznaczenie podstawowe tych działek (zabudowa zagrodowa i siedliskowa) nie powoduje utraty charakteru gruntów jako rolnych. Zatem trafne było stanowisko Rady Gminy co do braku konieczności zgody Ministra na zmianę podstawowego przeznaczenia tych działek. Stwierdzenie nieważności uchwały co do zmiany "pełnego" przeznaczenia tych działek narusza art. 147 § 1 p.p.s.a., w którym mowa jest o całości lub części uchwały. Sąd powinien był stwierdzić nieważność uchwały w odpowiedniej części (w zakresie brzmienia § 11 ust. 2 planu w odniesieniu do konkretnych działek). Uchwała jest zgodna z prawem co do podstawowego przeznaczenia tych działek, jednak orzeczenie Sądu I instancji powoduje, że brak jest prawnej możliwości wykorzystania planu do celów inwestycyjnych i konieczne jest powtórzenie procesu planistycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W tej sprawie Sąd I instancji błędnie zastosował ten przepis, gdyż stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w nieprawidłowym zakresie. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) stanowi, iż na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Treść powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 8, str. 159). Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu. W tej sprawie Wojewoda Małopolski zaskarżył uchwałę Nr XLIII/385/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 8-Trzycierz" w części dotyczącej działek o nr ewid. [...] w obr. ewid. M. o gruntach klas III położonych w obszarze o MNR ujętych na załącznikach nr 1 i nr 4 rysunku planu, wnosząc o stwierdzenie nieważności rysunku planu w powyższym zakresie, gdyż opisane działki nie uzyskały zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Kwestionowany przez organ nadzoru przepis to § 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały, którym dodano do uchwały Nr XXXI/188/2006 z dnia 6 marca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna pod nazwą "plan 8 - Trzycierz" nowy § 11a. W § 11 a ust. 1 ustalono tereny o symbolach 1-1 MNR do 1-6 MNR z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkalno-zagrodową. W § 11a ust. 2 ustalono dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej (pkt 1), usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe (pkt 2), drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej (pkt 3). Sąd I instancji słusznie uznał, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których Minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze, co stanowi istotne naruszenie trybu i zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził jednak nieważność uchwały zmieniającej - zgodnie z żądaniem skargi - wyłącznie w części graficznej, w zakresie działek o numerach ewidencyjnych: [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-1 MNR; [...], w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-4 MNR; [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-5 MNR, [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-6 MNR. Sąd nie wyeliminował z obrotu prawnego tych zapisów (oznaczeń) części tekstowej uchwały zmieniającej, które odnoszą się do wymienionych działek. Na skutek tak sformułowanego wyroku w części tekstowej zaskarżonej uchwały w § 11a ust. 1 pozostały oznaczenia, które nie mają odzwierciedlenia w części graficznej (1-1 MNR, 1-4 MNR, 1-5 MNR, 1-6 MNR). Wymienione w wyroku działki stanowią bowiem odpowiednio całe obszary tych terenów. Tak sformułowane rozstrzygnięcie Sądu I instancji powoduje powstanie sprzeczności pomiędzy częścią tekstową uchwały zmieniającej (§ 2 ust. 8), w której wymienia się tereny 1-1 MNR, 1-4 MNR, 1-5 MNR, 1-6 MNR i ustala się dla nich odpowiednie przeznaczenie (zarówno podstawowe jak i dopuszczalne), a jej częścią graficzną, z której wyeliminowano te obszary. Sąd I instancji błędnie sformułował więc sentencję wyroku, naruszając tym samym art. 147 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w tej sprawie jest akt prawa miejscowego. Sąd, uznając, że zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części narusza prawo, powinien jasno i precyzyjnie określić w jakiej części stwierdza nieważność tej uchwały, przede wszystkim eliminując zapisy części tekstowej, a jeżeli istnieje taka potrzeba, również eliminując w części graficznej uchwały te oznaczenia, które odpowiadają tym zapisom. Ingerencja sądu administracyjnego w treść aktu prawa miejscowego nie może powodować wątpliwości, co do zakresu obowiązywania tego aktu. W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie powinien eliminować z treści uchwały tych regulacji, które dotyczą przeznaczenia podstawowego terenów 1-1 MNR do 1-6 MNR, gdyż na gruntach rolnych możliwa jest zabudowa mieszkalno-zagrodowa (przeznaczenie podstawowe). Pełnomocnik Gminy zasugerował, iż Sąd powinien stwierdzić nieważność uchwały w części dotyczącej przeznaczenia dopuszczalnego, tj. w zakresie § 11 ust. 2 planu w odniesieniu do konkretnych działek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Gminy w tym zakresie jest błędne, albowiem przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 18 czerwca 2014 r. zmieniająca plan miejscowy z dnia 6 marca 2006 r. "plan 8 - Trzycierz". Orzeczenie Sądu w tej sprawie dotyczyć więc może wyłącznie uchwały zmieniającej z dnia 18 czerwca 2014 r., a ta uchwała nie zawiera § 11 ust. 2. Ustalenia w kwestii przeznaczenia dopuszczalnego terenów MNR zawiera § 2 pkt 8 uchwały zmieniającej, na mocy którego po § 11 dodano § 11 a. Nie jest jednak możliwe stwierdzenie nieważności § 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały zmieniającej w zakresie dodanego § 11 a ust. 2, w którym mowa jest o przeznaczeniu dopuszczalnym terenów 1-1 MNR do 1-6 MNR pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej, gdyż część tych terenów (1-2 MNR i 1-3 MNR) uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i przeznaczenie tych terenów pod tego rodzaju zabudowę jest zgodne z prawem. Zaznaczyć należy, iż stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części (tekstowej i graficznej) dotyczącej działek, które nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze spowoduje, że przeznaczenie tych działek pozostanie takie jak zostało to ustalone w zmienianym planie z 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając ponownie tę sprawę, rozważy w jaki sposób sformułować rozstrzygnięcie, aby nie powstała sprzeczność pomiędzy częścią tekstową i graficzną zaskarżonej uchwały. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.