I FSK 1892/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 169/15 w sprawie ze skargi T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 11 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 1892/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 11 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oddalił skargę. 1. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że decyzją z dnia 7 czerwca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił skarżącej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2009 r. Powodem wydania tej decyzji były ustalenia postępowania podatkowego z których wynika, że Spółka: zaniżyła podatek należny poprzez wykazanie w deklaracjach VAT-7 wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej - WDT), opodatkowanych stawką preferencyjną w wysokości 0% - rozcieńczalników do lakierów i farb m.in. na rzecz powiązanej osobowo firmy T. GmbH z/s w K., pomimo, że towary te nie były przedmiotem wywozu z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego; zaniżyła podatek należny poprzez wykazanie w deklaracjach VAT-7 WDT rozcieńczalników i farb, opodatkowanych stawką preferencyjną w wysokości 0% - na rzecz firmy P. z/s w C., które to transakcje zostały zakwestionowane z uwagi na brak dowodów potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju; zaniżyła podatek należny, poprzez wykazanie w deklaracjach VAT-7 wewnątrzwspólnotowych usług transportowych, niepodlegających opodatkowaniu na terytorium kraju - wykonanych na rzecz firmy T., którym nie towarzyszyło przemieszczenie towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Po dokonaniu tych ustaleń, organ kontroli skarbowej uznał, że zakwestionowane transakcje, dotyczące WDT, należy opodatkować stawką podstawową w wysokości 22%. 2. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił jego stanowisko. Odnosząc się do zaniżenia podatku należnego poprzez wykazanie w deklaracjach VAT-7 wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz powiązanej osobowo firmy T. GmbH z/s w K., organ odwoławczy stwierdził, że towary te w rzeczywistości były dostarczane do innych miejsc położonych na terenie kraju. Podał, że T. jest firmą dystrybucyjną mającą jedynie biuro; towary zakupione od Spółki firma ta tego samego dnia sprzedawała do kolejnych nabywców, tj. do firmy W. z/s na Słowacji, do firmy P. z/s w Czechach i do firmy O. z G.; o transakcjach w T. sp. z o.o. i T. decydowała jedna osoba -T. M., zeznania kierowcy z O. oraz zestawienia opłat za przejazdy autostradami w Niemczech, wystawione przez firmę T. C. GmbH z/s w B., z których wynika, że pojazdy wskazane w kwestionowanych dokumentach CMR, dokumentujących dostawy towarów oraz wykonanie usługi transportowej na rzecz firmy T. nie przemieszczały się po tych autostradach. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca zaniżyła również podatek należny poprzez wykazanie w deklaracjach VAT-7 WDT rozcieńczalników i farb, opodatkowanych stawką preferencyjną w wysokości 0% na rzecz firmy P. z/s w Czechach. Podał, że z materiału dowodowego wynika, że czeskie firmy przewozowe, które miałyby transportować towar Spółki: D. i D. towaru tego nie przetransportowały: nie przedłożyły dokumentów potwierdzających wykonanie usług, nie posiadały własnego taboru transportowego, we wrześniu 2009 r. została unieważniona aktywność podatkowa D., firma D. w ogóle nie zatrudniała kierowców w 2009 r., a mający odbierać w jej imieniu towar M. K. był pracownikiem D., na listach przewozowych CMR widnieją różne pieczęcie firmy D., a w listach przewozowych CMR wystawionych w dniach 30 listopada i 7 grudnia 2009 r. obie firmy spedycyjne wskazały ten sam środek transportu wskazując na inny podmiot, od którego ten zestaw wynajęły. Niezależnie od tego, strona weszła w posiadanie listów przewozowych CMR dotyczących przedmiotowych dostaw towarów po dniu zabezpieczenia przez funkcjonariuszy CBŚ dokumentacji dotyczącej WDT, co nastąpiło w lutym 2010 r. Organ odwoławczy stwierdził, że jeśli chodzi o fakt ewentualnej kontroli drogowej przez funkcjonariuszy ITD., kontrola taka nie jest dowodem na wywóz towarów z terytorium kraju, a zeznania M. G., biorącego udział w procederze dotyczącym nielegalnego wytwarzania paliw silnikowych, nie zasługiwałyby na walor obiektywności, przy czym z informacji przekazanych przez czeskie władze podatkowe wynika, że M. G. potwierdził, że towary będące przedmiotem dostaw do firmy P., przewożone przez powyższe czeskie firmy spedycyjne, nie mogły opuścić terytorium kraju. 4. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 125, art. 180 § 1, 188 art. 187 § 1 i 3 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej – O.p.) poprzez: odmowę dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. G., byłego członka Z. s.r.o. P. oraz świadka M. W. na okoliczności związane z realizacją spornych transakcji, odmowę zwrócenia się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o udzielenie informacji, czy wyszczególnione we wniosku dowodowym środki transportowe, zestawy pojazdów, były poddawane w 2009 r. kontroli przez Inspekcję, a także odmowę zwrócenia się do T. GmbH z siedzibą w B. o nadesłanie informacji o opłatach za przejazdy jakie wniosła strona w okresie objętym kontrolą oraz poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonanie nieprawidłowej oceny dowodów, a także art. 13, art. 41 ust. 3, art. 42, art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez odmowę ich zastosowania. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi. Zgodził się z organami podatkowymi, że skarżąca Spółka zaniżyła podatek należny poprzez wykazanie WDT na rzecz powiązanej osobowo firmy T. GmbH z/s w K., ponieważ w rzeczywistości towary wynikające ze spornych dokumentów były dostarczane na terenie kraju do G. oraz G. Za prawidłową uznał ocenę organu odwoławczego, że nie ma racjonalnego uzasadnienia taki schemat obrotu towarem, w którym jest on wwożony przez polską spółkę na terytorium Niemiec, do podmiotu, który zajmuje się wyłącznie pośrednictwem, aby następnie powrócić na terytorium kraju, w sytuacji gdy obie firmy zarządzane są przez tę samą osobę. Sąd uznał, że ocenę tą organ oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, w tym za zestawieniach opłat za przejazdy autostradami w Niemczech i zeznania jednego z kierowców, mającego wywozić towar Spółki. Jeśli chodzi o zakwestionowanie WDT na rzecz firmy P., wskazał na informacje przekazane przez czeskie organy podatkowe, z których wynika, że firmy przewozowe: D. i D. nie dokonały przewozu towarów, które miałyby podlegać WDT, a P. mimo wezwań, nie przedłożyła dokumentów potrzebnych do zweryfikowania spornych transakcji. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zwrócenie się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o udzielenie informacji, czy wskazane środki transportowe były poddawane kontroli przez Inspekcję, ponieważ nawet gdyby były poddawane takiej kontroli, nie przesądzałoby to automatycznie o wywozie towarów z terytorium kraju. Co do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. G. – Sąd wskazał, że wykazanie WDT nie może mieć swojego oparcia w zeznaniach świadków, lecz w dokumentach, które w tym przypadku zostały skutecznie zakwestionowane. Zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. W. Sąd uznał za chybiony, w sytuacji, gdy strona nie składała o to wniosku. Ustosunkowując się do kwestii "dobrej wiary", Sąd odwołał się do wyroku TSUE z dnia 27 września 2007 r., w sprawie C-409/04 i stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie podjęła żadnych działań w celu upewnienia się, że towary przetransportowano zgodnie z dokumentami przewozowymi. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił. 8. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżył go w całości i wniósł o jego uchylenie Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania przez Sąd oceny ustaleń faktycznych organu pod względem zgodności z prawem i zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu, które jest odzwierciedleniem sposobu rozumowania i dowodzenia, między innymi, do tak istotnych okoliczności sprawy jak: - ustaleń organu, że niemożliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa handlu przez firmę T. GmbH w biurze, które mieściło się w wynajmowanym w tym celu mieszkaniu, a nadto bez bazy magazynowej, w sytuacji dalszego korzystania przez T. z cystern - naczep, które mogą być dołączane do każdego ciągnika, włącznie z firmowymi T., - dokonania przez organ oceny danych uzyskanych jedynie z urządzenia elektronicznego, bez dokonania ustaleń w zakresie opłat wnoszonych na podstawie zakupionych jednorazowo opłat w systemie "T.", - błędnego utożsamienia przez organ pojęcia z dokumentu CMR "załadunku" z pojęciem "przyjęciem towaru do przewozu", co doprowadziło do nieprawdziwych ustaleń, że na dokumentach CMR wystawianych przez "T." GmbH jako miejsce załadunku wskazano miejscowość K. w Niemczech, jako okoliczność uzasadniającą tezę, że skoro w Karlsruhe brak jest możliwości przeładunku, to list przewozowy nie może potwierdzać faktycznej trasy towaru, - oceny informacji niemieckich władz podatkowych z formularza SCAC, które to informacje w sposób ułomny i niezrozumiały zostały przetłumaczone z języka niemieckiego na język polski i są lakoniczne, - ustaleń organu w zakresie listów przewozowych CMR, dotyczących dostaw na teren Czech, których wiarygodność została podważona tylko na tej zasadzie, że nie było ich w biurze rachunkowym strony, w chwili, gdy C.B.Ś., bez uprzedzenia, zabezpieczało dokumenty, - faktu zarejestrowania P. pod adresem ..., która to okoliczność, według organu, mogła świadczyć o braku wywozu towarów z terytorium kraju, w sytuacji, gdy podczas wszystkich transakcji z P. s.r.o. w Spółka P. miała ten sam adres, - okoliczności, że organ nie zakwestionował transakcji realizowanych na rzecz P. s.r.o. transportem T. sp. z o.o., mimo siedziby kontrahenta pod adresem ..., 2. art. 150 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy Sąd powinien zaskarżoną decyzję uchylić, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), albowiem Sąd w zaskarżonym wyroku zaakceptował naruszenie: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art. 188 O.p., przez zaakceptowanie przez sąd decyzji organu o odmowie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. G., byłego członka zarządu kontrahenta Strony, P. s.r.o., w sytuacji, gdy strona został obciążona wątpliwościami wynikającymi z ustaleń czeskich organów podatkowych, z których wynika, że nie można nawiązać kontaktu z poprzednimi dyrektorami zarządzającymi P.,  - art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art.188 O.p. przez zaakceptowanie przez Sąd jako prawidłowej decyzji organu o odmowie zwrócenia się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o udzielenie informacji, czy wyszczególnione we wniosku dowodowym środki transportowe były poddawane w 2009 r. kontroli przez Inspekcję, w celu wykazania, że samochody czeskich przewoźników, wskazanych w dokumentacji, faktycznie znajdowały się na terenie Polski i z kontroli wynikały dane o numerach rejestracyjnych, o kierowcy, o realizowanym transporcie, - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art.188 i art.187 O.p., przez zaakceptowanie przez Sąd jako prawidłowej decyzji organu o odmowie zwrócenia się do T. GmbH o nadesłanie informacji o opłatach za przejazdy, jakie wniosła strona w okresie objętym kontrolą, pomimo że zestawienie będące w posiadaniu organu obejmuje jedynie opłaty wnoszone przez urządzenia automatyczne działające w systemie T., co zarazem stanowiło naruszenie gwarancji udzielonych stronie przez ustawodawcę w przepisach art. 120, 121 §1, 122 i art.123 O.p., - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt lit. c) P.p.s.a w związku z art.187 O.p. przez zaakceptowanie przez Sąd zaniechania przesłuchania przez organ świadka M. W., który odbierał i kwitował osobiście towar, na okoliczność realizacji transakcji z P., a co za tym idzie zaniechania zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, co zarazem stanowiło naruszenie gwarancji udzielonych stronie przez ustawodawcę w przepisach art. 120, 121 §1, 122 i art. 123 O.p., - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. lit. c) P.p.s.a w związku z art. 191 O.p. przez zaakceptowanie przez Sąd jako prawidłowego stanowiska organu, zgodnie z którym, w przypadku transakcji z T. GmbH, których przedmiotem były towary (rozcieńczalniki do farb i lakierów) oraz usługi transportowe, pojazdy załadowane towarem nie opuściły terytorium Polski, w sytuacji gdy z przywołanych również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznań świadka S. S., wprost wynika, że świadek towar dostarczył na Łotwę, a co za tym idzie zaniechania zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, - art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art. 191 O.p. przez przyjęcie przez Sąd, że organ słusznie przyjął, że zasadnym było zakwestionowanie WDT na rzecz firmy P. z uwagi na okoliczności dotyczące firmy P. s.r.o., takie jak: fakt braku posiadania własnego taboru przez firmy spedycyjne, wynajmowane przez P. s.r.o., że na listach przewozowych CMR widnieją pieczęcie firmowe spedytora P., firmy D. o różnej treści i czcionce, brak przedstawienia przez firmy przewozowe D. i D. dokumentów potwierdzających wykonanie usługi na zlecenie P., czy unieważnienie rejestracji VAT P. s.r.o. w dniu 5 czerwca 2012 r., które to okoliczności nie mogły być znane stronie w czasie kontaktów handlowych i które to okoliczności, zostały ocenione przez organ z pominięciem całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, choćby jak fakt, że kilkadziesiąt podobnych transakcji z P. z 2009 r., które różniły się jedynie przewoźnikiem, nie zostało zakwestionowanych przez organ i co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów postępowania art. 120, art. 121 §1, art. 122 i art. 123 O.p., - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art. 125 § 1 O.p. stanowiącego zasadę szybkości działania, poprzez zaakceptowanie przez Sąd działań organu odwoławczego, który przez półtora roku nie uczynił nic w sprawie, a jedynie potwierdził twierdzenia i argumenty organu pierwszej instancji, tym samym naruszając art. 220 O.p., - art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a w związku z art. 13, art. 41 ust. 3, art. 42, art.86 ust. 1 u.p.t.u., przez odmowę przez Sąd ich zastosowania przez zaakceptowanie w zaskarżonym wyroku ustalenia organu, że transakcje podatnika z T. GmbH i P. s.r.o. nie stanowiły w rozumieniu ustawy wewnątrzwspólnotowej dostawy, a w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do opodatkowania powyższych transakcji stawką 0%. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie. 8. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna, oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 P.p.s.a., nie zasługiwała na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma charakter jedynie ustrojowy i mógłby zostać naruszony wyłącznie wówczas, gdyby sąd administracyjny nie rozpoznał w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności, co w tej sprawie nie miało miejsca. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi i standardy, o których stanowi powołany wyżej przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. W uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 (publ. CEBOIS) przyjęto, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że uniemożliwia kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Z uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. wynika, że autor skargi zarzuca Sądowi pierwszej instancji zaaprobowanie błędnej, zdaniem strony skarżącej, oceny zebranego materiału dowodowego, dokonanej przez organy podatkowe na materiale dowodowym zawierającym braki. Jednak w ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, czy wyrażonej w jego zakresie oceny Sądu pierwszej instancji, jak też dokonanej przez ten Sąd kontroli prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego przez działające w sprawie organy podatkowe, co pełnomocnik skarżącej w skardze kasacyjnej uczynił (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r., II FSK 2665/16, z dnia 28 października 2016 r., II OSK 168/15, z dnia 20 lipca 2016 r., II OSK 2786/14). Uzasadnienie tego zarzutu jest w istocie polemiką z ustaleniami dokonanymi w tej sprawie przez organy podatkowe i stanowiskiem Sądu pierwszej instancji aprobującym stan faktyczny przyjęty przez te organy za podstawę rozstrzygnięcia. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 188 O.p. Przypomnieć należy, że zarzucając naruszenie przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga, zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Nakłada to na skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Stwierdzenie przez pełnomocnika skarżącej, że przeprowadzenie dowodu z zeznań M. G., byłego członka zarządu P. s.r.o. było konieczne, ponieważ strona ma wątpliwości co do ustaleń czeskich organów podatkowych, w żaden sposób nie jest wykazaniem, że nieprzeprowadzenie tego dowodu mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza, że organy wskazały na jeszcze jeden powód odmowy przeprowadzenia tego dowodu – niewiarygodność tego świadka. Podobnie, pełnomocnik skarżącej nie wyjaśnił, w jaki sposób mogłoby wpłynąć na ocenę zebranego materiału dowodowego uzyskanie informacji dotyczących ewentualnych kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego, pojazdów o określonych numerach rejestracyjnych. Wskazując na odmowę zwrócenia się do T. GmbH o nadesłanie informacji o opłatach za przejazdy, jakie wniosła strona w okresie objętym kontrolą, strona ograniczyła się do twierdzeń, że nie wnosiła opłat za autostrady przez urządzenia automatyczne działające w systemie T. tylko kupowała bilety, nie biorąc pod uwagę, że w ogóle nie wykazała, aby ponosiła jakiekolwiek koszty związane z transportem towaru na terenie Niemiec. Nie przedstawiła takich biletów. Wyjaśnienie przez pełnomocnika skarżącego, że kierowcy nie zdawali biletów do Spółki, ponieważ je gubili, takim wykazaniem nie jest. Pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił też, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć nieprzesłuchania świadka (M. W.). Nie są trafione zarzuty związane z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt lit. c) P.p.s.a w związku z art.187 § 1 i art. 191 O.p. Argumentacja dotycząca błędnej oceny dowodów dotyczących ustaleń w zakresie dokonania WDT na rzecz firmy P. sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem organów podatkowych i Sądu pierwszej instancji. Autor skargi w żaden sposób nie wyjaśnił, w czym konkretnie upatruje naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Pamiętać należy, że prawidłowo dokonana ocena materiału dowodowego polega na odniesieniu się przez organ podatkowy do wszystkich zebranych w sprawie dowodów zarówno osobno i we wzajemnym powiązaniu, co jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji organy podatkowe w tej sprawie prawidłowo uczyniły. Odmienna ocena poszczególnych dowodów przez skarżącą, czy stwierdzenie, że organy podatkowe nie zakwestionowały innych transakcji z P. nie wskazuje na naruszenie przez nie art. 191 O.p., tylko na to, że skarżąca oczekuje oceny zgodnej z jej własną. Strona skarżąca nie wykazała w argumentacji organu odwoławczego braku logiki czy doświadczenia życiowego. Nie trafione są również zarzuty naruszenia art. 120, 121 §1, 122 i art. 123 O.p, które pełnomocnik skarżącego powiązał z wyżej wymienionym zarzutami naruszenia prawa procesowego. Ogólne stwierdzenie, że organy podatkowe zaniechały zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, co zarazem stanowiło naruszenie gwarancji udzielonych stronie przez ustawodawcę, w żaden sposób nie dowodzi, że Sąd pierwszej instancji zaaprobował stan faktyczny ustalony wbrew podanym wcześniej regulacjom. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art. 125 § 1 O.p. Długotrwałość postępowania nie ma wpływu na wynik sprawy, czego nawet pełnomocnik Spółki nie próbował dowodzić. Jako, że stan faktyczny nie został skutecznie podważony – niezasadne są również zarzuty prawa materialnego: art.145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a w związku z art. 13, art. 41 ust. 3, art. 42 i art. 86 ust. 1 u.p.t.u. W sytuacji ustalenia, że kwestionowane transakcje nie stanowiły WDT, organy podatkowe zasadnie pozbawiły skarżącą prawa do opodatkowania powyższych transakcji stawką 0%. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a.