II SA/Rz 1408/14

Dnia 11 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na czynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 200, 00 zł (słownie dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W dniu 23 października 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na czynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią skargi przedmiotem zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta [...] było wydanie w dniu [...] czerwca 2014r. (znak pisma: [...]) wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., uchwalonego uchwałą z dnia [...] maja 1997r., nr [...] Rady Miasta [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T.– S. wraz z informacją, że nie stanowi on obowiązującego aktu prawa miejscowego, a tym samym niezgodnego z treścią wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2014r. Zaskarżonej czynności skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą" oraz art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 782) poprzez wydanie wnioskowanego wypisu i wyrysu z adnotacją o niezgodności z miejscowym aktem normatywnym, a w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa dostępu do informacji publicznej poprzez udostępnienie niewłaściwej informacji planistycznej. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 3 ustawy przez przyjęcie, że wymieniony wyżej plan nie ma samodzielnego charakteru, nie reguluje w pełni przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, którego dotyczy, a w konsekwencji utracił swoją moc i nie stanowi obowiązującego aktu prawa miejscowego. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 8 w zw. z art. 6 k.p.a. Wniosła o stwierdzenie bezskuteczności podjętej czynności oraz stwierdzenie obowiązku wydania wypisu i wyrysu z miejscowego planu jako obowiązującego aktu prawa miejscowego oraz zasądzenie kosztów postepowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy miejscowe plany, uchwalone po dniu 1 stycznia 1995r. zachowują moc, przy czym zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003r. Chociaż ustawa nie reguluje zasad obowiązywania zmian miejscowych planów uchwalonych po 1995r., to jednak orzecznictwo i doktryna stoją na stanowisku, że moc obowiązującą mogą zachowywać tylko te zmiany planów, które zostały sporządzone jako samodzielne miejscowe plany i które w pełni regulują przeznaczenie terenu oraz zasad jego zabudowy i zagospodarowania. Uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 1997r., nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T.- S. jedynie uzupełniła ustalenia ogólne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., zatwierdzonego wraz z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Dzielnicy A1- T., uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1977r. wraz z późniejszymi zmianami. Uchwałą z 1997r. wprowadzono ustalenia szczegółowe dotyczące jedynie części terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania, a zatem uchwała ta nie reguluje w pełni przeznaczenia terenów oraz zasad zabudowy i zagospodarowania przestrzennego i nie może funkcjonować jako samodzielny plan zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.) dalej zwaną P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a. i obejmuje on: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Analizując treść skargi Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie uczyniła przedmiotem skargi czynności polegającej na wydaniu wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż tej skarżąca nie kwestionuje, lecz czynność polegającą na wydaniu zaświadczenia, niezgodnego z żądaniem wniosku z dnia 5 czerwca 2014r. W tych okolicznościach w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zaświadczenie jest czynnością organu administracji publicznej o cechach całkowicie odrębnych od typowych aktów administracyjnych, poddanych kontroli sądów administracyjnych, jak decyzje czy postanowienia. Jak wynika z przepisów art. 217 - 220 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", regulujących wydawanie zaświadczeń oraz przyjętego orzecznictwa - zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Chodzi więc o fakty dające się prosto i obiektywnie zweryfikować i potwierdzić za pomocą posiadanej przez organ dokumentacji. Przy pomocy zaświadczenia organ administracji publicznej stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Nie może ono - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - być oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu (por. wyrok NSA z 24 listopada 2006r., I OSK 88/06; opubl. LEX nr 293177). Pojęcie faktu w prawie ma szerokie znaczenie. Nie ogranicza się jedynie do prostych faktów, stanowiących element obiektywnie istniejącej rzeczywistości. Ustalanie faktów może również wymagać dokonania ocen lub odniesienia rzeczywistych stanów lub zachowań do treści określonych przepisów prawnych (szerzej J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 177 i nast.). Z powyższych wywodów jednoznacznie wynika, że treść zaświadczenia wymyka się spod kontroli legalności dokonywanej przez sądy administracyjne, nie może być bowiem oceniane pod kątem zgodności bądź niezgodności z prawem. Zaświadczenie nie wywołuje bowiem żadnych skutków prawnych, które mogłyby być ocenia. W wyroku z 29 maja 2003r., II SA 1439/02, dostępnym na stronie internetowej www.orzeczeia.nsa.gov.pl. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może dochodzić swego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia, a później skarżyć postanowienie tego organu do sądu administracyjnego. Niedopuszczalność bezpośredniej weryfikacji treści zaświadczenia przez sąd administracyjny potwierdza również doktryna - por. Z. R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 10/2004, s. 66. Zatem weryfikacja zaświadczenia w przedmiocie mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., uchwalonego uchwałą z dnia [...] maja 1997r., nr [...] Rady Miasta [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S. wykraczałaby poza zakres kompetencji sądu, ograniczonych do kontroli zgodności z prawem działań administracji publicznej. Skarga w niniejszej sprawie jest zatem niedopuszczalna. Niedopuszczalność weryfikacji zaświadczenia przez sąd administracyjny nie oznacza, że strona, która kwestionuje treść wydanego jej zaświadczenia pozostaje bez środków ochrony prawnej. Może bowiem żądać wydania nowego zaświadczenia, ale o innej treści. Jeżeli organ uwzględni żądanie - winien wydać nowe zaświadczenie, nie stoi bowiem temu na przeszkodzie zasada powagi rzeczy osądzonej. Jeżeli zaś organ nie znajdzie podstaw do uwzględnienia żądania wydania nowego zaświadczenia, winien wydać postanowienie odmowne, na podstawie art. 219 k.p.a., które po wyczerpaniu środków zaskarżenia przewidzianych w k.p.a. (zażalenie), będzie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W razie niewydania stosownego postanowienia stronie przysługuje także inny środek prawny w postaci skargi na bezczynność organu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga w jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. w pkt II sentencji postanowienia.