II FSK 2375/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2743/14 w sprawie ze skargi G. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. nr IPPB5/423-174/14-2/IŚ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz G. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2743/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "strona", "skarżąca") na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie) z dnia 16 maja 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków z tytułu otrzymania od udziałowca wkładu niepieniężnego w postaci składników majątkowych przedsiębiorstwa. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że we wniosku strona wskazała, iż jest spółką prawa handlowego posiadającą osobowość prawną. Jej udziałowcami są A. Z.-Z. (90% udziałów; dalej jako "udziałowiec") i K. Z. (10% udziałów). Skarżąca zaznaczyła także, że podstawowym przedmiotem jej działalności - zgodnie z danymi z Krajowego Rejestru Sądowego - jest "działalność wydawnicza". Skarżąca podniosła, że jeden ze wspólników spółki (A. Z.-Z.) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest wydawanie książek w ramach działalności wydawniczej (58.11.Z PKD). Spółka podkreśliła, że obecnie udziałowiec postanowił wnieść aportem do spółki składniki majątku (materialne i niematerialne, prawa i obowiązki wynikające z wiążących go umów, funkcjonalnie zorganizowane tak, że stanowią przedsiębiorstwo), które były przez niego dotychczas wykorzystywane w prowadzonej działalności wydawniczej - stanowiące trzon działalności - pozwalające prowadzić tę działalność (co najmniej w takich samych rozmiarach) w dalszym ciągu przez spółkę. Udziałowiec wniósł wskazany aport, którego przedmiotem było przedsiębiorstwo na podstawie umowy zbycia przedsiębiorstwa, którą zawarł ze spółką dnia 31 stycznia 2014 r. Aport składników majątkowych wykorzystywanych do tej pory przez udziałowca w celu prowadzenia działalności gospodarczej nie objął wyłącznie: samochodu stanowiącego dotychczas środek trwały udziałowca; obowiązków i praw wynikających z kredytu oraz umowy pożyczki; wierzytelności wynikających z nieopłaconych w terminach faktur, z tytułu których w ramach działalności udziałowiec rozpoznał przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie skarżącej podkreślenia wymaga fakt, iż wnoszony do spółki aport obejmował wszelkie składniki związane z prowadzoną dotychczas jednoosobową działalnością gospodarczą - stanowiące trzon tej działalności - które ze względu na związek funkcjonalny pozwalają kontynuować prowadzoną dotychczas (co najmniej w takich samych rozmiarach) przez udziałowca działalność wydawniczą. Stąd też udziałowiec uznając, iż składniki wnoszone w ramach aportu są ze sobą na tyle ściśle powiązane, iż stanowią przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego - zwrócił się do Ministra Finansów z odrębnym wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w tym zakresie. Strona podkreśliła, iż wartość przedsiębiorstwa ustalono na 253 000 zł. Wskutek powyższego kapitał zakładowy spółki został podwyższony o 253 000 zł poprzez ustanowienie przez spółkę nowych, równych i niepodzielnych 253 udziałów o wartości nominalnej 1 000 zł każdy, które objął wyłącznie udziałowiec, tj. A. Z.-Z. Końcowo skarżąca wskazała, że obecnie będzie kontynuowała działalność wydawniczą wykonywaną dotychczas przez udziałowca w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, używając do tego przedsiębiorstwa wniesionego aportem. W zaistniałej sytuacji skarżąca zapytała: 1) Czy otrzymując aport (jego wartość podwyższyła kapitał zakładowy spółki, w zamian za który zostały wydane udziały w równowartości wniesionego aportu), uzyskuje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?; 2) Czy uzyskując w ramach aportu składniki majątku - zakładając, iż stanowią one przedsiębiorstwo lub co najmniej jego zorganizowaną część - ma możliwość amortyzowania na zasadzie kontynuacji amortyzacji, o której mowa w art. 16g ust. 10a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.; dalej jako "u.p.d.o.p."), środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład otrzymanego aportu?; 3) Czy można uznać, że wartość wniesionych, aportem składników majątku, które nie stanowią środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych (np. niesprzedane dotąd, wydane książki stanowiące magazyn i przeniesione z majątku udziałowca na majątek spółki) stanowi dla spółki koszt uzyskania przychodów? W zakresie pytania numer 1 spółka wskazała, że uzyskując aport od udziałowca - o wartość którego został podwyższony kapitał zakładowy spółki - nie rozpoznaje przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p.). Odnośnie pytania 2, wskazując na regulacje zawarte w art. 16a ust. 1, art. 16b ust. 1, art. 16f ust. 1 oraz 16g ust. 10a w zw. z ust. 9 u.p.d.o.p. skarżąca podkreśliła, że podatnik podatku dochodowego od osób prawnych, uzyskując w drodze wkładu niepieniężnego przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa, ma możliwość prowadzenia odpisów amortyzacyjnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład tego majątku w ramach tzw. kontynuacji amortyzacji. Zdaniem spółki w przypadku, w którym uzyskuje wnoszone aportem przedsiębiorstwo, w ramach którego oprócz środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych znajdują się również towary handlowe (w tym wypadku wydrukowane przez udziałowca książki, które nie zostały jeszcze sprzedane), nie istnieją regulacje, na podstawie których spółka może rozpoznać koszty uzyskania przychodów o wartości tych towarów handlowych (pytanie nr 3). W interpretacji indywidualnej z dnia 16 maja 2014 r. Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej w zakresie pytania numer 1 i 3 za prawidłowe, natomiast za nieprawidłowe w części dotyczącej pytania nr 2, tj. co do możliwości kontynuowania amortyzacji od nabytych w ramach aportu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Organ, podzielając w pełni argumentację spółki co do problematyki poruszonej w pytaniach nr 1 i nr 3 stosownie do art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska spółki. Odnośnie natomiast pytania nr 2 (możliwości kontynuacji amortyzacji) stwierdził, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych różnicuje skutki w zakresie opodatkowania od kwestii stopnia zorganizowania majątku. Inne skutki wywołuje bowiem zbycie przedsiębiorstwa i zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a inne zbycie składników majątku, które nie mają charakteru zorganizowanego. Organ zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma więc zdefiniowanie pojęcia przedsiębiorstwa i pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W ocenie organu przedmiotem transakcji będzie aport przedsiębiorstwa, jeżeli nabywca przejmie wszystkie składniki majątkowe, które będą umożliwiały prowadzenie działalności gospodarczej w takim samym charakterze oraz zakresie. Ponadto warunkiem do uznania, że doszło do aportu przedsiębiorstwa, konieczna jest analiza, czy nastąpi przejęcie przez nabywcę (w oparciu o nabyte składniki) funkcji tego przedsiębiorstwa. Minister Finansów odnosząc się do definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartej w art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. podniósł, że zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa nie jest dowolna część tego przedsiębiorstwa, tylko taka, która spełnia wszystkie wymienione w powyższym przepisie kryteria. Tym samym ustawodawca wskazał, że w sytuacji, gdy istnieją zobowiązania dotyczące zorganizowanej części przedsiębiorstwa, to w trakcie wyodrębnienia tej masy majątkowej z przedsiębiorstwa zobowiązania te powinny być wydzielone w pełnej wysokości i przyporządkowane zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W związku z powyższym organ stanął na stanowisku, że w przypadku wniesienia aportem do spółki zorganizowanej części przedsiębiorstwa aport ten winien obejmować wszystkie (a nie tylko niektóre) zobowiązania związane z wyodrębnioną częścią przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p. Zdaniem organu jakkolwiek wyłączenie z masy majątkowej przedsiębiorstwa samochodu nie pozbawia jej na dzień wniesienia aportem do spółki cech przedsiębiorstwa, to wyłączenie z przedmiotu transakcji wierzytelności spowoduje, że wartość aktywów przedmiotu transakcji została znacznie uszczuplona. Tym samym nabywca przedmiotowych składników (spółka) nie będzie w stanie kontynuować działalności gospodarczej odpowiadającej działalności sprzed dokonania transakcji, tj. dokładnie w takim samym zakresie. W przekonaniu organu oddzielenie części aktywów od zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych, stanowić będzie z ekonomicznego punktu widzenia pewne zakłócenie w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, a w konsekwencji prowadzi do gorszego zabezpieczenia interesów wierzycieli. Reasumując Minister Finansów stanął na stanowisku, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, z perspektywy przepisów u.p.d.o.p. (art. 4a pkt 3 i 4), przedmiotem aportu - wbrew założeniom spółki opartych w szczególności na przekonaniu udziałowca - nie będzie ani przedsiębiorstwo, ani też jego zorganizowana część, lecz poszczególne składniki majątku przedsiębiorstwa. Tym samym spółka nie ma prawnej możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych ustalonej zgodnie z regulacją art. 16g ust. 10a w zw. z ust. 9 u.p.d.o.p., czyli na zasadzie tzw. kontynuacji amortyzacji, gdyż przepisy te nie mają zastosowania w analizowanej sprawie. 3. Na powyższą interpretację indywidualną spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów postępowania (poprzez bezprawną ingerencję organu w stan faktyczny sprawy przedstawiony we wniosku) i naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zespół składników majątkowych i niemajątkowych nabytych przez skarżącą w drodze aportu na podstawie umowy zbycia przedsiębiorstwa z dnia 31 stycznia 2014 r. nie stanowi przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a ust. 3 u.p.d.o.p. 4. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę w pierwszej kolejności odwołał się do definicji przedsiębiorstwa wskazanej w art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p. oraz w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, dalej w skrócie "k.c."). Wskazując na elementy przedsiębiorstwa wymienione w art. 551 k.c. sąd pierwszej instancji podkreślił, że są one wymienione w sposób przykładowy, a ponadto definicja przedsiębiorstwa zawarta w tym przepisie zmieniła się z dniem 1 stycznia 2003 r. (poprzednia definicja zawierała także zobowiązania). W obecnym stanie prawnym ustawodawca nie wymienia już zobowiązań. Opisana zmiana wskazuje zatem, że bez przeniesienia zobowiązań można dalej mówić o transakcji zbycia przedsiębiorstwa. Podstawowym wymogiem jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań. Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, oddział, wydział itp. Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału osoby prawnej. Nie oznacza ono samodzielności finansowej, lecz sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze. Zdaniem sądu pierwszej instancji, należy zgodzić się ze skarżącą, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p. nie wymaga, aby w jego skład musiały wchodzić wszystkie zobowiązania, czy też bezwzględnie cały majątek, jaki związany jest z daną częścią przedsiębiorstwa. W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy wierzyciel posiadający wierzytelność w stosunku do pozostałych zobowiązań spółki nie zgodziłby się na jej przeniesienie, w ten sposób pozbawiłby dany zespół składników majątkowych statusu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. To samo dotyczy majątku. W ocenie sądu pierwszej instancji nie jest więc prawidłowe stanowisko Ministra Finansów, iż wniesienia aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa konieczne jest przeniesienie wszystkich zobowiązań związanych z tym przedsiębiorstwem, gdyż twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z ukształtowaną linią orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych i NSA dotyczącą zarówno definicji przedsiębiorstwa (art. 4a ust. 3 u.p.d.o.p.) oraz zorganizowanej części przedsiębiorstwa (art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p). W konsekwencji sąd pierwszej instancji przeanalizował możliwość kontynuowania przez spółkę amortyzacji od nabytych w ramach aportu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, w przypadku wniesienia do spółki kapitałowej aportu w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, podmiot otrzymujący aport jest obowiązany kontynuować amortyzację dokonywaną uprzednio przez podmiot wnoszący wkład. W ocenie sądu pierwszej instancji w świetle stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku, ze względu na uznanie wnoszonych do spółki aportem składników majątkowych jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a ust. 4 u.p.d.o.p., znajdą zastosowanie w sytuacji prawnopodatkowej skarżącej przepisy w zakresie możliwości kontynuowania amortyzacji. Reasumując, sąd pierwszej instancji stwierdził, że Minister Finansów, w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 4a ust. 4 i 3 u.p.d.o.p. Z uwagi na uwzględnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego odstąpiono od badania wskazywanych w skardze naruszeń przepisów postępowania dotyczących zakresu badania stanu faktycznego przez organ interpretujący. 5. Od powyższego orzeczenia organ wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. w zw. z art. 551 k.c. poprzez uznanie za wadliwe stanowisko Ministra Finansów, iż przedmiotem transakcji opisanej we wniosku o wydanie interpretacji nie będzie zorganizowana część przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. 6.1. Na wstępie należy zaznaczyć, że w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (w przypadkach wymienionych w § 2 w/w artykułu). W rozpoznawanej sprawie sąd kasacyjny nie stwierdził przesłanek nieważności, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Tym samym zobligowany jest jedynie do oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. 6.2. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że w rozpatrywanej sprawie kontroli sądowej poddana została interpretacja indywidualna w sprawie podatkowej. W rozpoznawanej sprawie na indywidualny wniosek zainteresowanego (spółki) Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w oparciu o przepisy art. 14b i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 z póżń. zm.). Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji polega między innymi na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, w zakresie i w odniesieniu do którego interpretacja ma zostać wydana. Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. Okoliczności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, po jej wydaniu, nie mogą już być zmieniane, ani uzupełniane przez wnioskodawcę na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w skardze do sądu administracyjnego, czy w skardze kasacyjnej. Z powyższego wynika, że opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji indywidualnej i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja taka będzie mogła wywołać określone skutki prawne, przy zastosowaniu się do niej. W konsekwencji ani organ podatkowy, który wydaje interpretację, ani sąd administracyjny dokonujący jej kontroli, nie mogą przyjmować okoliczności odmiennych od tych przedstawionych przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 637/17, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Wskazać także należy, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, organ nie ma uprawnień do oceny przedstawionego stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego, w kontekście całokształtu okoliczności związanych z przeprowadzoną transakcją, gdyż wykraczałoby to poza zakres wniosku wyznaczonego jego treścią oraz ustawowo określonymi ramami postępowania dotyczącego wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska), jakie w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zaprezentował wnioskodawca przedstawiając własną jego ocenę prawną. Ponadto organ podatkowy musi wprost odnieść się do faktów/zdarzeń, jakie powołał wnioskodawca. W tym postępowaniu nie może również toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych i poddania ich swobodnej ocenie zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej (por. wyroki NSA: z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2612/11; publik. CBOSA). Co do zasady przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej jest sam przepis prawa podatkowego. 6.3. Wobec tego wszelkie rozważania dotyczące zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego należało odnosić wyłącznie do opisu zdarzenia przyszłego, na tle którego sformułowano pytania wymagające oceny ze strony organu. Z opisu tego wynikało, że "wnoszony do spółki aport obejmował wszelkie składniki związane z prowadzoną dotychczas jednoosobową działalnością gospodarczą - stanowiące trzon tej działalności - które ze względu na związek funkcjonalny pozwalają kontynuować prowadzoną dotychczas (co najmniej w takich samych rozmiarach) przez udziałowca działalność wydawniczą". Ponadto, formułując pytanie nr 2 (w zakresie tego pytania organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem spółki) skarżąca wskazała wprost: "czy uzyskując w ramach aportu składniki majątku - zakładając, iż stanowią one przedsiębiorstwo lub co najmniej jego zorganizowaną część - ma możliwość amortyzowania..." Wskazanie zatem, że przedmiotem transakcji opisanej we wniosku o wydanie interpretacji jest zorganizowana część przedsiębiorstwa to element stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, a nie wykładnia przepisu prawa materialnego. Ponadto skarżąca podkreśliła we wniosku, że udziałowiec spółki uznając, iż składniki wnoszone w ramach aportu są ze sobą na tyle ściśle powiązane, iż stanowią przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego - zwrócił się do Ministra Finansów z odrębnym wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w tym zakresie. A zatem w niniejszym postępowaniu ani sąd pierwszej instancji, ani organ interpretacyjny (czy to w wydanej interpretacji, czy w skardze kasacyjnej) nie mogą podważać żadnego elementu stanu faktycznego, a takim niewątpliwie jest okoliczność, że wskazane składniki majątkowe tworzą "przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część". Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie, w jakim dokonano analizy, czy składniki te mogą tworzyć zorganizowaną część przedsiębiorstwa, jest więc wadliwe (zbędne), a zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p. w zw. z art. 551 k.c. nieskuteczny. Autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje bowiem stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie możliwości kontynuowania amortyzacji po wniesieniu aportem do spółki zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a jedynie samo ustalenie, czy wskazane przez skarżącą składniki majątkowe tworzą "przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część". 6.7. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną organu oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).