II GSK 2752/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Joanna Tarno Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2494/14 w sprawie ze skargi S P na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S P 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) uwzględnił skargę S P (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: Inspektor) z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 24 sierpnia 2013 r. na ul. Nowotoruńskiej w Bydgoszczy (droga powiatowa nr 1547C) zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd którym wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w imieniu i na rzecz skarżącego. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk pojedynczej osi napędowej 11,95 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 3,95 t (przekroczenie o 49%), - masa całkowita pojazdu 42,15 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o 2,15 t (przekroczenie o 5%). Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Inspektor, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. WSA w Warszawie wyjaśniając powody uwzględnienia skargi stwierdził, że organ nie wyjaśnił możliwości zastosowania wag SAW 10C/II do ustalenia dmc. Pomimo zarzutu skarżącej, która powołała się na instrukcję tego typu wag, zgodnie z którą nie służą one do pomiaru masy całkowitej pojazdów, organ nie dołączył do nadesłanych akt administracyjnych instrukcji ich obsługi. Instrukcja powinna być dołączona do materiału dowodowego i powinna być przedmiotem oceny, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, tak aby rozważania w tym zakresie podlegały instancyjnej kontroli sądu administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji pomiar nacisku na osie przedmiotowego zespołu pojazdu dokonany w toku kontroli na drodze przy użyciu wag posiadających co prawda aktualne świadectwa legalizacji, jednak dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz niezgodnie z instrukcją producenta wag nie był wystarczający do uznania pomiaru za prawidłowy. W związku z tym uzyskany w czasie kontroli pojazdu wynik dmc pojazdu nie może być uznany za podstawę wymiaru kary pieniężnej. Poza tym WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że w toku postępowania administracyjnego nie została wyjaśniona podnoszona przez kierowcę pojazdu okoliczność (zeznania w charakterze świadka załączone do protokołu kontroli), że jego przejazd drogą powiatową, ul. Nowotoruńska w Bydgoszczy był spowodowany awarią pojazdu i po zgłoszeniu tego faktu przełożonemu otrzymał dyspozycję przejazdu do warsztatu mieszczącego się w miejscowości Solec Kujawski. W skardze, przedkładając fakturę naprawy, skarżący twierdził, że awaria dotyczyła pompy, stanowiącej część układu spalania i wymagała naprawy w trasie, dlatego została ustalona na sobotę 24 sierpnia 2013 r. w najbliższym autoryzowanym serwisie. Tam udawał się kierowca, gdy został zatrzymany do kontroli. Organ nie uwzględnił w ogóle tej części zeznań świadka i nie dokonał ich oceny. Co do zasady awaria pojazdu może stanowić zagrożenie dla ruchu drogowego, zatem zeznania kontrolowanego kierowcy w zakresie samego faktu awarii i zjechania z obranej wcześniej trasy – z polecenia skarżącego - na drogę powiatową powinny zostać ocenione przez organ. Inspektor zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej: k.p.a., poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ naruszył powołane przepisy k.p.a., bowiem nie wyjaśnił możliwości zastosowania do ważenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów (dalej także dmc) wag SAW 10 C/II i nie dołączył do nadesłanych akt instrukcji obsługi tychże wag, podczas gdy wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne zostały ustalone należycie, zaś kwestia prawidłowości użycia wag SAW 10 C/II do pomiaru masy całkowitej pojazdu i prawidłowość uzyskanych wyników pomiaru nie budziła żadnych wątpliwości w toku postępowania administracyjnego, procedura ważenia kontrolowanego pojazdu została przeprowadzona w sposób właściwy, a uzyskane wyniki pomiaru stwierdzone w protokole kontroli nie były przez stronę kwestionowane, stąd też nie istniała potrzeba przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego co do okoliczności, które w sprawie były bezsporne; 2) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I i II instancji z uwagi na błędne zdaniem Sądu I instancji dokonanie pomiaru masy całkowitej pojazdu, co w ocenie Sądu rzutowało na przyjęcie odpowiedzialności skarżącego, podczas gdy ustalenie przekroczenia dmc pojazdu nie miało w istocie rzeczy żadnego znaczenia ani dla kwalifikacji stwierdzonego naruszenia, ani też dla przyjęcia odpowiedzialności skarżącego za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a zatem zarzut Sądu I instancji nieprawidłowego ustalenia masy pojazdu nie uzasadniał jeszcze uchylenia decyzji organów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; 3) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy i przyjęcie, że organ nie wyjaśnił okoliczności związanych z wyłączeniem odpowiedzialności skarżącego jako przewoźnika za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, bowiem nie wyjaśnił argumentów skarżącego, że przejazd po drodze powiatowej był spowodowany awarią pojazdu, podczas gdy z protokołu kontroli wynikało jednoznacznie, że nacisk na pojedynczą oś napędową kontrolowanego pojazdu wyniósł 11,95 tony, a zatem pojazd ten był nienormatywny dla dróg o każdej kategorii, wobec czego przyczyny zjechania kontrolowanego pojazdu na drogę o nośności do 8 ton nie mogły mieć znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności skarżącego, w szczególności nie mogły wpłynąć na ocenę braku jego należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem; 4) przepisów prawa materialnego - art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. U. WE L 122 z dnia 16 maja 2009 r., s. 6) /poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenie wag SAW 10C do użytkowania - art. 1 ust. 2 lit. a/ pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych - Dz. U. WE L 189 z 20 lipca 1990 r., str. 1-16/, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu SAW 10C/II nie mogą służyć do wyznaczania masy całkowitej pojazdu, podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu, jak i jego masy całkowitej, co potwierdzają w sposób jednoznaczny informacje zamieszczone między innymi w pkt 2.5 instrukcji obsługi tych wag. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Inspektora oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności odnosi się do naruszeń prawa procesowego, a dopiero w dalszej do naruszeń prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że dokonanie poprawnej oceny stosowania prawa materialnego w postępowaniu przed organami i kontroli tego procesu przez Sąd I instancji jest możliwe tylko w sytuacji, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna Inspektora nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zdaniem NSA nietrafne są podniesione w tej skardze zarzuty wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania. W tym zakresie Inspektor wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie tych przepisów ujmuje w trzech aspektach: 1) jako przyjęcie przez Sąd I instancji, że przeciążenia kontrolowanego pojazdu w zakresie masy całkowitej zostały dokonane przy użyciu niewłaściwych wag, w sytuacji gdy ten parametr został ustalony zgodnie z prawem; 2) jako wadliwe powiązanie przez Sąd I instancji ustaleń w zakresie masy całkowitej pojazdu z odpowiedzialnością skarżącego, gdy taki związek nie jest konieczny wobec stwierdzenia, że pojazd przekraczał dopuszczalne naciski na oś pojazdu powyżej 11,5 t na drodze o dopuszczalnych naciskach do 8 t; 3) jako uznanie przez Sąd I instancji, że w postępowaniu administracyjnym dokonano wadliwej oceny ustaleń faktycznych sprawy, poprzez nieodniesienie się do argumentów skarżącego związanych z awaryjnym przejazdem pojazdu po drodze powiatowej (do 8 t) i przez to nierozważenie okoliczności wyłączających odpowiedzialność za pojazd pojazdu nienormatywnego. Odnosząc się do tak ujętych zarzutów procesowych skargi kasacyjnej Sąd II instancji stwierdza, że zakres ich rozpoznania musi być ograniczony ze względu na ich częściową wadliwość formalną. Wada tego rodzaju nie daje podstaw do pełnej kontroli skarżonego wyroku, więc takiej, która wynika ze wskazanych naruszeń. Zakres możliwej kontroli wyznacza ten obszar naruszeń, który daje się ustalić na podstawie treści uzasadnienia. Inaczej rzecz ujmując, NSA nie może samodzielnie ustalać zakresu i kierunku oceny wyroku, przyjmując naruszenia przepisów wskazanych w zarzucie, jeżeli strona nie wyjaśnia istoty tych naruszeń, a budowa samego zarzutu nie odpowiada w pełni wymogom prawa. Przede wszystkim wskazać należy, że skarga kasacyjna podnosi jako naruszenie prawa procesowego wady stosowania przepisów postępowania odnoszące się do dwóch różnych obszarów rozpoznawanej sprawy. Równocześnie strona łączy te naruszenia w jednym zarzucie, co jest niewłaściwe od strony formalnej, gdyż ogranicza zakres kontroli instancyjnej. Sąd II instancji może merytorycznie odnosić się tylko do tych naruszeń prawa, które strona poprawnie stawia, a jeśli czyni to w sposób wadliwy, to tylko w takim zakresie jaki można przypisać stronie na podstawie uzasadnienia. Jeżeli sposób ujęcia zarzutów i ich uzasadnienie nie dają podstaw do takiego działania, to Sąd II instancji nie może prowadzić kontroli wyroku, bo nie może domniemywać kierunków jego weryfikacji. Wychodząc z tych założeń, które znajdują potwierdzenie w przepisach ustawy w art. 176 § 1 p.p.s.a., stwierdzić należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. może być łączony tylko z postępowaniem administracyjnym, a to oznacza, że treść tego przepisu można odnosić do art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast nie może być odnoszony do art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż te przepisy, pomimo że związane z postępowaniem, to dotyczą postępowania przed Sądem I instancji. Zatem one mogłyby być traktowane jako samoistna podstawa kasacyjna, o ile Inspektor wskazałby na czym polegało ich naruszenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera takich rozważań, zatem w tym zakresie zarzut kasacyjny należało uznać za nietrafny. Poza tym podkreślić trzeba, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok uwzględniający skargę ze względu na naruszenie przepisów postępowania, a więc zarzut powinien być wiązany z wadliwym zastosowaniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami k.p.a. Strona skarżąca kasacyjnie nie podnosi takiego naruszenia, ale wskazuje na błędną ocenę ustaleń faktycznych, czyli przyjęcie innego niż organ poglądu, co do możliwości wykorzystania wag SAW 10 C/II do ustalenia masy całkowitej pojazdu. Takie ujęcie zarzutu jest również wadliwe, chociaż w tym zakresie Sąd II instancji może w ograniczonym zakresie odnieść się do stanowiska prezentowanego przez Sąd I instancji. NSA dokonując oceny wyroku w tym zakresie ma na uwadze treść uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1, a więc możliwość takiego odczytania zarzutów kasacyjnych, jakie daje się ustalić na podstawie treści uzasadnienia. W tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że wobec stwierdzonego przekroczenia nacisku na osi pojazdu większego niż 11,5 t nie ma znaczenia ustalanie masy całkowitej pojazdu, bo dla stosowania odpowiedzialności za naruszenie przepisów dotyczących przejazdu pojazdu nienormatywnego przy stwierdzonym naruszeniu ten parametr nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, skoro dla wymierzenia kary za przejazd, tak jak dla zezwolenia kategorii VII istotnymi okolicznościami jest albo poruszanie się po drodze pojazdu o wymiarach i rzeczywistej masie całkowitej większych jak dla zezwoleń wymienionych w kategoriach I-VI lub przejazd pojazdu o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z przekroczeniem nacisku na osi ponad 11,5 t, zatem wyznaczanie masy całkowitej przy pomocy wag SAW 10 C/II jest kwestią drugorzędną dla ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wymierzenia kary. Sąd II instancji nie podziela w tym zakresie stanowiska organu, jednak ta kwestia jako nieistotna dla rozpoznawanej sprawy nie wymaga szczegółowych rozważań, poza uwagą, że dokumenty dla wag SAW 10 C/II nie rozstrzygają jednoznacznie możliwości wyznaczania masy całkowitej. Sąd II instancji podkreśla, że przekroczenie nacisku na pojedynczej osi stwierdzone w protokole kontroli pojazdu należącego do S P nie zostało skutecznie zakwestionowane, jednak nie oznacza to, że skarżony wyrok narusza prawo, pomimo częściowej wadliwości uzasadnienia. Zdaniem Sądu II instancji trafnie w nim przyjęto, że pełne ustalenie stanu faktycznego sprawy powinno uwzględniać także podnoszone przez kierowcę kontrolowanego pojazdu okoliczności związane z awarią samochodu i koniecznością zjechania z drogi krajowej na powiatową. W tym zakresie Inspektor prezentuje stanowisko, że ten kontekst sprawy nie ma prawnego znaczenia, gdyż kierowca prowadził pojazd, który nawet na drodze krajowej przekraczał dopuszczalne obciążenia osi, zatem był nienormatywny. Ten fakt zdaniem Sądu II instancji nie może być oceniany w sposób przyjęty przez organ. Art. 140aa ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), dalej: p.r.d., wyznacza zakres sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest wymierzenie kary za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia. Stwierdzenie takiego faktu zawsze musi skutkować wymierzeniem kary pieniężnej, jednak pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wymienione w treści art. 140aa ust. 4. Ten przepis stanowi podstawę uwolnienia od obowiązku poniesienia kary. Przewiduje dwie sytuacje, których wystąpienie, każdej oddzielnie, uwalnia od poniesienia kary. Sąd II instancji zwraca uwagę, że na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 b/ p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a wszczęcie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że wykonujący przejazd nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W rozpoznawanej sprawie ustalenia dotyczące przekroczenia nacisku na osi ponad 11,5 t nie budzi wątpliwości, jednak z tego faktu nie wynika wniosek formułowany przez Inspektora, że to ustalenie zwalnia organ z obowiązku odniesienia się do okoliczności zgłoszonych przez kierowcę związanych z przymusowym przejazdem po drodze powiatowej o oznaczonej dopuszczalnej nośności do 8 t. Jest tak dlatego, że wysokość wymierzonej kary zależy od wielkości przekroczenia dopuszczalnych nacisków, a w istocie ich procentowej wielkości, co jednoznacznie wynika z treści art. 140ab ust. 3 pkt 1-3 p.r.d. Zatem dla prawidłowego wymierzenia kary ma znaczenie jak duże przekroczenie nacisków zostało ustalone na drodze określonej kategorii. Z tego powodu trafnie przyjął Sąd I instancji, że w tym zakresie sprawa wymaga wyjaśnienia, które powinien przeprowadzić organ. Decyzja wydana bez tych ustaleń jest wadliwa, bo nie można przyjmować, że nienormatywność pojazdu ma charakter abstrakcyjny. Zdaniem Sądu II instancji zawsze musi być odnoszona do konkretnej sytuacji, przede wszystkim kategorii drogi i obowiązujących na niej dopuszczalnych obciążeń. Z tego względu wyrok Sądu I instancji wskazując konieczność odniesienia się przez organ do tej kwestii pozostaje zgodny z prawem, mimo że niektóre rozważania zawarte w jego uzasadnieniu są zbędne i przez to uzasadnienie w tym zakresie jest wadliwe. Taka wada uzasadnienia nie daje podstaw do przyjęcia, że nie spełnia ono wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. Zresztą jak to wcześniej wskazano zarzut kasacyjny odwołując się do treści tego przepisu czynił to wadliwie, więc tak ujęty zarzut nie mógł prowadzić do uchylenia wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, NSA zauważa, że w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy nie został jednoznacznie ustalony i oceniony, zarzut materialny jest przedwczesny, a przez to nie ma prawnego usprawiedliwienia. Prawo materialne może być interpretowane i oceniane tylko w kontekście poprawnie poczynionych ustaleń faktycznych. Niezależnie do tego zarzut ten nie został należycie uzasadniony, co jest niezgodne z treścią art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.