II GSK 3482/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2824/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2824/14,oddalił skargę A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie udzielenia patentu na wynalazek zgłoszony 4 grudnia 2009 r. pt " sposób otrzymywania stężonych hydrozoli", uznając za prawidłowe stanowisko organu, że rozwiązanie według wynalazku nie nadaje się do opatentowania w kategorii "sposób otrzymywania stężonych hydrozoli", ponieważ nie posiada wymaganego od wynalazku poziomu wynalazczego. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. W toku postępowania zgłoszeniowego, w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (UP), że rozwiązanie przedstawione w publikacji Virender K. Sharma i inni opublikowanej w Advances in Colloid and Interface Science 145 (2009) 83-96 (dostępnej on-line od 17 września 2008 r.), pt. "Silver nanoparticles: Green synthesis and their antimicrobial activities" (dalej zwanej D1) jest analogiczne do rozwiązania wg wynalazku. UP podniósł, że z ww. artykułu znany jest sposób otrzymywania stężonych hydrozoli srebra, na str. 85-86 ujawniono metodę polegającą na redukcji wodnego roztworu Ag(NH3)2. Reduktorem jest rozpuszczalny w wodzie polisacharyd. W odpowiedzi na to zawiadomienie zgłaszająca przy piśmie z dnia21 sierpnia 2013 r. przedstawiła nową wersję zastrzeżeń patentowych. W nowej wersji zastrzeżenia nr1 zgłaszająca zastrzegła, iż jako polisacharyd stosuje się polimer wybrany z grupy zawierającej dekstrynę, hydroksyetylocelulozę, karboksymetylocelulozę, maltodekstrynę lub ich dowolną mieszaninę. Cechy te w wersji złożonej w dacie zgłoszenia stanowiły treść zastrzeżenia zależnego nr 4. Pomimo to, Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 49 ust.1 oraz art. 24 i 26 ust.1 ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013r.m, poz. 1410, dalej p.w.p.) odmówił udzielenia patentu na przedmiotowe zgłoszenie. UP przeprowadził analizę opisu wynalazku i w podsumowaniu rozważań stwierdził, że opisany sposób nie wykazuje wymaganego do opatentowania poziomu wynalazczego oraz rozwiązanie wg wynalazku, nie jest zaskakujące w świetle najbliższego stanu techniki, gdyż prowadzi do uzyskania takiego samego rezultatu jak w przedstawionej publikacji D1. Przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca odniosła się do argumentów organu w aspekcie przeciwstawionej publikacji D1 i przedstawiła nową redakcję zastrzeżeń patentowych z dnia [...] lutego 2014 r. (wpływ do organu 24 lutego 2014 r.) Podniosła, że istotą wynalazku jest to, iż stosowany jest jeden polisacharyd, który jednocześnie pełni funkcję stabilizatora i reduktora a nieoczekiwanym efektem jest zmniejszenie ilości substratów potrzebnych do uzyskania hydrozolu. Urząd Patentowy, pismem z 17 marca 2014 r., działając w oparciu o przepis art. 136 k.p.a w zw. z art. 244 ust.1 p.w.p., zawiadomił zgłaszającą, że po zapoznaniu się z argumentami strony i nową redakcją zastrzeżeń patentowych wyjaśnienia merytoryczne zgłaszającej, zdaniem UP, nie usuwają przeszkód do uzyskania patentu. Według organu, po szczegółowej analizie całości dokumentów, przy uwzględnieniu wersji zastrzeżeń z 19 lutego 2014r., porównując zakres przedmiotowego wynalazku z informacjami ujawnionymi w zgłoszeniu patentowym [...] (dalej, powoływanym, jako: D 2) należy uznać, że przedmiotowe rozwiązanie nie posiada wymaganego poziomu wynalazczego. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty merytoryczne a w podsumowaniu UP stwierdził, że zgłaszający zastosował znane uprzednio ze stanu techniki zarówno odczynniki, jak i parametry procesu, z uzyskaniem analogicznych efektów technicznych. Jednocześnie organ wyznaczył stronie termin do złożenia wyjaśnień. Skarżąca, w piśmie z 26 czerwca 2014 r. przedstawiła stosowne wyjaśnienia. Podniosła, że uwzględniając przeciwstawiony D2 ogranicza zakres oczekiwanej ochrony do tlenku srebra i dekstryny albo maltodekstryny oraz przedstawia nową redakcję zastrzeżenia patentowego niezależnego 1. [..] wskazała ponadto, że zastrzeżenia nr 2-6 wg wersji datowanej na 19 lutego 2014 r. pozostają bez zmian. Strona podała argumenty merytoryczne w aspekcie przeciwstawionych D1 i D2 oraz zadeklarowała, że jest gotowa usunąć z opisu, z korzystnych skutków "nie zaskakujące" już informacje. Urząd Patentowy, decyzją z [...] lipca 2014 r. działając na podstawie art. 24 i 26 ust.1 oraz 245 ust. 1 p.w.p. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, dotyczącej przedmiotowego zgłoszenia utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie udzielenia patentu na ww. wynalazek. Po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania organ stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] marca 2014 r., że przedmiotowe rozwiązanie nie posiada wymaganego poziomu wynalazczego. Według UP, wskazany w ww. piśmie dokument (D2) pozostaje aktualny w odniesieniu do nowej wersji redakcyjnej zgłoszonej w piśmie strony z [...] czerwca 2014 r. (data wpływu do organu 30 czerwca 2014 r.), jako propozycja, a całe rozwiązanie nie posiada poziomu wynalazczego. Organ stwierdził, że proponowana przez zgłaszającą zmiana redakcyjna zastrzeżenia nr 1, w odniesieniu do uprzedniej z dnia 19 lutego 2014 r. polega na usunięciu z treści części słów "wybrany z grupy zawierającej hydroksyetylocelulozę, karboksymetylocelulozę" oraz dodaniu słów "związek srebra stanowi tlenek srebra" oraz "przy normalnym ciśnieniu". Według Urzędu Patentowego, ograniczając zakres ochrony (w proponowanej wersji zastrzeżenia patentowego nr 1 z dnia 26 czerwca 2014 r.) do stosowania dekstryny i maltodekstryny, jako polisacharydów zgłaszająca udowodniła, że przedmiotowy sposób jest nowy, natomiast nie udowodniła, że sposób ten posiada wymagany poziom wynalazczy. Zdaniem organu, karboksymetyloceluloza wskazana w (D2), jako polisacharyd stosowany do otrzymywania hydrozoli stanowiła (według zastrzeżeń z dnia 19 lutego 2014 r.) jeden z kilku równocennie stosowanych polisacharydów w procesie. W opisie wynalazku zgłaszająca wskazała, że możliwe jest równocenne stosowanie każdego ze wskazanych polimerów z uzyskaniem identycznych efektów technicznych. W treści opisu wynalazku (str. 3, wers 6-8) wskazano, że "jako polisacharyd korzystnie stosuje się polimer wybrany z grupy zawierającej dekstrynę, hydroksyetylocelulozę, karboksymetylocelulozę, maltodekstrynę lub ich dowolną mieszaninę". Według UP, sformułowanie powyższe oznacza, że hydroksyetyloceluloza i karboksymetyloceluloza stanowią równocenne (w odniesieniu do dekstryny i maltodekstryny) polisacharydy i spełniają te same funkcje jak dekstryna i maltodekstryna. Tymczasem, podkreślił organ, z publikacji D2 wynika, że i w tym rozwiązaniu otrzymuje się stężone hydrozole nanocząsteczek srebra poprzez zmieszanie wodnego nieorganicznego związku srebra z wodnym roztworem karboksymetylocelulozy stosowanej, jako polisacharyd. Przy czym w obydwu rozwiązaniach, reakcja prowadzona jest w temperaturach poniżej wrzenia wody. Organ podniósł również, że wskazanie na obligatoryjne stosowanego związku srebra, określonego, jako "związek srebra stanowi tlenek srebra" jest sprzeczne z informacjami zawartymi w treści opisu wynalazku, zwłaszcza w przykładach wykonania. UP wskazał, że w przykładach nr 1, 6 i 8 jako związki srebra zastosowano azotan srebra. Natomiast w przykładzie nr 9, jako związek srebra zastosowano organiczny kompleks srebra. Według Urzędu Patentowego należy stwierdzić również brak udowodnionego nieoczekiwanego efektu. Organ podkreślił, iż na str. 3 opisu wynalazku zgłaszająca stwierdziła, że "nieoczekiwanie okazało się, że polisacharydy w trakcie prowadzenia reakcji poniżej temperatur wrzenia wykazują właściwości redukcyjne, dzięki czemu można wyeliminować stosowanie odrębnego reduktora, co zmniejsza ilość substancji zawartych w koloidzie, a w tym toksycznych takich jak hydrazyna czy formalina. Tym samym koloid wg wynalazku jest bezpieczniejszy dla ludzi i zwierząt, niż dotychczas znane hydrozole. Nadto nie jest konieczne prowadzenie reakcji w polu elektromagnetycznym, które z zasady jest szkodliwe dla człowieka". Tymczasem, zdaniem UP, identyczne postępowanie z uzyskaniem takiego samego efektu technicznego wskazano w (D2). Dalej organ podniósł, że parametry sposobu wskazane przez zgłaszającą, jako obligatoryjne, tj. stosowanie temperatury poniżej temperatury wrzenia wody i stosowanie normalnego ciśnienia są analogiczne jak w (D2). Nadto, zarówno w (D2) jak i w przedmiotowym wynalazku, uzyskano identyczne wyniki tj. nanocząsteczki srebra mające wielkość od kilku do kilkudziesięciu nm (według przedmiotowego wynalazku) i poniżej 100nm (według D2). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) oddalając skargę spółki [...] na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w pełni podzielił stanowisko organu, co do braku wymaganego poziomu wynalazczego spornego rozwiązania. Sąd przywołał konkretne wypowiedzi organu odnośnie do przedmiotowego zgłoszenia oraz przeciwstawionych D1 i D2 uznając je za w pełni prawidłowe. WSA przytoczył treść art. 24 oraz 26 p.w.p. i wskazał, że z oczywistością mamy do czynienia wtedy, gdy dane rozwiązanie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki, przez który należy rozumieć wszystko, co zostało ujawnione przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu. Według Sądu I instancji, skoro skarżący przedstawiał nowe wersje zastrzeżeń patentowych organ miał prawo i wręcz obowiązek badać czy te nowe wersje posiadają poziom wynalazczy w konfrontacji z aktualnym stanem techniki. Według Sądu I instancji, słuszny jest pogląd UP, że niewłaściwe było wskazanie przez skarżącą stosowanego związku srebra, jako tlenku srebra, gdyż w przykładach nr 1, 6 i 8, jako związki srebra zastosowano azotan srebra. Natomiast w przykładzie nr 9, jako związek srebra zastosowano organiczny kompleks srebra. Zdaniem Sądu I instancji, organ zasadnie też zauważył, że karboksymetyloceluloza wskazana w (D2), jako polisacharyd stosowany do otrzymywania hydrozoli stanowiła (według zastrzeżeń z dnia 19 lutego 2014 r.) jeden z kilku równocennie stosowanych polisacharydów w procesie. Według WSA, eksperci analizujący zgłoszone rozwiązanie wykazali brak udowodnionego nieoczekiwanego efektu trafnie odwołując się do przeciwstawionej publikacji D2. Sąd I instancji zgodził się z Urzędem Patentowym, że opis wynalazku różni się zasadniczo od proponowanej wersji zastrzeżeń patentowych. Obligatoryjne ograniczenie stosowanych związków srebra do "tlenku srebra" powoduje, że część przykładów wykonania nie dotyczy zastrzeganego zakresu. Natomiast stosownie do wymogów formalnych wskazanych w art. 33 ust.1 i 3 p.w.p., zastrzeżenia patentowe winny być w całości poparte opisem wynalazku, a opis wynalazku i zastrzeżenia patentowe powinny być spójne i dotyczyć tego samego rozwiązania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania zarzuciła: Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a., w zw. z art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., poprzez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji i niezasadne oddalenie skargi, mimo naruszeń przez organ wskazanych przepisów postępowania, co przejawiało się: - błędnym i niemającym oparcia materiale dowodowym stwierdzeniu przez Sąd I instancji, że organ zasadnie zauważył, że karboksymetyloceluloza wskazana w D2, jako polisacharyd stosowany do otrzymywania stężonych hydrozoli stanowiła jeden z kilku równocennie stosowanych polisacharydów w przeciwstawianych procesach, podczas gdy taka ocena została dokonana na podstawie dokumentu (D2) jedynie przez jednego eksperta, albowiem dokument (D2) został przeciwstawiony dopiero w toku postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy, co stanowiło działanie naruszające zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasadę zaufania do działania organów państwa, natomiast organ nie dokonał jakiejkolwiek analizy porównawczej zastosowanych środków przed uznaniem ich stosowania za oczywiste w świetle znanego stanu techniki (D2), pomimo wskazania przez skarżącego na istniejące różnice między nimi, a pochodnymi celulozy; - błędnym uznaniem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podczas gdy w toku postępowania prze Urzędem Patentowym RP niezasadnie pominięto i nieustosunkowano się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do stanowiska zgłaszającej zawartego w piśmie datowanym 26 czerwca 2014 roku, nie wyjaśniono dlaczego hydroksyetyloceluloza i karoboksymetyloceluloza stanowią równocenne do dekstryny i maltodekstryny polisacharydy, zaś ich zastosowanie jest - w ocenie organu - oczywiste dla znawcy w świetle stanu techniki, co świadczy o nierozpatrzeniu przez organ w sposób wnikliwy zgromadzonego materiału dowodowego, oraz braku dążenia do wyjaśnienia stanu faktycznego przed wydaniem zaskarżonej decyzji; - nieprawidłowej ocenie zastosowania prawa materialnego przez organ administracji, a to art. 26 w zw. z art. 24 p.w.p. w sytuacji braku poczynienia przez organ prawidłowych i wystarczających do podjęcia decyzji ustaleń faktycznych. 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu wyjścia poza granice skargi i rozpoznania zgłoszonego w toku rozprawy zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a., oraz pominięciu zbadania prawidłowości ustaleń faktycznych organu, a także pominięciu naruszenia przez organ art. 33 ust 3 p.w.p., polegającego na niezasadnym przyjęciu, że brak jest zgodności między opisem, a zastrzeżeniami, podczas gdy ostateczna wersja zastrzeżeń była w całości poparta opisem, zaś sąd I instancji niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi powinien tego dokonać, co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niepełnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zawierającym odniesienia do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania przed organem, faktu pominięcia przez UP stanowiska skarżącej zawartego w piśmie z dnia 26 czerwca 2014 r., w szczególności w zakresie, w jakim wskazywało ono na różnice pomiędzy pochodnymi celulozy a maltodekstryną i dekstryną, oraz niewyjaśnieniu dlaczego, zdaniem Sądu I instancji, hydroksyetylocefuloza i karobksymetyloceluloza stanowią równocenne do dekstryny i maltodekstryny polisacharydy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Sądu I instancji, w którym Sąd ten zaakceptował stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż rozwiązanie zgłoszone przez skarżącą kasacyjnie nie nadaje się do opatentowania w kategorii "sposób otrzymywania stężonych hydrozoli", ponieważ nie posiada wymaganego od wynalazku poziomu wynalazczego. W myśl art. 24 p.w.p. patenty są udzielane bez względu na dziedzinę techniki – na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. W myśl art. 26 ust.1 p.w.p. wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki. Stosownie zaś do ust.2 art. 26 p.w.p. przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art. 25 ust.3 p.w.p. Wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli nie wynika w sposób oczywisty dla znawcy ze stanu techniki. Pytanie, czy zgłoszone rozwiązanie ma poziom wynalazczy stawiane jest wówczas, gdy ekspert oceni, że rozwiązanie jest nowe, gdyż jest to kryterium odrębne od kryterium pn. nowość wynalazku. Rozważenie oczywistości polega na udzieleniu odpowiedzi, czy przed datą pierwszeństwa, biorąc pod uwagę ówczesny stan techniki (a zatem najpóźniej na datę zgłoszenia) przeciętny znawca techniki, do której należy rozwiązanie doszedłby do niej. Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to znaczy, że rozwiązanie jest oczywiste. Przy rozważaniu poziomu wynalazczego, w odróżnieniu od nowości, wymagana jest interpretacja opublikowanego dokumentu w świetle dalszej dostępnej dla znawcy wiedzy i odniesienie jej do wiedzy znanej w dniu pierwszeństwa. Z kolei termin "znawca z danej dziedziny" oznacza (nie wchodząc w tym miejscu w bliższe szczegóły dotyczące tej problematyki, gdyż nie jest to niezbędne z perspektywy podniesionych zarzutów kasacyjnych), że jest to przeciętny praktyk dysponujący przeciętną, ogólnie dostępną wiedzą z danej dziedziny w odpowiednim czasie, który dysponuje typowymi środkami i możliwościami prowadzenia prac i doświadczeń. Natomiast zastrzeżeniami patentowymi w opisie patentowym wynalazku nazywa się krótkie, słowne przedstawienie cech charakteryzujących wynalazek, uzasadniających jego zdolność patentową. Ustalenie zakresu ochrony odbywa się w drodze wykładni (interpretacji) sprowadzającej się do stwierdzenia, co w danym przypadku wchodzi w zakres przedmiotowy patentu, określany zastrzeżeniami patentowymi. Patentując wynalazek w kategorii sposobu, a z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, przedstawia się dany sposób wskazując czynności, operacje, procesy oraz ich kolejność i warunki, w jakich się odbywają, czyli jakie zastosowano parametry (np. temperaturę, czas, ciśnienie) bądź, jakich użyto surowców, ewentualnie narzędzi, naczyń etc. Prawidłowo opracowany opis zgłoszeniowy jest niezbędnym warunkiem zdefiniowania istoty zgłaszanego wynalazku i zakresu udzielanego na niego patentu. Opis wynalazku musi podawać szczegóły istotnych cech technicznych tak, aby ekspert mógł dokonać rzeczowej analizy porównawczej z dotychczasowym stanem techniki (v. art. 33 ust.1 i 3 p.w.p.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że opis wynalazku i zastrzeżenia patentowe powinny być spójne i dotyczyć tego samego rozwiązania. W tej sprawie należy zgodzić się z organem, co zaakceptował też Sąd I instancji, że opis i ostateczne zastrzeżenia patentowe nie są spójne (są rozbieżne) i nie dotyczą tego samego przedmiotu. Ostateczne ograniczenie przez zgłaszającą spółkę stosowanych związków srebra do tlenku srebra powoduje, że część przykładów wykonania tj. przykłady oznaczone numerami 1,6,8 i 9 nie dotyczą zastrzeganego zakresu. Jest to wada, która nie mogła być usunięta przez eksperta rozpatrującego zgłoszenie, gdyż byłoby to merytoryczne a zatem niedozwolone wkroczenie organu w zgłoszenie patentowe. Podobnie, jak nie mógł organ wykreślić (z tych samych podanych wyżej względów) znacznej części opisu informującej o nieoczekiwanych efektach uzyskanych przez zastosowanie polisacharydów, jako czynników redukujących. Nawet jeżeli uznać, jak chce tego skarżąca kasacyjnie, że w punktach oznaczonych numerami 1,4,7 zgłaszająca podała przykłady wykonania adekwatne do ostatecznie zredagowanych zastrzeżeń patentowych, to i tak nie zmienia to oceny, iż spółka [...[ nie podważyła skutecznie stanowiska Urzędu Patentowego, że przedmiotowy sposób (przedmiotowe rozwiązanie) nie posiada wymaganego poziomu wynalazczego, co Sąd I instancji zaakceptował, jako prawidłowe. Trzeba bowiem w tym miejscu podkreślić, że choć skarżąca kasacyjnie nie podziela postawionego przez Urząd Patentowy zarzutu braku poziomu wynalazczego przedmiotowego wynalazku, jednakże nie dyskutuje merytorycznie ze wskazanymi przez organ dowodami, które w decyzjach obu instancji wyraźnie wskazano. W aspekcie podnoszonych obecnie przez stronę argumentów trzeba również jednoznacznie zaakcentować, że w toku postępowania przed organem skarżąca kasacyjnie nie podawała, iż nieoczekiwanym efektem miało być skrócenie procesu otrzymywania hydrożelu w znacznie krótszym czasie, niż jest to możliwe przy zastosowaniu przeciwstawionych sposobów (v. pismo strony stanowiące załącznik do protokołu rozprawy przed WSA oraz str. 7 skargi kasacyjnej). Jak natomiast podaje sama skarżąca, istotą wynalazku w rozwiązaniu według zgłoszenia jest to, iż stosowany jest jeden polisacharyd, który jednocześnie pełni funkcję stabilizatora i reduktora a nieoczekiwanym efektem jest zmniejszenie ilości substratów potrzebnych do uzyskania hydrozolu. Gdy chodzi o zarzut nierozpatrzenia w sposób wnikliwy zgromadzonego materiału dowodowego, o czym ma świadczyć brak odniesienia się do kwestii równocenności wymienionych w decyzji polisacharydów należy zauważyć, że nie jest to zarzut trafny. Stanowisko organu, a w ślad za nim Sądu I instancji, w tym zakresie jest jasne. Skoro w wersji zastrzeżeń z 19 lutego 2014 r. zgłaszająca wskazała cztery polimery za równocenne, gdyż zastrzegła, że jako polisacharyd stosuje polimer wybrany z grupy zawierającej dekstrynę, hydroksyetylocelulozę, karboksymetylocelulozę, maltodekstrynę lub ich dowolną mieszaninę (v. zastrzeżenie zależne nr 4) to nawet, jeżeli ostatecznie w zastrzeżeniach patentowych ograniczyła się do dwóch z nich (maltodekstryny i deskstryny), to nie ma błędu w tym, że Urząd Patentowy przeciwstawił rozwiązanie zawarte w dokumencie D2, gdzie jest mowa tylko o karboksymetylocelulozie, jako polisacharydzie stosowanym do otrzymywania hydrozoli, uznając ją za polisacharyd równocenny. Jest to bowiem konsekwencja pierwotnie sformułowanego przez skarżącą zastrzeżenia patentowego, które nie może być w sposób dowolny modyfikowane (v. art. 37 p.w.p.). Z powyższych względów za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w punkcie 3 petitum skargi wraz z jego uzasadnieniem. Analiza argumentów strony zawartych w uzasadnieniu podniesionych zarzutów kasacyjnych prowadzi do wniosku, że fundamentalnym zarzutem strony, jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. W uzasadnieniu tego zarzutu, skarżąca kasacyjnie podnosi, że dokument D2 został przeciwstawiony dopiero w toku postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy a zatem nie mógł być skutecznie uwzględniony, jako przeszkoda w udzieleniu przedmiotowego patentu. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Nie uwzględnia ono bowiem przepisów art. 37, 47 i 49 ust.2 p.w.p. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, skoro strona składała nowe zastrzeżenia patentowe, sformułowane w sposób dozwolony przez ustawę – czego przecież nie kwestionował Urząd Patentowy - to w konsekwencji organ w miał prawo przedstawiać stronie nowe dowody i materiały mogące świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu. Umknęło skarżącej kasacyjnie, że nawet gdyby nie składała nowych zastrzeżeń patentowych to i tak na mocy art. 49 ust.2 p.w.p. Urząd Patentowy mógł przedstawić stronie dowody i materiały mogące wykraczać poza wykaz objęty sprawozdaniem o stanie techniki. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu art. 15 k.p.a. w sposób opisany w skardze kasacyjnej. Jednocześnie podkreślić należy, że Urząd Patentowy przed wydaniem decyzji wywiązywał się wobec skarżącej kasacyjnie z obowiązku wyznaczenia zgłaszającej terminu do zajęcia stanowiska, co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu (v. art. 49 ust.2 zdanie 1 p.w.p.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.