VI SA/Wa 4186/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. J. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, powołanej zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego oddala skargę Uchwałą z dnia [...] października 2014 r. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, powołana zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. działając na podstawie przepisów art. 31 h ust. 4, ust. 16 i ust. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376, z późn. zm.), w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania S. J. od uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmującej obszar właściwości Izb Komorniczych w K. oraz R. z siedzibą w K. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu organ podał, że Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmująca obszar właściwości Izb Komorniczych w K. oraz R. z siedzibą w K. (dalej Komisja Egzaminacyjna) uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. stwierdziła, że S. J., syn J. i B., uzyskał wynik negatywny z egzaminu komorniczego. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że zdający z pierwszego zadania otrzymał ocenę niedostateczną (oceny cząstkowe - 2 i 3), a z drugiego zadania ocenę dostateczną (oceny cząstkowe - 3 i 3). Powyższą uchwałę zdający zaskarżył w terminie odwołaniem, wnosząc o jej uchylenie w całości i ponowne sprawdzenie zadania na pierwszy dzień egzaminu komorniczego, ocenianego negatywnie i ustalenie z tej części oceny pozytywnej oraz wydanie uchwały ustalającej pozytywny wynik egzaminu komorniczego. Komisja Egzaminacyjna II stopnia wskazała, że treść zadania na pierwszy dzień egzaminu komorniczego obliguje, aby praca osoby egzaminowanej obejmowała czynności właściwe dla egzekucji świadczeń pieniężnych, realizowanych poprzez egzekucje z wynagrodzenia za pracę i z ruchomości, poprzez ich zajęcie i sprzedaż, a w szczególności odpowiadała przepisom prawa i kryterium istotnych zagadnień przyjętych przez zespół egzaminacyjny. Komisja Odwoławcza podzieliła stanowisko zawarte w odwołaniu dotyczące fakultatywnego wezwania wierzyciela do uiszczenia zaliczki na wydatki gotówkowe, zgodne z uwagami zawartymi w opisie istotnych zagadnień do zadania na pierwszy dzień egzaminu komorniczego i treścią przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Organ podniósł, że zaznaczone przez egzaminatorów uchybienie polegające na braku podpisów oraz pieczęci urzędowych na pismach kierowanych do stron i urzędów należałoby wzmocnić uwagą o częstym braku dat sporządzania pism, którego to braku nie można usprawiedliwiać pospiechem i upływającym czasem egzaminu. Zdaniem organu zasadny jest pogląd zdającego, iż prawidłowy opis zegarka zajętego podczas czynności przeprowadzonych w miejscu działalności gospodarczej dłużnika zawarty został w protokole zajęcia ruchomości sporządzonego odrębnie od protokołu z czynności terenowych z dnia [...] lutego 2014 r., zgodnie z treścią przepisu art. 847 § 1 k.p.c. Zarzuty zawarte w odwołaniu, a dotyczące błędnego trybu sprzedaży zajętych ruchomości w ramach licytacji publicznej są częściowo zasadne, gdyż zakwalifikowanie zegarka do rzeczy o wartości historycznej lub artystycznej skutkowałoby tym, że podlegałby sprzedaży określonej w art. 8662 § 1 k.p.c., który zakłada, iż sprzedaż winna nastąpić na rzecz państwowego muzeum, biblioteki, archiwum lub ośrodkowi badań i dokumentacji albo za pośrednictwem przedsiębiorstw zajmujących się obrotem przedmiotami o wartości historycznej. Mógłby być sprzedany (fakultatywnie) innym podmiotom (spoza wymienionych w art. 8662 § 1 k.p.c.) ale w trybie art. 8641 k.p.c. (z wolnej ręki) lub końcowo w drodze licytacji publicznej. Przyjęcie przez zdającego, iż zegarek stanowił wartość historyczną winno skutkować zastosowaniem preferowanych przez ustawodawcę trybów sprzedaży i dopiero w ostatniej kolejności mógłby podlegać sprzedaży w drodze licytacji publicznej. Ostatecznie organ uznał, że wariant zastosowany przez zdającego jest poprawny jednakże niepełny. Zdaniem Komisji Odwoławczej, podobne uwagi dotyczące trybu sprzedaży zajętego alkoholu wskazują na niepełne zrozumienie przepisów regulujących te kwestie przez osobę egzaminowaną. Zdający dokonał sprzedaży alkoholu w drodze licytacji publicznej osobie posiadającej co prawda "akcyzę", co świadczy o niepełnej wiedzy, ponieważ sprzedaż alkoholu, na którego nabycie potrzebne jest pozwolenie następuje zgodnie z art. 8661 k.p.c. za pośrednictwem przedsiębiorstwa lub na jego rzecz. Zaś do wyceny ruchomości przepis art. 865 k.p.c. stosuje się odpowiednio, tj. w cenach hurtowych, a gdy takie nie zostaną udokumentowane, po cenach o 25% niższych od wartości szacunkowej ruchomości. Sprzedaż winna nastąpić w drodze oferty sporządzonej przez komornika. Organ podniósł też, że użyte przez zdającego sformułowanie, iż "nabywca okazał akcyzę" nie powinno mieć miejsca na egzaminie i nie może być tłumaczone "skrótem myślowym", gdyż w treści przepisu 8661 k.p.c. ustawodawca wskazał "zezwolenie". Organ uznał za chybiony zarzut uznania przez Komisję Egzaminacyjną za błąd sporządzenia notatki z rozmowy (z pracodawcą dłużnika), podczas której pouczono go o treści przepisu art. 88 § 1 pkt 2 k.p., zamiast pisemnego pouczenia, gdyż dla odpowiedzialności pracodawcy określonej w art. 866 § 1 i § 3 k.p.c. niezbędne jest posiadanie przez organ egzekucyjny zwrotnego poświadczenia odbioru takiego pouczenia. Organ wskazał też, że pogląd S. J. - o braku dodatkowych kart pracy (karty rozliczeniowej) oraz o poziomie skomplikowania, wielowątkowości i braku jednoznaczności zadania egzaminacyjnego, wielu niedomówień czy możliwości różnej interpretacji - jest subiektywny, gdyż to samo zadanie egzaminacyjne rozwiązywali aplikanci we wszystkich komisjach egzaminacyjnych w kraju. Marginalnie zaznaczył, iż nieposiadanie przez Komisję Egzaminacyjną na sali egzaminacyjnej karty rozliczeniowej, powinno skutkować sporządzeniem takiej karty (tabeli) przez samego zdającego, tym bardziej, iż posiadał jej wzór. W tym stanie rzeczy zarzut z tym związany, organ uznał za nieuzasadniony. Zdaniem Komisji Odwoławczej, praca S. J. zawiera błędy, takie jak brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie, niedoręczenie odpisu tytułu wykonawczego sporządzonego przez komornika zgodnie z treścią art. 805 § 1 k.p.c., zbędne doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wierzycielowi, zaniedbanie obowiązku obligatoryjnego nałożenia grzywny z art. 886 § 1 k.p.c. na pracodawcę wobec niewypełnienia przez niego obowiązku z art. 881 § 3 i § 4 k.p.c. oraz art. 883 k.p.c., brak upomnienia osoby trzeciej przed jej wydaleniem z miejsca czynności stosownie do art. 764 k.p.c., brak oddalenia wniosku dłużnika o zwrot wpłaconej kwoty 3000 zł jak i też wniosku o umorzenie postępowania wobec jego przedawnienia, ani podczas czynności jak i też pisemnie niezwłocznie po jej zakończeniu, brak pouczenia dłużnika o treści art. 804 k.p.c., brak ustalenia postanowieniem wynagrodzenia biegłego, brak udzielenia przybicia nabywcom sprzedanych ruchomości. W zakresie operacji finansowych brak jakichkolwiek zapisów na karcie rozliczeniowej, a ujęte w postanowieniu o umorzeniu postępowania na podstawie art. 825 ust. 1 k.p.c. koszty egzekucji naliczone są nieprawidłowo zarówno w zakresie opłaty z art. 49 pkt 1 jak i art. 49 pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Brak odnotowania przyjęcia potrąconego wynagrodzenia za pracę dłużnika jak i wpłaty bezpośredniej na czynności w kwocie 3 000 zł, praca nie zawiera rozliczeń z tytułu wydatków gotówkowych (DW-1, faktura Policji) jak i też ustalenia opłaty za udział funkcjonariuszy Policji w czynności w dniu [...] lutego 2014 r. - z art. 57 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Zdający nie wystawił faktury VAT i nie odprowadził za dłużnika należnego podatku, a w niewielkim stopniu dokonał czynności biurowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 20 grudnia 2005 r. w sprawie określenia szczegółowych przepisów o biurowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych. Ostatecznie Komisja Egzaminacyjna II stopnia stanęła na stanowisku, że popełnione przez zdającego błędy przy rozwiązywaniu zadania nie pozwalają na pozytywną ocenę jego pracy. Skargę na opisaną wyżej uchwałę wniósł S. J.. Zarzuty skargi obejmowały: 1) naruszenie prawa materialnego art. 31 d uksie polegające na stwierdzeniu negatywnego wyniku egzaminu komorniczego, w sytuacji, w której rozwiązania zadań (w tym również pierwszego zadania) zachowywały wymagania formalne, zawierały właściwie zastosowane przepisy prawa i wskazywały na umiejętność ich interpretacji, zaproponowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia problemu był poprawny i zgodny z przepisami, a waga jak i ilość błędów uzasadniały wystawienie oceny dostatecznej, w pięciostopniowej skali ocen; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "k.p.a.") poprzez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych dotyczących rozwiązania zadania egzaminacyjnego z pierwszego dnia egzaminu, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy bowiem w konsekwencji utrzymano negatywną ocenę pracy egzaminacyjnej skarżącego, podczas gdy rozwiązania obydwu zadań zachowywały wymagania formalne, zawierały właściwie zastosowane przepisy prawa i wskazywały na umiejętność ich interpretacji, zaproponowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia problemu był poprawny i zgodny z przepisami; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miała wpław na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały szczegółowego uzasadnienia prawnego stanowiska organu II instancji w zakresie uznania tych spośród zarzutów, które zostały poddane analizie, za niezasadne, podczas gdy uzasadnienie decyzji odwoławczej powinno szczegółowo uzasadniać stanowisko organu odwoławczego, w szczególności zawierać wyczerpujące uzasadnienie prawne, potwierdzające nieprawidłowość czynności skarżącego podjętych w zadaniach egzaminacyjnych, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy bowiem w konsekwencji utrzymano negatywną ocenę pracy egzaminacyjnej skarżącego. W uzasadnieniu skargi rozbudowano przytoczone wyżej zarzuty. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego powołana zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U.2012.270 j.t.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego aktu pod względem jego celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała i uchwała utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie należy podkreślić rolę sądu administracyjnego, który nie jest trzecią komisją egzaminacyjną, lecz jedynie bada czy organ nie dopuścił się rażących uchybień, czy dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie uchwały i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 31 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U.2011.231.1376 j.t., dalej: ustawa o komornikach) egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do egzaminu komorniczego, zwanej dalej "zdającym", do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika. W trakcie egzaminu komorniczego zdający opracowuje dwa zadania pisemne, dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników. System oceniania egzaminu komorniczego określa art. 31d ustawy o komornikach. Zgodnie z ust. 5 tego artykułu pozytywny wynik egzaminu komorniczego uzyskuje zdający, który z każdego z zadań pisemnych z egzaminu komorniczego otrzymał ocenę pozytywną. W przedmiotowej sprawie skarżący uzyskał negatywny wynik z egzaminu komorniczego w związku z uzyskaniem oceny niedostatecznej z pierwszego zadania egzaminu. Stan faktyczny tego zadania Sąd przywołał w części historycznej uzasadnienia. W zaskarżonej uchwale Komisja II stopnia przyjęła, że sporządzona przez skarżącego praca w ramach rozwiązania pierwszego zadania egzaminu nie spełnia minimalnych wymogów pozwalających na wystawienie oceny pozytywnej. Zgodzić się należy z organem, iż w pracy skarżącego zabrakło podpisów, pieczęci urzędowych, a także dat sporządzenia pism kierowanych do stron i urzędów. Zasadnie też wywodził organ, zaproponowany przez skarżącego tryb sprzedaży ruchomości w postaci zegarka i alkoholu uznać należy za finalnie dopuszczalny, jednak niepełny i wobec tego nie pozwalający na przyjęcie, że zaproponowane przez zdającego rozwiązanie odzwierciedla jego należyte przygotowanie do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika. Zasadne też, w ocenie Sądu, są wywody organu wskazujące na bezzasadność zarzutów uznania przez Komisję Egzaminacyjną za błąd sporządzenie notatki z rozmowy (z pracodawcą dłużnika), podczas której pouczono go o treści przepisu art. 88 § 1 pkt 2 k.p., zamiast pisemnego pouczenia, gdyż dla odpowiedzialności pracodawcy określonej w art. 866 § 1 i § 3 k.p.c. niezbędne jest posiadanie przez organ egzekucyjny zwrotnego poświadczenia odbioru takiego pouczenia. Sąd podziela stanowisko Komisji II stopnia, iż praca S. J. zawiera błędy, takie jak brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie, niedoręczenie odpisu tytułu wykonawczego sporządzonego przez komornika zgodnie z treścią art. 805 § 1 k.p.c., zbędne doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wierzycielowi, zaniedbanie obowiązku obligatoryjnego nałożenia grzywny z art. 886 § 1 k.p.c. na pracodawcę wobec niewypełnienia przez niego obowiązku z art. 881 § 3 i § 4 k.p.c. oraz art. 883 k.p.c., brak upomnienia osoby trzeciej przed jej wydaleniem z miejsca czynności stosownie do art. 764 k.p.c., brak oddalenia wniosku dłużnika o zwrot wpłaconej kwoty 3000 zł jak i też wniosku o umorzenie postępowania wobec jego przedawnienia, ani podczas czynności jak też pisemnie, niezwłocznie po jej zakończeniu, brak pouczenia dłużnika o treści art. 804 k.p.c., brak ustalenia postanowieniem wynagrodzenia biegłego, brak udzielenia przybicia nabywcom sprzedanych ruchomości. W zakresie operacji finansowych brak jest zapisów na karcie rozliczeniowej, a ujęte w postanowieniu o umorzeniu postępowania na podstawie art. 825 ust. 1 k.p.c. koszty egzekucji naliczone są nieprawidłowo zarówno w zakresie opłaty z art. 49 pkt 1 jak i art. 49 pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Nie odnotowano przyjęcia potrąconego wynagrodzenia za pracę dłużnika jak i wpłaty bezpośredniej na czynności w kwocie 3 000 zł, praca nie zawiera rozliczeń z tytułu wydatków gotówkowych (DW-1, faktura Policji) jak też ustalenia opłaty za udział funkcjonariuszy Policji w czynności w dniu [...] lutego 2014 r. - z art. 57 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Zdający nie wystawił faktury VAT i nie odprowadził za dłużnika należnego podatku, a w niewielkim stopniu dokonał czynności biurowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 20 grudnia 2005 r. w sprawie określenia szczegółowych przepisów o biurowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych. Wobec wskazanych błędów, Sąd podziela stanowisko Komisji II stopnia, uznając, że rozwiązanie zadania zaproponowane przez skarżącego nie spełnia oczekiwań stawianych samodzielnemu komornikowi, który należycie wykonuje czynności, co uzasadnia wystawienie oceny niedostatecznej. Wady sporządzonej przez skarżącego pracy są liczne i na tyle istotne, iż ocena pozytywna nie była możliwa. Jednocześnie Komisja II stopnia szczegółowo wyjaśniła, dlaczego rozwiązanie zaproponowane przez skarżącego jest nieprawidłowe, a ocena ta, zdaniem Sądu, nie była wybiórcza tylko kompleksowa. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera bowiem wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. a postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 8 k.p.a., ocena materiału dowodowego - pracy z pierwszego zadania egzaminu komorniczego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu "organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organy w ocenie materiału dowodowego nie są skrępowane żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonują według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Komisja II stopnia w sposób obszerny, szczegółowy i konkretny wyjaśniła, dlaczego rozwiązanie zaproponowane przez skarżącego jest nieprawidłowe. Wbrew twierdzeniu skarżącego Komisja II stopnia wskazała na pozytywne elementy jego pracy, porównała i wyważyła je z elementami negatywnymi - prawidłowo uznając, że elementy negatywne przeważyły nad pozytywnymi. W tej sytuacji ocenę tę należy uznać za kompleksową, a zarzuty skarżącego za bezpodstawne. Poszczególne podnoszone w skardze argumenty i kwestie są w ocenie Sądu jedynie polemiką z oceną prawną przeprowadzoną przez organ w zaskarżonej uchwale, które jednak nie podważają prawidłowości wywodu Komisji II stopnia. Z powyższych względów za słuszne należało uznać stanowisko Komisji II stopnia, która omawiane uchybienie w pracy skarżącego z pierwszego zadania egzaminu zakwalifikowała jako istotne, w stopniu dyskwalifikującym przedmiotową pracę. Nawet przy dostrzeżeniu pozytywnych elementów pracy, popełnienie poważnych błędów, jak wyżej wymienione, nie pozwala na przyjęcie, że zdający jest przygotowany do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika. Stwierdzone uchybienia świadczą bowiem o niewystarczającym opanowaniu przez egzaminowanego materiału prawniczego i umiejętności stosowania prawa w praktyce. Według Sądu w niniejszej sprawie zostały ustalone i uwzględnione wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu uchwały organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych. Komisja Egzaminacyjna II stopnia odniosła się do tych wszystkich zarzutów odwołania, których uwzględnienie mogłoby zaważyć na treści podjętego rozstrzygnięcia. Nawet gdyby Komisja odwoławcza nie rozprawiła się ze wszystkimi argumentami strony skarżącej, naruszając tym samym obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowała się, podejmując określone rozstrzygnięcie, to nie doszłoby do istotnego dla wyniku sprawy naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - co do nieodniesienia się przez organ administracji do wszystkich argumentów odwołania - jeżeli wskazane i objaśnione przez ten organ w uzasadnieniu okoliczności przesądzają o trafności decyzji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. II GSK 2333/11, orzeczenie dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną uchwałę nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.