III SA/Gd 36/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w G na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 września 2014 r. nr [...] zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej "A" Spółki Akcyjnej w G. kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 25 września 2014 r. nr [...], [...] Naczelnik Urzędu Celnego, w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 3 października 2011 r., nr [...]: 1. określił dla towaru - sworznie oraz zabezpieczenia ze stali -pozycję taryfy celnej jako 7318 29 00 90 ze stawką celną 3,7%, 2. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu A00 podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 466 PLN, 3. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne, od kwoty cła określonej w pkt 2, 4. określił kwotę podatku VAT z tytułu importu towaru w wysokości 26.917 PLN, 5. odstąpił od poboru odsetek, o których mowa art. 37 ust. 1a ustawy o podatków od towarów i usług - od różnicy kwoty podatku VAT. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78, art. 214 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992), rozporządzenie Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L nr 284 z 2010 r.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 4, art. 39, art.41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 3 października 2011 r. "A." S.A. w G. złożyła zgłoszenie celne , wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu części do koparek, w tym: "zębów, sworzni i zabezpieczeń", które zaklasyfikowano do pozycji 8431 49 80 00 ze stawką 0%. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Spółka przedłożyła firmowe katalogi osprzętu koparek i przykładowe śruby wraz z nakrętkami, tożsame z ujętymi w zgłoszeniu celnym. Wniosła o odstąpienie od zmiany klasyfikacji sworzni i zabezpieczeń, bowiem sprowadzane części zamienne do koparek gąsienicowych od 1998 r. klasyfikowała do pozycji 8431, która to pozycja dotychczas nie była kwestionowana. Pozycja 7318 Taryfy celnej obejmuje: "wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki oraz wyroby podobne z żeliwa lub stali". Uwaga 1a lit. b do sekcji XVI Taryfy celnej wyklucza klasyfikację m.in. "części ogólnego użytku", jako części maszyn ujętych w dziale 84. Natomiast uwaga 2a do sekcji XV definiuje pojęcie: "części ogólnego użytku" jako artykuły objęte pozycją 7307, 7312, 7315, 7317 lub 7318 wykonane z metali nieszlachetnych. Organ, mając na uwadze regułę 1 i 6 ORINS, dokonał klasyfikacji sprowadzonych sworzni i zabezpieczeń do kodu TARIC 7318 29 00 90, obejmującego pozostałe wyroby niegwintowane ze stawką 3,7%. Zmiana klasyfikacji taryfowej skutkowała zmianą stawki celnej i określeniem niezaksięgowanej kwoty cła, a w konsekwencji zmianą wymiaru należnego zobowiązania w podatku VAT. Po rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 19 listopada 2014 r. nr [...], [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy – Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem importu były części do maszyn budowlanych, jednak opierając się na zasadach klasyfikacji taryfowej towarów nie można stwierdzić, że części te należy klasyfikować do tej samej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej. Maszyny budowlane takie jak koparki i ładowarki oraz ich części klasyfikuje się do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Uwaga 1(g) do tej sekcji stanowi, iż sekcja ta nie obejmuje części ogólnego stosowania określone w uwadze 2 do sekcji XV, z metali nieszlachetnych (sekcja XV), lub podobnych towarów, z tworzyw sztucznych (dział 39). Z kolei uwaga 2 (b) dopuszcza zaklasyfikowanie do sekcji XVI m.in. pozostałych części maszyn, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją, wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do m.in. pozycji 8431 pod warunkiem uwzględnienia treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 84 i uwagi 1 do działu 85. Treść uwagi 2 do sekcji XV dotyczy "części ogólnego użytku". Pozycja 7318 Taryfy Celnej obejmuje: "wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali". Z wyjaśnień strony, dowodów oraz próbek towaru wynika, że przedmiotem importu są wyroby podobne do przywołanych w Notach wyjaśniających do tej pozycji. Są one wymienione z nazwy w pkt (A) oraz (D) tych not. Należy więc uznać, że sworznie i zabezpieczenia - pierścienie osadcze, stanowią wyroby ogólnego stosowania zgodnie z uwagą 2 do sekcji XV Wspólnej Taryfy Celnej. Importowane produkty nie są gwintowane, zatem właściwą jest podpozycja 7318 29, obejmująca pozostałe wyroby niegwintowane. Ponieważ wyroby są przeznaczone do maszyn budowlanych typu koparka i ładowarka, właściwym dla nich jest kod TARIC 7318 29 00 90. Organ odwoławczy dodał, że stosownie do regulacji wspólnotowych wiążące informacje taryfowe są wystawiane dla poszczególnych osób i w określonym zakresie towarów. Są wiążące dla tych osób i w odniesieniu do określonych towarów. Powołane przez spółkę wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Wielkiej Brytanii, Włoch i Austrii mogą służyć jedynie jako materiał pomocniczy do zastosowania prawidłowej klasyfikacji. Ponadto w bazie EBTI istnieją decyzje WIT wydane przez niemieckie władze celne na towar opisany tak jak towar importowany przez spółkę, gdzie klasyfikuje się go do kodu TARIC 7318 29 00 90. W ocenie organu odwoławczego nie zaszły przesłanki do zastosowania art. 220 ust.2 lit. b WKC, tj. do odstąpienia od retrospektywnego księgowania należności celnych. W okresie poprzedzającym przyjęcie przedmiotowego zgłoszenia nie można mówić o utrwalonym stanowisku organów celnych poprzez przyjmowanie błędnej klasyfikacji taryfowej. Sam fakt dopuszczenia do obrotu towaru z zastosowaniem błędnych elementów kalkulacyjnych nie stanowi wystarczającej przesłanki do stwierdzenia błędu organu celnego. A. Spółka Akcyjna w G. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celnego, poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz błędną interpretację norm zawartych w Taryfie Celnej oraz w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej skutkującą kwalifikacją sworzni i zabezpieczeń do pozycji 7318, a nie pozycji 8431. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy celne nie przeprowadziły prawidłowo postępowania dowodowego, gdyż pomięły wiążące informacje taryfowe wydane w analogicznych sprawach w Wielkiej Brytanii, Włoszech i Austrii oraz katalogi spółek produkujących sworznie, które prezentują integralność danego sworznia z daną maszyną budowlaną. W ocenie skarżącej sworznie nie mogą być zakwalifikowane do żadnej z sekcji i działów, ponieważ żadna z nich nie obejmuje frazy "sworzeń" bądź "sworznie". Przy klasyfikacji sworzni powinna być stosowana Reguła 4 ORINS, zgodnie z którą "towary, które nie mogą być klasyfikowane zgodnie z powyższymi regułami, powinny być klasyfikowane do pozycji odpowiednich dla towarów, do których są najbardziej zbliżone". Klasyfikacja przyjęta przez organ odwoławczy (pozycja 7318), jest klasyfikacją wadliwą. Organ przeszedł od razu do zastosowania Not wyjaśniających, w których pojawiają się: "sworznie gwintowane". Jednak sworznie importowane przez skarżącą nie są sworzniami gwintowanymi. Sworzeń gwintowany to śruba. Zdaniem skarżącej poprawna klasyfikacja towaru to pozycja 8431. Omawianego towaru można użyć jedynie do określonych marką, numerem i rodzajem maszyn budowlanych i nie można go nabyć w sklepach powszechnego użytku. Przedmiotowe towary są skatalogowane, mają swoje indywidualne numery, na podstawie których dopasowuje się je do odpowiednich maszyn budowlanych. Sworznie i zabezpieczenia można użyć wyłącznie do danego zęba z określonego systemu czy modelu. Skarżąca zarzuciła, że organy celne powinny nie tylko w sposób merytoryczny odnieść się do przytoczonych WIT-ów, ale także podzielić wyrażoną w nich opinię zachowując jednolite stosowanie przepisów prawa celnego, do czego są zobowiązane na podstawie art. 2 ust. 1 WKC. Polemizując ze stanowiskiem organu odwoławczego skarżąca wskazała, że wielokrotnie WIT-y z innych krajów Unii Europejskiej, które nie zostały wydane dla strony danego postępowania przed organami, lecz w analogicznych sprawach, miały decydujący wpływ na orzeczenia sądów polskich. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 818/12 skarżąca wskazała, że okoliczności niniejszej sprawy są podobne. Skarżąca od 1998 r. importuje sworznie pod tym samym kodem, jednocześnie zasięgając informacji dotyczącej klasyfikacji towarów od europejskich partnerów biznesowych, jak i organów celnych. Do tej pory organy nie kwestionowały wskazywanej przez nią klasyfikacji taryfowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Problem w niniejszej sprawie sprowadzał się do tego, czy przedmiotowy towar- sworznie i zabezpieczenia - są częściami ogólnego stosowania (częściami ogólnego użytku), a przesądzenie tej kwestii determinowało zaklasyfikowanie towaru bądź jako części koparek - do pozycji 8431 49 20 - jak uczyniła to skarżąca, bądź jako wyroby podobne do wkrętów, śrub, nakrętek itp., klasyfikowane w pozycji 7318 29 00 - jak uczyniły to organy. W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, czyli w dniu 3 października 2011 r. , obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 r. z dnia 5 października 2010 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.2010.284.1). Przedmiotem importu w niniejszej sprawie - co nie było sporne, były - w potocznym rozumieniu - części do maszyn budowlanych, koparek- sworznie i zabezpieczenia. Używane są one do łączenia części ruchomej- zęba łyżki koparki - z częścią stałą - łyżką koparki. Mają wytrzymałą stalową konstrukcję , a ich kształty i wymiary są uzależnione od tego, do jakiego typu zęba mają być użyte. Maszyny budowlane - koparki klasyfikuje się do kodu 8429 w sekcji XVI Wspólnej taryfy celnej. Zgodnie z treścią uwagi 2b do tej sekcji, części maszyn, jeżeli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio - do pozycji 8431 ( w niniejszym przypadku). 8431 Części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie do urządzeń objętych pozycjami od 8425 do 8430 - Urządzeń objętych pozycją 8426, 8429 lub 8430 8431 49 – - Pozostałe 8431 49 20 - - - Z żeliwa lub staliwa. Istotne jest jednak, że wymieniona wyżej uwaga 2b pozwala na tego rodzaju klasyfikację jedynie pod warunkiem uwzględnienia treści uwagi 1. Uwaga 1g stwierdza, że sekcja XVI nie obejmuje części ogólnego stosowania określonych w uwadze 2 do sekcji XV, z metali nieszlachetnych ( sekcja XV). Uwaga 2 do sekcji XV brzmi następująco: w całej nomenklaturze wyrażenie "części ogólnego użytku" oznacza: a) artykuły objęte pozycją 7307,7312, 7315, 7317 lub 7318 i podobne artykuły z pozostałych metali nieszlachetnych; b) sprężyny i pióra do resorów, wykonane z metali nieszlachetnych, inne niż sprężyny do zegarów lub zegarków (pozycja 9114); c) artykuły objęte pozycjami 8301, 8301, 8308, 8310 i ramy oraz lustra z metalu nieszlachetnego, objęte pozycją 8306. Pozycja 7318 Taryfy Celnej obejmuje wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali. Organy uznały, że przedmiotowy towar – sworznie i zabezpieczenia, które uznano za pierścienie osadcze, należy uznać za części ogólnego użytku. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sporny towar jest wyrobem podobnym do wyrobów przywołanych w w/w notach wyjaśniających, jest w nich wymieniony z nazwy, a ponadto za takim stanowiskiem przemawia tłumaczenie nazwy towarów z języka angielskiego. Odnosząc się do powyższego stanowiska stwierdzić trzeba, że zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej , ogłoszonymi w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P.2006.86.880 zał.) – odnoszący się do pozycji 7318 punkt (A), wskazywany przez organ odwoławczy, dotyczy wkrętów, śrub i nakrętek. Sworzeń będący przedmiotowym towarem nie jest śrubą , nakrętką , innym wkrętem czy podobnym produktem, o jakim mowa w tym punkcie wyjaśnień do Taryfy celnej. W punkcie tym wymieniono też z nazwy "sworznie gwintowane". Zgodzić się należy ze skarżącą spółką, że przywołany w zaskarżonej decyzji produkt, mający inną budowę i przeznaczenie, nie jest tego rodzaju towarem, czyli "sworzniem gwintowanym". Opis przedmiotowego towaru wyklucza zaklasyfikowanie go jako "sworznia gwintowanego". Użycie w wyjaśnieniach do Taryfy celnej w nazwie produktu "sworzeń gwintowany" słowa "sworzeń" nie jest w żadnym wypadku równoznaczne z tym, że sworzeń gwintowany i sworzeń będący przedmiotem niniejszej sprawy to ten sam produkt. Użycie sformułowania "sworzeń gwintowany" wskazuje na założenie, że istnieje produkt o nazwie "sworzeń". Produkt taki - sworznie - wymienione są z nazwy w punkcie (D) wyjaśnień do omawianej pozycji Taryfy celnej . Jednak, wbrew intencji organu, są one tam wymienione nie jako omawiany towar czy produkt, ale pomocniczo, jako element opisu innego produktu - zawleczek- w kontekście umieszczania tego właśnie produktu- zawleczek - w otworach sworzni. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wnioskować też można, że w ocenie organu sworzeń jest tym samym produktem, co przetyczka. Zdaniem Sądu nie można jednak uznać , że w rozumieniu wyjaśnień do Taryfy celnej towary "sworzeń" i "przetyczka" są pojęciami tożsamymi. W tym samym punkcie (D) użyto bowiem słowa "sworzeń" ( do opisu innego towaru), a następnie słowa "przetyczka"- jako towar opisywany. Gdyby w rozumieniu wyjaśnień do Taryfy był to ten sam produkt, nie byłoby podstawy do używania w stosunku do niego dwóch różnych określeń. Ponadto z wyjaśnień do Taryfy w tej części wynika, że przetyczki są używane do podobnych celów, co zawleczki, tylko są od nich większe i mocniejsze, a zawleczki służą m.in. do wkładania w otwory we wrzecionach, wałach, sworzniach- wobec tego nie jest możliwe, by w rozumieniu taryfy celnej przetyczki można było utożsamiać ze sworzniami, jak zrobiły to organy. Tak więc błędne jest stanowisko, że przedmiotowy towar jest wymieniony wprost w wyjaśnieniach do Taryfy celnej, bowiem mowa w nich o sworzniu gwintowanym i przetyczce, które nie są sworzniami, czyli przedmiotowymi towarami. W konsekwencji błędna jest też dodatkowa argumentacja, dotycząca tłumaczenia angielskiej nazwy towaru- podano w nim również określenie przetyczka. Zauważyć też należy, że ten sam towar nie może być jednocześnie podobny to jakiegoś towaru , opisanego w konkretnym miejscu wyjaśnień do Taryfy celnej, i jednocześnie być wymieniony z nazwy w tymże opisie. Takie stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy błędnie przyjęły, że przedmiotowe sworznie należy uznać za części ogólnego użytku. Z kolei przedmiotowe zabezpieczenia organy uznały za pierścienie osadcze, wymienione w punkcie (D) wyjaśnień do Taryfy celnej, lecz uczyniły to arbitralnie, nie dokonując żadnego omówienia tego rodzaju przyporządkowania. Za taką analizę nie można uznać przytoczenia internetowej definicji sworznia i jego elementów zabezpieczających. Zauważyć też należy, że przywołany punkt co do zasady dotyczy zawleczek i przetyczek. W tej sytuacji uznać należało, że nie było podstaw do dokonania ustalenia przez organy, że przedmiotowe zabezpieczenia są częściami ogólnego użytku. Wobec powyższego dokonana przez organy klasyfikacja taryfowa przedmiotowych towarów do kodu 7318 29 00 90, opierająca się na założeniu , że są to części ogólnego stosowania (części ogólnego użytku), jest błędna. Należy podzielić stanowisko skarżącej, że przedmiotowe towary należy klasyfikować do kodu 8431 49 20, jako części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie do urządzeń objętych pozycją 8429. Mają one oddzielne numery katalogowe i przeznaczone są jedynie do określonych maszyn. Wadliwa klasyfikacja towaru pociągnęła za sobą wadliwe określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych oraz kwoty podatku VAT z tytułu importu. Podzielić należy pogląd skarżącej, że jednym z zadań Unii Europejskiej jest prowadzenie wspólnej i jednolitej polityki celnej we wszystkich krajach Unii. Przejawiać się ono powinno m.in. w dążności do klasyfikowania tych samych towarów do tej samej pozycji taryfy celnej. Niewątpliwie dokonanie klasyfikacji towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym może budzić trudności, o czym świadczyć mogą rozbieżne wiążące informacje taryfowe, wydane w różnych państwach europejskich. Jednak okoliczność ta przemawia za uznaniem prawidłowości klasyfikacji przyjętej przez skarżącą. Skarżąca od wielu lat – co nie było przez organy kwestionowane- dokonuje klasyfikacji przedmiotowych towarów w taki sam sposób, jak uczyniła to w przedmiotowym zgłoszeniu, a istnieją wiążące informacje taryfowe wydane w paru krajach Unii , klasyfikujące towar tak, jak uczyniła to skarżąca ( niezależnie od istnienia dwóch innych). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uwzględnił skargę. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów będzie uwzględnienie powyższego stanowiska. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.