I SA/Po 1293/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 08 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w[...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. (data wpływu do organu [...] grudnia 2014 r.), A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w[...], reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w[...]. W petitum skargi spółka zawarła m.in. wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt jej przedwczesnego złożenia. Organ podatkowy wskazał bowiem, że spółka naruszyła przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", albowiem wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] listopada 2014 r. (data nadania [...]listopada 2014 r.), natomiast skargę złożyła już w dniu [...]grudnia 2014 r. (data wpływu do organu [...]grudnia 2014 r.), nie czekając na otrzymanie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska organ powołał się na wyrok NSA z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2715/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem została wniesiona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3). Terminy do wniesienia skargi zostały określone w art. 53 p.p.s.a., a z § 2 tego artykułu wynika jednoznacznie, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa punkty (momenty) początkowe biegu terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną. Pierwszym z nich jest dzień następujący po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania, drugim jest dzień następny po dniu doręczenia wnioskodawcy odpowiedzi organu interpretacyjnego na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie oznacza to, że w odniesieniu do konkretnej sytuacji (skargi na interpretację) oba terminy mają jednocześnie zastosowanie. Gwarantuje to zachowanie równości wobec prawa w zakresie terminu do wniesienia skargi, niezależnie od przedmiotu zaskarżenia Tezę tą potwierdza też kolejność określenia początkowego momentu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi ze wskazaniem na moment udzielenia odpowiedzi na skargę. Istotne jest zamieszczone w tym przepisie po przecinku sformułowanie "a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie". W rezultacie określenie momentu początkowego biegu tego terminu uzależnione jest od tego, czy organ interpretacyjny udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czy też nie. W osądzanej sprawie skarżąca nadała w placówce pocztowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną przez organ interpretacją w dniu [...] listopada 2014 r. (koperta, k. 28 akt admin.), które wpłynęło do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w [...]w dniu [...] listopada 2014 r. W dniu [...] grudnia 2014 r. Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...], doręczył pełnomocnikowi wnioskodawcy odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (druk ZPO, k. 33 akt admin.), a zatem od tego dnia biegł trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym przesłanie skargi za pośrednictwem poczty w dniu [...]grudnia 2014 r. było niewątpliwie działaniem przedwczesnym. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., aby termin do wniesienia skargi zaczął biec, konieczne jest doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie w przypadku, gdy organ zaniecha udzielenia takiej odpowiedzi - zastosowanie znajduje termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania. Zastosowanie terminu sześćdziesięciodniowego traktować należy jako wyjątek aktualizujący się dopiero w sytuacji, gdy organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzieli, natomiast co do zasady wniesienie skargi będzie możliwe dopiero po ustosunkowaniu się organu do zarzutów wnioskodawcy w ramach postępowania interpretacyjnego. Dlatego sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 2 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.