II OSK 1980/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1817/14 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. H. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że S. K. i J. K. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową. W dniu 5 grudnia 2012 r. wezwano inwestorów do uzupełnienia wniosku, a następnie postanowieniami z dnia [...] grudnia 2012 r. i [...] stycznia 2013 r. nałożono na nich obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w dokumentacji i doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem, co inwestorzy wykonali. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Starosta Pruszkowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, ale rozstrzygnięcie to uchylił Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta Pruszkowski postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a braki te zostały przez inwestorów uzupełnione. Kolejną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta Pruszkowski na podstawie art. 82 ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104, art. 107 § 4 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na działce nr ew. [...]. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania R. H., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Michałowice obszaru Michałowice - osiedle Michałowice (uchwała Nr XLVIII/354/2001 Rady Gminy Michałowice z dnia 20 grudnia 2001 r., Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 57, poz. 1194 – zwana dalej Miejscowym Planem), została zachowana minimalna powierzchnia biologicznie czynna na działce (50%), a przewidziana ilość 3 miejsc parkingowych jest zgodna z § 36 ww. Planu. Ponadto postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Starosta Pruszkowski udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych wskazanych w § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz w § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), polegające na umożliwieniu wykonania dwóch miejsc postojowych na działce nr ew. [...] w odległości 1,00 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] oraz miejsca na gromadzenie odpadów stałych w odległości 4,00 m od okien i drzwi do budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i 1,5 m od granicy z sąsiednią działką. Również usytuowanie obiektu w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] nie narusza ustaleń Miejscowego Planu, jak i przepisów ww. rozporządzenia. Działka nr [...] ma szerokość ok. 10 m i znajduje się w zabudowie jednorodzinnej, co powoduje, że zastosowanie znajdzie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Na takie sytuowanie obiektu nie jest również wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości (§ 8 pkt 8 Miejscowego Planu). Z kolei ściana południowa zwrócona jest w stronę granicy działki nr [...], oddalonej o ok. 11 m. Przedmiotowa inwestycja nie jest również zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie stworzy zagrożenia dla działek sąsiednich. Do akt sprawy dołączono opinię geotechniczną i badanie podłoża gruntowego oraz ekspertyzę techniczną o możliwości nadbudowy przedmiotowego budynku. Natomiast ani przepisy Prawa budowlanego, ani rozporządzeń techniczno – budowlanych nie określają minimalnych odległości obiektów budowlanych od istniejących pojedynczych drzew. W projekcie budowlanym opracowane zostały rozwiązania mające na celu zabezpieczenie systemu korzennego drzewa, które nie zostało uznane za pomnik przyrody. Właścicielowi gruntu, na który z sąsiedniego gruntu przechodzą korzenie przysługuje zaś roszczenie o nieczynienie przeszkód w obcięciu tych korzeni, a ich przenikanie nie może pozbawić właściciela możliwości korzystania z gruntu w granicach jego usprawiedliwionych potrzeb. Skargę na powyższą decyzję złożył R. H., wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie nakazu rozbiórki rozpoczętej budowy. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, nieprawidłowe powołanie orzecznictwa, naruszenie art. 82 ust. 1a ustawy o ochronie przyrody oraz sprzeczność z Miejscowym Planem, dowolną interpretację § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. i błędne przyjęcie, że dokumentacja techniczna jest kompletna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Uczestnicy postępowania S. K. i J. K. wnieśli również o oddalenie skargi. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd wskazując, że działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w Miejscowym Planie symbolem MN/U tj. - tereny mieszkaniowe jednorodzinne i usług, podzielił stanowisko organu, że przewidziana w projekcie ilość 3 miejsc parkingowych jest zgodna z § 36 Planu, zaś ich lokalizacja uwzględnia warunki określone w postanowieniu Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. Nie budziło również wątpliwości Sądu, że usytuowanie obiektu w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] nie narusza ustaleń Miejscowego Planu i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu zagospodarowania terenu, wynika, że działka nr [...] ma szerokość ok. 10 m i znajduje się w zabudowie jednorodzinnej, a zatem spełniony jest warunek z § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia. Na takie sytuowanie obiektu nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej działki, co wynika również z § 8 pkt 8 Miejscowego Planu. Prawidłowa jest wreszcie odległość otworu okiennego i drzwiowego w ścianie południowej budynku od granicy z działką sąsiednią nr [...], bowiem oddalona jest od tej ściany o ok. 11 m, co czyni ją zgodną z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Tym samym, zdaniem Sądu, spełnione zostały wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd pierwszej instancji zgodził się również z Wojewodą, że przepisy budowlane jak również ustawa o ochronie przyrody nie regulują kwestii odległości krzewów bądź drzew od sąsiedniej posesji. Zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i spełnia wymogi przewidziane prawem, w tym wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133). Inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy zagrożenia dla działek sąsiednich, do akt sprawy dołączono opinię geotechniczną i badanie podłoża gruntowego oraz ekspertyzę techniczną o możliwości nadbudowy przedmiotowego budynku sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Inwestorzy wypełnili zatem wszystkie obowiązki z art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zainwestowana działka jest własnością inwestorów, a projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania w zakresie warunków technicznych. Sąd uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy właściwie oceniono, a mające zastosowanie w sprawie przepisy prawidłowo zinterpretowano. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. H., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że przed wydaniem decyzji organ dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędną wykładnię przejawiającą się w bezpodstawnym uznaniu przez Sąd, iż skarżący wyraził zgodę na realizację budynku bezpośrednio przy granicy swojej działki zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy Michałowice obszar Michałowie - Michałowice Osiedle, w gminie Michałowice zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr XLIII/354/2001 z 20 grudnia 2001 r., 3. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie odstępstwo od przepisów techniczno – budowanych nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa mienia i ludzi, 4. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie treści przepisu § 12 pkt 3 nie wymaga uzyskania przez Starostę upoważnienia Ministra do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych; 5. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że obiekt budowlany został zlokalizowany z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; 6. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, tj. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że dokumentacja techniczna jest kompletna, w sytuacji gdy przewiduje schody zewnętrzne do osobnego opracowania i zawiera rozwiązania chroniące system korzeniowy drzewa, a ponadto została sporządzona przez osobę nie posiadającą do tego uprawnień. Wskazując na powyższe podstawy kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sporządzonej dla Prokuratury Rejonowej w Pruszkowie przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w Warszawie z zakresu leśnictwa, ochrony i pielęgnacji drzew mgr T. L. na potwierdzenie istnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia, które to okoliczności powinny były zostać wzięte pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę przez organ gdyby prowadzone przez niego postępowanie nie było objęte wadami podniesionymi w niniejszej skardze. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. K. i J. K. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nom przepisanych. Ponadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z ekspertyzy sporządzonej przez mgr inż. Z. C. na potwierdzenie nie istnienia jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa mienia i ludzi, jak również na potwierdzenie, iż przeprowadzone prace budowlane w oparciu o decyzję Starosty Pruszkowskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie doprowadziły do zniszczenia czy uszkodzenia drzewa rosnącego na sąsiedniej posesji oraz dowodu z decyzji Wójta Gminy Michałowice umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. (zarzut 2). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie przyjął ustalenia – jak stwierdza to skarżący, że: wyraził on "zgodę na realizację budynku bezpośrednio przy granicy swej działki" – ale podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zgoda taka nie była w ogóle potrzebna. W tym zakresie odwołując się do przepisu § 8 pkt 8 Miejscowego Planu, Sąd wyraźnie podkreślił, że taka zgoda jest wymagana jedynie w przypadku realizacji budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej, co w warunkach rozpoznawanej sprawy nie zachodziło. Ta okoliczność, podobnie jak interpretacja powyższego przepisu Miejscowego Planu nie były kwestionowane we wniesionej kasacji. To z kolei wykluczało możliwość przeprowadzenia kontroli kasacyjnej w tym zakresie. Nie podlegał uwzględnieniu również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. (zarzut 6). Stwierdzić trzeba, że projekt budowlany tak w projekcie zagospodarowania, jak i w części architektoniczno – budowlanej zawiera rysunki schodów, z ich zwymiarowaniem i określeniem miejsca, w którym będą się znajdować. Adnotacja: "schody zewnętrzne ażurowe na konstrukcji stalowej wg osobnego opracowania" została natomiast zamieszczona jedynie na rysunku rzutu parteru. Nie świadczy to jednak jeszcze w żaden sposób o wadliwości zatwierdzonego projektu budowlanego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tym bardziej, że skarżący kasacyjnie ani nie wskazał jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie, ani też nie odniósł się do usytuowania schodów i ich wielkość, które zostały zobrazowane w projekcie budowlanym. Projekt budowlany zawiera również rozwiązania mające na celu zabezpieczenie systemu korzeniowego drzewa znajdującego się na działce sąsiedniej, a ich prawidłowość nie mogła być kwestowana przez wydane później w sprawie opinie biegłych, przedstawionych do akt sprawy przez stronę skarżącą, jak i inwestorów. Zauważyć trzeba, że obie te opinie (ekspertyzy) odnoszą się do stanów faktycznych wynikłych w toku realizacji przedmiotowej inwestycji, a więc po wydaniu kontrolowanej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezależnie również od faktu, że prowadzenie przez sąd administracyjny dowodu z opinii biegłego wykracza poza granice art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a., to ww. dokumenty ponieważ nie miały żadnego związku z etapem projektowania i zatwierdzenia projektu budowlanego jako wnioski dowodowe podlegały oddaleniu, o czym też orzeczono na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zbieżna z powyższą pozostaje argumentacja dotycząca wniosku o przeprowadzenie dowodu z decyzji Wójta Gminy Michałowice z dnia [...] maja 2015 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa. Podkreślić w tym miejscu trzeba za Sądem pierwszej instancji i organem odwoławczym, że skoro przepisy Prawa budowanego, jak i ustawy o ochronie przyrody nie regulują odległości krzewów bądź drzew od sąsiedniej nieruchomości, to kwestia ta nie mogła mieć wpływu (a więc również stanowić podstawy skutecznego zarzutu) na prawidłowość udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę, szczególnie uwzględniając jego uprawnienie z art. 150 K.c. Przechodząc do oceny kolejnej grupy zarzutów kasacji, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy słusznie tak organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji wskazywały na zastosowanie w sprawie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem: "w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m". Skoro zatem, jak ustalono w sprawie i co nie było kwestowane, zainwestowana działka ma szerokość ok. 10 m i znajduje się w zabudowie jednorodzinnej oraz nie wykazano uchybienia przepisom odrębnym wymienionym w tym przepisie, to inwestor był uprawniony do zbliżenia projektowanego obiektu budowlanego w sposób, o którym mowa w tym przepisie. I choć rację ma strona skarżąca, że ust. 3 § 12 ww. rozporządzenia stanowi wyjątek od jego regulacji z ust. 1, to jednak jest to normatywne odstępstwo od zasady, a nie indywidualne przewidziane w art. 9 Prawa budowlanego. Wyjątek ten, przy spełnieniu określonych w ust. 3 warunków jest dopuszczalny abstrakcyjnie, bez względu na sytuację faktyczną inwestora. Jest to sytuacja odmienna od tej jaka została przewidziana w art. 9 Prawa budowlanego. Inna jest funkcja obu tych regulacji. Zgoda na odstępstwo przewidziane w art. 9 Prawa budowlanego, będąca częścią porządku prawnego, zastępuje przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych normą indywidualnie dostosowaną do konkretnej sytuacji, umożliwiając modyfikację szczegółowych oraz bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie się do nich z uwagi na różnego rodzaju okoliczności. Odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, dopuszczalne w myśl regulacji zawartej w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w konkretnym stanie faktycznym chroni interes inwestora, który nie mógłby zrealizować przysługującego mu prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 381/06, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 134 oraz W. Piątek. Prawo budowlane. Komentarz. A. Gliniecki (red. nauk). Wyd. 2. Warszawa 2014, str. 143- 144). Nie oznacza to jeszcze każdorazowego obowiązku występowania o uzyskanie zgody na takie odstępstwo, ale tylko w sytuacji zaistnienia w danej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, ocenianego w zindywidualizowanym i konkretnym akcie administracyjnym. Powyższa regulacja jest odmienna od tej jaką przewidziano w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Stanowi ona, bowiem wyjątek od ogólnej zasady określonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z regulacją określoną w § 12 ust. 3 rozporządzenia inwestor we wskazanych tym przepisem sytuacjach w sposób generalny i abstrakcyjny (aktem normatywnym) otrzymuje taką zgodę, zresztą od tego samego organu – właściwego do stanowienia przepisów techniczno – budowlanych. Podsumowując powyższe, stwierdzić trzeba, że stosowanie wyjątków z § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) od zasady ogólnej określonej w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia uzależnione jest jedynie od spełnienia przesłanek określonych w tych przepisach, a nie od przeprowadzenia procedury wskazanej w art. 9 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn jako niezasadne należało ocenić przedstawione w kasacji zarzuty naruszenia art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z "§ 12 pkt 3" ww. rozporządzenia (zarzut 4), a w ich konsekwencji również zarzuty naruszenia art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego (zarzut 3) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (zarzut 5). Odnośnie tego ostatniego, stwierdzić jedynie trzeba, że naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ma miejsce jedynie, gdy zostały naruszone w tym zakresie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie, co zostało w sprawie wykluczone. W konsekwencji powyższego wobec prawidłowego zastosowania przez organy w sprawie przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i przez to zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji legalności kontrolowanej w sprawie decyzji, oddaleniu podlegał zarzut 1, nawiązujący do ww. normy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.