II SA/Wa 1832/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na zarządzenie Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania zarządu dzielnicy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515) skargę na zarządzenie Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania Zarządu Dzielnicy [...] Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia. Skarżący stwierdził, że zarządzenie Prezydenta [...] narusza jego interes prawny, bowiem powołanie tzw. "komisarycznego" Zarządu Dzielnicy [...] pozbawiło go funkcji Burmistrza Dzielnicy [...], na którą został legalnie wybrany przez Radę Dzielnicy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nieposiadający legitymacji czynnej do jej wniesienia. Organ uznał, że stwierdzenie nieważności zarządzenia powołującego Zarząd Dzielnicy [...] nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na sytuację prawną skarżącego. Okoliczność, iż skarżący pełnił w przeszłości funkcję burmistrza dzielnicy nie może stanowić podstawy do kwestionowania legalności zaskarżonego zarządzenia Prezydenta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 kpa) uprawnionym, do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. A zatem przepis ten daje prawo złożenia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ze sformułowania powyższego wynika, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być własny, osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r. o sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997 r. nr 4, poz. 83A). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawa materialnego. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i ma mieć realny charakter. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. W niniejszej sprawie ani interes prawny, ani uprawnienie K. Z., nie zostało naruszone zarządzeniem Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania Zarządu Dzielnicy [...]. Zainteresowania skarżącego sytuacją prawną M. L., wybranego na Burmistrza Dzielnicy oraz sytuacją prawną G. P. i G. K. wybranych na Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...], nie można utożsamiać z naruszeniem jego interesu prawnego. Powołanie ww. stanowisk nie narusza uprawnień K. Z., nie powoduje też ani nie wpływa na utratę przez skarżącego stanowiska burmistrza. Za podstawę materialną do kwestionowania zarządzenia Prezydenta [...] w zakresie powołania Zarządu Dzielnicy [...] nie można uznać, powołanego w skardze art. 10 ust. 4 i 7 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy. Wspomniany przepis w ust. 4 stanowi, że jeżeli w ciągu 30 dni od dnia pierwszego posiedzenia rady dzielnicy zarząd dzielnicy nie zostanie wybrany, Prezydent [...] nie później niż w ciągu 14 dni powołuje zarząd dzielnicy, w tym burmistrza dzielnicy. Z kolei w ust. 7 stanowi, że w przypadku odwołania zarządu stosuje się odpowiednio ust. 4. Skoro skarżący nie wykazał, że zaskarżone w podanym zakresie zarządzenie narusza jego konkretny, aktualny i realny interes prawny, przedmiotową skargę jako niedopuszczalną należy odrzucić. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wspomnianej ustawy.