II GZ 228/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 716/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Sp. z.o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 716/15 odmówił R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zw: "skarżąca" i "spółka") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wraz ze skargą na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. skarżąca wniosła o jej wstrzymanie. Uzasadniając wniosek spółka podniosła, że wykonanie powyższej decyzji spowoduje wystąpienie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Ponadto stwierdziła, że przedstawione w skardze argumenty wskazują, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób nieprawidłowy i nie powinna obciążać Spółki. Egzekucja kary w tak znacznej wysokości może spowodować zablokowanie rachunków bankowych Spółki i utratę płynności finansowej, a w dalszej konsekwencji przyczynić się do jej upadłości. Skarżąca wskazała również, że wstrzymanie wykonania zabezpieczy w należyty sposób interes Spółki i uchroni przed pospieszną egzekucją, do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji wskazał, że uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości aktu lub czynności, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż potencjalna możliwość zaprzestania prowadzenia działalności nie stanowi dostatecznej podstawy do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w żadnej mierze nie powiązała wskazanych przez siebie skutków wykonania decyzji z obecną kondycją finansową spółki. Skład orzekający w pierwszej instancji mając na względzie okoliczność, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożenie kary finansowej stwierdził, że rodzaj tego obowiązku jest z natury rzeczy odwracalny. R. Sp. z o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r., mimo podniesienia przez skarżącą istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, w szczególności braku możliwości finansowych spłaty należności przez spółkę spowodowanie przez w/w decyzję trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej, które to warunki na dzień wniesienia niniejszego zażalenia nie tracą na aktualności. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wystarczająco uprawdopodobniła okoliczności przytoczone we wniosku, wobec tego wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co powoduje, że zażalenie jest uzasadnione. Zdaniem skarżącej do spełnienia przesłanek z powołanego powyższej przepisu p.p.s.a. wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie spółki z okoliczności sprawy jasno wynika, że jej kapitał własny nie pokryje nałożonych kar. Utrata płynności finansowej w istocie skutkuje niemożnością powadzenia działalności gospodarczej co w efekcie grozi upadłością spółki (stąd wykonanie zaskarżonej decyzji rozumiane szeroko, jako wywołanie skutków prawnych spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę). Ponadto Spółka wskazała na podstawie zeznania podatkowego za rok 2014, że poniosła stratę w wysokości 284.768,48 zł, przy przychodzie w wysokości 1.369.790,37 zł, natomiast w 2013 r. poniosła stratę w wysokości 129.469,16 zł, przy przychodzie w wysokości 4.135.973,00 zł. Zdaniem Spółki powyższe zastawienia świadczą o jej niestabilnej sytuacji, a realizacja nałożonej kary rażąco krzywdzi interes Skarżącej, a także doprowadzi do utraty płynności finansowej i w konsekwencji do upadłości. Tym samym skarżąca uprawdopodobniła okoliczności, które mogły spowodować istotną i trwałą zmianę rzeczywistości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca na etapie postępowania przed Sądem I instancji nie wykazała, że zachodzą przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej. Również z dokumentów dołączonych do zażalenia nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wskazać bowiem należy, że z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą wynika, że spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej (2014 r. – stratę 411.273, 36 zł, 2013 r. 153.694,26 zł) co nie oznacza automatycznie utraty płynności finansowej. Wykazywanie przy dużych obrotach równocześnie wysokich kosztów uzyskania przychodów, nie przesądza że spółka nie dysponuje środkami finansowymi. Strata mająca znaczenie dla rozliczeń podatkowych nie oznacza realnego braku środków finansowych. W rozpoznawanej sprawie z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w żaden sposób nie wynika również, żeby sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było ogłoszenie upadłości. Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy nie wynika również, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci "realizacji nałożonej kary pieniężnej, która rażąco skrzywdzi interes skarżącej". Podkreślenia wymaga, że zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt I GZ 217/11, publik. Lex nr 1149086). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.