I OSK 2715/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w . od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Bd 26/15 w sprawie ze skargi B.C. na bezczynność [...] Spółka z o.o. w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od [...] Spółka z o.o. w B. na rzecz B.C. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I OSK 2715/15 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Bd 26/15 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.C. na bezczynność [...] Spółka z o.o. w B., w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązał wymienioną Spółkę do załatwienia pkt 1 lit. a-d i pkt 2 wniosku B.C. z dnia [...] maja 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Pismem z [...] maja2013 r. B.C. (dalej także jako "skarżąca") zwróciła się do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej powoływana również jako "Spółka") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na postawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") poprzez nadesłanie kserokopii zestawienia tabelarycznego wszystkich umów, których okres obowiązywania kończył się po [...] grudnia 2009 r. oraz wszystkich umów obecnie obowiązujących, zawartych pomiędzy firmą [...] Sp. z o.o., a przedsiębiorcą A.J., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą C. zawierającego datę rozpoczęcia obowiązywania umowy, datę zakończenia obowiązywania umowy, wartość brutto umowy, przedmiot umowy, stwierdzenie czy umowa została należycie zrealizowana (lub nie). Zwróciła się także o nadesłanie wszystkich umów (wraz ze wszystkimi załącznikami) zawartych pomiędzy firmą [...] Sp. z o.o., a przedsiębiorcą A.J. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą C., których zakres obowiązywania dotyczy okresu od [...] stycznia 2010 r. do chwili obecnej. Następnie pismem złożonym [...] czerwca 2013 r. wezwała do usunięcia niezgodności z prawem, domagając się udzielenia odpowiedzi na swoje pismo z [...] maja2013 r. Spółka udzieliła odpowiedzi na wymienione wyżej pismo i wezwanie skarżącej pismem z [...]czerwca 2013 r., wskazując, iż informacja i dokumenty, których żąda skarżąca nie stanowią informacji publicznej, a nadto, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują zastosowania wobec Spółki. Pismem z [...]czerwca 2013 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, wskazując, że podmiot, którego skarga dotyczy jest spółką komercyjną, działającą w oparciu o przepisy Kodeksu spółek handlowych. Spółka nie jest organem państwowym, ani organem administracji publicznej. Nie wykonuje żadnych czynności z zakresu administracji publicznej, nie jest także podmiotem, którego kontrola została powierzona sądowi administracyjnemu na podstawie innych przepisów prawa. Na rozprawie przeprowadzonej 22 października 2013 r. skarżąca zwróciła uwagę, że Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 5 u.d.i.p. z uwagi na strukturę własnościową – 100% udziału Narodowego Banku Polskiego. W tych warunkach spełniona jest przesłanka dysponowania majątkiem publicznym przez Spółkę. Z uwagi na przedmiot również żądana informacja spełnia warunki określone w art. 1 u.d.i.p. Z umowy spółki wynika, że Spółka działa tylko na rzecz banku centralnego. W wykonaniu zobowiązania Sądu w piśmie z [...] listopada 2013 r. Spółka oświadczyła, że w okresie objętym wnioskiem, Spółkę łączyły z A.J. 3 umowy: 1. umowa zawarta w 2000 r. obowiązująca do [...]grudnia 2010 r., której przedmiotem było świadczenie obsługi serwisowej urządzeń informatycznych będących własnością Spółki. Podmiotem, na rzecz którego usługi były świadczone była [...] Sp. z o.o., 2. umowa zawarta w 2010 r. i obowiązująca nadal, której przedmiotem jest świadczenie na rzecz Spółki obsługi serwisowej urządzeń informatycznych. Podmiotem na rzecz, którego usługi są świadczone jest [...] Sp. z o.o., 3. umowa zawarta [...] sierpnia 2013 r. tj. po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i po złożeniu przez skarżącą skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 204/13, oddalił skargę B.C. na bezczynność [...] Spółki z o.o. z siedzibą w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Analizując to zagadnienie Sąd doszedł do wniosku, że żądane przez skarżącą kserokopie dokumentów nie są informacją publiczną, a [...] Sp. z o.o. nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem Spółki, iż Narodowy Bank Polski, jako jedyny wspólnik, wniósł do spółki kapitał założycielski, jednak z chwilą dokonania tego wniesienia, kapitał ten stał się własnością Spółki, więc stanowi on majątek Spółki. Spółka zaś jest samodzielnym, powstałym w 1994 r., jak wynika to z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, odrębnym od Narodowego Banku Polskiego pod względem organizacyjnym, finansowym i prawnym podmiotem, wyposażonym w osobowość prawną. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej B.C.. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia pojęcia "informacja publiczna" dokonana przez Sąd pierwszej instancji, zawęziła to pojęcie, co stoi w sprzeczności z intencją i założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, którymi jest szerokie rozumienie przedmiotu regulacji. W konsekwencji błędna wykładnia doprowadziła do niewłaściwego zastosowania właściwych przepisów. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że na podstawie art. 190 ustawy – P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy u.d.i.p. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Przy czym, na podkreślenie zasługuje alternatywne ujęcie kryterium kwalifikującego podmiot jako adresata ustawy, tj. wskazujące na przedmiot działania podmiotu, który to przedmiot ma się mieścić w materii zadań publicznych lub na dysponowanie przez ten podmiot majątkiem publicznym. W orzecznictwie akcentuje się natomiast, że zadanie publiczne cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W piśmiennictwie natomiast przyjmuje się, że zadania publiczne, to zadania wywodzące się z Konstytucji i obowiązujących ustaw, które służą zaspokojeniu potrzeb zbiorowych, przypisane Państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie. Podstawowym kryterium dla uznania danych zadań za zadania publiczne jest brak rezygnacji przez władze publiczne z odpowiedzialności za ich wykonanie. Nie jest natomiast konieczne, by samo wykonywanie zadań odbywało się w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu terytorialnego (por. St. Biernat, op. cit.). Wykonywanie zadań publicznych nie musi też być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby Spółka realizowała tak rozumiane zadania publiczne. Zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronie internetowej [...] Sp. z o.o. jest ona spółką informatyczną, będącą producentem i integratorem rozwiązań informatycznych obsługujących instytucje sektora bankowego, ubezpieczeniowego oraz finansowego. Działalność firmy koncentruje się na wytwarzaniu wyspecjalizowanych systemów informatycznych dla tych sektorów, szczególnie w zakresie rozliczeń międzybankowych, sprawozdawczości, nadużyć finansowych oraz zarządzania ryzykiem. Spółka zajmuje się również projektowaniem aplikacji oraz usługami Cloud Computing. Z tak zakreślonego obszaru działalności Spółki wynika, że zadania przez nią realizowane nie mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli. Są to typowe usługi informatyczne, świadczone na zasadach komercyjnych, na rzecz różnego rodzaju podmiotów. W Sądu I instancji, Spółka, pomimo, iż nie realizuje zadań publicznych, dysponuje jednak majątkiem publicznym, gdyż jedynym udziałowcem Spółki jest Narodowy Bank Polski, co oznacza, że ma on w Spółce 100% udziałów. Zdaniem Sądu I instancji w sytuacji, gdy Narodowy Bank Polski zaangażował w Spółce środki publiczne w wysokości 100% kapitału Spółki, to nie można uznać, że majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów, nie zachował charakteru "majątku publicznego", a sposób jego wykorzystania ma być wyłączony spod kontroli społecznej (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 877/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe sytuację Spółki należy rozpatrywać analogicznie do sytuacji spółek, w których pozycję dominującą posiada Skarb Państwa. Ze względów celowościowych zasadnym jest traktowanie w ten sam sposób wszystkich spółek, które dysponują mieniem publicznym. Majątek tych podmiotów, jeśli idzie o informację publiczną, powinien podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sąd I instancji przyjął, że został spełniony podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. [...] Sp. z o.o. jako podmiot, w którym Narodowy Bank Polski posiada 100% udziałów, dysponuje majątkiem publicznym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i dlatego regulacje prawne zawarte w tej ustawie mają do niej zastosowanie. Wobec przyjęcia, że majątek, którym dysponuje Spółka należy traktować jak majątek publiczny, odpowiedzi na pytanie, czy żądane informacje mają charakter informacji publicznych nie należy poszukiwać tylko w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., lecz także uwzględnić należy, iż art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określa jakie informacje o majątku publicznym należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Wniosek skarżącej z dnia [...] maja2013 r. dotyczył udostępnienia informacji dotyczących nadesłania kserokopii zestawienia tabelarycznego wszystkich umów, których okres obowiązywania kończył się po [...]grudnia 2009 r. oraz wszystkich umów obecnie obowiązujących, zawartych pomiędzy firmą [...] Sp. z o.o., a przedsiębiorcą A.J., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą C. zawierającego datę rozpoczęcia obowiązywania umowy, datę zakończenia obowiązywania umowy, wartość brutto umowy, przedmiot umowy, dlatego nie budzi wątpliwości Sądu, iż zapytanie skarżącej obejmuje zagadnienie z zakresu informacji o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Tym samym informacje, których udostępnienia domaga się strona skarżąca, wskazane w pkt 1 lit. a-d i pkt 2 wniosku z dnia [...] maja2013 r. uznać należało za informację publiczną. W konsekwencji wniosek o ich udostępnienie winien być rozpatrzony w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji wskazał, że nie można natomiast uznać organu za bezczynny w przedmiocie żądania zawartego w pkt 1 lit. e) wniosku skarżącej tj żądania przesłania skarżącej stwierdzenia, czy umowa została należycie zrealizowana (lub nie). Artykuł 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. stanowi o obowiązku udostępnienia informacji publicznej o danych publicznych, w tym treści innych wystąpień i ocen dokonanych przez organy władzy publicznej. Z treści przepisu wynika więc, iż organy władzy publicznej obowiązane są udostępnić "oceny dokonywane", a więc takie, którymi dysponują już w dacie otrzymania żądania strony. Z przepisu tego nie wynika natomiast, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ jest obowiązany dokonywać ocen. Na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ, będący stroną umowy cywilnoprawnej, oceny wykonania tej umowy. (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1992/06, publ. LEX) Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Spółka nie pozostawiła wniosku skarżącej bez odpowiedzi, a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie z lekceważenia przepisów prawa, lecz z błędnej ich interpretacji. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiodła Spółka [...] Sp. z o.o. w B., zaskarżając ten wyrok w całości. Powołanemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust.1 pkt 5 lit. d u.d.i.p., na skutek uznania, że informacja objęta wnioskiem B.C. stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i w związku z tym podlega udostępnieniu oraz, że Spółka [...] Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych podnosząc, że u.d.i.p. reguluje szerzej zakres podmiotowy obowiązku udostępnienia informacji publicznej niż art. 61 Konstytucji. W konsekwencji nie ma powodów by przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. interpretować rozszerzająco. Ponadto wskazano, że Skarżąca kasacyjnie jest konkurentką [...] Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w W., w której G.P., mąż B.C., występujący w sprawie jako pełnomocnik, jest większościowym wspólnikiem posiadającym 95 % udziałów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.C. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Podkreślenia wymaga, że ocena prawna Sądu I instancji wynikała ze stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 937/14, którym, zgodnie z art. 190 P.p.s.a., Sąd I instancji był związany. Dlatego też nie mógł być uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust.1 pkt 5 lit. u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w kwestii uznania Spółki za podmiot dysponujący majątkiem publicznym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zatem obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Istota sporu sprowadza się do tego czy [...] Sp. z o.o. wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Powyższe ustalenie jest bowiem niezbędne do stwierdzenia, czy Spółka mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Przyjmuje się, że zadania publiczne, to zadania wywodzące się z Konstytucji i obowiązujących ustaw, które służą zaspokojeniu potrzeb zbiorowych, przypisane Państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (tak np. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, S. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna, PWN Warszawa, 1994). Podstawowym kryterium dla uznania danych zadań za zadania publiczne jest brak rezygnacji przez władze publiczne z odpowiedzialności za ich wykonanie. Nie jest natomiast konieczne, by samo wykonywanie zadań odbywało się w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu terytorialnego. Wykonywanie zadań publicznych nie musi też być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Zadanie publiczne cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby Spółka realizowała tak rozumiane zadania publiczne. Zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronie internetowej [...] Sp. z o.o. jest ona spółką informatyczną, będącą producentem i integratorem rozwiązań informatycznych obsługujących instytucje sektora bankowego, ubezpieczeniowego oraz finansowego. Spółka wytwarza wyspecjalizowane systemy informatyczne dla tych sektorów, szczególnie w zakresie rozliczeń międzybankowych, sprawozdawczości, nadużyć finansowych oraz zarządzania ryzykiem. Spółka zajmuje się również projektowaniem aplikacji oraz usługami Cloud Computing. Z tak zakreślonego obszaru działalności Spółki wynika, że zadania przez nią realizowane nie mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli. Są to typowe usługi informatyczne, świadczone na zasadach komercyjnych, na rzecz różnego rodzaju podmiotów. Zadania Narodowego Banku Polskiego, realizowane samodzielnie, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność maja niewątpliwie charakter zadań publicznych. Jednak podmiot ten nie przekazał realizacji jakichkolwiek przynależnych mu zadań publicznych spółce [...] Sp. z o.o. Mając na względzie wiążący pogląd NSA wyrażony w wyroku I OSK 937/14 Spółka, pomimo iż nie realizuje zadań publicznych, dysponuje majątkiem publicznym. Jedynym udziałowcem Spółki jest Narodowy Bank Polski, co oznacza, że ma on w Spółce 100% udziałów. Art. 227 ust. 1 Konstytucji RP, nadaje Narodowemu Bankowi Polskiemu rangę centralnego banku Państwa, któremu przysługuje wyłączne prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Przepis ten stwierdza ponadto, że NBP odpowiada za wartość polskiego pieniądza, co w literaturze przedmiotu bywa rozumiane jako przypisanie NBP powinności i możliwości prowadzenia polityki pieniężnej w sposób sprzyjający wszechstronnemu rozwojowi gospodarczemu i podnoszeniu stopy życiowej obywateli (por. P. Winczorek, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. Komentarz, Warszawa 2000 r., s. 284). Narodowy Bank Polski ma osobowość prawną, ale nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o NBP). Jest on państwową osobą prawną, a jego majątek jako centralnego banku Państwa, uznać należy za mienie publiczne. Część tego majątku w wysokości [...]zł została w formie kapitału założycielskiego wniesiona do Spółki. Majątek, którym dysponuje Spółka, nie jest własnością akcjonariuszy, lecz własnością Spółki. W tym rozumieniu nie jest to "majątek publiczny", bo nie jest własnością Narodowego Banku Polskiego, lecz własnością podmiotu gospodarczego, działającego w oparciu o przepisy Kodeksu spółek handlowych. W sytuacji, gdy Narodowy Bank Polski zaangażował w Spółce środki publiczne w wysokości 100% kapitału Spółki, to nie można uznać, że majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów, nie zachował charakteru "majątku publicznego", a sposób jego wykorzystania ma być wyłączony spod kontroli społecznej. Sytuację Spółki należy rozpatrywać analogicznie do sytuacji spółek, w których pozycję dominującą posiada Skarb Państwa. Ze względów celowościowych zasadnym jest traktowanie w ten sam sposób wszystkich spółek, które dysponują mieniem publicznym. Majątek tych podmiotów, jeśli idzie o informację publiczną, powinien podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Działalność Narodowego Banku Polskiego została uregulowana konstytucyjnie i ustawowo. Jest on organem władzy państwowej. Niewątpliwie, posiadając odrębną osobowość prawną, nie jest Skarbem Państwa, lecz wykładnia celowościowa i systemowa art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej należy zaliczyć także podmioty, w których dominującą pozycję zajmują podmioty takie jak Narodowy Bank Polski. Na podkreślenie zasługuje, że wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskich jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wykładnia pojęcia "informacja publiczna" dokonana przez Sąd pierwszej instancji, w świetle stanowiska NSA wyrażonego w wyroku sygn. akt I OSK 937/14, jest prawidłowa. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określa jakie informacje o majątku publicznym należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.