II SA/Wa 1140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] orzekającej o zwolnieniu wyżej wymienionego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z dniem [...] lutego 2014 r.: (1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, (2) orzekł, że zwolnienie ze służby nastąpi z dniem [...] maja 2014 r., (3) w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania, wskazując, co następuje: J. S. orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia [...] listopada 2013 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. W związku z powyższym, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 43 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.), zwolnił J. S. ze służby stałej w Państwowej Straży Pożarnej z dniem [...] lutego 2014 r. W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w PSP. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: (1) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w przedmiocie ustalenia daty zaprzestania służby z powodu choroby; (2) art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie sprawy na podstawie przesłanek niezgodnych ze stanem faktycznym; (3) art. 45 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez zwolnienie ze służby przed upływem 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że organ I instancji rozszerzająco potraktował zapis art. 45 ust. 1 ustawy o PSP, bezzasadnie przyjmując, że w okresie pomiędzy dniem [...] września 2013 r. a dniem [...] października 2013 r. skarżący nie pełnił służby z powodu choroby. Podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności związanych z jego gotowością do podjęcia służby po długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Skarżący opisał przebieg niedopuszczenia go do służby przez Komendanta Powiatowego PSP w S. w dniach: [...] i [...] września 2013 r. oraz [...] października 2013 r. Stwierdził, iż przełożony nie dopełnił obowiązków służbowych związanych ze skierowaniem go na okresowe badania profilaktyczne do lekarza medycyny pracy, celem uzyskania orzeczenia z badań, które umożliwiłoby dopuszczenie go do wykonywania zadań służbowych. Skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie datą, o której mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej jest dzień [...] października 2013 r. Motywując powołaną na wstępie decyzję Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, iż zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej strażaka zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby. Podał, iż orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia [...] października 2013 r., uznano J. S. za całkowicie niezdolnego do służby. W wyniku złożonego odwołania, orzeczenie to zostało uchylone orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w G. z dnia [...] listopada 2013 r., którym wymieniony został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Zaistniała zatem przesłanka do zwolnienia strażaka ze służby stosownie do art. 43 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 45 ust. 1 ww. ustawy, zwolnienie strażaka ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 lub art. 43 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 3 i 4a nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że strażak wystąpił z pisemnym wnioskiem o wcześniejsze zwolnienie. Oznacza to, że ze strażakiem niezdolnym do służby nie można - bez jego zgody - rozwiązać stosunku służbowego przed upływem powyższego okresu. W niniejszej sprawie skarżący zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby w dniu [...] października 2012 r. i do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] lutego 2014 r. służby nie podjął. Przerwa w zwolnieniu lekarskim i niedopuszczenie strażaka do służby przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w S. w dniach: [...] i [...] września 2013 r. oraz [...] października 2013 r., nie powodują, że organ I instancji orzekając o zwolnieniu skarżącego ze służby rozszerzająco zastosował art. 45 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi o "zaprzestaniu służby z powodu choroby", a nie "o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim". Istotne jest bowiem to, czy funkcjonariusz został uznany za niezdolnego do służby oraz czy zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Nie ma natomiast żadnego znaczenia okoliczność, czy legitymuje się on zwolnieniami lekarskimi. Fakt nieotrzymywania zwolnień lekarskich nie dowodzi bowiem, że funkcjonariusz nie jest niezdolny do służby z powodu choroby. Zdaniem organu, nie ma racji skarżący twierdząc, iż datą zaprzestania przez niego służby z powodu choroby jest dzień [...] października 2013 r. Analizując - kolejno wydane względem skarżącego - orzeczenia komisji lekarskich organ stwierdził, iż proces ustalania przydatności J. S. do dalszego pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej rozpoczął się w dniu [...] czerwca 2012 r., a zakończył się w dniu [...] listopada 2013 r. Skarżący na przełomie lat 2011 i 2012 skorzystał z 316 dni zwolnienia lekarskiego, a w okresie od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] września 2013 r. z 357 dni zwolnienia lekarskiego. Z analizy zwolnień lekarskich skarżącego za okres od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r. wynika, że w tym okresie jego absencja chorobowa wynosiła 145 dni, w tym przerwa w zwolnieniach lekarskich - 8 dni. Organ odwoławczy wskazał, iż nieuzasadnione są zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ I instancji zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy, który następnie poddał wnikliwej analizie i ocenie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, skierowanie go do lekarza medycyny pracy po 357 dniach zaprzestania służby z powodu choroby w dniu [...] września 2013 r. byłoby bezzasadne i sprzeczne z interesem służby. Postawa skarżącego w całym procesie orzekania o stanie zdrowia i przydatności do służby, pozwala na domniemanie, że jego starania o podjęcie służby w dniu [...] września 2013 r. miały charakter pozorny, zmierzający jedynie do przerwania 12 - miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Końcowo organ odwoławczy podał, iż mając na względzie art. 130 § 2 i 3 k.p.a., obowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej terminu zwolnienia strażaka ze służby i określenia nowej daty zwolnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. J. S. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez zwolnienie go ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W motywach skargi skarżący podniósł, iż w okresie od dnia [...] września do dnia [...] października 2013 r., w którym starał się o podjęcie czynności służbowych po zakończeniu leczenia, posiadał orzeczenie o zdolności do służby (nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] czerwca 2012 r.), co czyni argumentację organu niezgodną ze stanem faktycznym i prawnym. Wskazał nadto, iż organ błędnie podał [...] listopada 2013 r. jako datę zakończenia procesu ustalenia przydatności skarżącego do służby, a więc datę późniejszą niż kluczowy dla sprawy okres, w którym - nie będąc chorym - skarżący nie został dopuszczony do służby w wyniku nieprawidłowych działań Komendanta Powiatowego PSP w S. Organ ten powinien bowiem, po powrocie skarżącego ze zwolnienia lekarskiego, skierować go do lekarza właściwego w rozumieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 października 2005 r. w sprawie zakresu, trybu i częstotliwości przeprowadzania okresowych profilaktycznych badań lekarskich oraz okresowej oceny sprawności fizycznej strażaka Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 261, poz. 2191 ze zm.). Przepis ten nie określa górnej liczby dni zwolnienia lekarskiego. Zatem przytoczenie przez organ odwoławczy liczby 357 dni, jako przesłanki niezastosowania ww. przepisu przez przełożonego, jest nieuzasadnione. Skarżący podkreślił, iż w zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji, która odnosi się do dnia [...] października 2013 r., w którym skarżący stawił się do służby nie będąc poddawany badaniom komisyjnym. Końcowo skarżący podał, że w dniu [...] maja 2014 r. złożył do organu odwoławczego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzeczenia będącego podstawą zwolnienia ze służby (wyrok z dnia 17 kwietnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 74/14). Zaznaczył, iż do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymał od organu stosownego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z wyjaśnień udzielonych przez organ w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. wynika, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją własną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zwolnienia [...] J. S. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu wskazał, iż wobec wydania przez WSA w Gdańsku prawomocnego wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 74/14, zachodzi konieczność weryfikacji ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zaistniała bowiem przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która następnie została uchylona. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych zawiesił postępowanie wszczęte postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. do czasu otrzymania prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Na skutek zażalenia wniesionego przez J. S., powyższe postanowienie, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na ocenie legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli w niej wskazane. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r., mocą której organ odwoławczy: (1) uchylił decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] orzekającą o zwolnieniu J. S. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej z dniem [...] lutego 2014 r. - w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, (2) orzekł, że zwolnienie ze służby nastąpi z dniem [...] maja 2014 r., (3) w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 ze zm.), zgodnie z którym strażaka zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby. Niesporne jest w sprawie, że skarżący orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] października 2013 r., uznany został za całkowicie niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. W wyniku złożonego odwołania, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. ustaliła, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Nadto Komisja uznała, że rozpoznane schorzenia mają związek ze służbą i przyznała skarżącemu trzecią grupę inwalidztwa (od [...] listopada 2013 r.). Z powyższego wynika zatem, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej) istniała obligatoryjna podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby stosownie do art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka procesowa obligująca Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd stwierdził zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Niesporne jest w sprawie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym (od dnia 7 czerwca 2014 r.) wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 74/14, uchylił orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w G. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. oraz orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzeczenia komisji lekarskich stanowiły faktyczną i prawną przesłankę zwolnienia skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zatem niewątpliwie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z dominującym poglądem przyjmowanym w literaturze przedmiotu - który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - podstawą do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jest wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1 k.p.a., a nie tylko tych, które wiążą się z naruszeniem prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hauzera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 528 - 529; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011 r., s. 662 - 663). Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 10 października 2013 r. o sygn. akt I OSK 1573/13 (publ. LEX nr 1381658) stwierdził, iż "kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP i art. 1 p.u.s.a. obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności z przepisami, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowi decyzja lub orzeczenie Sądu, w odniesieniu do których stwierdzono ich niezgodność z prawem, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do stwierdzenia zaistnienia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Nie można bowiem pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydania decyzji, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8, czy też art. 145a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego". Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 14 listopada 2006 r. o sygn. akt I OSK 1321/05 (publ. LEX nr 317405). Również w wyroku z dnia 12 października 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2004/10 (publ. LEX 1152122) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "podstawą do uchylenia decyzji przez Sąd administracyjny jest wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1, a nie tylko tych które wiążą się z naruszeniem prawa". W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko, że w rozpatrywanej sprawie, uchylenie orzeczenia komisji lekarskiej stanowiącego podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i tym samym skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej) o zwolnieniu ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Naruszenie prawa nie może bowiem być rozumiane wąsko, w ten sposób, że przez naruszenie prawa rozumie się jedynie takie sytuacje, w których organowi administracji można postawić zarzut naruszenia prawa w chwili wydania decyzji. Taki sposób interpretacji przepisu naruszałby, w ocenie Sądu, zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Zatem, za naruszające prawo w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., należy uznać także takie wady decyzji administracyjnej, które są wynikiem zmiany lub uchylenia innej decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana zaskarżona decyzja, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, w sytuacji kiedy kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do stwierdzenia, że wystąpiła podstawa uchylenia tej decyzji określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wydane zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a. - jak w punkcie 2 sentencji wyroku.